ตอนที่ 84 เป็นเพื่อนเรียนให้องค์ชาย

ราวสี่ทุ่มครึ่ง มีคนขับรถมารับซูเหมี่ยนกลับไป

เจ้าจินอานเห็นอู๋เสี่ยว และคนขับรถคนนั้นในคืนงานฉลองครบรอบก่อตั้งมหาวิทยาลัย

ไม่ได้แปลกใจอะไรนัก ในเมืองจวิ้นซามีซูจิ่งสิงอยู่ ซูเหมี่ยนไม่มีทางอยู่คนเดียวจริง ๆ หรอก ต่อให้เธอจะไม่ยอมรับโทรศัพท์ แต่พอเดินออกจากห้างมา รถออดี้คันนั้นก็จอดรออยู่ริมถนนแล้ว

เมื่อมองไปยังทิศทางที่รถออดี้แล่นจากไป หวังเหวยเทาก็เอ่ยถามเสียงเบา "จินอาน พวกนายไปรู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ"

"คืนงานฉลองครบรอบมหาวิทยาลัย"

เจ้าจินอานโกหกไป

จะว่าโกหกก็ไม่เชิง คืนริมแม่น้ำเซียงเจียงคืนนั้นเจ้าจินอานแค่อุ้มซูเหมี่ยนขึ้นรถเท่านั้น

"จินอาน งั้นนายกับซูเหมี่ยน..." เจ้าจื้อหย่งลองหยั่งเชิงถาม

"ไม่ใช่หรอก"

"ไม่ใช่เหรอ!? ถ้างั้นพวกเรานี่มัน..."

ในมือของเจ้าจื้อหย่งกับหวังเหวยเทาถือถุงเสื้อผ้าใบใหญ่คนละสองถุง ในกระเป๋าก็มีเงินสดอีกสองพันหยวน พวกเขาไม่เคยซื้อเสื้อผ้าแพงขนาดนี้มาก่อน เสื้อตัวนอกตัวละตั้งพันกว่าหยวน!

เจ้าจินอานยังคงสุขุม

เดิมทีทั้งสองคนก็ไม่ได้ยืนยันความสัมพันธ์อะไรกัน เพิ่งจะเจอกันแค่สามครั้งเท่านั้น

ซูเหมี่ยนเคลื่อนไหวไม่สะดวก ย่อมไม่มีทางกระโดดโลดเต้นมาหาเหมือนเด็กสาวคนอื่น แต่เธอก็เหมือนกับ "ภูตผี" ที่จู่ ๆ ก็โผล่มาแล้วก็แวบหายไป

ระหว่างนั้นไม่มีทั้งโทรศัพท์หรือส่งข้อความคุยกันเลย

การใช้เงินพวกนี้ในวันนี้ สำหรับซูเหมี่ยนแล้วก็คงเหมือนกับการที่คุณยอมจ่ายเงินสักร้อยสองร้อยหยวนจ้างสาวแสบสก๊อยสักสองสามคนพาไปเที่ยวเล่นหนึ่งวัน เพื่อสัมผัสประสบการณ์ชีวิตที่แตกต่างไปก็เท่านั้น

ขณะมองไปยังทิศทางที่รถออดี้แล่นจากไป เจ้าจินอานเองก็เริ่มสงสัยตัวเองเช่นกัน

เป็นเพราะซูเหมี่ยนแตกต่างออกไป หรือเป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากคำพูดของอวี๋ซิวหรานกันแน่

อวี๋ซิวหรานเคยบอกว่า "ชั้นบนน่ะ... มีโอกาสก็ต้องคว้าไว้ให้ได้"

เจ้าจินอานไม่รู้ว่าความใส่ใจที่ตนมีต่อซูเหมี่ยนนั้นมาจากใจจริง หรือเพื่อคว้าโอกาสเอาไว้กันแน่

ในชาติก่อนหลังจากเลิกรากับมู่เหยา ก็เคยมีผู้หญิงฐานะทางบ้านดีมาก หรือกระทั่งสาวใหญ่เศรษฐินีที่หน้าตาก็ไม่ได้ขี้เหร่มายื่นข้อเสนอให้ แต่เจ้าจินอานก็ยังเลือกเฉินชิงจื้อ

หวังเหวยเทาตกรถไฟรอบสี่ทุ่มครึ่งจริง ๆ

ชาติก่อนเขาดีกับเฉินชิงจื้อมากก็จริง แต่ก็เป็นเพียงแค่ตอนที่เฉินชิงจื้อบอกว่าชอบกินแป้งรากบัว เขาก็แค่สั่งซื้อแป้งรากบัวส่งพัสดุไปให้ ไม่ได้เหมือนกับที่ทำต่อซูเหมี่ยนในครั้งนี้

หวังเหวยเทาไม่ได้ไปซื้อตั๋วใหม่ที่สถานีรถไฟ แต่ยอมจ่ายเงินเพิ่มยี่สิบหยวนให้หลิวช่วงเฟิง

หลิวช่วงเฟิงเริ่มทำธุรกิจแล้ว เขาค้นพบช่องทางทำเงินนี้เข้า

รับซื้อตั๋วรถไฟแทน!

ก่อนสอบเขาไปแปะใบปลิวโฆษณาเล็ก ๆ ไว้ทั่วห้องซักล้าง นึกไม่ถึงว่าธุรกิจจะดีเป็นเทน้ำเทท่า ทุกวันมีคนโทรเข้ามาไม่ขาดสาย ต่างพากันถือเงิน บัตรประชาชน และบัตรนักศึกษามาหาเขาที่ห้อง 303

ไม่มีเส้นสายการรถไฟ เส้นทางไหนที่หาซื้อตั๋วไม่ได้จริง ๆ หลิวช่วงเฟิงก็คืนเงินให้พวกเขาไป

นับเป็นธุรกิจที่มีแต่ได้ไม่มีเสีย

สิ่งเดียวที่ต้องแลกมาก็คือ ต้องตื่นนอนตอนดึกดื่นเพื่อไปต่อคิวซื้อตั๋ว

กู่เชาเฉิงบอกว่าเหล่าหลิวหาเงินจนเข้าขั้นคลั่งไปแล้ว คนเดินเข้าออกห้อง 303 จนวุ่นวายเละเทะไปหมด

เฉินเจ๋อก็มีปัญหากับเรื่องนี้เช่นกัน เพราะมีคนมาที่ห้อง 303 มากเกินไป

หลิวช่วงเฟิงต้องคอยจดบันทึกเที่ยวรถ เวลา และเงินของทุกคนที่มาซื้อตั๋ว ยังดีที่ไม่มีใครมาต่อราคากัน ไม่อย่างนั้นห้อง 303 คงกลายเป็นตลาดสดไปจริง ๆ

"ฮะ ๆ จินอาน นี่ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ"

วันนี้พอกลับมาถึงหอพัก หลิวช่วงเฟิงก็กำลังนั่งนับเงินอยู่ เงินกำไรที่ได้แยกไว้ฝั่งหนึ่ง เงินสำหรับซื้อตั๋วแยกไว้อีกฝั่งหนึ่ง

เฉินเจ๋อเป็นคนท้องถิ่น ส่วนกู่เชาเฉิงกลับไปตั้งแต่วันก่อนแล้ว

ห้อง 303 จึงเหลือแค่เจ้าจินอานกับหลิวช่วงเฟิง พอเห็นเจ้าจินอานกลับมา หลิวช่วงเฟิงก็ทักทายอย่างสนิทสนม "จินอาน นายยังซื้อตั๋วไม่ได้เหรอ เดี๋ยวฉันซื้อให้นายเอง ไม่คิดเงินเพิ่มหรอก"

เพื่อเรื่องนี้ หลิวช่วงเฟิงถึงกับซื้อโค้กให้กู่เชาเฉิงสองขวด แถมยังซื้อบุหรี่ดี ๆ อย่างหวงฝูมาหนึ่งซองเป็นประวัติการณ์ เพื่อปิดปากกู่เชาเฉิงกับเฉินเจ๋อ

มีเพียงเจ้าจินอานคนเดียวที่ไม่เคย "รังเกียจ" หรือว่าอะไรหลิวช่วงเฟิง เรื่องนี้หลิวช่วงเฟิงรู้แก่ใจดี

"นายเองก็ยังไม่กลับไม่ใช่เหรอ"

"ฮะ ๆ ฉันกำลังหาเงินอยู่นี่ไง"

"ได้มาเท่าไหร่แล้วล่ะ"

"เมื่อวานได้มาสี่ร้อยแปดสิบหยวน แต่ว่าคนมาซื้อตั๋วเริ่มน้อยลงเรื่อย ๆ แล้วล่ะ อย่างมากอีกสามวันฉันก็คงต้องกลับแล้วเหมือนกัน"

หลิวช่วงเฟิงไม่ได้ปิดบังอะไร มหาวิทยาลัยต่าง ๆ ในเมืองมหาวิทยาลัยทยอยปิดเทอมกันแล้ว แม้จะเป็นมหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่ละคณะก็อาจจะปิดเทอมไม่พร้อมกัน

บางครั้งเจ้าจินอานก็ยอมรับในตัวหลิวช่วงเฟิงไม่น้อย หลิวช่วงเฟิงเองก็มีข้อดีในแบบของตัวเอง

"หลินชิงเสวี่ยกลับไปหรือยัง"

"กลับไปตั้งนานแล้วล่ะ ฉันเป็นคนซื้อตั๋วรถไฟให้เธอเอง"

"ไม่ได้คิดค่าตั๋วเหรอ"

"จะไปเก็บเงินได้ยังไงล่ะ แล้วก็ยังมีหลี่อ้ายหลานอีกคน เธอบอกว่าเงินหมดแล้ว ขอติดไว้ก่อน"

"..."

เจ้าจินอานพูดอะไรมากไม่ได้ จึงคิดครู่หนึ่งแล้วถามว่า "ปิดเทอมแล้ว นายกับหลินชิงเสวี่ยไม่ได้ไปเปิดโรงแรมเล็ก ๆ กันเหรอ"

หลิวช่วงเฟิงเกาหัว "ยังเลย วันปิดเทอมฉันลองส่งสัญญาณดูแล้ว ผลคือเธอโกรธ บอกว่าฉันไม่ได้ชอบเธอจริง ๆ หรอก แค่อยากนอนกับเธอเท่านั้น..."

"จินอาน นายว่า..."

เจ้าจินอานยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง "ไม่มีอะไรน่าอายหรอก หรือจะให้มีความรักแบบพลาโตนิกหรือไง"

เล่ห์เหลี่ยมของหลินชิงเสวี่ยไม่ได้สูงอะไร ออกจะน่ารักดีด้วยซ้ำ เพียงแต่คนในยุคนี้โดยทั่วไปยังไร้เดียงสา ยังไม่ตื่นรู้กันเท่าไหร่

ในหอพักเหลือแค่สองคน หลิวช่วงเฟิงชวนเจ้าจินอานคุยไม่หยุด จนกระทั่งหอพักใกล้จะปิดตอนเที่ยงคืนถึงได้สะพายกระเป๋าเดินออกจากห้อง บอกว่าตอนกลางคืนคนต่อคิวน้อยกว่า

เจ้าจินอานโยนบุหรี่ให้ไปอีกมวน เขานับถือในจิตใจอันมุ่งมั่นแบบนี้จริง ๆ

ดูเหมือนซูเหมี่ยนจะหายตัวไปอีกแล้ว

เจ้าจินอานไม่ได้ติดต่อไปหาเธอเอง สองวันนี้เขาไปเดินดูตามร้านขายของชำในเมืองมหาวิทยาลัย โดยอ้างตัวว่าเป็นเซลส์ของ "ตงเจียง" ในกระเป๋าจึงมีบุหรี่เพิ่มขึ้นมาเพียบ

พอตะล่อมถามเถ้าแก่ร้าน ทุกคนต่างก็บอกว่าขายไม่ค่อยดี

น้ำแร่ไม่จำเป็นต้องเชียร์ขาย ลูกค้ามักจะหยิบเองตามใจชอบ แบรนด์ที่ไม่เคยได้ยินชื่อย่อมมีคนหยิบน้อยเป็นธรรมดา

สิ่งเดียวที่น่ายินดีคือ มีการกระจายสินค้าลงร้านแล้ว ทุกร้านขายของชำสามารถพบสินค้าซีรีส์ "ตงเจียง" ได้ แสดงว่าช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมาหูเฉินในจวิ้นซาก็ยังพอทำงานทำการอยู่บ้าง

"บอสเจ้าครับ น้ำแร่เจินหรานที่คุณบอกว่าจะเริ่มวางจำหน่ายพร้อมกับตู้แช่เย็นช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ตอนนี้ทั้งหมดอยู่ในโกดังแล้วครับ"

ซ่านเหว่ยขับรถ โดยมีเจ้าโป๋หลานเดินทางมาที่โกดังสถานีขนส่งสายใต้พร้อมกับเจ้าจินอาน

หูเฉินแนะนำอยู่ข้าง ๆ "นี่เป็นแค่ส่วนหนึ่งครับ ประธานลั่วบอกว่าผลิตเสร็จแล้ว แต่ยังอยู่ที่จือซิงยังไม่ได้ขนย้ายมา"

เจ้าจินอานหยิบน้ำกีวีมาหนึ่งขวดแล้วลองจิบดู

นี่เป็นน้ำผลไม้รุ่นแรกที่ปรับโฉมใหม่ รสชาติยังคงเดิม เพียงแต่ขวดดูหรูหราขึ้น

มีทั้งแบบขวดเล็กและขวดใหญ่สำหรับครอบครัว

ซ่านเหว่ยกล่าวว่า "เจ้านายครับ แบบนี้น่าฉีน่าจะชอบมากเลยครับ"

เจ้าโป๋หลานก็หยิบมาขวดหนึ่งเช่นกัน พลางบอกว่าขวดนี้สวยมาก

เจ้าจินอานกับลั่วจิ่นจือคล้ายกับแบ่งหน้าที่กันเรียบร้อย โดยเจ้าจินอานรับหน้าที่บุกเบิกตลาดใหม่ในจวิ้นซา ส่วนลั่วจิ่นจือดูแลการผลิตที่จือซิงและรักษาฐานตลาดเดิมในจือซิงเอาไว้

ณ ปัจจุบัน จวิ้นซามีเพียงห้องทำงานไม่กี่ห้องและพนักงานขายไม่กี่คน โรงงานผลิตน้ำและส่วนอื่น ๆ ล้วนอยู่ที่จือซิงทั้งหมด

กำไรของบริษัทยังคงต้องพึ่งพาลั่วจิ่นจือที่จือซิงเป็นหลัก

หูเฉินอยู่ที่จวิ้นซาให้ความรู้สึกเหมือน "พี่เลี้ยงคอยดูแลคุณชาย" เขาจึงพูดขึ้นว่า "บอสเจ้าครับ ยังไงตอนนี้ที่จวิ้นซาก็ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ผมจะเฝ้าอยู่ที่นี่เองครับ"

เจ้าจินอานพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้นก็ลำบากผู้จัดการหูแล้วล่ะ"

เขาหันไปกำชับกับเจ้าโป๋หลาน "พนักงานในจวิ้นซาที่ทำงานล่วงเวลาช่วงเทศกาลตรุษจีน ให้ปฏิบัติตามกฎหมายแรงงาน จ่ายค่าจ้างสามเท่า"

"รับทราบค่ะ บอสเจ้า"

เจ้าโป๋หลานฟังแค่คำสั่งของเจ้าจินอานเท่านั้น จึงขานรับอย่างเป็นธรรมชาติ

หูเฉิน: ...

ฉันไม่ได้บอกว่าจะอยู่ช่วงตรุษจีนสักหน่อย แค่จะกลับบ้านช้ากว่าเดิมไม่กี่วันเอง

"ดะ... ได้ครับ บอสเจ้า"

ตอนนี้เจ้าจินอานเดินทางไปไหนมาไหนมีคนขับรถ มาดูโกดังก็พานักบัญชีมาด้วย บารมีจึงแผ่ออกมาอย่างชัดเจน ตอนไปที่บริษัทครั้งแรก หูเฉินคิดแค่ว่าเจ้าจินอานเป็นเพียงนักศึกษาที่ดูสุภาพเรียบร้อยคนหนึ่งเท่านั้น

พูดตามตรง ในตอนนั้นหูเฉินแอบดูแคลนอยู่ในใจ ทว่าตอนนี้กลับคิดเพียงแค่อยากจะว่าง่ายและเชื่อฟังให้ดี

ไม่หวังสร้างผลงานเด่น ขอแค่ไม่มีความผิดพลาดก็พอ

คนคนนี้เจ้าเล่ห์ลึกซึ้งนัก อย่าได้ถูกรูปลักษณ์ภายนอกหลอกตาเด็ดขาด

โทรศัพท์ของถังเสี่ยวฉิงโทรไม่ติด เจ้าโป๋หลานบอกว่าก่อนไปถังเสี่ยวฉิงเคยบอกไว้ว่าแถวนั้นสัญญาณมือถือไม่ค่อยดี

ข้อความสุดท้ายที่ถังเสี่ยวฉิงส่งมาให้เจ้าจินอานคือ

[เจ้าจินอาน ฉันใกล้จะถึงบ้านแล้วนะ]