ตอนที่ 93 ไปได้ก็ดี ไปได้ก็ดี

รถตู้หรูแล่นจากไปแล้ว

เจ้าจินอานจุดบุหรี่ขึ้นสูบ ตอนนี้เขาสูบบุหรี่ซองหนึ่งอยู่ได้ถึงสามวัน

มีคนบอกว่า คนที่เลิกบุหรี่ได้ล้วนเป็นคนใจเด็ด

เจ้าจินอานรู้สึกว่าตัวเองคงเป็นคนใจเด็ดไม่ได้แล้ว

"กริ๊งๆๆ"

โทรศัพท์มือถือดังขึ้น เป็นต้วนชิวผิงที่โทรมา

ต้วนชิวผิงแต่งเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านเจ้าเจียตั้งหลายปี ในหมู่บ้านย่อมมีคนโทรไปเล่าให้เธอฟัง ทั้งเรื่องที่เจ้าจินอานขับรถออดี้กลับมา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ลูกชายพาแฟนสาวกลับมาฉลองปีใหม่ที่บ้าน

"จินอาน ทำไมลูกไม่พามาให้แม่ดูหน้าบ้างล่ะ?"

ในใจต้วนชิวผิงคงคิดอะไรอยู่บ้าง ลูกชายพาแฟนสาวกลับมาฉลองปีใหม่กลับไม่ยอมบอกแม่ ต้องให้คนในหมู่บ้านโทรไปบอกถึงได้รู้เรื่อง

พอคิดแบบนี้ ต้วนชิวผิงก็รู้สึกว่าตัวเองช่างล้มเหลวเหลือเกิน

เจ้าจินอานไม่ได้อธิบายอะไรมากความ พูดเพียงว่า "เธอไปแล้วครับ"

"งั้น... ได้ ได้ยินว่าเธอพิการเหรอ?"

ต้วนชิวผิงพูดอย่างอ้อมค้อมที่สุดแล้ว อาการเดินไม่ได้กลับใช้คำว่า "พิการนิดหน่อย" เท่านั้น

ในฐานะคนเป็นแม่ เจ้าจินอานเข้าใจเธอดี เขาสูดควันเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ พ่นควันสีขาวออกมาสายหนึ่ง ก่อนจะตอบรับ "ครับ" คำหนึ่ง

"จินอาน ทำไมลูก... ทำไมถึงไปหาคนแบบนี้มาล่ะ?"

ปลายสายต้วนชิวผิงพูดด้วยความร้อนรน "ต่อให้สวย ต่อให้รวย แต่ลูก... ลูกต้องดูแลเธอไปตลอดชีวิตเลยนะ ตลอดชีวิต! ลูกเพิ่งจะอายุเท่าไหร่กัน? ลูกรู้ตัวบ้างไหมเนี่ย!?"

"พอเถอะครับ เธอไปแล้ว"

เจ้าจินอานพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง เขานึกถึงคำพูดประโยคหนึ่งขึ้นมา ผัวเมียเดิมทีเหมือนนกในป่าเดียวกัน พอย่างเข้าคราวเคราะห์ต่างก็บินหนีไปคนละทิศละทาง

"ไปได้ก็ดี ไปได้ก็ดี แล้วย่าของลูก..."

ต้วนชิวผิงยังจะพูดอะไรต่อ

เจ้าจินอานกดตัดสายทิ้งทันที

เมื่อรู้ข่าวนี้ หากไม่ใช่เพราะเป็นช่วงปีใหม่ ต้วนชิวผิงคงอุ้มซ่งเจียเยวี่ยมาที่หมู่บ้านเจ้าเจียแล้ว ซ่งหว่านเหอก็อยากมาเหมือนกัน เธออยากรู้อยากเห็นมากว่า "น้องชาย" คนนี้ของเธอหาแฟนแบบไหนมาได้

เมื่อคืน ซ่งหว่านเหอยังพูดอย่างเสียดายว่า "เสียดายที่จินอานได้เข้ามหาวิทยาลัยดีขนาดนั้นแท้ๆ"

ซ่งเชาเหวินพูดว่า "จินอานหน้าตาก็ดีด้วย"

เช้าวันนี้ พอรู้ว่าซูเหมี่ยน "แจกเงิน" ให้พวกเด็กๆ รุ่นน้องในหมู่บ้าน ซ่งหว่านเหอก็ยิ้มแล้วพูดกับต้วนชิวผิงว่า "น้าคะ ถ้าบ้านฝ่ายหญิงรวยล่ะก็... มันก็พอไหวนะคะ"

อันที่จริงจะว่าเห็นแก่เงินก็คงไม่ได้ มันเป็นความคิดของคนทั่วไปนั่นแหละ

ซ่งหว่านเหอยังพูดล้อเล่นอีกว่า จะอุ้มซ่งเจียเยวี่ยไปเรียกพี่สะใภ้เพื่อรับอั่งเปาซองใหญ่สักหน่อย!

เจ้าจินอานนั่งสูบบุหรี่ริมถนนจนหมดมวน ถึงได้ลุกขึ้นเดินลงเนินไป

เจ้าจื้อหย่งเพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบตามมาถึง "จินอาน ซูเหมี่ยนไปแล้วเหรอ?"

"อืม"

เจ้าจินอานโยนบุหรี่ให้มวนหนึ่ง "เขาก็ต้องกลับบ้านไปฉลองปีใหม่เหมือนกันสิ"

เจ้าจื้อหย่งเกาหัว "ฉันเพิ่งไปกู้ลอบดักปลาที่แม่น้ำมา กะว่าจะเอามาทำกินกับซูเหมี่ยนคืนนี้แท้ๆ"

เจ้าจินอานยิ้ม "ฉันกินเองไง"

"นายจะกินทำไม ฉันเอากลับไปกินที่บ้านเองดีกว่า!"

เจ้าจื้อหย่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความ ผ่านไปครู่หนึ่งก็ยื่นให้เจ้าจินอานดู "ซูเหมี่ยนบอกว่าขอบคุณ ไว้มีโอกาสคราวหน้านะ ฮิๆ"

เจ้าจื้อหย่งก้มหน้าส่งข้อความตลอดทาง สักพักก็หันมาพูดกับเจ้าจินอานว่า "ซูเหมี่ยนบอกว่ามื้อล้มหมูวันนี้อร่อยมาก แล้วก็หน่อไม้ฤดูหนาวเมื่อคืนด้วย เธอยังขอบคุณฉันอยู่เลย"

"จินอาน ซูเหมี่ยนนิสัยดีจริงๆ นะ เมื่อกี้ฉันไปเดินรอบหมู่บ้านมา ไม่มีใครว่าเธอไม่ดีสักคน"

"อืม"

"จินอาน นายวางใจได้เลย ถ้าในหมู่บ้านมีใครกล้าพูดเรื่องขาของซูเหมี่ยน แอบนินทาลับหลังล่ะก็ ฉันจะหักขาของมันเอง!"

"รีบกลับบ้านไปเถอะ"

เมื่อมองดูเจ้าจื้อหย่งที่ดูซื่อๆ จริงใจ เจ้าจินอานก็โยนบุหรี่หวงฝูซองที่เพิ่งแกะให้เขา พลางยิ้มแล้วพูดว่า "พวกนายโดนเธอเอาเงินซื้อใจไปหมดแล้วมั้ง แล้วนายน่ะเป็นเด็กรุ่นหลัง จะไปหักขาใครได้?"

เจ้าจื้อหย่งเกาหัว ยิ้มแห้งๆ "ไม่ใช่เพราะเงินซื้อใจหรอก ฉันกับหวังเหวยเทาต่างก็ชอบพี่ซูเหมี่ยนกันทั้งนั้น ฉันเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไม"

เจ้าจินอานยิ้ม "มีเงินติดตัวอยู่บ้าง ปีใหม่ก็อย่าไปเล่นไพ่กับพวกคนในหมู่บ้านล่ะ นายเล่นสู้พวกเขาไม่ได้หรอก"

หมู่บ้านเจ้าเจียมีข้อเสียอยู่อย่างหนึ่งคือชอบเล่นไพ่ เจ้าจื้อหย่งคิดอะไรรู้สึกอะไรก็ออกทางสีหน้าหมด เล่นไพ่จ้าจินฮวาย่อมไม่มีทางสู้พวกเขี้ยวลากดินอย่างเจ้าเหว่ยได้แน่ คนพวกนั้นหากินกับเรื่องพรรค์นี้เป็นอาชีพอยู่แล้ว

พอกลับถึงบ้าน หวังจินหรูกำลังจัดของกินของใช้สำหรับปีใหม่ที่เหลืออยู่ในห้องนอน ปากก็บ่นพึมพำไม่หยุด บอกว่าโดนซูเหมี่ยนผลาญไปจนเกลี้ยง วันเดียวก็ผลาญไปหมดแล้ว บ่นว่าซูเหมี่ยนไม่รู้จักจัดการดูแลบ้านช่อง

ไม่มีใครสนใจเธอ

ปล่อยให้เธอบ่นพึมพำไปคนเดียว

แม้แต่เจ้าจื้อหย่งยังรู้ที่จะเออออ "ครับๆๆ" เพื่อปัดรำคาญหวังจินหรู

ไม่มีใครเอาจริงเอาจังกับเธอ

แถมยังดูออกด้วยว่า หวังจินหรูยังแอบอาลัยอาวรณ์ตอนซูเหมี่ยนจะกลับอยู่บ้าง

ย่าอยู่ในครัว ไม่ได้พูดอะไรสักคำ

มีเพียงตอนที่ซูเหมี่ยนจะกลับ ย่าถึงได้จับมือซูเหมี่ยนแล้วพูดคุยความในใจกันสองสามประโยค พร้อมยัดอั่งเปาซองเล็กให้ซองหนึ่ง

นิสัยของเจ้าจินอานอาจจะเหมือนย่ามากกว่า เขาเดินเข้าห้องนอนแล้วยิ้มให้หวังจินหรู หวังจินหรูผลักเจ้าจินอานออกไป "รู้แต่จะยิ้ม วันนี้ซูเหมี่ยนผลาญเงินไปตั้งเท่าไรกัน"

เจ้าจินอานรู้ใจหวังจินหรูดี จึงขยับเข้าไปใกล้เธออีก "อาสะใภ้ ไม่ต้องไปอิจฉาอั่งเปาสี่ร้อยหรอกครับ กระเป๋าที่เธอให้คุณอาน่ะ มีค่าเท่ากับอั่งเปาร้อยซองเลยนะ"

หวังจินหรู: (′⊙ω⊙`)!

"ใบเล็กแค่นั้น... สี่ สี่หมื่นเลยเหรอ!?"

หวังจินหรูพูดตะกุกตะกัก นิ้วมืองอหงิก หน้าตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

เจ้าจินอานยิ้มพลางพยักหน้า "เวลาไปซื้อกับข้าวที่ตลาดสดก็อย่าทำหายล่ะครับ"

"หายเรอะ"

"เปื้อนยังไม่ได้เลย! ฉันจะไปดูเดี๋ยวนี้แหละ"

หวังจินหรูวิ่งแน่บออกไปทันที รีบร้อนไปดูกระเป๋าถือที่ 'หน้าตาดูธรรมดาๆ' ใบนั้น

ยังมีเสียงของเธอดังลอยมา "จินอาน! เอาไปแลกเป็นเงินได้ไหมเนี่ย!?"

ตกกลางคืน หลังจากกินมื้อค่ำวันส่งท้ายปีเก่าเสร็จ

หวังจินหรูก็เริ่มอวดกระเป๋าถือชาเนลของตัวเอง พูดกับย่าที พูดกับเจ้ากั๋วหัวที เรื่องที่พูดยังคงเป็นเรื่องที่ซูเหมี่ยนไม่รู้จักจัดการดูแลบ้านช่อง ซื้อกระเป๋าแบบนี้มาตั้งสี่หมื่นหยวน

จุอะไรก็ไม่ได้ จุได้แค่มือถือเครื่องเดียวกับเงินอีกนิดหน่อย

แต่น้ำเสียงฟังออกเลยว่าหวังจินหรูกำลังโอ้อวดอยู่

ย่าบอกว่า อยู่ในหมู่บ้านอย่าทำตัวเอิกเกริกเกินไป

เจ้าเยวี่ยเชียนพิงอยู่กับตัวเจ้าจินอาน เงยหน้าขึ้นถาม "พี่จ๋า พี่สาวกลับไปแล้วเหรอ"

เจ้าจินอานบีบแก้มเธอเบาๆ แล้วกระซิบถาม "หนูชอบเธอเหรอ"

เจ้าเยวี่ยเชียนบอก "ตัวพี่สาวหอมจัง กลิ่นหอมชื่นใจ"

จริงๆ แล้วเจ้าจินอานมองเห็นอยู่ ว่าเจ้าเยวี่ยเชียนเกาะติดซูเหมี่ยนอยู่ทั้งช่วงเช้า ซูเหมี่ยนยังช่วยเช็ดปากให้เจ้าเยวี่ยเชียนด้วย อันที่จริงชาติก่อนเฉินชิงจื้อก็ปฏิบัติต่อเจ้าเยวี่ยเชียนไม่เลวเหมือนกัน

คนที่ชอบพูดจานินทาคือเผิงหย่งลี่ ซึ่งคงมีผลกระทบต่อเฉินชิงจื้ออยู่บ้างเช่นกัน

หมดช่วงปีใหม่ไปแล้วเจ้ากั๋วหัวก็จะไม่ไปหยางเฉิงอีก เจ้าจินอานคุยกับลั่วจิ่นจือไว้แล้ว ให้ทำงานที่โรงงานน้ำดื่มในเมืองจือซิงนี่เอง

ไม่ได้จัดตำแหน่งผู้จัดการอะไรให้ เป็นแค่คนงานทั่วไป

ย่าบอกว่าแบบนี้ก็ดีแล้ว เงินเดือนน้อยลงหน่อยไม่เป็นไร ผัวเมียแยกกันอยู่ตลอดมันไม่ดี

ที่สำคัญที่สุดคือเจ้าจินอานหาเงินได้แล้ว หวังจินหรูเก็บเงินไว้ที่นั่นตั้งสามหมื่น

ถ้าไม่เอาไปใช้จ่ายอะไร ก็พอเป็นค่าสินสอดแต่งเมียแล้ว

ผู้หญิงที่แต่งเข้าหมู่บ้านเจ้าเจีย ปกติค่าสินสอดอยู่ที่สองหมื่น ยังไม่เหมือนในอีกสิบปีข้างหน้า ที่เอะอะก็ค่าสินสอดหลักแสน หลายแสน หรือกระทั่งเหยียบหลักล้าน

แถมยังเรียกร้องให้มีบ้านมีรถ แล้วยังมีข้อกำหนดเรื่องสถานที่ทำงานอีกด้วย!

ในเมื่อเก็บเงินค่าสินสอดแต่งเมียของหลานชายไว้ได้แล้ว ย่าจึงถือว่าโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง สิ่งที่เธอเป็นห่วงที่สุดก็คือหลานชายนี่แหละ

ต้วนชิวผิงโทรศัพท์มาถามย่า เธอรู้ว่าตอนนี้เจ้าจินอานเชื่อฟังย่าที่สุด ถ้าหากย่าไม่เห็นด้วย เจ้าจินอานก็จะไม่แต่งงานกับซูเหมี่ยน

ย่าพูดเพียงประโยคเดียวว่า "ลูกหลานมีวาสนาของลูกหลานเอง"

ความจริงก่อนที่ตัวเองจะแต่งงานใหม่ เจ้าจินอานก็เคยเชื่อฟังแม่ เรื่องนี้ต้วนชิวผิงรู้ดี

เพราะเรื่องนี้ ต้วนชิวผิงจึงมีปากเสียงกับย่าทางโทรศัพท์เป็นครั้งแรก ย่าเข้าใจต้วนชิวผิงจึงไม่ได้โกรธ แต่ต้วนชิวผิงกลับรู้สึกโมโหขึ้นมาบ้าง

ลูกชายตัวเองก็เลี้ยงดูมาตั้งหลายปี ตอนนี้กลับ "ควบคุม" อะไรไม่ได้สักอย่างแล้ว

ย่าจึงปลอบประโลมเธอว่า เธอกังวลเร็วเกินไปหน่อยแล้ว

"เร็วเหรอคะ!?"

ความจริงก็โทษต้วนชิวผิงไม่ได้ ซูเหมี่ยนมาหมู่บ้านเจ้าเจียช่วงปีใหม่ ในหมู่บ้านลือกันสะพัด ทุกคนถึงขั้นเรียกขานกันไปแล้ว ราวกับว่า "หมั้นหมาย" กันไว้แล้วอย่างนั้น

ต้วนชิวผิงได้รับสายโทรศัพท์ตั้งหลายสาย และเธอก็โทรไปถามคนในหมู่บ้านด้วยตัวเองเหมือนกัน

หากพวกเขารู้ถึงภูมิหลังชาติกำเนิดของซูเหมี่ยนก็คงไม่คิดแบบนี้หรอก อยู่ที่ว่าซูเหมี่ยนจะยอมแต่งให้เจ้าจินอานหรือไม่ และคนในครอบครัวของซูเหมี่ยนจะยอมให้ซูเหมี่ยนแต่งเข้ามาที่หมู่บ้านเจ้าเจียหรือเปล่าต่างหาก?