ตอนที่ 89 หมู่บ้านเจ้าเจีย รอพบคน 2

"ไปช่วยทำกับข้าวสิ!"

เจ้ากั๋วหัวเหลือบมองกระเป๋าในมือของหวังจินหรู "ของพวกนี้น่าจะไม่ถูกนะ"

อิ่นเสี่ยวหลานยืนมองอยู่หน้าประตูบ้านตัวเองอยู่นาน ไม่มีใครรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะหึงหวง ก็เหมือนกับตอนที่เห็นมู่เหยาครั้งก่อน

เจ้าจินอานเดินไปที่ห้องครัว เขารู้ว่าย่ามีเรื่องอยากจะถาม

ย่าจับมือหลานชายไว้ แล้วถามเพียงประโยคเดียวว่า "คิดดีแล้วเหรอ"

เจ้าจินอานไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร คราวก่อนที่มู่เหยามาบอกว่าเป็น "เพื่อนร่วมชั้น" ส่วนซูเหมี่ยนยังไม่ได้ยืนยันความสัมพันธ์อะไรเลยด้วยซ้ำ

จู่ ๆ เธอก็โผล่มา ปรากฏตัวขึ้นที่ปากทางเข้าหมู่บ้านแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

เปิดปากมาก็พูดว่า "ฉันมาคนเดียว นายต้องดูแลฉันนะ"

ซวีม่านม่านในใจอยากจะมาดู แต่ก็มีความกังวลสารพัด เรื่องนี้แน่นอนว่าเจ้าจินอานไม่รู้ ซวีม่านม่านไม่ได้แสดงออกมา แต่ซูเหมี่ยนที่เคลื่อนไหวไม่สะดวกกลับโผล่มาอย่างกะทันหัน

พูดตามตรง ถ้าเพียงแต่ซูเหมี่ยนเดินมาได้ ย่าคงไม่ถามคำถามนี้หรอกว่า 'คิดดีแล้วเหรอ'

ย่าเป็นคนยุติธรรม คราวก่อนที่มู่เหยามาย่าก็ทำกับข้าวหลายอย่าง การเชือดไก่ก็ประจวบเหมาะกับที่เจ้ากั๋วหัวกลับมาพอดี อีกทั้งใกล้จะปีใหม่แล้ว ทุกบ้านกับข้าวจึงอุดมสมบูรณ์ขึ้นหน่อย

ไม่นานเจ้าจื้อหย่งก็กลับมาจากหลังเขา ถือหน่อไม้ฤดูหนาวมาสี่หน่อ

ได้กับข้าวเพิ่มมาอีกหนึ่งอย่าง

เพื่อคำนึงถึงซูเหมี่ยน ทุกคนจึงถือชามข้าวมาร่วมนั่งกินกันรอบกองไฟด้านนอก มีคนในหมู่บ้านแกล้งเดินผ่านแล้วชะเง้อเข้ามามอง

ที่ร้านขายของชำในหมู่บ้านมีพวกผู้หญิงจับกลุ่มนินทากันแล้ว

ในหมู่บ้านก็มีคนหนุ่มสาวที่ไปทำงานข้างนอกพา "เมีย" กลับมาหมู่บ้านอยู่สองสามคน แต่กระแสความสนใจไม่มีใครเทียบกับซูเหมี่ยนที่มาวันนี้ได้เลย

"โหย่วเหิง จินอานพาแฟนกลับมาด้วย นายกับจินอานยังไม่พ้นห้าชั่วโคตร ต้องเรียกอาสะใภ้สินะ"

"ฮ่าๆๆ มีใครเห็นบ้างหรือยัง สรุปว่าสวยไหม"

"ฟ้ามืดแล้ว เดินผ่านหน้าประตูเลยมองเห็นไม่ค่อยชัด"

"ฉันละห่วงว่าย่าจะไม่ยอมรับน่ะสิ ท่านอุตส่าห์ส่งเสียจนได้นักศึกษามหาวิทยาลัยมาคนหนึ่ง แต่หลานชายดันหาแฟนแบบนี้มา วันข้างหน้าจะใช้ชีวิตกันยังไง"

"ไม่เห็นด้วยก็เป็นเรื่องปกติ ชีวิตเพิ่งจะลืมตาอ้าปากได้ เป็นใครก็คงทำใจรับยาก"

เจ้าโหย่วเหิงมาซื้อบุหรี่ที่ร้านขายของชำพลางเกาหัว "จินอานนี่ก็จริง ๆ เลย เป็นถึงนักศึกษามหาวิทยาลัยแถมหน้าตาดีขนาดนั้น จะหาแฟนแบบไหนไม่ได้... นี่ไม่ได้กำลังเพิ่มความลำบากให้ตัวเองอยู่เหรอ"

"แล้วก็นะ พวกป้า ๆ เลิกนินทาลับหลังได้แล้ว!"

"โดยเฉพาะเธอเลย เติ้งซูหลาน เธอยังเป็นถึงหัวหน้าฝ่ายสตรีนะ!"

ยังไม่พ้นห้าชั่วโคตร เจ้าโหย่วเหิงจึงยังคงเข้าข้างเจ้าจินอานผู้เป็น "อา" คนนี้อยู่ดี ตัวเขาเองจะบ่นสองสามคำก็บ่นไป แต่คนอื่นจะมานินทาลับหลังไม่ได้ เมื่อก่อนเขาก็เคยได้รับการดูแลจากเจ้ากั๋วชิ่งมาก่อน

ข้างกองไฟ

ซูเหมี่ยนถือชามใบใหญ่มาก ชามใหญ่กว่าหน้าเธอเสียอีก หวังจินหรูเป็นคนตักข้าวให้ ชามพูนเบ้อเริ่มเพราะกลัวคนอื่นจะกินไม่อิ่ม เจ้าจินอานเห็นแล้วก็รู้สึกขำ

ย่ายกชามผัดหน่อไม้ฤดูหนาวมาจากโต๊ะแล้วพูดว่า "คีบกับข้าวไปกินสิ"

เจ้าจื้อหย่งนั่งยอง ๆ สวาปามอยู่กับพื้น พอเงยหน้าขึ้นมาก็ถามว่า "รสชาติเป็นไงบ้าง อร่อยไหม"

ย่าพูดว่า "ไม่รู้ว่าหนูกินพริกไหม ย่าเลยใส่ไปแค่นิดเดียว"

ซูเหมี่ยนเป็นคนนครหลวง จึงรู้สึกว่าเผ็ดไปอย่างเห็นได้ชัด เธอพูดออกมาตรง ๆ ว่า "คุณย่าคะ พรุ่งนี้ไม่ใส่พริกได้ไหมคะ หนูไม่กินเผ็ดค่ะ"

เจ้ากั๋วหัวกับหวังจินหรูชะงักไปครู่หนึ่ง ช่างไม่เกรงใจจริง ๆ แม้แต่คำพูดตามมารยาทก็ไม่พูดสักคำ

ย่าเองก็ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วบอกว่า "ได้สิ งั้นพรุ่งนี้ย่าจะตักแบ่งออกมาให้หนูก่อนแบบไม่ใส่พริกนะ"

พวกเขาต่างมองเห็นหน้าตาของซูเหมี่ยนได้อย่างชัดเจน สวยมากจริง ๆ คู่ควรกับหลานชาย (หลานอา) ที่หน้าตาดีคนนี้อย่างที่สุด

เสียอยู่อย่างเดียว.....

เจ้าจื้อหย่งพูดขึ้นอีก "อาสะใภ้ คุณมาไม่ถูกจังหวะเลย กับข้าวตอนล้มหมูของพวกเรานี่แหละอร่อยที่สุด คุณต้องยังไม่เคยกินแน่ ๆ"

ซูเหมี่ยนบอกว่า "งั้นก็เชือดสิคะ"

เจ้าจื้อหย่ง : ......

"คุณมาช้าไปหลายวัน หมูปีใหม่ในหมู่บ้านเขาเชือดกันหมดแล้ว"

การเชือดหมูปีใหม่ปกติจะทำล่วงหน้าสิบกว่าวัน ใครจะรอจนถึงวันปีใหม่แล้วค่อยเชือดหมูกัน เจ้าจินอานยังไปซื้อเนื้อหมูซีกหนึ่งจากบ้านคนอื่นมา เป็นหมูที่ไม่ได้เลี้ยงด้วยอาหารสัตว์สำเร็จรูป

ครึ่งหนึ่งแช่ตู้เย็นไว้กินแบบสด ๆ ในช่วงปีใหม่ อีกครึ่งหนึ่งเอาไปรมควันทำเป็นเนื้อหมูหมัก

ซูเหมี่ยนไม่ค่อยเข้าใจ จึงพูดว่า "ก็เชือดพรุ่งนี้เช้าสิคะ ตอนเย็นถึงจะเป็นวันส่งท้ายปีเก่า"

ย่ามองซูเหมี่ยนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "หมูบ้านเรายังเลี้ยงไม่โตน่ะ"

เธอและหวังจินหรูมั่นใจแล้วว่าซูเหมี่ยนเป็นคนเมืองขนานแท้ ดูเหมือนจะไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเลย

เจ้าจื้อหย่งกัดฟันพูด "หมูที่บ้านฉันเชือดได้แล้ว เดี๋ยวฉันกลับไปคุยกับพ่อแม่ พรุ่งนี้เช้าเชือดเลย!"

หวังจินหรูยิ้มพลางพูด "แม่แกได้ตีแกตายแน่"

ซูเหมี่ยนพูดว่า "ฉันจ่ายเงินให้ค่ะ จื้อหย่ง นายจูงหมูมาเชือดที่นี่เลยนะ"

"จินอาน ขอกระเป๋าฉันหน่อยค่ะ"

ซูเหมี่ยนรู้สึกอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาจริง ๆ เธอหยิบเงินปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วถามเจ้าจื้อหย่งว่าพอไหม

หวังจินหรู : ......

หมูบ้านไหนขายกันตั้งหนึ่งหมื่นหยวนกันล่ะเนี่ย!?

ย่า : ......

ผู้หญิงคนนี้ใช้ชีวิตไม่เป็นเอาเสียเลย ใช้เงินมือเติบขนาดนี้...

"เอ่อ หมูบ้านเราถึงจะตัวเล็กไปหน่อย แต่ก็เชือดได้เหมือนกันนะ..."

หวังจินหรูตาลุกวาวกับเงินหนึ่งหมื่นหยวนนี้เข้าแล้ว ปกติหมูตัวหนึ่งขายได้แค่แปดเก้าร้อยหยวน ย่าจึงถลึงตาใส่เธอไปทีหนึ่ง หวังจินหรูถึงได้หุบปากอย่างกระดากอาย ส่วนเจ้าจินอานที่อยู่ข้าง ๆ เอาแต่ยิ้ม

เขาไม่รู้สึกว่าหวังจินหรูน่าขายหน้า ต่อให้หวังจินหรูทำเรื่องน่าขายหน้าอะไรขึ้นมาจริง ๆ ก็ไม่เป็นไร

"จินอาน แกพูดอะไรหน่อยสิ!"

เจ้ากั๋วหัวก็รู้สึกว่าเงินหนึ่งหมื่นหยวนมันมากเกินไป ที่สำคัญคือไม่มีความจำเป็น เชือดหมูฉลองปีใหม่แค่เพื่อความสนุกเนี่ยนะ? เงินใครก็เป็นเงินทั้งนั้น เจ้ากั๋วหัวได้เงินเดือนแค่พันกว่าหยวนต่อเดือนเอง

เจ้าจินอานพูดว่า "งั้นก็เชือดพรุ่งนี้เช้าครับ"

เจ้ากั๋วหัว : .....

เจ้าจื้อหย่งไม่ยอมรับเงิน แต่ซูเหมี่ยนยัดเยียดใส่มือเขาจนได้

สุดท้ายย่าจึงเป็นคนเอ่ยปาก บอกให้จ่ายไปหนึ่งพันสองร้อยหยวน ถือว่าให้เกินไปสามสี่ร้อยหยวน

ซูเหมี่ยนยอมเชื่อฟังคำพูดของย่า

พอเจ้าจื้อหย่งได้เงินก็กลับบ้านไปเล่าเรื่องนี้ให้พ่อแม่ฟัง แถมยังเล่าเรื่องที่ซูเหมี่ยนให้เงินตัวเองสองพันหยวนด้วย

ความจริงเจ้าเยวี่ยจิ้นกับหลิวถงฮวาอยู่ที่บ้านได้ยินข่าวก็อยากจะถามตั้งนานแล้ว แต่เจ้าจื้อหย่งเองก็ไม่รู้ภูมิหลังที่แน่ชัดของซูเหมี่ยน รู้แค่ว่ารวยมาก

ข่าวแพร่สะพัดไปทั่วทั้งหมู่บ้านในทันที

แฟนสาวที่เจ้าจินอานพามาบ้านรวยมาก!!!

เจ้าเยวี่ยจิ้นยังโทรศัพท์ไปปรึกษากับเจ้ากั๋วหัว การเชือดหมูปีใหม่ต้องหาคนมาช่วย มีทั้งคนลงมีด คนช่วยจับหมู คนขูดขนหมู ในหมู่บ้านเจ้าเจียถือเป็นเรื่องใหญ่ไม่น้อยเลยทีเดียว

มีคนมาร่วมสนุกกันมากมาย คนที่จะควักเงินซื้อเนื้อก็ควักเงินซื้อ ในวันนั้นยังมีคนมาร่วมกินข้าวอีกเพียบ พวกเครื่องในหมู ทั้งเลือดหมู ไส้อ่อน ไส้ใหญ่ จะถูกนำมาปรุงอาหารกินกันตั้งแต่วันนั้นเลย

นี่แหละที่เรียกว่ามื้อล้มหมู!

"ดูท่าย่าจะพอใจหลานสะใภ้คนนี้มากนะเนี่ย ถึงกับล้มหมูฉลองปีใหม่เลย!"

"คนอื่นพาแฟนกลับบ้านก็แค่เชือดไก่เชือดเป็ด แต่นี่ย่าเล่นเชือดหมูเลย ฮ่าๆๆ"

"ได้ยินว่าสวยมาก พรุ่งนี้เช้าฉันต้องไปดูหน่อยแล้ว"

"แกอยากไปกินข้าวมื้อล้มหมูมากกว่ามั้ง?"

"ฉันก็อยากไปดูเหมือนกัน"

"จินอานเป็นรุ่นปู่เล็กของฉัน ฉันไปกินข้าวสักมื้อคงไม่มีปัญหาอะไรหรอกมั้ง?"

"ฮ่าๆๆ แกจะไปดูย่าเล็กต่างหาก พรุ่งนี้อย่าลืมเรียกด้วยล่ะ ดูซิว่าจะอ้าปากเรียกออกไหม!"

จริง ๆ แล้ว แม้หมู่บ้านเจ้าเจียจะไม่ร่ำรวย แต่ในปี 2006 ก็ไม่มีบ้านไหนถึงกับอดอยากขาดแคลนข้าวกิน ทุกคนล้วนแค่อยากรู้อยากเห็นเรื่องของซูเหมี่ยนเท่านั้น

ข้อแรกคือ ลำดับอาวุโสตามรุ่นของเจ้าจินอานในหมู่บ้านนั้นสูงมาก มีคนต้องเรียกเขาว่าอาว่าน้าเยอะเหลือเกิน

ข้อสองคือ ตอนนี้เจ้าจินอานมีอนาคตไกล เป็นทั้งนักศึกษามหาวิทยาลัย แถมยังขับรถออดี้ A6 กลับมาอีก

ข้อสาม ซึ่งเป็นเรื่องที่ทุกคนอยากรู้มากที่สุด ได้ยินว่าแฟนสาวเดินไม่ได้ ต้องนั่งรถเข็นวีลแชร์

คืนนั้นมีพวกป้า ๆ ขี้นินทาไม่กี่คนแวะไปที่บ้านของเจ้าจื้อหย่ง เพราะหมูเป็นของบ้านพวกเขา และยังมีคนแกล้งเดินผ่านหน้าบ้านของเจ้าจินอาน พลางเขย่งเท้าชะเง้อคอมองเข้าไปข้างใน