ตอนที่ 88 หมู่บ้านเจ้าเจีย รอพบหน้า 1

ใกล้จะปีใหม่แล้ว

ซูเหมี่ยนนั่งอยู่ริมถนนเพียงลำพังในที่ที่ไม่คุ้นเคยทั้งคนทั้งทาง

ผู้หญิงคนนี้... จะใช้คำว่าเอาแต่ใจคงยังน้อยไปด้วยซ้ำ

"เจ้าจื้อหย่ง"

"ครับ อาสะใภ้"

เจ้าจินอานไม่ขยับ เจ้าจื้อหย่งก็ไม่ขยับตาม เขาได้แต่มองหน้าเจ้าจินอาน

ซูเหมี่ยนก็มองเจ้าจินอานเช่นกัน

"ปี๊น ปี๊น—"

รถประจำทางคันหนึ่งที่แน่นขนัดไปด้วยผู้โดยสารแล่นผ่าน ทั้งหมดเป็นคนที่กลับจากการไปทำงานต่างถิ่น แม้จะเบียดขึ้นไม่ได้ก็ยังพยายามเบียด คนบนรถเบียดเสียดยัดเยียดเต็มไปหมด ทุกคนต่างเร่งรีบกลับบ้านไปฉลองตรุษจีน

เจ้าจินอานขยับตัว เดินเข้าไปข้างหน้าแล้วอุ้มซูเหมี่ยนขึ้นมา

เจ้าจื้อหย่งขยับเร็วกว่า เขายกวีลแชร์ขึ้นแบก ถือกระเป๋าสะพายข้าง และกระเป๋าเดินทางอีกใบที่วางอยู่ข้างวีลแชร์

"ซูเหมี่ยนนี่กล้าหาญจริง ๆ... ใจเด็ดชะมัด ย่ากับอาสะใภ้จะไม่ตกใจจนกรามค้างเลยเหรอเนี่ย"

ใบหน้าเล็กของซูเหมี่ยนยังคงเย็นชา แต่ในใจแอบหัวเราะเงียบ ๆ

"นายไม่อยากให้ฉันมาล่ะสิ"

เจ้าจินอาน : "..."

"คำพูดเธอมีปัญหาแล้ว"

ซูเหมี่ยนยิ้มพลางใช้มือข้างหนึ่งจับแขนเจ้าจินอานไว้ แล้วจู่ ๆ ก็พูดขึ้นมาว่า "ฉันเดินไม่ได้ ออกมาข้างนอกแต่ละทีมันยากมากนะ"

ทางลาดลงเนินเข็นวีลแชร์ไม่ได้

พ้นทางลาดลงไปก็ไม่ใช่ถนนคอนกรีต วีลแชร์ก็เข็นลำบากอยู่ดี

เจ้าจินอานจึงอุ้มซูเหมี่ยนไป ซูเหมี่ยนกวาดตามองซ้ายมองขวาอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ฉันออกเงินสร้างถนนให้เอาไหม"

เจ้าจินอานไม่ได้พูดอะไร

ซูเหมี่ยนพูดต่ออีกว่า "งั้นฉันโทรศัพท์กริ๊งเดียว ให้ทางเทศบาลเมืองของพวกนายมาสร้างถนนให้"

"..."

เจ้าจินอานกระชับซูเหมี่ยนขึ้นมาอีกนิด น้ำหนักเกือบห้าสิบกิโลกรัม อุ้มเดินมาตลอดทางก็ไม่ได้เบาแรงนัก

"จินอาน ให้ฉันช่วยไหม..."

เจ้าจื้อหย่งไม่ได้คิดอะไรมาก แรงของเขาเยอะกว่าเจ้าจินอานมากโข

เจ้าจินอานส่ายหน้า "ไม่ต้อง"

ซูเหมี่ยนเหลือบมองเจ้าจินอานแวบหนึ่งแล้วยิ้มอีกครั้ง "จื้อหย่ง บ้านนายอยู่ตรงไหนเหรอ"

เจ้าจื้อหย่งชี้ไปทิศหนึ่ง บอกว่าอยู่ห่างจากบ้านของเจ้าจินอานไปสี่ห้าร้อยเมตร

"จินอาน ใครน่ะ"

มีคนตรงลานหน้าบ้านร้องถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเป็นที่สุด

เจ้าจื้อหย่งไม่ปริปาก มองดูคนถามพลางนึกในใจว่าไม่แน่แกก็อาจจะต้องเรียกเธอว่าอาสะใภ้เหมือนฉันนี่แหละ

เจ้าจินอานเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเล็กน้อย

ทว่าคนที่อยู่ติดริมถนนพอได้ยินเสียงก็พากันวิ่งออกมาดู ข่าวซุบซิบแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว เจ้าจินอานหาแฟน "พิการ" มางั้นเหรอ เจ้าจื้อหย่งถึงขั้นแบกวีลแชร์มาด้วย

ต้องใช่แน่ ๆ!

ในหมู่บ้านเจ้าเจียไม่มีความลับ ต่อให้เจ้าจินอานขับรถออกไปรับซูเหมี่ยนที่ปากทาง แค่มีคนรู้คนเดียวเรื่องก็กระจายไปทั่วแล้ว

"ถึงแล้ว บ้านผมค่อนข้างซอมซ่อหน่อยนะ"

เจ้าจินอานอุ้มซูเหมี่ยนเดินขึ้นเนิน ซูเหมี่ยนหันหน้าไปมองรอบ ๆ

คราวนี้เจ้าจื้อหย่งไม่ได้วิ่งมาส่งข่าวล่วงหน้าเหมือนคราวที่มู่เหยากับอวี๋เฟยมาเที่ยว

ตรงหัวเนิน เจ้ากั๋วหัวคีบบุหรี่ไว้ในมือ อ้าปากค้าง "จิน... จินอาน...?"

"อาเล็กครับ"

เจ้าจินอานทักทายขึ้นมาคำหนึ่งโดยไม่ได้อธิบายอะไร

ซูเหมี่ยนทักทายตามเจ้าจินอานอย่างเปิดเผยเป็นธรรมชาติ "สวัสดีค่ะคุณอา หนูชื่อซูเหมี่ยนค่ะ"

"ตึง!"

พอได้ยินเสียงผู้หญิง หวังจินหรูที่นั่งยอง ๆ อยู่ข้างอ่างน้ำก็ลุกพรวดขึ้นมาทันที เมื่อเห็นซูเหมี่ยนสีหน้าของเธอก็พลันซับซ้อนขึ้นมา

"แม่ แม่!!!"

อย่าเห็นว่าหวังจินหรูเอะอะโวยวายเก่ง แต่เรื่องใหญ่ ๆ เสาหลักของบ้านก็คือย่า

ย่าเดินออกมาจากห้องครัว ก็เห็นหลานชายกำลังอุ้มผู้หญิงคนหนึ่งวางลงบนวีลแชร์

"ย่าครับ"

เจ้าจินอานเรียกขึ้นมา

ซูเหมี่ยนก็เรียกตามอีกคน "คุณย่า คุณอาสะใภ้ หนูชื่อซูเหมี่ยนค่ะ"

ถ้าเป็นเวลาปกติยังพอทำเนาที่มีเพื่อนนักศึกษาหญิงมาหาหลานชาย แต่นี่มันใกล้จะปีใหม่แล้ว ใครที่ไหนจะมาเที่ยวบ้านเพื่อนช่วงปีใหม่กัน ย่าชะงักลังเลไปครู่หนึ่งถึงได้ขานรับ "จ้ะ"

พลางมองหลานชายอีกแวบหนึ่ง แล้วจึงเดินกลับเข้าห้องครัวไป

เจ้ากั๋วหัวกับหวังจินหรูไม่ได้ขยับ แม้กระทั่งเจ้าจื้อหย่งเองก็ไม่ขยับ พวกเขากำลังดูท่าทีของย่า

เจ้ากั๋วหัวไม่มีปากมีเสียงในบ้านเท่าไรนัก เขาเชื่อฟังแม่ ทั้งยังไม่เคยเถียงหวังจินหรู เพราะรู้ดีว่าหวังจินหรูอยู่บ้านเลี้ยงลูกสาวคนเดียวและดูแลจัดการงานในบ้านนั้นลำบากแค่ไหน

ไม่นานนักย่าก็เดินออกมา พร้อมยกชามน้ำแกงไก่สีเหลืองทองออกมาหนึ่งชาม

ข้างในยังมีน่องไก่อีกหนึ่งน่อง!!!

"อากาศหนาว ดื่มน้ำแกงสักชามให้อุ่นท้องเถอะลูก"

ย่ายกมาส่งให้ตรงหน้าวีลแชร์ ซูเหมี่ยนใช้สองมือประคองรับชามไว้พลางพูดว่า "ขอบคุณค่ะคุณย่า"

เจ้ากั๋วหัวกับหวังจินหรูสบตากัน แม่ไม่ได้คัดค้านงั้นเหรอ

ก็ไม่ใช่ว่าคัดค้าน นิสัยของย่าไม่ใช่คนที่จะพูดจาทำร้ายจิตใจใคร แค่ใช้วิธี "เย็นชา" ใส่ ถ้ามาถึงบ้านยังไงก็มีข้าวให้กินแน่ ๆ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะถึงขั้นยกน้ำแกงไก่ออกมาให้ด้วย!

หากย่าเดินเข้าครัวไปแล้วไม่ยอมออกมา นั่นย่อมหมายความว่าเธอไม่เห็นด้วยที่หลานชายจะหาแฟนแบบนี้

"เรียบร้อยแล้วโว้ย!!!"

เจ้าจื้อหย่งแอบร้องลั่นในใจ ก่อนจะรีบขยับตัวทำหน้าที่ทันที "อาสะใภ้ ผมช่วยก่อไฟให้นะครับ!"

หวังจินหรู : .....

เจ้ากั๋วหัว : (#+_+)

ลำดับรุ่นลำดับญาติแกจะไม่เอาแล้วใช่ไหมเนี่ย!?

เจ้าจื้อหย่งหาที่ว่างขนฟืนมาก่อไฟ ในบ้านไม่มีแอร์ มีแค่อ่างถ่านไฟในห้องนอนเท่านั้น ซูเหมี่ยนนั่งวีลแชร์เข้าไปผิงไฟไม่สะดวก พอก่อไฟเสร็จ เจ้าจื้อหย่งก็ตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่

"หน่อไม้ฤดูหนาวที่ผมขุดมาขายเอาเงินไปหมดแล้วนี่หว่า!"

เจ้าจินอานพูดอย่างเหนื่อยใจ "ยังจะรู้อีกนะ บอกให้เก็บไว้บ้างก็ดันขี้เหนียว!"

"ของกินน่ะ พรุ่งนี้เช้าผมค่อยไปขุดก็ทันถมเถ"

เจ้าจื้อหย่งกระตือรือร้นกับซูเหมี่ยนอย่างยิ่ง "อาสะใภ้ครับ เดี๋ยวผมไปขุดหน่อไม้ฤดูหนาวมาให้สองหน่อนะ รับรองว่าอร่อยเหาะ ผัดใส่พริกขาวนิด ใส่เนื้อหมูรมควันหน่อย อร่อยทั้งนั้น!"

"คุณย่า เดี๋ยวรอผมมาผัดกับข้าวนะครับ!"

พูดจบ เจ้าจื้อหย่งก็คว้าจอบเดินขึ้นเขาไปทันที

หวังจินหรู : .....

เจ้าเด็กบ้านี่ผีเข้าอะไรของมันกันเนี่ย?

จากที่ไกล ๆ ยังมีเสียงของเจ้าจื้อหย่งแว่วมาอีก "อาสะใภ้ครับ พรุ่งนี้ผมจะไปวางลอบดักปลาในแม่น้ำ รับประกันว่าเป็นปลาตัวเล็กที่สดใหม่ที่สุด คุณต้องไม่เคยกินแน่นอน!"

คนเราย่อมต้องพึ่งพาและตอบแทนน้ำใจซึ่งกันและกัน

ตอนอยู่จวิ้นซา ซูเหมี่ยนดีกับเจ้าจื้อหย่งและหวังเหวยเทามากขนาดนั้น พอเธอมาที่หมู่บ้านเจ้าเจีย เจ้าจื้อหย่งจึงอยากจะเอาสิ่งที่ดีที่สุดออกมาต้อนรับซูเหมี่ยน

ซูเหมี่ยนเอ่ยถาม "จินอาน เจ้าจื้อหย่งเขาจะไหวเหรอคะ ฟ้าจะมืดแล้วนะ"

เจ้าจินอานยิ้มบาง ๆ "งานพวกนี้ไม่คณามือมันหรอก"

พลางมองเงาร่างตรงชายป่าไผ่หลังเขา เจ้าจินอานคิดในใจว่าต่อให้เจ้าจื้อหย่งไม่มาทำงานที่บริษัท หนทางข้างหน้าของเขาก็กว้างขวางขึ้นแล้ว ใบปริญญามันจะมีค่าอะไรสำหรับซูเหมี่ยนกันล่ะ?

กองไฟข้างกายส่งเสียงประทุเปรี๊ยะ ๆ ดังลั่น

ซูเหมี่ยนประคองชามดื่มน้ำแกงไก่จนหมด น่องไก่ก็แทะจนเกลี้ยง

เจ้าจินอานนึกถึงเฉินชิงจื้อ ย่าเคยเก็บเป็ดไก่ดี ๆ ไว้แล้วโทรหาเฉินชิงจื้อ แต่เฉินชิงจื้อก็มักจะอ้างว่างานยุ่งทุกครั้ง ย่าจึงได้แต่วางสายไปด้วยความเสียดาย

ซูเหมี่ยนบอกให้เจ้าจินอานไปหยิบกระเป๋าเดินทางมา ก่อนจะหยิบบุหรี่ "ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน" ออกมาสองแถว

"คุณอาคะ นี่ของคุณอาค่ะ"

แล้วยังหยิบกระเป๋าถือชาเนลออกมาอีกหนึ่งใบ "คุณอาสะใภ้คะ ฉันไปซื้อของไม่ค่อยสะดวก อันนี้ให้คุณอาสะใภ้ค่ะ"

"เอ่อ... ขอบใจนะจ๊ะ..."

หวังจินหรูหยิบกระเป๋าขึ้นมาดูพลางคิดในใจว่า กระเป๋าใบเล็กแค่นี้จะไปใส่อะไรได้? ไม่เห็นจะใช้ประโยชน์ได้จริงเลย

"เชียนเชียน!"

เจ้าเยวี่ยเชียนกำลังดูการ์ตูนอยู่ในห้องนอน เทศกาลปีใหม่ปีนี้สำหรับเธอแล้วถือว่าอุดมสมบูรณ์เกินไปจริง ๆ ไม่ต้องพูดถึงเครื่องดื่มน้ำผลไม้หรอกนะ เจ้าจินอานซื้อผลไม้มาเพียบ แถมยังซื้อแตงโมลูกโตมาอีกตั้งหลายลูก!

เพราะเหตุนี้ หวังจินหรูถึงได้ด่าเจ้าจินอานไปยกหนึ่ง ว่าแตงโมช่วงเวลานี้มันแพงขนาดไหน!

"เชียนเชียน ไปหยิบสาลี่หอมมาให้... พี่สาวกินหน่อยสิลูก"

หวังจินหรูยังคงพูดคำว่า "พี่สะใภ้" ไม่ออกอยู่ดี

เจ้าเยวี่ยเชียนวิ่งกลับเข้าไปในห้องนอนหยิบสาลี่หอมออกมาหนึ่งผล ซูเหมี่ยนลูบแก้มของเด็กน้อยเบา ๆ "เชียนเชียน อยากกินอะไรจ๊ะ เดี๋ยวพี่สาวซื้อให้"

เจ้าเยวี่ยเชียนเขินอายเล็กน้อย เงยหน้ามองพี่ชายแวบหนึ่ง แล้วก็วิ่งกลับเข้าไปในห้องนอน กอดชุดของขวัญวั่งวั่งกล่องใหญ่ออกมา

"พี่อยากกินอะไร พี่เลือกเลยค่ะ"

ซูเหมี่ยนไม่เข้าใจความหมาย

เจ้าจินอานจึงพูดว่า "ของโปรดของเธอน่ะ"

ซูเหมี่ยนเข้าใจทันที เธอดึงเจ้าเยวี่ยเชียนเข้ามาแล้วก้มหน้ากระซิบกระซาบ "หนูอยากกินอะไรล่ะ? เดี๋ยวพี่บอกให้เจ้าจื้อหย่งไปซื้อให้ อะไรก็ได้ทั้งนั้นเลยนะ"

เจ้าเยวี่ยเชียนทำหน้าไร้เดียงสา ลองถามดูอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ "หนูอยากกินแมคโดนัลด์ ได้ไหมคะ?"

ในใจของเจ้าเยวี่ยเชียน แมคโดนัลด์เป็นของที่แพงมาก มีเพียงตอนที่พี่ชายกลับมาเท่านั้นถึงจะมีโอกาสได้กิน

คราวนี้ไม่ต้องรอให้เจ้าจินอานอธิบาย ซูเหมี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรออก

เธอไม่คิดจะปิดบังหรือทำตัวเรียบง่ายอะไรเลยจริง ๆ

"คุณช่วยไปถามให้ฉันที แฟรนไชส์แมคโดนัลด์ที่จือซิงราคาเท่าไหร่"

เจ้าจินอาน : ......

หวังจินหรู : ......

เธอกับเจ้ากั๋วหัวสบตากัน นี่มันคนประเภทไหนกันเนี่ย?