ตอนที่ 82 เงินเปลี่ยนคำเรียก

ยามเย็นในฤดูหนาวอันเหน็บหนาว ความมืดสลัวโอบคลุมไอฝ้าหนาวเย็นที่ค่อย ๆ ทอดตัวลงมา

แสงนีออนบนป้ายโฆษณาท่ามกลางท้องฟ้าสีเทาดั่งเหล็ก ดูราวกับคนเป็นโรคหอบหืดที่กำลังหายใจกระเส่า

ซูเหมี่ยนอยู่คนเดียวบนวีลแชร์เพียงคันเดียว รอบข้างคือนักศึกษาที่เปี่ยมไปด้วย "ชีวิตชีวา" กำลังหิ้วสัมภาระรีบมุ่งหน้าไปสถานีรถไฟ

ยังคงเป็นชุดคุมโทนสีดำเช่นเคย กระโปรงยาวสีดำ เสื้อสเวตเตอร์คอเต่าสีดำ เสื้อโค้ตสีดำ ใบหน้ารูปไข่สวยประณีตแบบหญิงโบราณ ผิวขาวผ่องตัดกับสีดำอย่างเด่นชัดถึงขีดสุด

เจ้าจินอานมองซ้ายมองขวา ยืนยันว่าไม่มีอู๋เสี่ยว และไม่มีรถคันไหนที่ "น่าสงสัย"

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินเข้าไปนั่งยอง ๆ ข้างวีลแชร์ ก่อนจะแตะมือของซูเหมี่ยนดู

"ไม่หนาวเหรอครับ ถุงมือล่ะ"

เจ้าจินอานพูดพลางหยิบกระเป๋าสะพายที่อยู่ในอ้อมอกของซูเหมี่ยนขึ้นมา เขาไม่เข้าใจเลยว่าเธอจะวิ่งวุ่นออกมาคนเดียวทำไม

ทว่าซูเหมี่ยนกลับพลิกมือคว้ามือของเจ้าจินอานเอาไว้ เธอคลำดูเบา ๆ แล้วพลิกดูฝ่ามือของเขา

"ทำไมมือเธอถึงมีรอยด้านเยอะขนาดนี้ล่ะ!?"

เจ้าจินอานจะชักมือกลับ แต่ซูเหมี่ยนไม่ยอม

ตอนฝึกทหาร มีนักศึกษาหญิงอิจฉาที่เจ้าจินอานโดนแดดแล้วผิวไม่คล้ำ หลิวช่วงเฟิงตอนเปิดเทอมเคยบอกว่าเจ้าจินอานเหมือนผู้หญิงยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก ภายหลังยังบอกว่าเจ้าจินอานผิวพรรณเนียนนุ่มน่าทะนุถนอม

เรื่องนี้แม้แต่หวังเหวยเทาก็ยังเออออไปด้วย

ซูเหมี่ยนลูบดูแล้วถามขึ้น "ทำงานหนักมาเหรอ"

เจ้าจินอานพยักหน้า แล้วหยิบผ้าพันคอออกมาจากกระเป๋าช่วยพันให้ซูเหมี่ยน

สีดำอีกตามเคย

เขาขยับดึงผ้าพันคอขึ้นมาคลุมถึงคาง ซูเหมี่ยนจึงเหลือเพียงใบหน้ารูปไข่ขาวผ่องที่โผล่ออกมาให้เห็น

"เล่าสิ ฉันอยากฟัง"

เจ้าจินอานตอบว่า "ขึ้นเขาไปตัดฟืนน่ะครับ..."

เจ้ากั๋วหัวไม่อยู่บ้าน ในบ้านจึงมีเจ้าจินอานเป็นผู้ชายเพียงคนเดียว งานใช้แรงงานจึงตกอยู่ที่หัวของเจ้าจินอานโดยปริยาย ทั้งขึ้นเขาไปตัดฟืน แบกลงมา เลื่อยให้เป็นท่อน แล้วผ่าฟืนให้เรียบร้อย

คงต้องบอกว่าตั้งแต่เจ้ากั๋วชิ่งเสียชีวิตไป เจ้าจินอานก็เริ่มรู้ความแล้ว

โดยเฉพาะหลังจากต้วนชิวผิงแต่งงานใหม่ เจ้าจินอานที่เพิ่งเข้าเรียน ม.ต้น ยิ่งต้องคอยเอาอกเอาใจหวังจินหรูอยู่บ้าง

แม้หวังจินหรูจะเป็นคน "ปากร้ายใจดี" แต่ในเมื่อมา "อาศัย" อยู่บ้านอา จะไม่ทำงานอะไรเลยแล้วเอาแต่กินข้าวฟรีได้อย่างไร

อีกทั้งเจ้าจินอานที่เพิ่งอยู่ ม.ต้น จะไปเข้าใจอะไรว่าปากร้ายใจดีคืออะไรกัน

อาจมีคนถามว่าทำไมเจ้าจินอานถึงไม่ตามไปอยู่กับต้วนชิวผิง

เรื่องแบบนี้คนที่ไม่เข้าใจก็คงไม่มีวันเข้าใจ

ที่หมู่บ้านเจ้าเจีย เจ้าจินอานแซ่เจ้า มีทั้งอาและป้า แต่ถ้าตามต้วนชิวผิงไป อย่าว่าแต่ซ่งเชาเหวินจะยินดีหรือไม่เลย พอไปถึงที่นั่นก็จะมีเจ้าจินอานเพียงคนเดียวที่แซ่เจ้า

บางคนอาจบอกว่าก็ไม่ต้องตามใครเลยสิ

คนที่ดื้อรั้นตามประสาวัยรุ่นมีถมเถไป พวกเขาดรอปเรียนตั้งแต่ ม.ต้น ในโรงงานที่หยางเฉิงมีคนแบบนี้อยู่เต็มไปหมด

เจ้าจินอานเข็นวีลแชร์ พลางคอยสังเกตด้านหลังเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครแอบตามมาจริง ๆ

ซูเหมี่ยนพูดขึ้นอีก "เธอโทรสิ"

เจ้าจินอานคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาหวังเหวยเทา ไอ้เวรนี่บ่นงึมงำน่ารำคาญ บอกว่าอากาศหนาวขนาดนี้จะออกไปทำไม ต้องเลี้ยงของอร่อย ๆ ด้วยนะ

อย่างน้อยต้องเป็นข้าวอบหม้อดินหมูเส้นผัดซอสหยูเซียงกับน้ำส้มขวดหนึ่ง เจ็ดหยวน!

ตอนนี้เขากำลังเก็บกระเป๋าอยู่ในหอพัก เพราะซื้อตั๋วรถไฟรอบสี่ทุ่มครึ่งคืนนี้ไว้

ส่วนเจ้าจื้อหย่งนั้นง่ายกว่ามาก บอกว่าเดี๋ยวก็ถึงแล้ว

เขาตั้งใจจะมา "เอาเรื่อง" เจ้าจินอานเสียหน่อย ปีนี้ราคาหน่อไม้ฤดูหนาวดีขนาดนี้ ถ้ากลับเร็วขึ้นหนึ่งวันก็หาเงินได้เพิ่มอีกตั้งร้อยกว่าหยวน แต่เจ้าจินอานกลับมัวโอ้เอ้เรื่องตะกร้าสะพายหลังอยู่ได้

เจ้าจื้อหย่งคำนวณไว้หมดแล้ว สิบกว่าวันหาเงินได้สองพันหยวน แบ่งกันได้คนละหนึ่งพัน!

เจ้าจินอานเข็นซูเหมี่ยนมาถึงจัตุรัสถงเฉิงในหรงวานเจิ้น

ตรงหัวมุมถนนมีร้านขายมันเผาอยู่ร้านหนึ่ง ถ่านไฟในถังเหล็กยังคงแผ่ไออุ่นจาง ๆ ออกมา

"ผิงไฟไหมครับ"

เจ้าจินอานควักเงินออกมาชี้ไปที่มันเผาลูกหนึ่งที่ปิ้งจนได้ที่กำลังส่งเสียงฉ่าชวนกิน "เถ้าแก่ มีช้อนไหมครับ"

"ใครเขากินมันเผาแล้วใช้ช้อนกันล่ะ!?"

"ผมซื้อครับ"

เจ้าจินอานไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด เหมือนกับเวลาที่รับมือกับหลิวช่วงเฟิง กับพ่อค้าแม่ค้าริมทางจะไปถือสาอะไร เงินแค่หยวนสองหยวนไม่คุ้มที่จะต้องมาเปลืองน้ำลาย

เถ้าแก่เหลือบมองซูเหมี่ยนแวบหนึ่ง ก่อนจะหยิบช้อนตักน้ำตาลส่งให้เจ้าจินอาน

หลังจ่ายเงินแล้ว เจ้าจินอานก็แกะเปลือกมันเผาแล้วยื่นให้ซูเหมี่ยน

"ร้อน"

ด้านข้างมีเตาถ่าน ใบหน้าดวงน้อยของซูเหมี่ยนแดงระเรื่อ ทั้งตัวเริ่มรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาแล้ว

เธอมองดูเจ้าจินอานที่นั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้า แล้วเอ่ยว่า "เธอป้อนฉันสิ"

เจ้าจินอาน : ......

ขาเธอขยับไม่ได้ แต่มือไม่ได้ขยับไม่ได้เสียหน่อย

"อุ่นขึ้นแล้ว เธอเข็นฉันขึ้นไปสิ"

ไม่นานนักหวังเหวยเทาก็มาถึงก่อน เมื่อเห็นเจ้าจินอานนั่งอยู่ที่ลานจัตุรัสกำลังป้อนมันเผาให้ผู้หญิงคนหนึ่งกิน เขาก็เดินเข้ามาหาด้วยความสงสัย "จินอาน นาย... เธอ..."

หวังเหวยเทาอยากจะบอกว่า รสนิยมของเจ้าจินอานนี่แปลกดีแฮะ ซูเหมี่ยนสวยมากก็จริง แต่ว่า...

ต่อให้เป็นหลี่ลู่ที่หน้าตาธรรมดา ๆ ผู้ชายก็คงรู้ว่าจะเลือกยังไงใช่ไหมล่ะ

ทว่าพอมองใบหน้าของซูเหมี่ยนชัด ๆ หวังเหวยเทาก็เข้าใจได้ในทันที

ความงามของซูเหมี่ยนดูสูงส่งจริง ๆ หวังเหวยเทาสาบานได้เลยว่าตนไม่เคยเห็นผู้หญิงที่มีราศีดีขนาดนี้มาก่อน ต่อให้ในโทรทัศน์ก็ตาม เจ้าจินอานดึงผ้าพันคอลงเล็กน้อย "เพื่อนที่ดีที่สุดของผมในมหาวิทยาลัยครับ"

ซูเหมี่ยนยิ้มพลางเอ่ย "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อซูเหมี่ยน"

"อะ... สวัสดีครับ"

หวังเหวยเทาที่เพิ่งอยู่ปีหนึ่งทำตัวไม่ค่อยถูก น้ำเสียงของซูเหมี่ยนเย็นชามาก แต่เธอก็ยังยิ้มทักทายหวังเหวยเทา ทว่าพอลองคิดดูก็เข้าใจได้ไม่ยาก

พี่ชายคนรองของซูเหมี่ยนคือซูจิ่งสิง นายกเทศมนตรีเมืองจวิ้นซา พ่อของเธอซูหมิงซงอยู่นครหลวง และยังมีพี่ชายคนโตอีกคน

เรื่องเหล่านี้หวังเหวยเทาไม่รู้ แต่ราศีและออร่าของซูเหมี่ยนมันฉายชัดอยู่ตรงนั้น

"จินอาน! เชี่ย หวังเหวยเทานายก็อยู่ด้วยเหรอ"

ในจังหวะนั้นเองเจ้าจื้อหย่งก็มาถึง เขาวิ่งเบรกเอี๊ยดเข้ามา ตาเบิกกว้าง

"จินอาน นายกับเธอ..."

เจ้าจื้อหย่งชี้ทั้งสองคน ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรขึ้นมาแล้ว

จินอานเรียกตนมาเพื่อจะแนะนำแฟนสาวให้รู้จักนี่เอง เพียงแต่ย่า...

"ซูเหมี่ยนครับ"

เจ้าจินอานแนะนำสั้น ๆ ก่อนจะหันไปบอกซูเหมี่ยนว่า "คนหมู่บ้านเดียวกับผม เขาต้องเรียกผมว่าอา"

อาเหรอ?

ซูเหมี่ยนยิ้ม

ไม่นึกเลยว่าไอ้หมานี่เจ้าจื้อหย่งจะลองร้องเรียกดู "อาสะใภ้?"

เจ้าจินอาน : ......

"มึงเรียกมั่วอะไรวะ"

"ก็นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าเป็นอาฉันน่ะ"

"ไม่ใช่ พวกเรา..."

เจ้าจินอานอ้าปากค้าง ไอ้หมานี่ทำไมจู่ ๆ ถึงหัวไวขนาดนี้ ตอนอยู่กับมู่เหยาไม่เห็นมันจะเรียกอาสะใภ้เลย

"อย่าเรียกมั่วสิ"

"ไม่ กูจะเรียกอาสะใภ้!"

เจ้าจื้อหย่งหัวเราะร่า "อาสะใภ้สวยขนาดนี้ ฉันอดใจไม่เรียกไม่ได้หรอกครับ!"

เจ้าจินอาน : ......

หวังเหวยเทา : ......

อดใจไม่เรียก? ไอ้หมานี่หน้าหนาขนาดนี้เลยเหรอ!?

"อาสะใภ้ครับ ผมชื่อเจ้าจื้อหย่ง อยู่หมู่บ้านเดียวกับจินอานครับ!"

เจ้าจื้อหย่งตบอกตัวเอง เสียงดังฟังชัด

ซูเหมี่ยนชะงักไปครู่ใหญ่ พลางมองดูเจ้าจินอาน จู่ ๆ ก็ดูเหมือนจะมีความสุขขึ้นมา เธอหยิบเงินปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า ใบที่หนึ่ง ใบที่สอง ใบที่สาม โดยไม่ได้นับอย่างจริงจังด้วยซ้ำ

เจ้าจื้อหย่ง : ???

หวังเหวยเทา : ???

"เจ้าจื้อหย่ง มาสิ ให้เธอนะ พอดีฉันไม่ได้เตรียมซองแดงมา"

เจ้าจินอาน : ......

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!?

เจ้าจื้อหย่งกับหวังเหวยเทาไม่รู้ภูมิหลังของซูเหมี่ยน ยิ่งงงเป็นไก่ตาแตก

พูดไม่ทันไรก็แจกเงินเลยเหรอ?

พวกเขาเฝ้ามองซูเหมี่ยน "นับเงิน" น่าจะราว ๆ สองพันหยวน!

สองพันหยวนเชียวนะ!!!

"จินอาน..."

เจ้าจื้อหย่งหันไปมองเจ้าจินอาน เงินนี้จะรับดีไหม?

ซูเหมี่ยนเอ่ย "รับไว้สิ นี่ฉันให้เธอนะ"

"อาสะใภ้ ขอบคุณครับอาสะใภ้ ต่อไปนี้คุณคืออาสะใภ้ของผม ฮ่า ๆ ๆ!"

เจ้าจื้อหย่งรับเงินมา ยิ้มจนหุบปากไม่ลง เขานับเงินต่อหน้าหวังเหวยเทา แถมยังจงใจนับอวดอีกต่างหาก

"...เงินเปลี่ยนคำเรียกงั้นเหรอ?"

หวังเหวยเทาเริ่มร้อนรนขึ้นมาบ้างแล้ว

"อาสะใภ้ ถุย ไม่ใช่สิ พี่สะใภ้ ผมเป็นพี่น้องที่ดีของจินอานครับ"

ซูเหมี่ยนยิ้มบาง ๆ แล้วเริ่มนับเงินอีกครั้ง

เจ้าจินอาน : ......

หวังเหวยเทาเบิกตากว้าง มองดูซูเหมี่ยนนับเงิน อีกสองพันหยวน

"ขอบคุณครับพี่สะใภ้ คุณคือพี่สะใภ้ของผมตลอดไป!"

สำหรับหวังเหวยเทาแล้ว ในหอพักเพื่อให้รูมเมทซื้ออาหารเช้ามาให้ จะให้เรียกพ่อบุญธรรมเขายังเรียกได้ การเรียกพี่สะใภ้แค่นี้ไม่มีความกดดันทางใจเลยสักนิด

พอมองดูไอ้ทึ่มสองคนนั่งนับเงินอยู่กลางลานจัตุรัสจนยิ้มน้ำลายแทบไหล เจ้าจินอานก็รู้สึก... คบเพื่อนผิดจริง ๆ ให้ตายสิ!

ขายหน้าชะมัด!

แต่ซูเหมี่ยนกลับดูเหมือนจะมีความสุขมาก

"อาสะใภ้ครับ บ้านคุณทำงานอะไรเหรอครับ"

"ใช่ครับพี่สะใภ้..."

เจ้าจื้อหย่งกับหวังเหวยเทาสงสัยจริง ๆ ใครกันนะที่ควักเงินทีเดียวสองพันหยวน ที่บ้านมีเหมืองหรือไง?

ซูเหมี่ยนเอ่ยถาม "เจ้าจื้อหย่ง เธอเรียนอยู่มหาวิทยาลัยไหนเหรอ"

เจ้าจื้อหย่งตอบว่าวิทยาลัยการเงิน

ซูเหมี่ยนถามต่อว่า "เรียนจบแล้วอยากทำงานอะไรล่ะ"