ตอนที่ 86 ฉันเป็นผู้หญิงของเขาเหรอ

รถอาวดี้จอดอยู่ตรงลานหน้าบ้าน

ก่อนกลับมาซ่านเหว่ยก็ล้างจนสะอาด แม้แต่ดุมล้อก็เช็ดจนเอี่ยมอ่อง

เจ้าจินอานไม่ได้ปิดประตูรถ

หวังจินหรูลองเข้าไปนั่งดูอย่างระมัดระวัง กลัวจะทำรถพังเป็นที่สุด

ผู้หญิงแบบนี้กลับขี้กลัวขนาดนี้ เจ้าจินอานจึงยิ้มพลางพูดว่า "อาสะใภ้ ผมพาไปนั่งรถเล่นเอามั้ยครับ"

"ที่ไหนเขาพาอาสะใภ้ไปนั่งรถเล่นกันเล่า"

คนที่พูดคือชิวชุนจวี๋ เธอเห็นว่าเจ้าโป๋หลานไม่ยอมกลับไปกินข้าวที่บ้านจึงตามมา

เจ้าจื้อหย่งก็ไม่ได้กลับไปเหมือนกัน มื้อแรกที่กลับมาบ้านตอนปิดเทอมฤดูหนาวทุกคนต่างมารวมตัวกันที่บ้านของเจ้าจินอาน

หวังจินหรูพูดว่า "ทำไมจะพาฉันไปนั่งรถเล่นไม่ได้ล่ะ ฉันกับจินอานสนิทกันจะตาย"

ตอนนี้เองย่าก็ร้องเรียกกินข้าว

พอรู้ว่าหลานชายจะกลับมา ย่าก็เริ่มง่วนเตรียมกับข้าวตั้งแต่บ่าย อิ่นเสี่ยวหลานช่วยยกกับข้าว เจ้าโป๋หลานจัดวางชามและตะเกียบ เจ้าจื้อหย่งรอแทบไม่ไหว บอกว่าไม่ได้กินกับข้าวฝีมือย่ามานานแล้ว

ชิวชุนจวี๋บ่นเจ้าโป๋หลานไปหนึ่งประโยค "กลับมาแล้วก็ไม่ยอมกลับไปกินข้าวที่บ้าน!"

ย่าหัวเราะร่าบอกว่า ไม่เป็นไรหรอก

ไม่ต้องพูดถึงว่าวันเปิดเทอมย่ากับหวังจินหรูเคยรบกวนเจ้าโป๋หลานเอาไว้ ย่าเป็นคนมีน้ำใจอัธยาศัยดีต่อทุกคน ทั้งลำดับรุ่นในหมู่บ้านยังสูง แค่กินข้าวสักมื้อแม้แต่หวังจินหรูก็ไม่คิดจะว่าอะไร

"เชียนเชียน พอพี่ชายกลับมาก็ไม่ยอมกินข้าวเลยนะ!"

เจ้าเยวี่ยเชียนกอดเคเอฟซีไว้ในอ้อมแขน มันเยอะเกินไป เจ้าโป๋หลานซื้อมาอย่างละนิดละหน่อย

พอเจ้าจินอานกลับมา บรรยากาศในบ้านก็พลันคึกคักขึ้นมาทันที

หวังจินหรูดึงตัวเจ้าจินอานไว้ "ซื้อมาเยอะแยะขนาดนี้อีกแล้ว เปลืองเงินจริงๆ ดูสิ เชียนเชียนไม่ยอมกินข้าวแล้วเนี่ย"

ย่าเอาแต่มองหลานชายด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุขราวกับมองเท่าไรก็ไม่พอ แต่ปากก็คอยร้องบอกให้เจ้าโป๋หลานคีบกับข้าวเยอะๆ

ไม่มีใครสนใจเจ้าจื้อหย่ง เพราะเขามาบ่อยจนชินตาแล้ว

อิ่นเสี่ยวหลานคีบน่องเป็ดชิ้นหนึ่งใส่ลงในชามของเจ้าจินอาน แม้แต่หวังจินหรูก็คอยคีบกับข้าวให้เจ้าจินอาน พลางบอกว่าคงหิวแย่แล้ว ขับรถมาทั้งวัน

เจ้าโป๋หลานพบว่าผู้หญิงปากร้ายอย่างหวังจินหรูในหมู่บ้าน กลับเอาใจใส่เจ้าจินอานขนาดนี้

จากแววตาก็บอกได้เลยว่า หวังจินหรูเอ็นดูรักใคร่เจ้าจินอานจากใจจริง ไม่ใช่แค่เสแสร้งแกล้งทำต่อหน้าแขก

ในชนบท สถานการณ์แบบนี้ถ้าหวังจินหรูใจร้ายใจดำกับเจ้าจินอานจนเกินไป จะต้องถูกคนอื่นเอาไปนินทาแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าจินอานยังมีลำดับรุ่นสูงในหมู่บ้าน เผลอๆ อาจมีใครทนดูไม่ได้ไปหาเจ้ากั๋วหัวแล้วต่อว่า 'แกแต่งเมียแบบไหนมาวะเนี่ย!?'

ใจร้ายกับเจ้าจินอาน ก็เท่ากับใจร้ายกับอาหรือปู่เล็กของพวกเราไม่ใช่เรอะ!

ถ้าแกไม่สั่งสอนเมียให้ดี พวกเราจะขับไล่เมียแกออกจากหมู่บ้านเจ้าเจีย!

เรื่องทำนองนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่ง มีสะใภ้ที่แต่งเข้ามาได้ยี่สิบกว่าปีแต่ไม่ยอมเลี้ยงดูแม่สามี กระทั่งข้าวน้ำก็ไม่ดูแล จนมีคนออกหน้าพากลุ่มคนแซ่เจ้าในหมู่บ้านมารวมตัวกันขับไล่หญิงคนนั้นออกจากหมู่บ้านไป

สามีของเธอพูดอะไรก็ไม่มีใครฟัง ซ้ำยังถูกชี้หน้าด่ากราด

เรื่องลุกลามจนถึงขั้นสถานีตำรวจต้องเข้ามาไกล่เกลี่ย

พอกินข้าวเสร็จ เจ้าโป๋หลานกับชิวชุนจวี๋ก็พากันกลับไป พร้อมกับถือกระเป๋าเดินทางและเครื่องดื่มอีกสองลัง

เจ้าจื้อหย่งก็กลับไปด้วยเหมือนกัน พ่อแม่ของเขารู้ว่าเขาอยู่ที่บ้านเจ้าจินอานก็ขี้เกียจจะตาม เขาจึงถือกระเป๋าเดินทางพร้อมกับหิ้วเครื่องดื่มสองลังกลับไปคนเดียว

เจ้าจินอานยัดเงินสองหมื่นหยวนให้หวังจินหรู

หวังจินหรูตาเป็นประกาย "จินอาน เงินพวกนี้...เธอให้ฉันเก็บไว้อีกแล้วเหรอ"

เจ้าจินอานยิ้มพลางพยักหน้า "ครับ อาสะใภ้อยากใช้ก็ใช้ได้เลยนะ"

หวังจินหรูถือเงินไว้พลางยิ้มจนหุบปากไม่ลง เธอชอบเก็บเงินอยู่แล้ว โดยเฉพาะการช่วยเก็บเงินให้เจ้าจินอาน มันทำให้เธอรู้สึกภาคภูมิใจเหมือนได้แย่งลูกชายของต้วนชิวผิงมา

"จินอาน เธอ... เธอช่างเชื่อฟังจริงๆ เลย..."

เจ้าจินอาน "..."

"วางใจเถอะ อาสะใภ้ไม่เอาไปใช้หรอก จะเก็บไว้ให้เธอแต่งเมีย"

ทั้งสองคนยืนคุยกันตรงๆ เหมือนกำลังกระซิบกระซาบ

ทั้งที่ไม่มีคนนอกอยู่ แต่ก็ยังกลัวคนอื่นจะได้ยินจนรู้ว่าที่บ้านมีเงิน

เอาเถอะ มีคนนอกอยู่คนหนึ่ง อิ่นเสี่ยวหลานกำลังช่วยย่าล้างจานอยู่ในครัว

"เก็บเงินไว้เยอะขนาดนี้ ต่อไปต้องได้แต่งกับเมียสวยขนาดไหนกันนะ"

พอได้ยินประโยคนี้ มือที่กำลังล้างจานของอิ่นเสี่ยวหลานก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

ย่าปรายตาเอ็ดหวังจินหรู "จินอานเพิ่งจะอยู่ปีหนึ่งเองนะ"

เจ้าจินอาน "..."

ย่ากำลังช่วยพูดแทนอิ่นเสี่ยวหลานอยู่เหรอเนี่ย

อิ่นเสี่ยวหลานดูเป็นคนมีลูกง่ายจริงๆ เอวคอดสะโพกผาย ในสายตาเจ้าจินอานคือ 'งอนงาม' คนรุ่นเก่าย่อมเข้าไม่ถึงความงามแบบสาวผอมแห้งเป็นไม้เสียบผีอยู่แล้ว

เจ้าจินอานเดินเข้าไปใกล้ แล้วแอบยัดเงินสองพันหยวนใส่กระเป๋ากางเกงของอิ่นเสี่ยวหลานเงียบๆ

"จินอาน... คราวก่อนที่เธอให้มาพี่ยังใช้ไม่หมดเลยนะ"

เจ้าจินอานส่ายหน้าเบาๆ

ย่าเห็นเข้าแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

ความจริงแล้วอิ่นเสี่ยวหลานแอบบอกย่าแล้วว่า จินอานกลับมาแล้วให้เงินหนูมาสองพันหยวน ย่าบอกว่าเขาให้ก็รับไว้เถอะ ไม่ต้องไปบอกใคร แล้วก็อย่าไปพูดกับหวังจินหรู

เจ้าจินอานกระซิบเสียงเบามาก "ใกล้จะปีใหม่แล้ว มีเงินติดตัวไว้บ้างเถอะครับ"

อิ่นเสี่ยวหลานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า

เธอเข้าใจความหมายของเจ้าจินอาน เงินก้อนนี้ไม่ได้มีไว้ให้เธอซื้อของกินของใช้ช่วงปีใหม่ นั่นมันหน้าที่ของเจ้าเหว่ย แล้วที่จินอานให้เงินเธอแบบนี้... ฉันเป็นผู้หญิงของเขาหรือยังไงกันนะ

ถ้าไม่ได้เป็นผู้หญิงของเขา แล้วฉันมีสิทธิ์อะไรมารับเงินของเขา

อีกอย่าง ย่าก็ดีกับฉันขนาดนี้

เธอหันไปมองเจ้าจินอานที่เดินออกไปหยอกล้อกับเจ้าเยวี่ยเชียน ความคิดของอิ่นเสี่ยวหลานไม่เหมือนกับหลินชิงเสวี่ย ถ้าไม่ใช่ผู้หญิงของเขาก็ไม่ควรไปรับเงินของเขา!

อยู่ในหมู่บ้านเจ้าเจียถ้าไม่ออกไปทำงานรับจ้างข้างนอกก็ไม่มีช่องทางหาเงินเลยจริงๆ ผู้หญิงทำได้แค่ต้อง 'พึ่งพา' ผู้ชาย

"พอได้แล้ว อย่ากินอีกเลย เดี๋ยวพุงจะแตกเอา"

เจ้าจินอานตบพุงน้อยๆ ของเจ้าเยวี่ยเชียนเบาๆ "เอาปีกไก่ไปให้ย่ากินอันหนึ่งไป"

"ก็เธอนั่นแหละซื้อกลับมาเยอะแยะขนาดนี้!"

หวังจินหรูปากก็บ่นแต่ในใจกลับเบิกบานมีความสุข และก็เหมือนคราวก่อน พอว่างขึ้นมา หวังจินหรูกับอิ่นเสี่ยวหลานก็เข้ามานั่งเบียดข้างเจ้าจินอาน เพียงแต่คราวนี้มีหวังจินหรูอยู่ด้วย อิ่นเสี่ยวหลานเลยไม่กล้าดึงขากางเกงของเขาอีก

คงเป็นเพราะที่บ้านไม่มีผู้ชายด้วย พอเจ้าจินอานกลับมา เขาจึงกลายเป็นผู้ชายคนเดียวในบ้านหลังนี้

หวังจินหรูบ่นว่าเจ้าเหว่ยไม่กลับบ้านมาเป็นอาทิตย์แล้ว ใกล้ปีใหม่เข้าไปทุกทีก็ยังไม่เอาเงินกลับเข้าบ้านเลย บ้านช่องก็ต้องซื้อของเตรียมรับปีใหม่ แล้วปีใหม่ทั้งที เสี่ยวหลานจะให้กลับไปเยี่ยมบ้านเดิมมือเปล่าหรือยังไง

อิ่นเสี่ยวหลานนิ่งเงียบไม่พูดจา

เจ้าจินอานจึงเปลี่ยนเรื่องคุย "อาเล็กจะกลับมาเมื่อไหร่ครับ"

หวังจินหรูบอกว่าคงอีกสองสามวัน โรงงานถึงจะหยุด

คุยกันเพลินจนถึงห้าทุ่ม อิ่นเสี่ยวหลานก็กลับไปนอนที่บ้านตัวเอง เพราะถ้าเจ้าจินอานกลับมาแล้วเธอยังนอนค้างที่นี่ คงมีคนเอาไปนินทาเสียหายแน่

เจ้าจินอานนอนแผ่อยู่บนเตียงแล้วสูดดมผ้าห่ม กลิ่นไอแดดยังคงติดอยู่จางๆ

เสียงโทรศัพท์มือถือดัง "ติ๊ง"

เวลา 23:45 น.

อิ่นเสี่ยวหลาน: ฉันไม่ได้นอนกับเขามาสามเดือนแล้วนะ

วันรุ่งขึ้น

เจ้าจินอานขับรถมุ่งหน้าไปยังโรงงานน้ำดื่มพร้อมกับเจ้าโป๋หลาน

และได้พบกับผู้จัดการโรงงาน เผิงจงเยี่ยน

เขาเป็นชายวัยสี่สิบกว่าปี หน้าตาดูซื่อๆ นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาได้พบกับเจ้าจินอาน ไม่นึกเลยว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะกลายมาเป็นเจ้านายใหญ่ของตัวเองไปเสียแล้ว

ลั่วจิ่นจือยืนอยู่ข้างๆ คอยแนะนำว่า เจ้าโป๋หลานคือนักบัญชีคนใหม่ของบริษัท

นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าโป๋หลานได้มาเยือนโรงงานน้ำดื่ม ถ้าเห็นแค่ที่จวิ้นซาซึ่งมีแค่ออฟฟิศห้องแถวไม่กี่ห้อง บริษัทนี้ก็ดูไม่มีความมั่นคงอะไรเลยจริงๆ ออกจะเหมือนบริษัทห้องแถวหลอกลวงเสียด้วยซ้ำ

แต่โรงงานน้ำดื่มนี้ถือเป็นสินทรัพย์ถาวร แถมยังมีสายการผลิตเป็นของตัวเอง

เจ้าจินอานเอ่ยถามเผิงจงเยี่ยนว่า กำลังการผลิตมีปัญหาอะไรไหม

นี่มันคำถามอะไรกัน

เผิงจงเยี่ยนชะงักไปเล็กน้อย "คุณเจ้าครับ กำลังการผลิตมีแต่จะเหลือเฟือครับ"

ความหมายแฝงก็คือสินค้าขายออกช้า เจ้าจินอานพยักหน้ารับ "ควบคุมเรื่องคุณภาพให้ดีก็พอครับ"

จากกรณีตัวอย่างของวาฮาฮา เจ้าจินอานเข้าใจดีว่าชื่อเสียงปากต่อปากนั้นสำคัญมากแค่ไหน

ลั่วจิ่นจือเอ่ยถามขึ้นมาว่า ควรจะซื้อรถกระบะขนของสักสองสามคันดีไหม

"ไม่มีเงินครับ"

เจ้าจินอานตอบกลับด้วยประโยคเดิมอีกครั้ง เงินของเขาต้องเก็บไว้ใช้กับการทำการตลาด

"แล้วเรื่องส่งของล่ะ โรงงานของเถ้าแก่หลิวบอกว่าพอพ้นปีใหม่ไปจะส่งตู้แช่เย็นมาให้ รถสามล้อพ่วงคงขนไม่ไหวหรอกนะ"

ลั่วจิ่นจือเบะปาก "ทำไมคุณถึงได้ขี้เหนียวขนาดนี้นะ"

เจ้าจินอานตอบว่า "งั้นก็ซื้อมือสองมาสักคันก่อนแล้วกันครับ"

ลั่วจิ่นจือ "..."

"คุณนี่ใช้เงินเป็นจริงๆ เลยนะ"

เจ้าจินอานยิ้ม "เหมือนอาสะใภ้ผมน่ะครับ"

"แล้วเราจะเริ่มจากที่ไหนก่อนดี จือซิงหรือว่าจวิ้นซา"

"คุณคิดว่าไงล่ะครับ"

"จือซิงเถอะ น่าจะปลอดภัยกว่า"

ลั่วจิ่นจือครุ่นคิด "ยังไงที่จือซิงเราก็พอมีฐานตลาดอยู่บ้าง อีกอย่าง เพลงโฆษณาที่คุณแต่งฉันยังไม่ได้ฟังเลยนะ"

"ไม่มีเงินน่ะสิครับ"

เจ้าจินอานถอนหายใจยาว "ตู้แช่เย็นหมื่นห้าพันตู้ แค่เมืองจวิ้นซาเมืองเดียวก็ยังไม่พอวางเลย"

ลั่วจิ่นจือหัวเราะ "พอเริ่มเปิดฉากแล้ว เถ้าแก่หลิวก็คงต้องยอมกัดฟันเดิมพันไปกับเราจนถึงที่สุดนั่นแหละ ไม่อย่างนั้นถ้าบริษัทเราเจ๊งขึ้นมา เงินงวดสุดท้ายที่เหลือเขาก็ไม่รู้จะไปทวงกับใครแล้ว"

เจ้าโป๋หลาน "..."

เป็นอย่างที่คิดจริงๆ พวกคนที่เป็นเจ้านายเนี่ย ร้ายลึกกันทุกคนเลย

เจ้าโป๋หลานยืนไว้อาลัยให้หลิวชวนอยู่ในใจสามวินาที เธอรู้ดีว่าถึงปากจะบอกว่าให้เครดิตสี่เดือน แต่เอาเข้าจริงอีกครึ่งปีจะได้เงินก้อนสุดท้ายหรือเปล่ายังไม่รู้เลย

ลั่วจิ่นจือไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเจ้าจินอานถึงยังดึงดันจะทุ่มเงินก้อนโตขนาดนั้นไปกับตู้แช่เย็น

ถึงขั้นยอมแจกฟรีแถมขายครึ่งราคาก็ยังไม่ยอมถอย

ทว่าเจ้าจินอานกลับรู้ดีว่า หลังจากผู้เฒ่าจงเสียชีวิต แบรนด์วาฮาฮาก็ยังต้องหันมาเดินบนเส้นทางสายนี้อยู่ดี

การที่หนงฮู่ซานเฉวียนของประธานจงสามารถแซงทางโค้งขึ้นมาได้นั้น กลยุทธ์การตลาดก็เป็นเรื่องหนึ่ง แต่ตู้แช่เย็นพวกนี้มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่ง

ลั่วจิ่นจือหยิบน้ำสปาร์กลิงขึ้นมาขวดหนึ่ง "เอ้า นี่คือน้ำสปาร์กลิงที่เธออยากได้ 'ระเบิดออกซิเจนจิ๋ว' เธอตั้งชื่อนี้มันจะไม่ดู... ดูเด็กเล่นไปหน่อยเหรอ"

"เพลงนั้นจะดันตัวนี้เป็นหลักครับ"

"มันดูเหมาะกับเด็กนักเรียนเกินไป"

"คนที่ดื่มน้ำสปาร์กลิงก็คือคนรุ่นใหม่อยู่แล้วนี่ครับ"

เจ้าจินอานหยิบขึ้นมาดู "ถ้าเป็นไปได้ เรายังต้องไปจัดกิจกรรมการแข่งขันต่าง ๆ ตามรั้วมหาวิทยาลัยด้วย"

"เลียนแบบชามะนาวเย็นเหรอ"

เจ้าจินอานพยักหน้ารับ