ตอนที่ 85 กลับหมู่บ้านอย่างสง่าผ่าเผย

ซ่านเหว่ยขับรถไปรับเจ้าโป๋หลานที่หอพักหญิง เธอคิดว่าซ่านเหว่ยจะเป็นคนขับรถกลับเฉินเฉิง แต่ผลคือกลายเป็นเจ้าจินอานที่ขับรถไปรับเจ้าจื้อหย่งที่วิทยาลัยการเงิน

"เจ้านายขับรถนิ่งขนาดนี้เลยเหรอคะ"

เจ้าจินอานหักเลี้ยวตั้งฉากขับออกจากลาน แล้วก็เลี้ยวอีกทีขึ้นสู่ถนนใหญ่

"จินอาน นายขับรถเป็นด้วยเหรอ"

เจ้าโป๋หลานที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับก็แปลกใจไม่แพ้กัน เวลาไม่มีคนอื่น เจ้าโป๋หลานจะเรียกเขาว่าจินอาน ตอนนี้คนที่ไปสอบใบขับขี่มีไม่มากนัก ต้องรู้ก่อนว่าในหมู่บ้านเจ้าเจียมีแค่อาจารย์ใหญ่ประจำหมู่บ้านเท่านั้นที่มีรถโตโยต้ามือสองคันเล็กอยู่คันหนึ่ง

เจ้าจื้อหย่งได้รับโทรศัพท์จากเจ้าโป๋หลานก็หิ้วกระเป๋าสัมภาระมายืนรออยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน

"ปี๊น—"

"ขึ้นรถ!"

เจ้าโป๋หลานกดกระจกรถลงแล้วตะโกนเรียก

เจ้าจื้อหย่งเหลือบมองที่นั่งคนขับ "เชี่ย! พวกมึงไปเอารถมาจากไหนวะเนี่ย!?"

เขาเดินวนรอบรถออดี้หนึ่งรอบ "พวกมึงไปขโมยมาเหรอ"

"รีบเก็บกระเป๋าเร็วเข้า!"

เจ้าจื้อหย่งลูบคลำรอบคันอยู่พักหนึ่งถึงยอมขึ้นรถ จากนั้นก็ชะโงกตัวมาเกาะเบาะหน้า "เดี๋ยวดิ เราจะขับรถคันนี้กลับบ้านกันเลยเหรอ"

เจ้าจินอาน : "..."

"หรือจะให้แบกรถกลับไปล่ะ"

เจ้าจื้อหย่ง : "..."

"กูหมายถึงขับกลับเมืองจือซิงเลยเหรอ ไม่ใช่แค่ขับไปส่งที่สถานีรถไฟหรอกเหรอ"

"จินอาน รถของซูเหมี่ยนใช่ไหมวะ"

เจ้าจินอาน : "..."

ซูเหมี่ยน? ซูเหมี่ยนคือใครกัน

สีหน้าของเจ้าโป๋หลานเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอไม่เคยเห็นเจ้าจินอานสนิทสนมกับผู้หญิงคนไหนจริงๆ จังๆ มาก่อนเลย

ไม่แปลกที่เจ้าจื้อหย่งจะคิดแบบนี้ ซูเหมี่ยนดีกับเจ้าจินอานขนาดนั้น แถมยังมีฐานะพร้อมสรรพ การจะขอยืมรถสักคันถือเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก

เจ้าโป๋หลานบอกว่ารู้จักตงเจียงไหม ตอนนี้เธอกับจินอานทำงานที่บริษัทนี้ รถคันนี้เป็นของบริษัท

ในฐานะฝ่ายการเงิน เจ้าโป๋หลานบอกให้เจ้าจินอานลงทะเบียนรถไว้ในนามบริษัท เพื่อที่จะได้ลดหย่อนภาษีได้บ้าง

"พวกมึงไปทำงานกันหมดแล้วเหรอ"

เจ้าจื้อหย่งนึกขึ้นได้ ตอนปิดเทอมหน้าร้อนเจ้าจินอานไปหางานพาร์ตไทม์ทำ เถ้าแก่เนี้ยคนนั้นขับรถแลนด์โรเวอร์

"กูก็อยากไปทำด้วยว่ะ อยากอยู่บริษัทเดียวกับพวกมึง"

"นายเพิ่งอยู่ปีหนึ่ง รอไปก่อนเถอะ"

เจ้าโป๋หลานพูดขึ้น นี่เป็นเรื่องที่เธอตกลงกับเจ้าจินอานไว้ระหว่างทางที่มา ยังไม่จำเป็นต้องรีบบอกความจริงกับเจ้าจื้อหย่ง ไม่อย่างนั้นหมอนี่คงไม่ยอมเข้าเรียนแน่ๆ

เพราะคิดว่ายังไงในอนาคตก็มีบริษัทให้ทำงานอยู่แล้ว

"มึงไม่ได้อยากสอบข้าราชการหรอกเหรอ"

เจ้าจินอานโยนซองบุหรี่ไปให้ที่เบาะหลัง

เจ้าโป๋หลานบอกว่าที่เบาะหลังมีเครื่องดื่ม อยากกินอะไรก็หยิบได้ตามสบาย แถมยังบอกให้เจ้าจื้อหย่งยกกลับบ้านไปด้วยสักสองสามลัง

"เชี่ย พวกมึงสบายจังวะ สวัสดิการดีชะมัด"

เจ้าจื้อหย่งบิดฝาขวดน้ำผลไม้แล้วถามต่อ "พี่โป๋หลาน พี่ได้เงินเดือนเดือนละเท่าไหร่เหรอครับ"

เจ้าโป๋หลานเหลือบมองเจ้าจินอาน "หนึ่งพันสองร้อย"

"นั่นก็น้อยไปหน่อยนะ พี่จบจากซือต้าแท้ๆ"

เจ้าจื้อหย่งพูดอย่างสบายอารมณ์ เขากลับบ้านไปขุดหน่อไม้ฤดูหนาววันเดียวก็ได้ตั้งร้อยกว่าหยวนแล้ว

เจ้าจินอาน : "..."

เจ้าโป๋หลานกลั้นขำแล้วพยักหน้า "ก็น้อยไปหน่อยจริงๆ นั่นแหละ เถ้าแก่ค่อนข้างขี้เหนียวไปนิด"

เจ้าจินอานเหลือบมองเจ้าโป๋หลาน เจ้าโป๋หลานเกือบจะหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง

ความคิดของเจ้าจื้อหย่งกระโดดไปมา จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้แล้วพูดอย่างตื่นเต้น "จินอาน รถคันนี้แพงกว่ารถโฟล์กของพ่อน้องมู่เหยาใช่ไหมวะ ขับกลับไปมึงไม่อยากจะ..."

"ไร้สาระ"

เจ้าจินอานหยิบแว่นกันแดดตรงคอนโซลกลางขึ้นมาสวม

ในที่สุดท้องฟ้าก็เปิด แสงแดดสาดส่องสดใส

พอขึ้นทางด่วน เจ้าโป๋หลานก็บิดฝาน้ำแร่เจินหรานส่งให้เจ้าจินอาน เธอชอบบรรยากาศแบบนี้มาก การได้มองเด็กหนุ่มที่ตัวเองต้องเรียกว่าอาคนนี้ ทำให้เจ้าโป๋หลานรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมา

เธอไม่กังวลว่าจะตกงาน ยกเว้นเสียแต่ว่าบริษัทจะเจ๊ง

หรือพูดอีกอย่างก็คือ ขอเพียงบริษัทเติบโตขึ้นมาได้ เธอก็คือซีเอฟโอของบริษัท

แถมยังมีความฝันร่วมกันอีกหนึ่งอย่าง

ความฝันนี้คนที่นั่งอยู่เบาะหลังก็มีส่วนร่วมด้วย และอาจจะเป็นความฝันของเขาเช่นกัน

และบุคคลที่เป็นศูนย์กลาง ก็คือคนที่กำลังขับรถอยู่นี่เอง

พอนึกถึงตรงนี้ เจ้าโป๋หลานก็มองที่นั่งข้างคนขับ ตำแหน่งนี้เดิมทีควรจะเป็นของแม่สาวน้อยที่ชื่อมู่เหยาคนนั้นสินะ

"พี่โป๋หลาน ผมขอเปลี่ยนที่นั่งกับพี่หน่อยดิ"

ดูเหมือนว่าพวกผู้ชายเวลาขึ้นรถมักจะชอบนั่งเบาะข้างคนขับของเพื่อนกันทั้งนั้น

เจ้าโป๋หลานหัวเราะพลางพูดว่า "คนที่นั่งข้างคนขับน่ะคือเลขา ส่วนเบาะหลังมีแต่เจ้านายเขานั่งกัน นายยังไม่พอใจอีกเหรอ"

เจ้าจินอานพูดขึ้นว่า "พวกนายถ้ามีเวลาว่างก็ไปสอบใบขับขี่ซะนะ"

ถ้าเจ้าจื้อหย่งเข้ามาในบริษัทก็ต้องเริ่มจากเป็นเซลส์ขายของแน่นอน ซึ่งเซลส์สินค้าอุปโภคบริโภคที่จริงก็คือพนักงานส่งของนั่นแหละ ต้องขับรถสามล้อเล็กหรือรถตู้คันเล็กตระเวนไปตามตรอกซอกซอย

ที่ไหนโทรสั่งของมาก็ต้องไปส่งถึงที่นั่น

"กริ๊งๆ"

ตอนนั้นเองโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เจ้าจินอานเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วส่งสัญญาณให้เจ้าโป๋หลานรับสาย

"ฮัลโหลค่ะอาสะใภ้ ใช่ค่ะ หนูอยู่กับจินอาน แล้วก็จื้อหย่งด้วย อื้ม ทันมื้อเย็นแน่นอนค่ะ"

"อาสะใภ้ ผมอยากกินหมูรมควัน!"

เจ้าจื้อหย่งตะโกนสุดเสียง เสียงของหวังจินหรูก็ดังลอดออกมา "แกกลับไปกินที่บ้านแกเองสิ!"

"จินอานอยากกินต่างหากครับ!"

"งั้นก็ไม่ทำให้แกกินอยู่ดี!"

หวังจินหรูไม่เคยมองว่าเจ้าจื้อหย่งเป็นคนอื่นคนไกล และเจ้าจื้อหย่งก็ไม่เคยทำตัวเกรงใจเหมือนคนนอกเช่นกัน

เจ้าจินอานยิ้มบางๆ พลางเหยียบคันเร่งเพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขาคิดถึงย่ากับอาสะใภ้แล้ว

พอลงจากทางด่วนเข้าสู่เมืองเฉินเฉิง เจ้าจินอานก็ขับอ้อมทางไปนิดหน่อย แล้วบอกให้เจ้าโป๋หลานลงไปซื้อเคเอฟซี เจ้าโป๋หลานรู้ว่าซื้อให้เจ้าเยวี่ยเชียน เพราะที่เมืองจือซิงมีแค่แมคโดนัลด์

เจ้าโป๋หลานคิดในใจว่า เจ้าจินอานดีกับลูกสาวของอาขนาดนี้ ถ้าต่อไปเขามีลูกสาวของตัวเองขึ้นมาละก็...

จริงสิ ซ่งเจียเยวี่ยก็เป็นน้องสาวเหมือนกัน แถมยังอยู่ที่เมืองเฉินเฉิงนี่เอง

เจ้าจินอานกดปิดกระจกรถลงอย่างกะทันหัน เขาเห็นซ่งหว่านเหอเข้าพอดี

ซ่งหว่านเหอทำงานอยู่ที่ร้านขายยาในห้างสรรพสินค้าแห่งนี้

"จินอาน นั่น คนนั้นเหมือนจะเป็น..."

"อย่ามองเลย"

คงเพราะไม่ค่อยมีลูกค้า ซ่งหว่านเหอจึงยืนกัดฮ็อตดอกอยู่ที่หน้าประตูพลางคุยกับเพื่อนร่วมงาน

สำหรับซ่งเชาเหวินแล้ว เจ้าจินอานไม่ได้ถึงกับเกลียด

ยิ่งซ่งหว่านเหอยิ่งไม่ต้องพูดถึง ต่างคนต่างอยู่ให้สบายใจก็พอแล้ว

วันเปิดเทอมที่สถานีรถไฟ ต้วนชิวผิงอุ้มซ่งเจียเยวี่ยไว้ แล้วยังลากซ่งเชาเหวินมาด้วย เจ้าจินอานไม่รู้ว่าซ่งเชาเหวินตั้งใจมาเองหรือเปล่า แต่ต้วนชิวผิงคงคิดอยากให้ครอบครัวกลมเกลียวอบอุ่น

คำว่า "อาของลูก" เพียงคำเดียวทำให้เจ้าจินอานหงุดหงิดจนพูดจาไม่น่าฟังออกไป

อาของเขามีเพียงเจ้ากั๋วหัวที่เลี้ยงดูเขามาคนเดียวเท่านั้น

วันนั้นเขาอาจจะแสดงออกไม่เป็นผู้ใหญ่ แต่เจ้าจินอานทำใจยอมรับคนที่ไม่ได้เลี้ยงดูตนเองมาเป็นอาไม่ได้จริงๆ คนอื่นอาจจะยอมรับได้ แต่เจ้าจินอานทำไม่ได้

เจ้าโป๋หลานหิ้วเคเอฟซีถุงใหญ่ขึ้นรถ เจ้าจินอานเหลือบมองซ่งหว่านเหอแวบหนึ่งแล้วขับรถออกไป

ไม่ได้หยุดรั้งอยู่ต่อ

ต้วนชิวผิงโทรมาบอกให้แวะค้างสักวันเพื่อซื้อเสื้อผ้าใหม่ ความจริงก็คงอยากรั้งให้เจ้าจินอานนอนค้างที่เมืองเฉินเฉิงสักคืน นอนที่บ้านของซ่งเชาเหวิน เพื่อที่จะได้มีโอกาสคลุกคลีกับซ่งเจียเยวี่ยและซ่งเชาเหวินบ้าง

ความผูกพันน่ะ มันต้องค่อยๆ บ่มเพาะถึงจะมีขึ้นมาได้

ความคิดของต้วนชิวผิง เจ้าจินอานเข้าใจดี คนเป็นแม่ย่อมหวังอยากให้เจ้าจินอานกับซ่งเจียเยวี่ยมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน

วันนั้นเธอถึงได้อุ้มซ่งเจียเยวี่ยไปส่งเจ้าจินอานขึ้นรถไฟเพื่อไปรายงานตัวเปิดเทอม

เจ้าจื้อหย่งในวัย 18 ปียังคงหันหลังมองอยู่ตลอด เด็กหนุ่มวัยนี้มักอยากจะอวดเท่แบบไม่ตั้งใจ จึงรู้สึกเสียดายนิดหน่อยที่เจ้าจินอานไม่ยอมไปหามู่เหยา แล้วยังคลาดกับซ่งหว่านเหออีก

"ทำไมจินอานถึงได้ทำตัวโลว์โปรไฟล์ขนาดนี้นะ"

ความปรารถนานี้ได้รับการเติมเต็มก็ตอนที่รถอาวดี้ A6 ขับลงทางลาดมาถึงหมู่บ้านเจ้าเจียนี่เอง

"หลานหลาน ปิดเทอมฤดูหนาวกลับมาแล้วเหรอ อุ๊ยตาย รถของใครกันน่ะ"

"หลานหลาน มีแฟนแล้วใช่ไหมเนี่ย"

"จอดก่อนสิ ให้ป้าดูหน่อย!"

เจ้าโป๋หลานทำได้เพียงกดกระจกรถลงทั้งหมด แล้วยิ้มแห้งๆ พลางพูดว่า "ป้าจาง ไม่ใช่ค่ะ จินอานเป็นคนขับ!"

ยังมีคนไม่ได้ยิน หยิบบุหรี่ขึ้นมาพูดว่า "มาๆ สูบบุหรี่สักมวนสิ!"

"อาสาม ผมเอง!"

เจ้าจื้อหย่งยื่นหน้าออกไปนอกหน้าต่างรถ ฉีกยิ้มกว้างพลางพูดว่า "ผมสูบครับ เอามาให้ผมมวนหนึ่ง"

เจ้าโป๋หลานกับเจ้าจื้อหย่งค่อนข้างเปิดเผยและคุ้นหน้าคุ้นตากันดีในหมู่บ้าน ไม่เหมือนเจ้าจินอานที่เก็บเนื้อเก็บตัว ขนาดสะใภ้ใหม่ที่เพิ่งแต่งเข้ามาในหมู่บ้านเจ้าเจียยังอาจจะไม่รู้เลยว่ามีคนคนนี้อยู่

"เจ้าอวิ๋นหง ผมเอง"

พอลงจากทางลาดมา ถนนก็แคบมากและไม่ได้เทปูน รถจึงขับเร็วไม่ได้ พอเจ้าอวิ๋นหงเดินสวนทางมาตรงๆ เจ้าจินอานจึงจำต้องหยุดรถ

"จินอานเหรอ นี่แก...รถอะไรเนี่ย"

เจ้าอวิ๋นหงถือบุหรี่เหล่าไป๋ซามองซ้ายมองขวา นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าคนที่ขับรถอยู่จะเป็นเจ้าจินอาน

เจ้าจินอานเป็นฝ่ายยื่นบุหรี่หวงฝูให้ก่อน เจ้าจื้อหย่งเรียกเจ้าอวิ๋นหงว่าอาสามก็เพราะเจ้าอวิ๋นหงอายุ 40 กว่าปีแล้ว ไม่ได้เรียกตามลำดับรุ่น

อันที่จริงหากนับตามลำดับรุ่นแล้ว เจ้าอวิ๋นหงกับเจ้าจื้อหย่งเป็นคนรุ่นเดียวกัน และเจ้าอวิ๋นหงก็ต้องเรียกเจ้าจินอานว่าอาด้วยซ้ำ

แน่นอนว่าเจ้าอวิ๋นหงคงไม่ยอมเรียกเจ้าจินอานวัย 19 ปีว่าอา เจ้าจินอานจึงเรียกชื่อเขาตรงๆ

"พวกเราขับกลับมาจากจวิ้นซาเลยนะ!"

เจ้าจื้อหย่งพูดอย่างกระตือรือร้น คาบบุหรี่พลางว่า "อาวดี้ A6 รถแบบของหัวหน้าหมู่บ้านน่ะ ซื้อได้ตั้งสามคันเลยนะ"

พอเห็นว่ารถจอด ก็มีคนพากันเดินมารุมล้อมอีก

บางคนยังถือชามใบใหญ่ยืนกินข้าวเย็นอยู่เลย

ในหมู่บ้านชนบทบางแห่งก็เป็นแบบนี้ ใครพาแฟนหนุ่มหรือแฟนสาวกลับมา ทุกคนต่างก็อยากรู้อยากเห็น แถมยังกระตือรือร้นกันมาก

ผ่านไปสักชั่วโมงหนึ่ง ร้านค้าโชห่วยในหมู่บ้านก็คงมีคนเริ่มจับกลุ่มคุยกันแล้วว่าคนคนนั้นเป็นใครมาจากไหน ทำงานทำการอะไร

"เจ้าอวิ๋นหง ใครน่ะ!?"

"จินอาน!"

พอเห็นอย่างนั้นเจ้าจินอานก็ไม่ถือตัว หยิบบุหรี่ลงจากรถ พอเห็นเถียนชุ่ยเฟิ่งก็เอ่ยทัก "ป้าเถียน ผมเองครับ"

"อุ๊ยตาย จินอานจริงๆ ด้วย ครั้งก่อนได้ยินว่ามีรถมาตั้งสองคัน... ป้านึกว่าเจ้าโป๋หลานพาแฟนกลับมาเสียอีก ฮ่าๆๆ"

ตอนปิดเทอมหน้าร้อน เถียนชุ่ยเฟิ่งเคยตั้งแผงขายของข้างทางกับเจ้าจินอาน เสียงหัวเราะของเธอมีเอกลักษณ์ชวนขำเป็นบ้า

เจ้าจินอานแจกบุหรี่ให้พวกผู้ชายสองสามคน มีคนอยู่บนลานหน้าบ้านริมทาง เขาก็โยนบุหรี่ขึ้นไปให้มวนหนึ่ง

เขากวาดตามองรอบๆ คนตรงนี้มีแค่เถียนชุ่ยเฟิ่งคนเดียวที่ลำดับรุ่นอาวุโสกว่าตน

บรรดาผู้ชายพ่นควันปุย มองดูรถอาวดี้ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกในใจ

เจ้าโป๋หลานสนิทกับพวกเธอดี จึงหยิบเครื่องดื่มออกมาแจกให้พวกผู้หญิง

มีผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาไม่คุ้นหน้า กำลังยิ้มให้เจ้าจินอาน

เจ้าจินอานจึงยิ้มตอบ พลางพยักหน้ายิ้มๆ แล้วเอ่ยว่า "สวัสดีครับ"

"ฮ่าๆๆ..."

เถียนชุ่ยเฟิ่งหัวเราะเสียงดังขึ้นไปอีก เจ้าโป๋หลานก็หัวเราะเช่นกัน ก่อนจะบอกเจ้าจินอานว่าเป็นสะใภ้ของคนนั้นคนนี้ เพิ่งแต่งเข้าบ้านมาใหม่

เถียนชุ่ยเฟิ่งพูดว่า "พวกเด็กเรียนนี่ไม่เหมือนใครจริงๆ มีมาสวัสดีครับด้วย!"

ในชนบทไม่มีใครทักทายแบบนี้หรอก ปกติจะทักว่า "กินข้าวหรือยัง ไปไหนมาล่ะ"

สะใภ้สาวคนใหม่เม้มปากยิ้ม เพิ่งแต่งเข้ามาได้ไม่นานย่อมรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง

คำว่า "สวัสดีครับ" คำเดียวทำเอาเธอเขินจนทำตัวไม่ถูก เธอพบว่าเจ้าจินอานหน้าตาดีจริงๆ และนอกจากจะดูดีแล้ว ท่าทางยังดูไม่ใช่คนในหมู่บ้านเจ้าเจียเลยสักนิด

เถียนชุ่ยเฟิ่งยิ้มพลางพูดว่า "จางอวี้นี เธอต้องเรียกเจ้าจินอานว่าปู่เล็กแล้วนะ!"

จางอวี้นี: (°д°)

เจ้าจินอานหยิบเครื่องดื่มเพิ่มอีกสองสามขวดให้เถียนชุ่ยเฟิ่งกับจางอวี้นี คนอื่นๆ เห็นอย่างนั้นก็เปิดทางให้

มองตามทิศทางที่รถอาวดี้แล่นออกไป จางอวี้นีถามด้วยความสงสัย "ลูกชายบ้านไหนเหรอคะ"

"เธอไม่รู้จักหรอก หลานชายของเจ้ากั๋วหัวน่ะ พ่อเขาเสียไปแล้ว"

"เจ้ากั๋วหัว?"

"หวังจินหรูไง!"

"อ๋อ..."

จางอวี้นีถึงได้พยักหน้าพลางร้อง "อ๋อ" เจ้ากั๋วหัวไปทำงานรับจ้างที่หยางเฉิงตลอดทั้งปี จางอวี้นีเพิ่งแต่งเข้ามาเลยไม่รู้จักก็เป็นเรื่องปกติ แต่เธอรู้จักหวังจินหรู

"แล้วเขา... ตอนนี้อยู่ที่ไหนเหรอคะ ทำไมถึงมีรถขับล่ะ"

"เป็นนักศึกษาไง มหาลัยชั้นนำเลยนะ หมู่บ้านยังให้รางวัลตั้งสองพัน ไม่อย่างนั้นค่าเทอมคงมีปัญหา ตอนนี้... ได้ยินว่ามีเถ้าแก่ถูกใจเขามาก ครั้งก่อนยังเดินทางมาถึงที่นี่เลย"

คนพูดเอ่ยขึ้นอย่างทอดถอนใจ

"อยู่ปีไหนแล้วเหรอคะ" จางอวี้นีถามต่อ

"ปีหนึ่ง! ได้ดีมีอนาคตแล้ว..."

"ก็ใช่น่ะสิ ย่าลำบากมาตั้งหลายปี เลี้ยงลูกสี่คนจนโต แถมยังส่งเสียจนได้นักศึกษามาคนหนึ่ง ในที่สุดก็พ้นทุกข์พ้นยากเสียที... ถึงเวลาได้เสวยสุขแล้ว"

"เจ้ากั๋วหัวก็เป็นคนใช้ได้ หลายปีมานี้ไปทำงานที่หยางเฉิงแทบไม่ค่อยได้กลับบ้าน"

"เฮ้อ ก็น่าเสียดายแต่เจ้ากั๋วชิ่งนี่แหละ..."

หลายคนต่างผลัดกันพูดคนละประโยคสองประโยค ล้วนรู้สึกสะท้อนใจอยู่บ้าง

"เฮ้อ!"

มีคนถอนหายใจยาว "ก็ต้วนชิวผิงน่ะสิ... เมื่อก่อนเห็นจินอานสะพายกระเป๋านักเรียนเดินผ่านหน้าบ้านฉัน... ก็น่าสงสารจริงๆ"

"เจ้าโหย่วเหิง นายต้องเรียกเจ้าจินอานว่าอาไม่ใช่เหรอ"

มีคนแซวขึ้นมา

เจ้าโหย่วเหิงพูดอย่างหงุดหงิด "ฉันเอาแอปเปิลให้เขา เขาไม่เอานี่หว่า!"

จางอวี้นีกะพริบตาปริบๆ "ลำดับรุ่นเขาในหมู่บ้านสูงขนาดนั้นเลยเหรอคะ"

เจ้าโหย่วเหิงพยักหน้า "คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ นอกจากย่าเถียนของเธอแล้ว ทุกคนเป็นรุ่นลูกรุ่นหลานเขาทั้งนั้นแหละ"

"เหอะ"

เถียนชุ่ยเฟิ่งหัวเราะหึๆ "กลัวก็แต่บ้านหลังนั้นจะรู้ว่าตอนนี้จินอานประสบความสำเร็จมีหน้ามีตาแล้ว... นั่นมันอาวดี้ A6 ใช่ไหมล่ะ"