ตอนที่ 92 ต่อให้มีภูเขาทองก็คงผลาญจนหมด

เจ้าจื้อหย่งขี่มอเตอร์ไซค์กลับมาจากข้างนอก คราวนี้คนที่ร้องเรียก "อาสะใภ้น้อย" ยิ่งมีมากขึ้น

พอมีคนเปิดหัว พวกผู้ชายก็พากันหัวเราะเฮฮาโห่ร้อง "ขอบคุณครับอาสะใภ้น้อย!"

ที่ต้องเติมคำว่า "น้อย" เข้าไป

ก็เพราะในบรรดาคนพวกนั้นมีผู้ชายอายุสามสิบสี่สิบปีอยู่ไม่น้อย

พอโดนเรียกบ่อยเข้า เจ้าจินอานก็ชักจะหัวเราะไม่ออก ระหว่างเขากับซูเหมี่ยนน่ะ "บริสุทธิ์ผุดผ่อง" ชัดๆ

ผู้หญิงคนนี้ช่างซื้อใจคนเก่งเกินไปแล้ว!

ซูเหมี่ยนเล่นแบบนี้ ต่อไปตนเองจะพาสาวคนอื่นกลับมาได้ยังไง?

คนพวกนี้พอเห็นว่าเปลี่ยนตัวอาสะใภ้ คงไม่ร่วมมือกันไล่ผมออกจากหมู่บ้านเจ้าเจียหรอกนะ?

"อาสะใภ้!"

หวังจินหรูยืนขวางอยู่ที่หน้าประตูห้องนอนตัวเอง เจ้าจื้อหย่งหัวเราะแหะๆ แล้วพูดว่า "ถาดเมล็ดแตงกับถั่วลิสงข้างนอกหมดเกลี้ยงแล้วครับ อาสะใภ้น้อยซูเหมี่ยนให้ผมมาเอาเพิ่ม"

ของกินของใช้ช่วงตรุษจีนที่ซื้อมาล้วนอยู่ที่บ้านหวังจินหรู เจ้ากั๋วชิ่งกับเจ้ากั๋วหัวแยกบ้านกันแล้ว ย่าจึงอาศัยอยู่กับเจ้ากั๋วหัวลูกชายคนเล็ก

หลังจากต้วนชิวผิงแต่งงานใหม่ เจ้าจินอานก็กินข้าวอยู่กับครอบครัวของอาเล็กมาตลอด

"บ้านช่องคงโดนหล่อนขนจนเกลี้ยงพอดี!"

หวังจินหรูบ่นกระปอดกระแปดอย่างหงุดหงิด แต่ก็ยอมหลีกทางให้

เธอพิงกรอบประตูพลางกอดอก "ฉันจะบอกแกให้นะ บ้านนี้ถ้าไม่มีฉันดูแลล่ะก็ไม่ได้เรื่องหรอก จินอานกับซูเหมี่ยนดูไม่เหมือนคนใช้ชีวิตประสาชาวบ้านเลย ยังไงก็ต้องมีฉันคอยจับตาดูพวกเขาสักหน่อย"

"ครับๆๆ"

เจ้าจื้อหย่งตอบรับอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก

หวังจินหรูเองก็รู้สึกเหมือนโดนซูเหมี่ยน "ตีท้ายครัว" เข้าให้ แนวคิดการจัดการบ้านของเธอกับซูเหมี่ยนขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง บ้านหลังนี้มีหวังจินหรูเป็นคนดูแลจัดการมาโดยตลอด

แต่ตอนนี้ดูเหมือนทุกคนจะหันไปฟังซูเหมี่ยนกันหมดแล้ว!

แยกบ้านเหรอ?

ในจิตใต้สำนึกของหวังจินหรูไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อนเลย

ข้างนอก เสียงหมูร้องโหยหวนดังลั่น

พวกผู้ชายหลายคนช่วยกันยกมันแขวนห้อยหัวขึ้น

"อาสะใภ้น้อย คุณอยากไปนั่งไกลๆ หน่อยไหมครับ?"

ภาพที่ดูโหดร้ายแบบนี้ คนพวกนั้นจึงนึกถึงซูเหมี่ยนเป็นคนแรก

ซูเหมี่ยนมองตาไม่กะพริบพลางเอ่ย "ไม่เป็นไรค่ะ"

เจ้าเยวี่ยเชียนพิงอยู่กับขาของซูเหมี่ยน มือสองข้างอุดหูไว้แน่น

ซูเหมี่ยนไม่ได้อุดหูตัวเอง ซ้ำยังยื่นมือไปช่วยอุดหูให้เจ้าเยวี่ยเชียนอีกด้วย

เด็กๆ ตั้งมากมายไม่มีใครกลัวเลยสักคน ต่างพากันเอามืออุดหูแล้วยืนมุงดูกันเป็นแถว

หวังจินหรูเดินออกมามองแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าครัวไปพูดว่า "แม่ หมูสิ้นปีตัวนี้เชือดไปก็เสียเปล่า ข้างนอกมีแต่คนเต็มไปหมด คงไม่เหลืออะไรให้เก็บไว้หรอกค่ะ"

ในกระทะยังคงทอดไข่ดาวอยู่ ย่าจึงเอ่ยว่า "ไม่เหลือก็ช่างปะไร ในเมื่อเขามากันแล้วก็เรียกมากินข้าวด้วยกัน ต้องกินให้อิ่มและกินให้ดี"

หวังจินหรูพูดอย่างไม่สบอารมณ์ "พอกินให้อิ่มกินให้ดี หมูก็หมดพอดีน่ะสิคะ"

อิ่นเสี่ยวหลานพูดขึ้นว่า "กับข้าวคนเยอะขนาดนี้ทำยากอยู่นะคะ วันนี้เหมือนจัดโต๊ะจีนเลี้ยงแขกเลย"

เถียนชุ่ยเฟิ่งกล่าวว่า "งั้นก็ไปตั้งกระทะข้างนอกอีกใบสิ ยังไงพวกเขาก็ก่อไฟกันอยู่แล้ว ประเดี๋ยวใครจะยืนกินนั่งกินก็ช่างเถอะ ช่างมันไปก่อน แบบนี้สิถึงจะได้บรรยากาศหน่อย"

พวกผู้หญิงต่างก็อยู่ในครัว ไม่เช่นนั้นก็กำลังล้างผักอยู่ตรงอ่างน้ำด้านนอก

ยกเว้นซูเหมี่ยน

ในใจของพวกเธอ ซูเหมี่ยนนับเป็นนายหญิงของบ้านไปครึ่งตัวแล้ว ทว่ากลับไม่มีใครรู้สึกเลยว่าเธอจะต้องมาช่วยทำงานเหมือนคนอื่นๆ

แค่นั้นยังไม่พอ

ย่าพยักหน้าเห็นด้วยกับเถียนชุ่ยเฟิ่ง ทั้งยังยกบะหมี่น้ำซุปกระดูกหมูใส่ไข่ดาวสองฟองไปให้ซูเหมี่ยนชามหนึ่ง

ขณะที่คนอื่นตอนเช้าได้กินแค่ข้าวต้ม

แม้แต่เจ้าจินอานก็ยังได้กินข้าวต้มเหมือนกัน

"เฮ้อ ใครได้แต่งกับจินอานนะ ไม่ต้องพูดเรื่องอื่นเลย จะมีเงินหรือไม่มีเงินเอาไว้ทีหลัง จะมีใครรู้ใจและเอ็นดูคนเก่งเท่าย่าคนนี้บ้างล่ะ?"

เถียนชุ่ยเฟิ่งเอ่ยรำพึงขึ้นมาประโยคหนึ่ง

อิ่นเสี่ยวหลานที่กำลังใส่ฟืนอยู่หน้าเตาชะงักไปเล็กน้อย

พอเชือดหมูและขูดขนเสร็จ ผู้ชายสองสามคนก็ถือไส้หมูและเครื่องในเดินไปที่ริมแม่น้ำอย่างรู้หน้าที่

เจ้าโหย่วไฉยกกระทะเหล็กใบใหญ่มาใบหนึ่ง แล้วถามซูเหมี่ยนว่าหนาวไหม อยากให้ก่อกองไฟเพิ่มให้อีกกองหรือเปล่า

ซูเหมี่ยนบอกว่าไม่ต้อง ข้างนอกแดดจัดอยู่แล้ว

แต่เจ้าโหย่วไฉก็ยังหาที่ว่างก่อกองไฟให้ซูเหมี่ยนอยู่ดี เพื่อไม่ให้โดนควันไฟสำลัก แล้วบอกให้เจ้าจินอานเข็นซูเหมี่ยนไปตรงนั้น

เจ้าจินอานเดินเข้าห้องนอนไปหยิบผ้าห่มผืนบางออกมา มันเป็นของที่ซูเหมี่ยนนำติดตัวมาเอง ลวดลายเข้าชุดกับเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่

ดูท่าทางแล้วราคาแพงมาก บนเนื้อผ้ายังมีงานปักประณีต

เจ้าจื้อหย่งขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปอีกรอบ คราวนี้มุ่งหน้าไปร้านแมคโดนัลด์ในตัวเมือง

กลุ่มเด็กๆ ต่างกระโดดโลดเต้นส่งเสียงเฮฮากันอีกครั้ง!

ซูเหมี่ยนเอ่ยเตือน "พวกหนูอย่าวิ่งเล่นแถวนี้นะคะ ตรงนี้มีกองไฟอยู่!"

เธอเดินไม่ได้ จึงทำได้เพียงยื่นมือโบกไปมาบนรถเข็นวีลแชร์

หวังจินหรูชินชาจนหมดความรู้สึกไปแล้ว

อย่างไรเสียก็เป็นเงินของซูเหมี่ยนเอง หล่อนอยากจะใช้ยังไงก็ใช้ไป

ระหว่างทางเจ้าจื้อหย่งโทรศัพท์หาหวังเหวยเทา บอกว่าซูเหมี่ยนมาที่หมู่บ้านของพวกเขา หวังเหวยเทาทั้งตกใจและอิจฉาเป็นอย่างมาก ไล่ซักถามเจ้าจื้อหย่งเป็นพัลวัน ทั้งสองคนคุยกันอยู่นานสองนาน

สุดท้ายหวังเหวยเทาก็บอกว่า นายต้องดูแลพี่ซูเหมี่ยนให้ดีๆ นะ

เจ้าจื้อหย่งบอกว่า เรื่องนั้นยังต้องให้นายมาบอกอีกเหรอ

พอเห็นว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ ซูเหมี่ยนก็เอามือป้องโทรศัพท์รับสาย

มีรถตู้พี่เลี้ยงคันหนึ่งจอดอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน รออยู่ประมาณหนึ่งชั่วโมง พอได้รับโทรศัพท์ก็ขับออกไป

คนขับรถพูดขึ้นว่า "พวกเราคงไม่ได้กลับไปฉลองปีใหม่แล้วล่ะ"

อู๋เสี่ยวมองไปทางหมู่บ้านเจ้าเจียพลางส่ายหน้ายิ้มแห้ง "ไม่รู้ว่าคุณหนูซูมีอะไรให้เล่นสนุกที่นี่กัน"

คนขับรถชี้ขึ้นด้านบน "ผมขับรถให้เจ้านายมาตั้งหลายปี เพิ่งเคยได้รับสายจากสองท่านนั้นเป็นครั้งแรก เมื่อกี้ทำเอาผมลำบากใจแทบแย่ ไม่รู้จะฟังใครดี"

"ถ้านายท่านไม่พูดขึ้นมา ผมก็คงไม่กล้าขับรถออกไป ได้แต่นั่งรออยู่ที่นี่เฉยๆ แน่"

อู๋เสี่ยวยิ่งยิ้มแห้งหนักกว่าเดิม เมื่อกี้เธอก็อยู่บนรถด้วย

เจ้านายที่คนขับรถพูดถึงหมายถึงซูจิ่งสิง ส่วนสองท่านนั้นหมายถึงซูหมิงซงและพี่ใหญ่ซูจิ่งเหยียนที่อยู่นครหลวง

พวกเธอต่างทำตามคำสั่ง ซูจิ่งเหยียนสั่งให้พวกเธอพาซูเหมี่ยนกลับไป แต่ซูเหมี่ยนไม่ยอมออกมา ไม่ยอมขึ้นรถ แล้วพวกเธอจะทำอะไรได้ สุดท้ายก็เป็นเพราะได้รับสายจากซูหมิงซง

หมู่บ้านเจ้าเจีย

คึกคักเหลือเกิน

พวกเด็กๆ ในหมู่บ้านทยอยกันมาเรื่อยๆ ปี 2006 ร้านแมคโดนัลด์ในเมืองจือซิงยังไม่มีบริการส่งเดลิเวอรี เจ้าจื้อหย่งจึงต้องสะพายตะกร้าสานวิ่งไปซื้อที่แมคโดนัลด์ถึงสามรอบ

ตะกร้าสานใส่โค้กลำบาก เจ้าจินอานจึงหัวเราะพลางหยิบเอาน้ำผลไม้ออกมาจนหมด

พวกเด็กๆ ดีใจกันราวกับว่าถึงวันปีใหม่แล้วจริงๆ

ได้แฮมเบอร์เกอร์กันคนละชิ้น แถมยังมีน่องไก่ เฟรนช์ฟรายส์ และน้ำผลไม้

หวังจินหรูหันไปบ่นกับย่าอีกประโยค ช่างเหมาะสมกันดีแท้!!

ทั้งสองคนใจกว้างกันขนาดนี้ ไม่รู้จักประหยัดดูแลบ้านช่องกันเลย ต่อไปถ้าบ้านนี้ไม่มีหล่อนคอยจัดการดูแลล่ะก็ ต่อให้มีภูเขาทองก็คงผลาญจนหมดเกลี้ยง!

ต้วนชิวผิงแต่งงานใหม่ไปแล้ว หวังจินหรูจึงสวมบทบาทเป็นทั้งแม่และแม่สามีเสียเอง

ช่างเป็นห่วงจนใจจะพังอยู่แล้ว!

คนในหมู่บ้านเจ้าเจียอย่างน้อยหนึ่งในสามพากันมากินข้าว มีหลายคนที่ทำกับข้าวที่บ้านตัวเองแล้ว แต่ก็ยังถือชามมาร่วมวงสนุกด้วย

ในชามมีทั้งข้าวทั้งกับข้าว แต่ที่มาก็แค่อยากมาแจมความสนุก

พอกับข้าวตักขึ้นจากกระทะ ก็คีบไปนิดหน่อย

ที่สำคัญที่สุดคือแวะมาคุยกัน

แต่ก็ทนคนเยอะขนาดนี้ไม่ไหว กระทะใบเดียวเอาไม่อยู่จนต้องตั้งถึงสองกระทะ พ่อครัวเอกสองคนในหมู่บ้านผัดกันมือเป็นระวิง พอตักขึ้นจากกระทะ คนละตะเกียบสองตะเกียบก็เกลี้ยงแล้ว

"ไปถอนผักกาดขาวที่แปลงผักมาสองสามหัวซิ!"

"แล้วก็ ใครไปขุดหัวไชเท้าในนามาหน่อย!"

สิ้นเสียงพูด คนหนุ่มสาวสองสามคนก็วางชามแล้ววิ่งตรงไปที่แปลงผัก กระโดดลงไปในแปลงโดยไม่สนว่าเป็นของบ้านไหน

"ใช่แล้ว มีแต่เนื้อ ต้องมีผักแกล้มบ้าง!"

"ไอ้คนนั้นน่ะ พวกเอ็งถอนมาเยอะๆ หน่อย!"

พวกคนเฒ่าคนแก่ยืนสั่งการอยู่ข้างบน

"โหย่วไฉ ไส้ใหญ่น่ะต้องใส่พริกดองเปรี้ยวเยอะๆ หน่อยถึงจะถึงเครื่อง!"

ต่างคนต่างถือชาม ล้อมวงอยู่รอบกระทะสองใบพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

ถึงเวลานี้ต่อให้มีแค่ผักกาดขาวผัดก็ไม่มีใครบ่นอะไรแล้ว ทุกคนเน้นเอาความสนุกสนานมากกว่า

ยิ่งไปกว่านั้น คนเยอะขนาดนี้หมูทั้งตัวกินได้แป๊บเดียวก็ร่อยหรอ พ่อครัวเอกสองคนแทบไม่ได้หยุดพักมือเลย

ในห้องครัว

ย่าทำกับข้าวแบบไม่ใส่พริกแยกไว้ให้ซูเหมี่ยนโดยเฉพาะ ทั้งซี่โครงหมูนึ่งข้าวเหนียว แกงจืดซี่โครงหมู ผัดเนื้อใส่ใบกระเทียม...

เรื่องพวกนี้ซูเหมี่ยนล้วนเห็นอยู่ในสายตา รวมถึงอาหารเช้าที่ย่าทำให้เธอเมื่อเช้านี้ด้วย

ยังมีเจ้าโหย่วไฉอีกคน ไม่ว่ากับข้าวอะไรก็มักจะเอาชามตักแยกออกมาวางไว้ข้างๆ ก่อนเสมอ ต่อให้กับข้าวในกะละมังจะถูกแย่งกันจนหมดเกลี้ยง ก็ไม่มีใครแตะต้องชามนั้นเลย

ทุกคนต่างรู้ว่านั่นเป็นของซูเหมี่ยน

ความคึกคักดำเนินไปจนถึงบ่ายสองโมงครึ่ง ทุกคนก็ยังรู้สึกสนุกไม่หาย

บางคนมาตั้งแต่เที่ยง ชามก็ยังไม่ได้เอากลับไป

แต่ช่วงบ่ายทุกคนต้องกลับบ้านไปติดคำอวยพรคู่ และเตรียมทำอาหารมื้อส่งท้ายปีเก่าของบ้านตัวเอง

ผู้คนจึงค่อยๆ แยกย้ายกันไป

ก่อนจะกลับ หวังจินหรูเรียกสองพี่น้องเจ้าโหย่วไฉกับเจ้าโหย่วเหิงเอาไว้ ย่าหิ้วเนื้อหมูหนักประมาณเจ็ดแปดชั่งสองก้อนออกมาจากครัว บอกให้สองพี่น้องหิ้วกลับบ้านไปด้วย

เจ้าโหย่วไฉกับเจ้าโหย่วเหิงไม่ยอมรับไว้ ย่าจึงยัดเยียดใส่มือให้พวกเขา

ย่ารู้ว่าฐานะทางการเงินของสองพี่น้องค่อนข้างลำบาก อีกทั้งยังนับเป็นญาติสายเลือดใกล้ชิดกันอยู่

ภรรยาของเจ้าโหย่วไฉก็หนีไป ออกไปทำงานข้างนอกแล้วไม่เคยกลับมาอีกเลย

สองพี่น้องหิ้วเนื้อหมูคุยกับย่าอยู่สองสามประโยค พอเดินไปถึงทางลงเนินก็หยุดฝีเท้าแล้วหันมามองซูเหมี่ยน เจ้าโหย่วเหิงที่นิสัยร่าเริงกว่าพูดกับซูเหมี่ยนว่า "อาสะใภ้เล็ก พวกเรากลับก่อนนะครับ"

เจ้าโหย่วไฉก็รู้สึกตื้นตันใจเช่นกัน เขาพยักหน้าพลางพูดว่า "งั้นพวกเราไปก่อนนะ?"

ซูเหมี่ยนลุกขึ้นไปส่งไม่ได้ จึงได้แต่ยิ้มแล้วพยักหน้าตอบ "ค่ะ"

สองพี่น้องเพิ่งจะก้าวเท้า ซูเหมี่ยนก็เอ่ยขึ้นอีกว่าพวกคุณรอก่อน แล้วเธอก็บอกกับเจ้าจินอานว่า "จินอาน บุหรี่ที่จื้อหย่งซื้อมายังแจกไม่หมด อยู่ในห้องนอน เธอไปเอามาให้พวกเขาสิ"

"ได้ครับ"

เจ้าจินอานเดินเข้าไปในห้องนอน ยังเหลือบุหรี่หวงฝูอยู่อีกแถวครึ่ง เขาจึงแกะแบ่งออกเป็นสองส่วน

ย่ามองซูเหมี่ยนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วแอบพยักหน้าเบาๆ อยู่ในใจ

ตอนที่เจ้าโหย่วไฉรับบุหรี่ไป เขาตบหลังมือเจ้าจินอานเบาๆ อ้าปากเหมือนจะพูดอะไรแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูด ได้แต่ก้มหน้าหิ้วของเดินจากไปไกล แล้วแอบปาดหางตาเงียบๆ

ย่าเอ่ยขึ้นว่า "จินอาน วันหน้าถ้าพวกหลานพอมีกำลัง... ช่วยเหลืออะไรพวกเขาได้ก็ช่วยหน่อยนะ"

เจ้าจินอานตอบว่า "ย่า ผมเข้าใจแล้วครับ"

ซูเหมี่ยนเองก็พยักหน้าแล้วบอกว่า "ได้ค่ะ"

ในตอนที่ทุกคนต่างคิดว่าซูเหมี่ยนจะอยู่ฉลองปีใหม่ด้วยกัน ย่ากับหวังจินหรูก็คิดเช่นนั้นและเริ่มลงมือตระเตรียมอาหารค่ำมื้อส่งท้ายปีเก่า ซูเหมี่ยนก็ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง

เจ้าจินอานขับรถไปส่งซูเหมี่ยนออกจากหมู่บ้าน