ตอนที่ 90 หมู่บ้านเจ้าเจีย รอเจอหน้า 3

เจ้าจินอานยกน้ำล้างเท้ามา หวังจินหรูถกแขนเสื้อขึ้นพลางพูดว่า "จินอาน ให้ฉันทำเถอะ"

เจ้ากั๋วหัวไม่ได้พูดอะไร เขานึกถึงพี่ชายคนโต จึงเดินเลี่ยงออกไปไกลหน่อยเพื่อโทรศัพท์หาคุณอาผู้หญิงทั้งสองคนของเจ้าจินอาน

ซูเหมี่ยนปฏิเสธขึ้นมาว่า "ไม่เอาค่ะ ให้จินอานล้างให้ฉัน"

หวังจินหรู: ......

หล่อนดึงแขนเสื้อที่ถกลงมา แล้วกลั้นขำเดินไปในครัวบอกกับย่า "แม่ ซูเหมี่ยนกับหลานชายแม่นี่เข้ากันได้ดีเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลยนะ!"

ย่างงเป็นไก่ตาแตก

หวังจินหรูหัวเราะร่าพลางว่า "หลานชายหัวแก้วหัวแหวนของแม่พูดจาตรงไปตรงมา ซูเหมี่ยนพูดตรงยิ่งกว่าเขาเสียอีก สองคนนี้นี่ช่างเหมาะกันจริง ๆ"

ย่าส่งค้อนให้หวังจินหรูอีกรอบ แต่พอนึกถึงตอนกินข้าวที่ซูเหมี่ยนบอกว่าไม่กินพริกขึ้นมา ตัวเองก็อดหัวเราะไม่ได้เช่นกัน

"พรุ่งนี้เช้าจะล้มหมูปีใหม่ จะมีคนมาด้วย เจ้าก็ตื่นให้เช้าหน่อยล่ะ"

"รู้แล้วค่ะ"

ย่าเป็นคนมีเหตุผลรู้ความ รู้ว่าลูกชายคนเล็กเพิ่งจะกลับมา ลูกชายกับลูกสะใภ้ต้องมีช่วงเวลาหวานแหววกันแน่ ๆ ถึงได้เตือนหวังจินหรูไว้ก่อน เกรงว่าพอคนในหมู่บ้านพากันมาถึงแล้ว แต่เจ้าของบ้านอย่างหวังจินหรูยังไม่ยอมลุกจากเตียง

แต่ที่คิดไม่ถึงก็คือหวังจินหรูไม่ยอมหลับยอมนอน ตกดึกยังแอบมายืนแนบหูฟังที่หน้าประตูห้องของเจ้าจินอาน

เดิมทีเจ้าจินอานจัดแจงให้ซูเหมี่ยนนอนห้องข้าง ๆ ซึ่งก็คือเตียงที่อิ่นเสี่ยวหลานเคยนอน

ทว่าพอผลักประตูเข้าไป ซูเหมี่ยนก็พูดขึ้นมาทันที "ห้องนี้เคยมีผู้หญิงนอนมาก่อน ฉันไม่นอนค่ะ"

เจ้าจินอานจึงพูดว่า "งั้นผมนอนตรงนี้ คุณไปนอนเตียงของผม"

ซูเหมี่ยนก็พูดต่ออีก "แล้วถ้าตอนกลางคืนฉันอยากเข้าห้องน้ำขึ้นมาจะทำยังไงล่ะคะ?"

ทั้งสองคนนอนอยู่บนเตียงโดยต่างคนต่างอยู่ ไม่ได้ก้าวก่ายกัน จู่ ๆ ซูเหมี่ยนก็เอ่ยขึ้นว่า "จินอาน ข้างนอกมีคนค่ะ"

เจ้าจินอานลุกขึ้นมาดึงผ้าห่มคลุมตัวให้เรียบร้อย พอเปิดประตูออกไปก็เห็นหวังจินหรูยืนอยู่ ทำเอาเขาพูดไม่ออกบอกไม่ถูกไปเลย

"อาสะใภ้ครับ วันนี้อาเล็กเพิ่งกลับมา คุณอาน่าจะ..."

"แหะ ๆ ฉันกลับห้องแล้วจ้า"

หวังจินหรูทั้งเขินทั้งอายจนหน้าชา แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะชะเง้อมองเข้าไปข้างใน

หล่อนอยากรู้อยากเห็นจริง ๆ... ซูเหมี่ยนอยู่ในสภาพแบบนี้ จะทำเรื่องอย่างว่าได้จริงเหรอ?

เจ้าจินอาน: .....

หลังจากหวังจินหรูเดินจากไป เจ้าจินอานก็กลับมานอนลงบนเตียงตามเดิม พอกลับมาได้ครึ่งปีไม่เคยได้แตะต้องผู้หญิงเลย พอมีสาวสวยมานอนอยู่ข้าง ๆ พูดตามตรงว่านอนกระสับกระส่ายอยู่บ้างเหมือนกัน

ซูเหมี่ยนยิ้มน้อย ๆ ค่อย ๆ ขยับตัวหันหน้ามาทางเจ้าจินอานแล้วพูดว่า "นอนเถอะค่ะ"

......

วันรุ่งขึ้น แต่เช้าตรู่

ท้องฟ้าเพิ่งจะสลัวราง ยังไม่ถึงหกโมงเช้าดี ก็มีคนมาแล้ว

ทั้งยังมีเสียงหมูร้องดังแว่วมา

"กั๋วหัว!! แขวนไว้ตรงไหนล่ะ?"

"แขวนตรงนี้เลย ล้มตรงนี้แหละ!"

เจ้ากั๋วหัวชี้ไปยังลานดินว่างเปล่าแห่งหนึ่ง

ในครัวกำลังต้มน้ำร้อนจัด เอาไว้ใช้ลวกถอนขนหมูประเดี๋ยวนี้

ชายฉกรรจ์หลายคนช่วยกันตั้งโครงไม้ตรงลานโล่ง เดี๋ยวจะต้องเอาหมูมาแขวนห้อยหัวลง

เจ้ากั๋วหัวหยิบบุหรี่ออกมาแล้วเดินแจกทีละคน

เจ้าเยวี่ยจิ้นหยิบบุหรี่ขึ้นมาเพ่งมองดู "บุหรี่ยี่ห้ออะไรเนี่ย? ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย"

ได้ยินดังนั้น พวกผู้ชายหลายคนก็พากันก้มมอง เจ้ากั๋วหัวชี้มือไปทางห้องนอนของเจ้าจินอานแล้วหัวเราะแหะ ๆ "นั่นน่ะสิ... เมื่อวานนี้ซูเหมี่ยนเอามาให้ฉันคอตตอนหนึ่งแน่ะ ฮะ ๆ"

เจ้าจื้อหย่งยื่นมือออกไป "ขอผมมวนหนึ่งสิครับ"

"เด็กอย่างแกจะมาสูบบุหรี่อะไรกัน!?"

เจ้ากั๋วหัวกับเจ้าเยวี่ยจิ้นตะโกนขึ้นมาพร้อมกัน

หลิวถงฮวาเองก็มาด้วย เจ้าจื้อหย่งไม่ได้ "ยักยอก" อะไร หมูตัวหนึ่งราคาหนึ่งพันสองร้อยหยวน ไม่มีเหตุผลที่จะต้องตระหนี่เลย เมื่อคืนเรื่องก็แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านเจ้าเจียแล้วว่า ซูเหมี่ยนควักเงินออกมาถึงหนึ่งหมื่นหยวน!!!

เจ้าจื้อหย่งไม่ได้บอกว่าเป็นคำพูดของย่า เขาบอกทุกคนแค่ว่าตัวเองไม่ยอมรับเงินมากมายขนาดนั้นไว้

"คุณย่าคะ!!"

หลิวถงฮวาร้องตะโกนพลางเดินเข้าไปในครัว ในหมู่บ้านเจ้าเจียพวกผู้หญิงจะเข้าไปช่วยงานในครัว ส่วนเรื่องข้างนอกเป็นหน้าที่ของผู้ชาย

ผู้ชายมีหน้ามีตาและมีสถานะสูงกว่า ทว่าง่านหนักงานเหนื่อยก็ตกเป็นของผู้ชายเช่นกัน

มีคนทยอยมากันเรื่อย ๆ ไม่ขาดสาย บางคนก็ร้องเรียกย่า บางคนก็ร้องเรียกย่าทวด

ตอนแรกย่ายังยิ้มแย้มตอบรับอย่างอารมณ์ดี แต่นานเข้าก็เริ่มจะมึนตึ้บไปหมด

ทำไมถึงพากันมาเยอะแยะขนาดนี้นะ!?

บ้านไหนเขาล้มหมูปีใหม่แล้วมีคนมามากมายขนาดนี้กันบ้างล่ะเนี่ย!?

หวังจินหรูถึงกับอึ้งตาค้าง ในครัวมีผู้หญิงอยู่เต็มไปหมด ส่วนข้างนอกก็มีผู้ชายกลุ่มใหญ่นั่งผิงไฟสูบบุหรี่คุยกันจ้อกแจ้กจอแจ

ล้มหมูปีใหม่ตัวนี้เสร็จแล้วยังจะเหลืออะไรให้กินอีกไหมเนี่ย!?

เจ้ากั๋วหัวเดินเข้ามาสั่งหวังจินหรูว่า "ต้มโจ๊กเพิ่มอีกหน่อยนะ ทุกคนยังไม่ได้กินข้าวเช้ากันเลย"

ธรรมเนียมของหมู่บ้านเจ้าเจียคือเมื่อมีคนมาช่วยงาน เจ้าของบ้านที่มีมารยาทและเกรงใจคนอื่นจะต้องเอ่ยปากชวนทุกคนกินมื้อเช้าด้วยกัน

ที่จริงย่ากับหวังจินหรูก็ตระเตรียมไว้ตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว เพียงแต่ไม่ได้คาดคิดเลยว่าจะแห่กันมาเยอะขนาดนี้

ในครัว

พวกผู้หญิงบ้างก็ช่วยงาน บ้างก็คุยเล่น แต่ละคนต่างพากันตั้งตารอที่จะได้ยลโฉมซูเหมี่ยน

ผู้ชายข้างนอกก็แทบไม่ต่างกัน หลายคนในนี้ต้องเรียกหล่อนว่าอาสะใภ้ หรือแม้กระทั่งต้องเรียกว่าย่าสะใภ้ด้วยซ้ำ

"ย่าทวดจ๋า ซูเหมี่ยนยังไม่ตื่นอีกเหรอจ๊ะ"

มีผู้หญิงอุ้มลูกมาด้วย

"เสิ่นตันผิง เรียกชื่อได้ไง ประเดี๋ยวหล่อนต้องเรียกอาสะใภ้นะ!"

เถียนชุ่ยเฟิ่งเสียงดังลั่น ทั้งยังตะโกนบอกพวกผู้ชายข้างนอก "พวกแกคนไหนลำดับรุ่นต่ำกว่าน่ะ ประเดี๋ยวต้องคุกเข่าโขกหัวคารวะด้วยนะ!"

"ฮ่าๆๆ..."

พวกผู้หญิงในครัวพากันหัวเราะร่วน

ผู้ชายข้างนอกก็หัวเราะเช่นกัน มีคนพูดขึ้นมาว่า "ถ้าจะโขกหัวก็ต้องรอวันตรุษจีนสิวะ!"

หวังจินหรูไม่ได้ตระหนี่ถี่เหนียว ยกถาดผลไม้กับของว่างรวมมิตรออกมา สิ่งเหล่านี้เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

ย่าส่งสายตาให้ หวังจินหรูจึงเดินไปเรียกคนข้างห้อง

"จินอาน ข้างนอกทำไมเสียงดังจังคะ"

"เชือดหมูปีใหม่น่ะครับ"

เจ้าจินอานได้ยินเสียงข้างนอกก็ลุกจากเตียงแล้ว ซูเหมี่ยนนอนอยู่บนเตียงมองดูเวลา "เช้าขนาดนี้เลยเหรอคะ"

"คุณนอนต่ออีกหน่อยก็ได้ ไม่เป็นไรหรอก"

"ฉันไม่อยากนอนแล้วค่ะ"

ประจวบเหมาะกับหวังจินหรูมาเคาะประตูพอดี บอกว่าตนจะมาช่วย ซูเหมี่ยนกำลังจะพูด หวังจินหรูก็บอกว่าจินอานเป็นผู้ชาย ข้างนอกมีแขกมาเยอะแยะ เจ้าจินอานจึงเดินออกไป

สองสาวอยู่ในห้องนอนนานกว่าครึ่งชั่วโมง ยังคงได้ยินเสียงพูดคุยดังแว่วออกมา

เจ้าจินอานเองก็กำลังแจกบุหรี่อยู่ข้างนอก

เจ้าจื้อหย่งบอกให้รอก่อน ต้องรอซูเหมี่ยนออกมาก่อนถึงจะเชือดหมู

หมอกขาวค่อยๆ สลายตัว เกล็ดน้ำค้างแข็งสีขาวตามทุ่งนากลายเป็นหยดน้ำ

ดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า อากาศดีมาก

แสงแดดสีทองอร่ามสาดส่องไปทั่วทั้งหมู่บ้านเจ้าเจีย

คนที่มาเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ พวกผู้หญิงก็พากันมาที่ลานหน้าบ้าน บางคนกินมื้อเช้ามาแล้ว บางคนกำลังถือชามข้าวต้ม บางคนแทะเมล็ดแตง ทุกคนต่างพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

ย่าเดินออกมาถามเจ้าจินอานว่ามื้อเช้าซูเหมี่ยนจะกินอะไร แต่ยังไม่ทันรอคำตอบก็เดินกลับเข้าครัวไปอีกรอบ

มีผู้หญิงเอ่ยแซวขึ้นมาทันทีว่า ย่ารักหลานสะใภ้จังเลยน้า มื้อเช้ายังต้มให้ต่างหากอีก

เจ้าจินอานยิ้มบางๆ ไม่ได้แก้ความเข้าใจผิด

ย่ารักหลานสะใภ้อยู่แล้ว ชาติก่อนก็รักเฉินชิงจื้อมาก ไม่ว่าจะเป็นใคร ขอแค่เป็นหลานสะใภ้ก็จะปฏิบัติต่อคนนั้นเป็นอย่างดี

เจ้าเยวี่ยเชียนตื่นนานแล้ว และกำลังวิ่งไล่จับกับเด็กๆ ไม่กี่คนอยู่ที่ลานหน้าบ้าน

มีหญิงชาวบ้านคนหนึ่งกอดเจ้าเยวี่ยเชียนไว้พลางเย้าแหย่ "เชียนเชียน หนูเรียกพี่สะใภ้หรือยังจ๊ะ"

ขณะที่กำลังคุยกันอยู่นั้น ประตูห้องนอนก็เปิดออก

หวังจินหรูเข็นซูเหมี่ยนออกมาจากห้องโถง ซูเหมี่ยนแต่งหน้าอย่างประณีต สวมชุดโทนสีดำทั้งตัวนั่งอยู่บนรถเข็น ใบหน้ารูปไข่อันเยือกเย็นประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ

"สวัสดีค่ะทุกคน ฉันชื่อซูเหมี่ยนค่ะ"

ซูเหมี่ยนไม่ได้ขัดเขิน ไม่ได้หลบสายตาเพียงเพราะตัวเองนั่งวีลแชร์ เธอแนะนำตัวอย่างสง่าผ่าเผย

ลานหน้าบ้านที่เมื่อครู่กำลังคุยกันออกรสออกชาติ จู่ๆ ก็เงียบกริบไร้เสียง

"สะ...สะ...สวยเกินไปแล้ว!!"

หวังจินหรูแอบกระหยิ่มใจ เธอรู้ว่าทุกคนมาเพื่อดูซูเหมี่ยน และคาดเดาปฏิกิริยาของทุกคนไว้แต่แรกแล้ว

พวกผู้หญิงมองหน้ากันเลิ่กลั่ก พวกผู้ชายคีบบุหรี่ค้างไว้ไม่ขยับ ทั้งยังรู้สึกเคอะเขินอยู่บ้าง

ชั่วขณะนั้นไม่มีใครกล้าเอ่ยแซว ปกติคนในหมู่บ้านเจ้าเจียพาแฟนมา ทุกคนก็จะแซวสักสองสามประโยค ชมว่าสวยจังอะไรทำนองนั้นจนหญิงสาวเขินอาย

ทว่าซูเหมี่ยนนั้นสวยจริงๆ!

"แค่ก!"

เถียนชุ่ยเฟิ่งกระแอมไอขึ้นมาหนึ่งทีพลางชี้ไปที่เจ้าโหย่วเหิง "ไอ้...ใครนะ โหย่วเหิง แกนั่นแหละ แกเรียกอาสะใภ้ก่อนเลย!"

"ฮ่าๆๆ!!"

เสียงหัวเราะลั่นระเบิดขึ้นที่ลานหน้าบ้าน

เจ้าโหย่วเหิงหน้าแก่ๆ แดงก่ำ รีบหลบไปอยู่หลังคนอื่น ตัวเองอายุตั้งสี่สิบกว่าแล้ว จะให้เรียกเด็กสาวอายุยี่สิบกว่าว่าอาสะใภ้เนี่ยนะ?

"งั้นก็จางอวี้นี แกมา แกเรียกย่าสะใภ้!"

เถียนชุ่ยเฟิ่งชี้คนอื่นต่อ จางอวี้นีก็รีบเบี่ยงตัวหลบไปอีกหน่อย

ทุกคนหัวเราะไม่หยุด ซูเหมี่ยนมึนงงเล็กน้อย ลำดับรุ่นของตัวเองสูงขนาดนี้เลยเหรอ?

จู่ๆ ก็มีเด็กอายุราวสามขวบถูกคนยุให้วิ่งมาอยู่ตรงหน้าซูเหมี่ยน แล้วส่งเสียงใสแจ๋วไร้เดียงสาเรียก "คุณย่า!"

คุณย่าเนี่ยนะ!?

ซูเหมี่ยนหันไปมองเจ้าจินอาน อึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะหยิบซองอั่งเปาออกมาจากกระเป๋า "มาจ้ะ ให้หนูนะ"

อะไรนะ?

นี่ก็ได้อั่งเปาแล้วเหรอเนี่ย!?

เด็กหญิงตัวน้อยดึงของในซองอั่งเปาออกมา แบงก์ร้อยใบใหม่เอี่ยมสี่ใบ

"แม่จ๋า เงิน"

ทุกคน : ......

หวังจินหรูที่อยู่ข้างๆ ก็ยังตั้งรับไม่ทัน เงินเหลือใช้รึยังไงกัน?

ครู่ต่อมาก็มีเด็กคนอื่นส่งเสียงเรียกคุณย่า เรียกย่าสะใภ้ ซูเหมี่ยนก็หยิบซองอั่งเปาออกมาแจกทีละคนพร้อมรอยยิ้ม

ทุกคนตาค้าง หมูก็ไม่เชือดกันแล้ว

"โหย่วเหิง แกจะไม่ลองเรียกดูสักคำเหรอ"

เจ้าโหย่วเหิงลังเลใจอยู่นาน พอถูกคนยุเข้าหลายเสียง ก็จำใจกัดฟันเรียก "อาสะใภ้ครับ"

"ฮ่าๆๆ..."

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกระลอก พอมองดูชายวัยสี่สิบกว่าปีคนนี้ ซูเหมี่ยนก็หัวเราะตามไปด้วย

เธอยื่นมือน้อยขาวเนียนละเอียด ถือซองอั่งเปาส่งให้เจ้าโหย่วเหิง "มาค่ะ ให้คุณ"

ให้จริงด้วย!?

คราวนี้ไม่มีใครหัวเราะออกแล้ว

เจ้าโหย่วเหิงเองก็ไม่คิดว่าซูเหมี่ยนจะให้จริง ๆ

"งั้นพวกเราต้องเรียกด้วยไหมเนี่ย"

ทุกคนต่างหันมองหน้ากัน ซองละสี่ร้อยเชียวนะ!

ย่ายืนดูอยู่ตรง

เจ้าจินอานเดินเข้าไปย่อตัวลงข้างเธอแล้วกระซิบถามเสียงเบา "คุณมีเงินเหรอครับ คนเยอะมากเลยนะ เผลอ ๆ อาจจะแห่กันมาหมดเลยก็ได้"

ซูเหมี่ยนยิ้มพลางตอบว่า "มีค่ะ ฉันพกเงินมาเยอะเลย แค่ไม่ได้เตรียมซองแดงมาเยอะขนาดนั้น"