ตอนที่ 87 เพิงกันฝนไม่อาจกั้นลมหนาว

ชาดำเย็นเคยเป็นสปอนเซอร์ให้การแข่งขันบาสเกตบอล 3 ต่อ 3 รูปแบบการแข่งเรียบง่ายยืดหยุ่น ครอบคลุมมหาวิทยาลัยหลายร้อยแห่งทั่วประเทศ ทำให้ชาดำเย็นสร้างชื่อเสียงจนเป็นที่รู้จักในทันที

"แล้วเธอยังจะทำแบบน้ำตาล 0 ไขมัน 0 แคลอรี 0 อีกเหรอ นั่นมันของที่พวกผู้หญิงวัยทำงานชอบไม่ใช่รึไง"

"กระบวนการผลิตไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ"

"โคคา-โคล่าอ้างว่ามีสูตรลับร้อยปี สุดท้ายก็ยังมีเป๊ปซี่ แถมในประเทศยังมีเฟยฉางเค่อเล่อเลย"

ลั่วจิ่นจือพูดอย่างมั่นใจ "แค่พวกเขามีกำลังการผลิตสูง คุมต้นทุนได้ ราคาเลยกดไว้ต่ำมาก ถ้าเราขายสองหยวนห้าสิบเหมาก็ไม่เหลือกำไรแล้ว ไม่อย่างนั้นคงมีคนกระโจนเข้ามาแย่งชิงตลาดนี้ไปตั้งนานแล้วล่ะ"

"การแข่งบาสนี่ซือต้าของพวกเธอต้องได้ที่หนึ่งใช่ไหม"

ลั่วจิ่นจือเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

เจ้าโป๋หลานเองก็หันไปมองเจ้าจินอาน ไม่แปลกที่พวกเธอจะคิดแบบนี้

เจ้าจินอานยิ้มบางๆ "แข่งขันอย่างยุติธรรมสิครับ"

"นายเป็นคนจัดนะ!"

มหาวิทยาลัยทั่วประเทศถ้าไม่มีเงินทุนก็คงจัดพร้อมกันไม่ได้ แต่ถ้าแค่ระดับมหาวิทยาลัยในจวิ้นซา ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรและไม่ได้ใช้เงินมากมาย ซือต้าจะได้ที่หนึ่งก็ไม่ได้ดูแปลกตาเท่าไรนัก

เจ้าจินอานยกเครื่องดื่มสองสามลังไปใส่กระโปรงหลังรถ ก่อนไปลั่วจิ่นจือก็ยัดซองอั่งเปาใส่มือเขาพลางพูดว่า "นายเป็นน้องชายฉัน นี่เป็นอั่งเปาปีใหม่ที่ฉันให้ส่วนตัว ไม่เกี่ยวกับเรื่องงานนะ"

ทว่าพอเขากำลังจะขึ้นรถ

ลั่วจิ่นจือก็กัดฟันพูดขึ้นมาอีกว่า "จินอาน ถ้านายกล้าหักหลังฉันล่ะก็ ชาตินี้ฉันไม่มีวันยกโทษให้นายแน่!"

เจ้าจินอาน "..."

"ผมไปหักหลังพี่ตรงไหนกันครับ"

"ตอนนี้หุ้นบริษัทของนายมีมากกว่าฉันนี่... ยังไงนายก็ห้ามทำกับฉันเหมือนที่ทำกับซ่านเหว่ยเด็ดขาดนะ"

ลั่วจิ่นจือขยับเข้ามาชิดเจ้าจินอาน ราวกับต้องการคำตอบ

เจ้าจินอานกล่าวว่า "ในอนาคตพี่จะเป็นมหาเศรษฐีหญิงบนทำเนียบฟอบส์ต่างหากครับ"

เจ้าโป๋หลานที่อยู่ข้างๆ เบะปาก ผู้หญิงคนนี้ช้าเร็วคงได้ 'กิน' จินอานแน่ หรืออันที่จริงคงอยากกินตั้งแต่ตอนนี้แล้วด้วยซ้ำ

แล้วยังมีจางอวี้นีอีก สายตาที่มองจินอานน่ะ... หวานเยิ้มจนแทบจะหยดย้อยอยู่แล้ว

เฮ้อ อาของฉันคนนี้นี่นะ...

อิ่นเสี่ยวหลานไม่ต้องพูดถึงเลย เธอและจางอวี้นีต่างก็เป็นผู้หญิงที่แต่งงานมีสามีแล้วทั้งคู่ รู้จักคำว่าสาวสะพรั่งที่ผ่านมือชายไหมล่ะ ความต้องการตามธรรมชาติของสะใภ้สาวพวกนี้ คงได้สูบจินอานจนแห้งเหี่ยวพอดี

จางอวี้นีเห็นเจ้าจินอานขับรถพาเจ้าโป๋หลานกลับมาอีกครั้ง และแล่นผ่านหน้าบ้านของเธอ

นักศึกษามหาวิทยาลัย ขับรถออดี้ A6 หน้าตาก็หล่อเหลา พอคิดถึงตอนที่เจ้าจินอานยิ้มให้เธอแล้วพูดว่า "สวัสดีครับ" จางอวี้นีที่เพิ่งแต่งงานเป็นภรรยาคนอื่นก็อดใจเต้นระรัวไม่ได้

แถมยังสุภาพขนาดนั้น ทักทายใครก็พูดว่า "สวัสดีครับ" ช่างแตกต่างจากพวกคนหนุ่มในหมู่บ้านเจ้าเจียเหลือเกิน

ใกล้ถึงเทศกาลตรุษจีนเข้ามาทุกที

คนของหมู่บ้านเจ้าเจียที่ออกไปทำงานรับจ้างข้างนอกต่างทยอยกันกลับมา

ไม่มีใครขับรถเก๋งกลับมาสักคน

พอคนพวกนี้กลับมา หมู่บ้านเจ้าเจียก็พลันคึกคักขึ้นมาทันตา

อย่างแรกคือร้านขายของชำมีคนมาซื้อบุหรี่และหมากมากขึ้น

ถ้าไม่ใช่หวงฝูก็ไม่สูบเสียด้วย!

อย่างที่สองคือตั้งวงเล่นไพ่จ้าจินฮวาและไพ่วัวกระทิง

แต่ละคนสวมเสื้อกันหนาวผ้านวมตัวโคร่ง ล้อมโต๊ะกันเป็นสิบๆ คน

ปีนี้ไม่แกทำงานให้ข้า ก็ข้าทำงานให้แกละวะ!

เจ้าจินอานไม่ได้ไปร่วมวงด้วย เขาขับรถไปซื้อต้นกล้าผลไม้ แล้วนำมาปลูกไว้ในแปลงผัก

"จินอาน เอ็งปลูกทั้งท้อเหลืองทั้งส้มปิงถังแบบนี้ มันจะรอดเรอะ"

"ลองดูครับ ทั้งหมดเป็นกิ่งทาบ ตอนซื้อคนขายบอกว่าสองปีก็ออกผลแล้ว"

หวังจินหรูและอิ่นเสี่ยวหลานต่างก็อยู่ในแปลงผัก ส่วนเจ้าจินอานกำลังออกแรงควงจอบขุดดิน

ครู่ต่อมา เจ้าโป๋หลานกับจางอวี้นีก็เดินตามมาด้วย

เจ้าโป๋หลานยิ่งมั่นใจในความคิดตัวเอง จางอวี้นีตั้งใจมาดูเจ้าจินอานชัดๆ ตามลำดับรุ่นเธอต้องเรียกเขาว่าท่านปู่เล็กด้วยซ้ำ แบบนี้มันชักจะ 'ผิดทำนองคลองธรรม' เกินไปแล้ว!

เจ้าจินอานหันไปสนใจต้นชาอีกครั้ง เขาเด็ดใบชาแก่สองสามใบมาเคี้ยวดู

จางอวี้นีขยับเข้ามาใกล้พลางพูดว่า "บ้านฉันมีใบชานะ เก็บมาจากแปลงผักตัวเอง เธออยากได้ไหมล่ะ เดี๋ยวฉันเอามาให้"

เจ้าโป๋หลานกลอกตา มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่าเจ้าจินอานกำลังทำอะไรอยู่

เจ้าจื้อหย่งแบกจอบขึ้นเขา เริ่มภารกิจยิ่งใหญ่ในการขุดหน่อไม้ฤดูหนาวของเขา

เจ้าจินอานขับรถพาหวังจินหรูและอิ่นเสี่ยวหลานออกจากหมู่บ้านอีกครั้ง อิ่นเสี่ยวหลานนั่งเบาะข้างคนขับ หวังจินหรูอุ้มเจ้าเยวี่ยเชียนนั่งเบาะหลัง ทั้งที่หนาวเหน็บขนาดนี้ก็ยังไม่ยอมปิดกระจกรถ

"อาสะใภ้ครับ เสี่ยวเยวี่ยเชียนจะหนาวจนเป็นหวัดเอานะ!"

อิ่นเสี่ยวหลานเอามือปิดปากแอบหัวเราะ

หวังจินหรูกลัวคนอื่นจะไม่เห็นว่าหลานชายกลับมาขับรถพาเธอเข้าเมือง

แค่นั้นยังไม่พอ

เธอยังทักทายไปตลอดทาง เจอใครก็บอกว่าจินอานพาฉันไปเดินเที่ยวตลาด แถมยังจะซื้อชุดใหม่ให้ใส่รับตรุษจีนอีกด้วย

เจ้าจินอานจึงยอมขับให้ช้าลงตามใจ เพื่อสนองความอยากอวดของหวังจินหรู

ความจริงเรื่องนี้เข้าใจได้ไม่ยาก หลานชายคนนี้น่าเอาไปโอ้อวดมากกว่าลูกชายเสียอีก

ย่าไม่ยอมมาด้วยเด็ดขาด บอกว่าแก่ป่านนี้แล้วจะซื้อเสื้อผ้าใหม่อะไรกันอีก

"จินอาน ไปตลาดค้าส่งนะ ของที่นั่นถูกกว่าเยอะเลย"

หวังจินหรูเคยชินกับการคิดคำนวณอย่างประหยัดมัธยัสถ์

เจ้าจินอานกำชับไว้เป็นพิเศษว่าให้รอเขากลับมาก่อนค่อยซื้อของเตรียมตรุษจีน

ตลาดค้าส่งเนืองแน่นไปด้วยผู้คน บรรยากาศช่วงตรุษจีนในตอนนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายปีใหม่อย่างแท้จริง เจ้าจินอานไม่ได้สัมผัสบรรยากาศแบบนี้มาหลายปีแล้ว เมื่อก่อนเฉินชิงจื้อล้วนสั่งซื้อของผ่านทางออนไลน์ทั้งสิ้น

"จินอาน นั่นของสวีฝูจี้นะ แพงไปหน่อย เราซื้อพวกยี่ห้อโนเนมก็พอแล้ว"

เจ้าจินอาน : ...

สวีฝูจี้เนี่ยนะแพงไปหน่อย? ยี่ห้อโนเนมเนี่ยนะ!?

"เจ้าเยวี่ยเชียน! หยิบแค่ห่อเดียวก็พอแล้ว!"

หน้าร้านแน่นขนัดไปด้วยผู้คน หวังจินหรูกับอิ่นเสี่ยวหลานถือถุงคนละใบราวกับกำลังแย่งชิงสินค้า คนอื่น ๆ ก็แทบไม่ต่างกัน ถึงอย่างนั้นหวังจินหรูยังคอยสังเกตเจ้าจินอานกับเจ้าเยวี่ยเชียนอยู่ตลอด

เจ้าเยวี่ยเชียนกอดเซ็ตของขวัญวั่งวั่งไว้สองกล่อง เจ้าจินอานก็หยิบเพิ่มมาอีกสองกล่อง แล้วรีบจ่ายเงินก่อนทันที

แถมยังแกะกล่องหนึ่งตรงนั้นเพื่อเอาใจเจ้าเยวี่ยเชียน

"พี่คะ..."

"อยากกินก็กินเลย พี่จ่ายเงินแล้ว"

เจ้าเยวี่ยเชียนแอบเหลือบมองแม่ เจ้าจินอานรู้สึกจุกในอกยิ่งกว่าเดิม หลายปีมานี้ที่บ้านประหยัดกันเกินไปจริง ๆ

ไม่ประหยัดก็ไม่ได้!

คนในบ้านมีทั้งคนแก่และเด็กเล็ก แต่มีแค่เจ้ากั๋วหัวคนเดียวที่ทำงานหาเงิน

หวังจินหรู : ...

"พวกเธอสองคนมาป่วนชัด ๆ เลย!"

"อาสะใภ้ครับ ซื้อของสวีฝูจี้ไปเถอะครับ"

เจ้าจินอานขยับเข้าไปกระซิบเบา ๆ "ผมมีเงินแล้วนะ ปีนี้ฉลองปีใหม่ให้ดี ๆ เถอะ เราไม่ต้องประหยัดขนาดนั้นแล้ว"

"มีเงินก็ฟุ่มเฟือยไม่ได้!"

หวังจินหรูสะกิดเจ้าจินอาน แต่ก็ยอมฟังคำพูดของเขา ตอนก้มหน้าเลือกของ หวังจินหรูปาดหางตาเบา ๆ ทว่าสุดท้ายเธอก็ไม่ได้เลือกมาเยอะ และยังคงเลือกพวกยี่ห้อโนเนมอยู่ดี

"กริ๊งๆๆ!"

ตอนนั้นเองโทรศัพท์ก็ดังขึ้น หวังจินหรูเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วรีบดึงตัวเจ้าจินอานไว้ทันที

"ห้ามไปฉลองปีใหม่ที่บ้านพวกเขานะ!"

หวังจินหรูมีท่าทางตึงเครียดขึ้นมาทันที "ย่าเองก็คงไม่ยอมหรอก ถ้าจะไปก็แค่ไปสวัสดีปีใหม่แป๊บเดียวพอ ไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอโตขนาดนี้แล้ว สอบติดมหาลัยแล้ว... พวกเขาต้องได้ยินคนในหมู่บ้านพูดกันแน่ ๆ"

"ไม่มีการมาชุบมือเปิบแบบนี้หรอก โลกนี้ไม่มีเรื่องดี ๆ แบบนั้นหรอกนะ!"

หวังจินหรูเป็นคนปากตรงกับใจ มีอะไรก็พูดอย่างนั้น

เมืองเฉินเฉิง

ใกล้ถึงวันตรุษจีนแล้ว ซ่งเชาเหวินจึงออกมาตั้งแผงตั้งแต่ช่วงบ่าย กะจะพึ่งช่วงก่อนตรุษจีนนี้หาเงินเพิ่มอีกสักหน่อย

ซ่งเจียเยวี่ยกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก ในมือกำไม้ปิ้งย่างที่ไม่ใส่พริกเอาไว้

ผ้าใบกันฝนไม่อาจบดบังลมหนาวได้ หนูน้อยหนาวจนต้องหันมองซ้ายมองขวา

"แม่คะ พี่สาวล่ะคะ"

"เสี่ยวเยวี่ยเด็กดี พี่เลิกงานแล้วจะมารับหนูกลับบ้านนะจ๊ะ"

ต้วนชิวผิงดูเวลา ซ่งหว่านเหอเลิกงานมาครึ่งชั่วโมงแล้ว ทำไมยังไม่มาอีกนะ

ซ่งเชาเหวินเอ่ยถามขณะกำลังง่วนกับการทำงาน "จินอานยังไม่ยอมมาอีกเหรอ"

ต้วนชิวผิงพยักหน้า สีหน้าดูผิดหวังเล็กน้อย

มือที่กำลังย่างเนื้อของซ่งเชาเหวินชะงักไปครู่หนึ่ง

คนในหมู่บ้านเจ้าเจียมีตั้งมากมาย พวกเขาจึงได้ยินมาจริง ๆ ว่าเจ้าจินอานขับรถอาวดี้กลับมา เมื่อคืนซ่งหว่านเหอยังพูดเล่นกับเสี่ยวเยวี่ยเลยว่า เสี่ยวเยวี่ย เธอมีพี่ชายที่รวยมาก ๆ คนหนึ่งนะ

ใกล้วันส่งท้ายปีเก่า

เจ้ากั๋วหัวกลับมาแล้ว เจ้าจินอานขับรถไปรับเขาที่สถานีรถไฟ

สองอาหลานคุยกันหลายเรื่องบนรถ

พอกลับถึงบ้าน หวังจินหรูกำลังเชือดไก่อยู่ข้างอ่างน้ำ ย่ากำลังเตรียมอาหารเย็นอยู่ในครัว เจ้ากั๋วหัวกับเจ้าจินอานเดินไปที่แปลงผัก เจ้ากั๋วหัวเอ่ยขึ้นว่า "ตอนฝึกทหารแกถามอาว่าควรปลูกไม้ผลอะไรดี แกดันเอาไม้ผลมาปลูกจริง ๆ แฮะ"

เจ้าจื้อหย่งบอกว่าเจ้าจินอานปลูกไม่เป็นหรอก เรื่องพวกนี้เขาถนัดกว่าเยอะ

เจ้ากั๋วหัวจึงหันไปถามเจ้าจื้อหย่ง "ได้ยินว่าพอกลับมา แกก็ออกไปขุดหน่อไม้ฤดูหนาวทุกวันเลยนี่? หาเงินได้เท่าไหร่แล้วล่ะ"

เจ้าจื้อหย่งเกาหัว "ก็ไม่ได้เยอะเท่าไหร่ครับ ขายได้แค่พันสามร้อยหยวนเอง"

เจ้ากั๋วหัวชะงักไป หัวเราะออกมาพลางพูดว่า "นี่เพิ่งผ่านมาไม่กี่วันเอง หาได้เยอะกว่าอาอีกนะเนี่ย"

แล้วเขาก็หันไปมองเจ้าจินอาน "ได้ยินอาสะใภ้แกบอกว่า แม่แกโทรมาหลายสายเพื่อชวนแกไปฉลองปีใหม่ด้วยงั้นเหรอ"

เจ้าจินอานพยักหน้า

เจ้ากั๋วหัวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "อย่าไปสนใจอาสะใภ้แกเลย ถ้าแกอยากไปก็ไปเถอะ"

"กริ๊งๆๆ"

ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เมื่อเห็นชื่อที่แสดงบนหน้าจอ เจ้าจินอานก็ชะงักไป เขากดรับสายแล้วหมุนตัวเดินออกไปทันที

"เป็นอะไรไปน่ะ" เจ้ากั๋วหัวรู้สึกสงสัย

"จินอาน แกจะไปไหนน่ะ"

เจ้าจื้อหย่งโยนจอบทิ้งแล้ววิ่งตามไปทันที

"จินอาน จะได้เวลากินข้าวแล้ว แกยังจะไปไหนอีก!?"

หวังจินหรูลุกขึ้นตะโกนลั่น พอเห็นเจ้ากั๋วชิ่งก็ด่าอีกยก "กลับมาก็เอาแต่วิ่งไปแปลงผัก พอจะได้เวลากินข้าว จินอานก็ดันวิ่งหนีไปอีก!"

เจ้าจินอานสาวเท้าอย่างเร่งรีบ

เจ้าจื้อหย่งวิ่งไล่หลังพลางตะโกน "จินอาน นายจะไปไหน!?"

"ซูเหมี่ยนมา"

เจ้าจื้อหย่งเบรกกะทันหันทันที ⊙▂⊙

"ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม!?"

เจ้าจินอานเองก็ปวดหัวตึ้บ ไม่รู้ว่าซูเหมี่ยนจะมาไม้ไหนอีก คราวก่อนก็บอกว่ามาเจอเพื่อนสนิทที่สุด...

ยามค่ำคืนเริ่มมาเยือน

ควันไฟจากเตาหุงต้มลอยอ้อยอิ่งจากทุกครัวเรือนในหมู่บ้านเจ้าเจีย เจ้าจินอานกับเจ้าจื้อหย่งวิ่งขึ้นไปบนทางลาด

ริมถนน ซูเหมี่ยนอยู่เพียงลำพังอีกแล้ว

เจ้าจินอานหยุดยืนห่างออกไปสี่ห้าเมตร สูดหายใจเข้าลึกๆ "คุณมาได้ยังไง?"

ซูเหมี่ยนนั่งอยู่บนรถเข็นวีลแชร์พลางเอ่ย "พวกเขาไปกันหมดแล้ว เหลือฉันอยู่คนเดียว คุณต้องดูแลฉันนะ"