ตอนที่ 91 ไม่ใช่คนครอบครัวเดียวกัน ไม่เข้าบ้านเดียวกัน

หวังจินหรูที่อยู่ด้านข้างได้ยินเข้าก็เบะปาก

เฮ้อ ช่างเหมาะสมกันเสียจริง!

ทั้งสองคนนี่...

หวังจินหรูก็บรรยายไม่ค่อยถูก น้ำเสียงเวลาสองคนนี้คุยกัน คนหนึ่งถามว่ามีเงินไหม อีกคนก็บอกว่าฉันมีเงิน จุดที่ทั้งคู่กังวลน่ะ...

เป็นคนปกติกันหรือเปล่าเนี่ย?

นี่มันเงินนะ!

เรียกคำเดียวได้ตั้งสี่ร้อย!

นี่เขาใช้ชีวิตกันแบบนี้เหรอเนี่ย!?

พวกเธอควรจะเสียดายเงินกันไม่ใช่เหรอ กังวลผิดจุดไปแล้วมั้ง?

ต่อให้ยังไม่พ้นตรุษจีนก็นับเป็นปี 2006 แล้ว ในปี 2006 เงินเดือนทั่วไปแค่พันกว่าหยวน แต่ซูเหมี่ยนเปย์ทีละสี่ร้อย ขอแค่มีรุ่นหลานเอ่ยปากเรียกคำเดียวก็แจกอั่งเปาสี่ร้อย

ในหมู่บ้านเจ้าเจียก็เคยมีคนพูดว่าสะใภ้บ้านนั้นบ้านนี้ฐานะทางบ้านดีมาก รวยมาก

แต่พอเอามาเทียบกับซูเหมี่ยน กลายเป็นไม่ติดฝุ่นเลยสักนิด!

ลานหน้าบ้านมีเสียงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่ซูเหมี่ยน

พวกคนหนุ่มสาวหรือรุ่นหลานทั้งหลาย การจะเอ่ยปากเรียกสักคำก็ไม่มีอะไรต้องเคอะเขิน

ซูเหมี่ยนนั่งตัวตรงสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้วีลแชร์ รอให้พวกเขาเข้ามาเรียก ใครเรียกก็แจก

เธอยังคงยิ้มบาง ๆ ดูเหมือนเป็นผู้อาวุโสจริง ๆ

พอซองแดงที่เตรียมมาหมด เธอก็หยิบเงินสดออกมาเป็นปึก

มีคนเดินเข้ามาเรียกหนึ่งคน เธอก็นับแบงก์สี่ใบยื่นให้คนนั้น

หากเป็นเด็กชั้นประถมหรือมัธยมต้น ซูเหมี่ยนยังถามไถ่อย่างห่วงใยประโยคหนึ่งด้วยว่า ผลการเรียนเป็นอย่างไรบ้าง

ความเคยชินจากอาชีพเหรอเนี่ย?

เจ้าจินอานรู้ว่าซูเหมี่ยนทำงานอยู่ที่กระทรวงศึกษาธิการ พอดูแบบนี้แล้วก็เหมือนกับญาติที่เป็นครูจริง ๆ

"อาสะใภ้ ผมยังมีส่วนแบ่งอีกไหมครับ"

เจ้าจื้อหย่งหน้าด้านหน้าทน แบมือขอหน้าตาเฉย เขาแบมือขอจริง ๆ เสียด้วย

ซูเหมี่ยนยิ้มบาง ๆ ก่อนจะนับเงินสี่ใบส่งให้เขาตามปกติ

ผู้คนบนลานหน้าบ้านต่างจับจ้องตาไม่กะพริบ ในใจต่างพากันนับว่า แจกไปเท่าไรแล้ว นี่เป็นคนที่เท่าไรแล้ว ซูเหมี่ยนไม่มีทีท่าลังเลแม้แต่น้อย ไม่มีวี่แววว่าจะเสียดายเงินเลยสักนิด

ตอนแรกคนที่นี่คิดว่าซูเหมี่ยนไม่รู้ว่าหมู่บ้านเจ้าเจียมีคนมากแค่ไหน ไม่รู้ว่าลำดับอาวุโสของเจ้าจินอานในหมู่บ้านสูงขนาดไหน นึกว่าเธอเห็นว่าคนไม่เยอะก็เลยนึกสนุกขึ้นมาชั่ววูบ...

ดูทรงแล้วนี่มันรวยจริงนี่หว่า!

มีคนดันจางอวี้นีออกไป จางอวี้นีมองซูเหมี่ยนแล้วเอ่ยปากอึกอักเรียกไปคำหนึ่งว่า ย่าสะใภ้

ซูเหมี่ยนยิ้มพลางนับเงินสี่ใบยื่นให้

คราวนี้ทุกคนต่างก็ปล่อยตัวตามสบาย ไม่เกรงใจกันแล้ว แค่เรียกคำเดียวก็ได้ตั้งสี่ร้อย ไม่เรียกก็โง่เต็มที

บางคนถึงกับแอบโทรศัพท์

ความจริงต่อให้ไม่โทร ในหมู่บ้านก็ลือกันสะพัดแล้ว

ความเร็วในการแพร่ข่าวเรื่องแบบนี้เหนือกว่าที่คิดไว้มากนัก

ซูเหมี่ยนกำลังแจกเงิน!

ไม่รู้จักงั้นเหรอ?

แฟนสาวของเจ้าจินอานกำลังแจกเงินให้รุ่นหลานอยู่น่ะสิ! คนละสี่ร้อย!

"นี่น่ะเหรอซูเหมี่ยน"

เจ้าโป๋หลานเดินมาถึง เธอเคยได้ยินเจ้าจื้อหย่งพูดถึงแวบหนึ่งตอนอยู่บนรถ

เจ้าจื้อหย่งขยับเข้ามาใกล้พลางถือแบงก์ร้อยสี่ใบแล้วพูดว่า "พี่โป๋หลาน รีบไปเรียกเร็ว เข้าไปเรียกได้ตั้งสี่ร้อยแน่ะ"

เจ้าโป๋หลานกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ลานหน้าบ้านมีคนถือเงินไว้ในมือเพียบจริง ๆ กระทั่งคนที่เดินออกไปแล้ว ในมือก็ยังถือเงินอยู่

อิ่นเสี่ยวหลานยืนดูอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เดินเข้าครัวไปช่วยงาน

อิ่นเสี่ยวหลานคือ "มือขวา" ที่ดีที่สุดของย่า และยังขยันขันแข็งที่สุดอีกด้วย

เจ้ากั๋วหัวยืนดูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปไกลหน่อยเพื่อโทรศัพท์หาอาหญิงทั้งสองคนของเจ้าจินอาน

"ความร่ำรวย" ของซูเหมี่ยนเหนือกว่าที่เจ้ากั๋วหัวประเมินไว้เมื่อวานมาก เจ้ากั๋วชิ่งเสียชีวิตไปแล้ว ต้วนชิวผิงก็แต่งงานใหม่ไปหลายปี เจ้ากั๋วหัวกับอาหญิงทั้งสองคนจึงย่อมต้องให้ความสนใจ "หลานสะใภ้" คนนี้เป็นพิเศษ

บ้านของเจ้าจินอานกับเจ้ากั๋วหัวไม่ได้ครึกครื้นขนาดนี้มาหลายปีแล้ว

หวังจินหรูมีข้อดีอยู่อย่างหนึ่ง แม้ว่าจะเสียดายเงินมากเพียงใด แต่ในเมื่อย่ายังไม่พูดอะไร เธอก็จะไม่สอดปากพูดมาก

หวังจินหรูเดินเข้าไปกระซิบกระซาบกับซูเหมี่ยนสองสามประโยค

ซูเหมี่ยนมองเด็กหญิงตัวน้อยตรงหน้า พยักหน้ารับแล้วหยิบเงินเพิ่มให้อีกสี่ร้อย

เด็กหญิงคนนี้เป็นหลานสาวของเถียนชุ่ยเฟิ่ง เถียนชุ่ยเฟิ่งมีลำดับอาวุโสในหมู่บ้านสูงเช่นกัน เมื่อก่อนเวลาบ้านนี้มีเรื่องอะไรก็มักจะมาคอยช่วยเหลืออยู่เสมอ ในเวลาแบบนี้จึงให้ขาดตกบกพร่องไม่ได้

"ย่าคะ!"

เด็กหญิงตัวน้อยถือเงินวิ่งแจ้นไปหาเถียนชุ่ยเฟิ่ง

หวังจินหรูก้มลงกระซิบอีกสองสามคำ

"โหย่วเหิง!"

ซูเหมี่ยนพยักหน้าแล้วร้องเรียกขึ้นมา

"ครับ?"

เจ้าโหย่วเหิงหันขวับกลับมา ไม่รู้ว่าอาสะใภ้คนนี้เรียกตนมีเรื่องอะไร

ซูเหมี่ยนหยิบบุหรี่ออกมาสองซองพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ "ให้เธอนะจ๊ะ"

"โอ้โห โหย่วเหิง อาสะใภ้เอ็นดูแกน่าดูเลยนะเนี่ย!"

"นั่นสิ มีแต่แกคนเดียวที่ได้ ฮ่า ๆ ๆ"

หลายคนต่างพากันแซวขึ้นมาทันที

ใบหน้าแก่ ๆ ของเจ้าโหย่วเหิงแดงก่ำ เขาตัดสินใจช่างหัวมัน รีบวิ่งเข้าไปรับซองบุหรี่แล้วเอ่ยขอบคุณอย่างเปิดเผยผ่าเผยว่า "ขอบคุณครับอาสะใภ้"

"ฮ่า ๆ ๆ..."

"หัวเราะหาพระแสงอะไรวะ!"

เจ้าโหย่วเหิงยัดบุหรี่ใส่กระเป๋าแล้วตบเบา ๆ ปกติเขาดูดแต่บุหรี่เซียงซือเหนี่ยวซองละสองหยวน รู้ดีว่าบุหรี่นี้ราคาไม่เบา จึงกะจะเก็บไว้ดูดตอนมีแขกมาบ้านช่วงตรุษจีน

หวังจินหรูก้มหน้ากระซิบต่อพลางชี้ไปยังคนที่กำลังทำงานอยู่คนหนึ่ง

ความคิดของหวังจินหรูเรียบง่ายมาก ในเมื่อย่าไม่ได้ว่าอะไร การที่ซูเหมี่ยน 'แจกเงิน' ก็ต้องไม่ตกหล่นคนที่เคยทำดีกับบ้านตนและยังอยู่ในเครือญาติห้าชั่วโคตร

เรื่องพรรค์นี้ซูเหมี่ยนไม่เข้าใจ เจ้าจินอานเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไร เพราะเขาเรียนโรงเรียนประจำมาตั้งแต่มัธยมต้น

ส่วนเจ้ากั๋วหัวก็ทำงานอยู่หยางเฉิงตลอดทั้งปี

สองพี่น้องเจ้าโหย่วเหิงกับเจ้าโหย่วไฉ เวลามีอะไรก็มักจะมาช่วยเสมอ เช่น ตอนเกี่ยวข้าว ถ้าไม่มีผู้ชายก็แบกเครื่องนวดข้าวไม่ไหว หรืออย่างในนาไม่มีน้ำ หากเจ้าโหย่วไฉเห็นเข้าก็จะช่วยเปิดน้ำเข้านาให้...

เจ้าโหย่วไฉอายุราวห้าสิบปีแล้ว เขากำลังคาบบุหรี่พลางช่วยตั้งโครงไม้ เตรียมตัวเชือดหมู

จะให้คนอายุห้าสิบอย่างเขาไปขออั่งเปาจากเด็กสาว คนซื่อ ๆ อย่างเจ้าโหย่วไฉบากหน้าไปทำไม่ลงจริง ๆ

"โหย่วไฉ!"

ตอนนั้นเองซูเหมี่ยนก็ร้องเรียกขึ้นมาคำหนึ่ง แถมยังเรียกแค่ "โหย่วไฉ" ไม่ได้เรียกเจ้าโหย่วไฉเสียด้วย

"ฮ่า ๆ ๆ..."

ทุกคนหันไปมองเจ้าโหย่วไฉ เจ้าโหย่วไฉหน้าแก่ ๆ แดงก่ำ ซูเหมี่ยนโน้มตัวไปข้างหน้ายื่นเงินให้ เจ้าโหย่วไฉถึงได้ถูมือเดินเข้ามา เขาไม่ได้เรียกทักทาย เพียงแต่หัวเราะแหะ ๆ ออกมาไม่กี่ที

ซูเหมี่ยนก็ยิ้มตาม พลางหยิบบุหรี่ให้อีกสองซอง

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่นของเจ้าโหย่วไฉ และมืออันหยาบกร้านยื่นไปรับบุหรี่ ทั้งยังค้อมตัวลงเล็กน้อยให้เก้าอี้รถเข็น

การค้อมตัวนั้นเป็นเรื่องของลำดับอาวุโส ไม่เกี่ยวกับอายุ

ในใจของเขา บางทีการรับอั่งเปาก็เท่ากับยอมรับอาสะใภ้เล็กคนนี้โดยปริยาย

ลานหน้าบ้านเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

เจ้าจินอานมองดูแล้วก็ยิ้มตาม

ไม่มีใครแซวคนซื่ออย่างเจ้าโหย่วไฉ หรือส่งเสียงเชียร์ให้เขาเอ่ยปากเรียกอาสะใภ้

เจ้าโหย่วไฉรับเงินกับบุหรี่เสร็จก็กลับไปทำงานต่อ

สักพักย่าก็เดินออกมาดูอีกรอบ พอเห็นหวังจินหรูคอยบอกซูเหมี่ยนก็วางใจ นางเองก็กลัวว่าซูเหมี่ยนจะไม่รู้เรื่องรู้ราว จนทำให้พวกคนซื่อ ๆ ที่เคยช่วยเหลือบ้านตนต้อง 'เสียเปรียบ' เอา

"ย่า หลานสะใภ้คนนี้ของคุณดีเหลือเกินนะ หน้าตาก็สวยหมดจด..."

"ดีอะไรกันล่ะ!?"

ประจวบเหมาะกับหวังจินหรูเดินเข้ามาในครัวพอดี จึงชี้นิ้วไปข้างนอกพลางว่า "แม่ ดูสิ แตงโมลูกใหญ่ตั้งหลายลูกที่จินอานซื้อมา ซูเหมี่ยนบอกว่าคนเยอะขนาดนี้ ผ่ากินให้หมดเลย!"

ย่าถลึงตาใส่นาง "แตงโมไม่กี่ลูก ผ่าแล้วก็ผ่าไปสิ"

หวังจินหรูพึมพำงึมงำ "หลานชายสุดที่รักของแม่นี่นะ... ซูเหมี่ยนทำอะไรแม่ก็ไม่ว่าสักคำ ถ้าเป็นฉันล่ะก็... แม่คงด่าเปิงไปนานแล้ว"

"ฮ่า ๆ ๆ หวังจินหรู นั่นเพราะแกมันขี้เหนียวเองต่างหาก"

หวังจินหรู : .....

"เฮ้อ สุรุ่ยสุร่ายเกินไปแล้ว จินอานก็ไม่ห้ามปรามบ้างเลย"

เอาเข้าจริง ย่าเองก็ไม่ค่อยชินเหมือนกัน พวกนางประหยัดมัธยัสถ์กันมาทั้งชีวิต

มีคำกล่าวว่า หากไม่ใช่คนประเภทเดียวกันคงไม่มาอยู่ร่วมชายคา

จู่ ๆ มีคนอย่างซูเหมี่ยนเข้ามา ใช้เงินมือเติบขนาดนี้ ย่ากับหวังจินหรูเห็นแล้วก็อดเสียดายเงินไม่ได้

เจ้าจินอานไม่ได้บอกว่าพี่ชายคนรองของซูเหมี่ยนเป็นถึงนายกเทศมนตรีเมืองจวิ้นซา ในละครทีวีมีบทพูดที่ว่า แม้แต่หมาในหมู่บ้านของอธิบดีกรมยังได้บรรจุเป็นข้าราชการ เจ้าจินอานไม่อยากหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวแบบนั้น

เกิดมีใครมาไหว้วานขอให้ช่วยอะไร จะบอกว่าตกลงหรือไม่ตกลงดีล่ะ?

เผลอ ๆ อาจมีคนตรงเข้าไปขอให้ซูเหมี่ยนช่วยเลยด้วยซ้ำ

เจ้าจินอานไม่ก้าวก่ายอะไรจริง ๆ ปล่อยให้ซูเหมี่ยนทำตามใจชอบ

หวังจินหรูอยากจะเข้าไปซ่อนของไหว้ปีใหม่ในห้องนอน ย่าก็ยังบอกว่าปล่อยให้นางทำไปเถอะ ยังไงซื้อมาก็มีไว้กินอยู่แล้ว

แตงโมหลายลูกวางอยู่ในห้องโถง เด็ก ๆ เห็นเข้าก็น้ำลายสอ ซูเหมี่ยนที่เพิ่งได้เป็นย่าเป็นอาสะใภ้หมาด ๆ เลยบอกให้ผ่ากินทั้งหมด

"จื้อหย่ง นายไปซื้อบุหรี่มาหน่อย"

นางหยิบเงินออกมาอีกแล้วสั่งให้เจ้าจื้อหย่งไปซื้อบุหรี่

เจ้าจื้อหย่งขี่มอเตอร์ไซค์ไปอย่างรวดเร็ว

บุหรี่ที่แพงที่สุดในร้านขายของชำคือหลานฝู เจ้าจื้อหย่งหอบหลานฝูมาหลายแถว ซูเหมี่ยนบอกว่าแจกคนละสองซอง เจ้าจื้อหย่งก็หอบหลานฝูหลายแถวนั้นเดินแจกผู้ชายทีละคน

เขาวิ่งไปร้านขายของชำอยู่หลายรอบ

ร้านขายของชำในหมู่บ้านสต็อกของไม่เยอะ พอหลานฝูหมดก็เปลี่ยนเป็นหวงฝู เจ้าจื้อหย่งกลายเป็นเบ๊วิ่งซื้อของไปโดยปริยาย

จนสุดท้ายหวงฝูก็หมดอีก

เถ้าแก่ร้านขายของชำจึงเชียร์ขายจิงไป๋ซา เจ้าจื้อหย่งเลยสวนกลับว่า ของแบบนั้นจะไปเข้าตาได้ยังไง?

เถ้าแก่ : .....

"ซื้อจิงไป๋ซามันประหยัดเงินกว่านะ!!"

"ชิ ไม่ต้องมาช่วยประหยัดหรอก อาสะใภ้บอกว่าอย่างต่ำต้องหวงฝู"

เจ้าจื้อหย่งขี่มอเตอร์ไซค์บึ่งออกนอกหมู่บ้านไปอีกรอบ

เถ้าแก่ : .....

"เงินเหลือใช้จนร้อนรนหรือยังไงกัน"

ร้านขายของชำในหมู่บ้านถือเป็นศูนย์รวมข่าวสาร บรรดาหญิงชาวบ้านต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ปกติในหมู่บ้านเวลาจัดงานมงคล ต่อให้บ้านไหนมีเงินและต้อนรับขับสู้แขกอย่างดีแค่ไหน อย่างมากก็แค่วางบุหรี่จิงไป๋ซากับหงซวงสี่เลี้ยงแขกเท่านั้นแหละ