ตอนที่ 83 เข้าห้องน้ำหญิงครั้งแรก

เจ้าจื้อหย่งเหลือบมองเจ้าจินอานพลางเอ่ยล้อเล่น "ฉันอยากสอบเข้ารับราชการที่สำนักงานพัฒนาและปฏิรูปอยู่หรอก ติดตรงวุฒิการศึกษาไม่ถึง จริง ๆ จินอานก็อยากเข้าเหมือนกันนะ"

เจ้าจินอานนึกขึ้นได้ พ่อของโอวเฉียงทำงานอยู่ที่สำนักงานพัฒนาและปฏิรูป ช่วงปิดเทอมหน้าร้อนพวกเขาเคยล้อเล่นกันเรื่องนี้ ตัวเขาเองยังเคยพูดเล่นเลยว่าจะหาแฟนที่ทำงานในสำนักงานพัฒนาและปฏิรูปสักคน

ซูเหมี่ยนพยักหน้าเบา ๆ ไม่ได้พูดอะไรมาก

เจ้าจินอานเตะเจ้าจื้อหย่งไปทีหนึ่ง "อย่าพูดเพ้อเจ้อ"

ซูเหมี่ยนก้มดูเวลาแล้วเอ่ยว่า "จินอาน พวกเราเข้าไปหาอะไรกินกันเถอะค่ะ"

เป็นเช่นนี้ เจ้าจินอานจึงเข็นรถให้ซูเหมี่ยน พอเจอบันได เจ้าจื้อหย่งกับหวังเหวยเทาก็รีบเข้ามาแย่งกันยกวีลแชร์ ทั้งสองคนถึงกับยื้อแย่งกันเลยทีเดียว

เจ้าจื้อหย่งพูดว่า "นายตั๋วคืนนี้ไม่ใช่เหรอ"

หวังเหวยเทาตอบ "ฉันเลื่อนตั๋วได้ จะนั่งเครื่องบินกลับ"

เจ้าจื้อหย่งว่า "มีฉันคนเดียวก็พอแล้ว!"

หวังเหวยเทาสวนกลับ "ไม่ได้ ซูเหมี่ยนก็เป็นพี่สะใภ้ฉันเหมือนกัน"

เจ้าจินอานอุ้มซูเหมี่ยนเดินนำไปข้างหน้า ส่วนหวังเหวยเทากับเจ้าจื้อหย่งแย่งกันยกวีลแชร์อยู่ข้างหลัง ซูเหมี่ยนเอ่ยขึ้นว่า "จินอาน พวกเขาเป็นคนดีกันจังเลยนะ"

เจ้าจินอานยิ้มบาง ๆ "คุณให้เงินตั้งเยอะขนาดนั้น ใครก็ดีทั้งนั้นแหละครับ"

ซูเหมี่ยนเงยหน้าขึ้นถาม "จินอาน คุณอยากเข้าสำนักงานพัฒนาและปฏิรูปจริง ๆ เหรอคะ"

เจ้าจินอานส่ายหน้า

พอเข้ามาในห้างสรรพสินค้า เจ้าจื้อหย่งที่รูปร่างสูงใหญ่ล่ำสันก็แย่งเข็นวีลแชร์ได้สำเร็จ หวังเหวยเทาจึงเดินนำหน้าคอย "เปิดทาง" ให้ ซูเหมี่ยนชี้ไปที่ร้านอาหารฝรั่งแห่งหนึ่งแล้วถามว่า "หวังเหวยเทา พวกนายกินอาหารฝรั่งกันไหม"

เจ้าจินอานยิ้มพลางพูดว่า "หมอนี่จะกินหมูเส้นผัดพริกเสฉวนราดข้าวกับน้ำส้มหนึ่งขวด บอกว่าต้องไม่ต่ำกว่าเจ็ดหยวนน่ะครับ"

ซูเหมี่ยนยิ้มตามแล้วเอ่ย "งั้นเปลี่ยนร้าน ไปกินข้าวราดหมูเส้นผัดพริกเสฉวนกันดีกว่า"

หวังเหวยเทา : ......

"พี่สะใภ้ครับ ผมกิน ผมอยากกินอาหารฝรั่ง!"

สำหรับซูเหมี่ยนแล้ว ร้านอาหารฝรั่งในห้างคงถือว่าธรรมดามาก แทบไม่ต่างอะไรกับการกินฟาสต์ฟู้ด หวังเหวยเทากับเจ้าจื้อหย่งสั่งสเต๊กกันคนละจาน ราคาจานละร้อยกว่าหยวน

ซูเหมี่ยนหยิบเมนูขึ้นมาดู แล้วเปลี่ยนให้เป็นสเต๊กจานละสามร้อยกว่าหยวน

จากนั้นก็เปลี่ยนใจหันไปบอกบริกรว่า ให้ยกสองจานเดิมมาเสิร์ฟด้วย

เจ้าจื้อหย่งตัวใหญ่ขนาดนั้น สเต๊กจานเดียวคงไม่อิ่มท้องแน่

เธอยังสั่งของทานเล่นมาอีกหลายจานและน้ำผลไม้คั้นสดอีกหนึ่งเหยือก

หวังเหวยเทาเป็นคนค่อนข้างละเอียดอ่อน จึงกระซิบข้างหูเจ้าจื้อหย่ง "พี่สะใภ้ใส่ใจดีจัง"

โชคดีที่อู๋เสี่ยวไม่ได้อยู่ตรงนี้ ไม่อย่างนั้นคงตกใจจนอ้าปากค้าง คุณหนูซูเคยทำดีกับใครขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

เมื่อเห็นว่าซูเหมี่ยนไม่ได้แตะสเต๊ก กินเพียงสปาเกตตี เจ้าจินอานจึงช่วยหั่นเนื้อให้เธอ ซูเหมี่ยนกำลังคุยอยู่กับเจ้าจื้อหย่งและหวังเหวยเทาที่นั่งฝั่งตรงข้าม จู่ ๆ ก็หันไปถามหวังเหวยเทา

"หวังเหวยเทา อยู่ที่มหาวิทยาลัยจินอานมีแฟนหรือเปล่า"

ทั้งสองคนชะงักนิ่งไปทันที บรรยากาศเงียบกริบชวนขนลุก

หวังเหวยเทาเคี้ยวสเต๊กตุ้ย ๆ พลางถูกเจ้าจื้อหย่งดึงชายเสื้อ หวังเหวยเทาจึงทำหน้าเอือมระอา "ดึงทำไมเนี่ย จินอานไม่ได้มีแฟนจริง ๆ สักหน่อย!"

เจ้าจื้อหย่ง : ......

"พี่สะใภ้ครับ ผมเอาหัวเป็นประกันเลย จินอานรักนวลสงวนตัวมาก ปฏิเสธผู้หญิงที่มาจีบไปตั้งหลายคนแน่ะ"

หวังเหวยเทาไม่รู้สถานการณ์ที่แท้จริง จึงสะกิดเข่าเจ้าจื้อหย่งเบา ๆ แกคิดว่าคนอื่นเขาไม่เห็นท่าทางมีพิรุธของแกหรือไง

เจ้าจินอานยังคงสงบนิ่งดั่งสายน้ำ

ครู่ต่อมาซูเหมี่ยนก็ดึงเสื้อเจ้าจินอานเบา ๆ เจ้าจินอานจึงเอียงหูเข้าไปใกล้ ซูเหมี่ยนไม่ได้แสดงท่าทีเขินอายแต่อย่างใด เธอกระซิบข้างหูเขาเสียงเบา "ฉันอยากเข้าห้องน้ำค่ะ"

"....."

เพราะไม่เคยต้องคอยปรนนิบัติดูแลใครจริงจัง เจ้าจินอานจึงไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย

ห้องน้ำของห้างอยู่ด้านนอก เจ้าจินอานยังรู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง เขาเหลือบมองห้องน้ำชาย ก่อนจะเคาะประตูห้องน้ำหญิงที่อยู่ข้าง ๆ "มีใครอยู่ข้างในไหมครับ"

ไม่มีเสียงตอบรับ

เจ้าจื้อหย่งเคาะซ้ำอีกทีแล้วตะโกนถามเสียงดัง

เจ้าจินอานถึงได้เข็นซูเหมี่ยนเข้าไป การได้เข้าห้องน้ำหญิงเป็นครั้งแรกทำให้เขารู้สึกแปลกใหม่อยู่ไม่น้อย

เจ้าจื้อหย่งกับหวังเหวยเทายืนเฝ้าอยู่ข้างนอกราวกับทวารบาล พอมีผู้หญิงเดินเข้ามาก็บอกว่า "รบกวนรอก่อนนะครับ ข้างในมีคนอยู่"

ย่อมต้องมีผู้หญิงที่ไม่พอใจเป็นธรรมดา

หวังเหวยเทาจึงพูดต่อ "ข้างในมีผู้ชายอยู่ คุณจะเข้าไปไหมล่ะครับ"

เขาแอบกระซิบถามเจ้าจื้อหย่งเสียงเบา "ในอนาคตพี่สะใภ้จะกลับมายืนได้ไหมนะ"

เจ้าจื้อหย่งกลับคิดไปไกลกว่านั้น ย่ากับอาสะใภ้ที่บ้านจะยอมรับได้หรือเปล่า

ใช่แล้ว คนแรกที่เจ้าจื้อหย่งนึกถึงคือย่ากับอาสะใภ้ ไม่ใช่ต้วนชิวผิง

โดยเฉพาะย่า ท่านมีหลานชายแค่คนเดียวคนนี้ ลำบากตรากตรำส่งเสียจนจบมัธยมปลายเข้ามหาวิทยาลัยได้

เจ้าจินอานอุ้มซูเหมี่ยนขึ้นมา ตอนนี้ถึงเพิ่งเข้าใจว่าทำไมซูเหมี่ยนถึงไม่ใส่กางเกง ทุกครั้งที่เจอกันมักจะใส่กระโปรงยาวตลอด มันเข้าห้องน้ำสะดวกกว่ามากจริงๆ

กลิ่นกายของซูเหมี่ยนหอมละมุน มีกลิ่นหอมสะอาดจางๆ

เจ้าจินอานอุ้มซูเหมี่ยนขึ้นมาแบบหันหน้าเข้าหากัน มือหนึ่งโอบกระชับเอวแน่น อีกมือหนึ่งร่นกระโปรงลง และก็เผลอไปสัมผัสโดนผิวเนื้อของซูเหมี่ยนจนได้

"ผมไม่ได้ตั้งใจครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

หลังจากนั่งลงแล้ว ซูเหมี่ยนก็ใช้มือข้างหนึ่งจับมือเจ้าจินอานไว้ เจ้าจินอานหันหลังให้พลางได้ยินเสียงสายน้ำจากข้างหลัง

พูดตามตรง ความรู้สึกแบบนี้มันแปลกพิกล

เสียงของชายหญิงมันไม่เหมือนกัน

"จินอาน พี่เสร็จแล้วค่ะ"

เจ้าจินอานอุ้มซูเหมี่ยนขึ้นมาอย่างระมัดระวังอีกครั้ง ครั้งนี้สัมผัสโดนผิวเนื้อมากกว่าเดิมเสียอีก

ซูเหมี่ยนยังบอกให้รอก่อน เธอหยิบทิชชู่ออกจากกระเป๋ามาซับทำความสะอาด

"จินอาน พี่เลี้ยงของพี่เป็นผู้หญิงทุกคนเลยนะ"

เจ้าจินอานเข้าใจ

ซูเหมี่ยนหมายความว่าไม่เคยมีผู้ชายคนไหนสัมผัสตัวเธอแบบนี้มาก่อน

พอออกมาจากห้องน้ำ หวังเหวยเทาก็ตบหน้าอกตัวเองพลางพูดว่า "พี่สะใภ้ครับ วันหลังถ้าพี่จะมามหา'ลัยพวกเรา โทรหาผมได้เลยนะ ผมพร้อมคุ้มกันตลอดเวลา!"

เจ้าจินอานเข็นรถให้ซูเหมี่ยน ส่วนหวังเหวยเทากับเจ้าจื้อหย่งเดินขนาบสองข้างเหมือน "ผู้พิทักษ์" ด้วยกลัวว่าจะมีใครมาชนซูเหมี่ยน

พวกเขาก็เรียกพี่สะใภ้คำหนึ่ง เรียกอาสะใภ้คำหนึ่งอยู่อย่างนั้น

ซูเหมี่ยนก็ยิ้มรับทุกคำ

เจ้าจินอานกำลังคิดว่า ถ้าพวกเขารู้ฐานะที่แท้จริงของซูเหมี่ยน จะยิ่งแหกปากเรียกกันคึกคักกว่านี้ไหมนะ

เงินสองพันหยวนจะนับเป็นอะไรได้

ซูเหมี่ยนปฏิบัติต่อหวังเหวยเทากับเจ้าจื้อหย่งดีมาก พอไปถึงแผนกเสื้อผ้าผู้ชายก็บอกให้เจ้าจื้อหย่งและหวังเหวยเทาเลือกกันเองได้เลย

เสื้อผ้าในห้างสรรพสินค้าแพงมาก ครั้งนี้หวังเหวยเทากับเจ้าจื้อหย่งต่างก็เกรงใจและบอกปัด ซูเหมี่ยนจึงบอกว่าตัวเองมีบัตรกำนัลช็อปปิ้งของที่นี่ ไม่ใช้ก็เสียทิ้งเปล่าๆ

แถมยังบอกว่าพวกเธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของจินอาน

เจ้าจินอานรู้ว่าซูเหมี่ยนไม่ได้อยู่ที่จวิ้นซา บัตรกำนัลช็อปปิ้งนี้น่าจะเป็นของซูจิ่งสิง

ระหว่างนั้นได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือสั่นอยู่ในกระเป๋า แต่ซูเหมี่ยนก็ไม่รับสาย

เอาแต่ใจตัวเองจริงๆ!

เจ้าจินอานนึกถึงคืนนั้นริมแม่น้ำเซียงเจียง คืนงานฉลองครบรอบวันสถาปนามหาวิทยาลัย ซูเหมี่ยนก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน

หวังเหวยเทากับเจ้าจื้อหย่งแต่งตัวดูดีเป็นผู้เป็นคนเดินออกมาจากห้องลองเสื้อ เธอยังกระตือรือร้นบอกให้พนักงานขายนำอีกชุดมาให้พวกเขาลอง หวังเหวยเทากับเจ้าจื้อหย่งยิ่งซาบซึ้งใจเข้าไปใหญ่

ถ้าแค่จ่ายเงินให้อย่างเดียวยังพอว่า แต่นี่ซูเหมี่ยนยังช่วยเลือกแบบให้อีกด้วย

ต่อให้เป็นแฟนตัวเอง ก็คงดูแลดีไม่เกินไปกว่านี้แล้ว

พนักงานขายรินน้ำมาให้ ซูเหมี่ยนไม่ยอมดื่ม เจ้าจินอานจึงยกส่งให้เธอแล้วพูดว่า "ไม่เป็นไรหรอกครับ อยากเข้าห้องน้ำเมื่อไหร่ก็เรียกผม"

เจ้าจื้อหย่งดูเวลาแล้วเตือนหวังเหวยเทาว่ารถไฟรอบสี่ทุ่มครึ่ง ต้องกลับหอไปเอาสัมภาระแล้วไปสถานีรถไฟได้แล้ว หวังเหวยเทาเหลือบมองซูเหมี่ยนแวบหนึ่งแล้วบอกว่า พรุ่งนี้ค่อยไปแล้วกัน!

เจ้าจื้อหย่งพูดว่า "ไอ้เทา จำเป็นขนาดนั้นเลยเหรอ มีจินอานกับฉันก็พอแล้วน่า"

หวังเหวยเทานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า "พี่ซูเหมี่ยนยังอยู่ ฉันก็แค่อยากอยู่ต่อว่ะ"

เขาหันไปมองเจ้าจื้อหย่ง "ถ้าให้แกกลับตอนนี้ แกจะกลับไหมล่ะ"

เจ้าจื้อหย่งรู้สึกงงๆ แต่พอคิดดูดีๆ ก็ไม่รู้ทำไม ถึงรู้สึกเหมือนไม่อยากจากไปเหมือนกัน "ฉันต้องอยู่ช่วย จินอานอุ้มคนอยู่คนเดียวแล้วจะถือวีลแชร์ยังไงล่ะ"

"แค่นั้นจริงเหรอวะ" หวังเหวยเทาถาม

เจ้าจื้อหย่งเกาหัว ไม่รู้จะตอบยังไงดี

เหมือนตอนที่แฟนของเจ้าจินอานเป็นมู่เหยา ตัวเขาไม่ได้มีความรู้สึกแบบนี้เลยสักนิด

"ไอ้เทา แกแค่อยากได้ของฟรีล่ะสิ ตั๋วรถไฟมันจะสักกี่บาทกันเชียว"

"ไสหัวไปเลยมึง!"

มณฑลเซียงหนาน เขต J บ้านพักวิลล่าข้าราชการระดับสูงหลังที่ 32

ซูจิ่งสิงประคองโทรศัพท์มือถือพลางก้มหัวปลกๆ "ครับ คุณพ่อไม่ต้องห่วงนะ ผมจะดูแลน้องเล็กให้ดี ครับ เอ่อ... น้องเล็กไม่ยอมให้คนตาม ใช่ครับ ชื่อเจ้าจินอาน"

"อ๋อ คุณแม่ครับ วางใจได้เต็มร้อยเลยครับ น้องเล็กอยู่ที่จวิ้นซาไม่มีเรื่องอะไรแน่นอน อื้ม... หน้าตาก็ดีมากด้วยครับ"

"คุณแม่ครับ นิสัยน้องเล็กน่ะ... ถึงเวลาคุณแม่กับคุณพ่อก็คงด่าผมอยู่ดีไม่ใช่เหรอครับ"

เฝิงรั่วตานก็เพิ่งวางสายเหมือนกัน เธอพูดยิ้มๆ ว่า "ของพี่ใหญ่ค่ะ บอกว่าพวกเรากล้าดียังไงถึงปล่อยให้ซูเหมี่ยนวิ่งเพ่นพ่านคนเดียว บอกว่าถ้าเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมาแม้แต่นิดเดียว... คุณจบเห่แน่"

ซูจิ่งสิงเอนตัวลงนอนบนโซฟา "เขาก็ดีแต่พูด ไม่ได้มาอยู่จุดนี้เองนี่"

เฝิงรั่วตานเห็นจนชินตาแล้ว "ยังมีพี่สะใภ้ใหญ่อีก บอกว่าอยากมาจวิ้นซาดูเจ้าจินอานคนนั้นเหลือเกิน"