ตอนที่ 81 แวดวง

นักศึกษามหาวิทยาลัยปิดเทอมค่อนข้างเร็ว เจ้าจื้อหย่งโทรมาตั้งนานแล้ว บอกว่าตั๋วรถไฟช่วงปิดเทอมซื้อยากมาก สามารถจองล่วงหน้าได้ครึ่งเดือน

เจ้าจินอานจึงบอกให้เขารอตัวเองสักสองสามวัน ไม่ต้องซื้อตั๋วรถไฟ

รวมถึงเจ้าโป๋หลานด้วย

เธอรู้ว่าเจ้าจินอานมีรถออดี้ แค่ไม่รู้ว่าเขาขับรถเป็น

อวี๋เฟยก็โทรมาถามเจ้าจินอานเหมือนกันว่าจะกลับเมื่อไหร่ เธอบอกว่าพ่อของมู่เหยาจะขับรถมารับ ครอบครัวพวกเขาไปกันสามคนพ่อแม่ลูก ตัวเองไม่อยากนั่งรถบ้านนั้นกลับไปด้วย

"ในแวดวงของพวกเรามีคนกำลังตามจีบมู่เหยาอยู่นะ"

นี่คือสิ่งที่เฉินเจ๋อบอกกับเจ้าจินอานในหอพัก

แม้ว่าเจ้าจินอานกับมู่เหยาจะเลิกกันแล้ว แต่เฉินเจ๋อรู้สึกว่าจำเป็นต้องบอกให้เจ้าจินอานรู้ไว้สักคำ

เจ้าจินอานไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่นัก ขนาดตัวเขาเองยังมีถังเสี่ยวฉิงกับหลี่ลู่เลย ถ้ามู่เหยาไม่มีคนตามจีบสิถึงจะผิดปกติ

"พี่เจ๋อ มู่เหยาตกลงหรือยังครับ?"

นึกไม่ถึงว่ากู่เชาเฉิงจะร้อนรนยิ่งกว่าเจ้าจินอานเสียอีก ถ้าไม่ใช่เพราะติดที่เจ้าจินอาน กู่เชาเฉิงเองก็คงอยากลองจีบมู่เหยาดูเหมือนกัน

เฉินเจ๋อบอกว่า "หมอนั่นชื่อขงเจ๋ออวี่ อยู่คณะเดียวกับพวกเธอ วันนี้ตอนเดินออกมาจากหอสมุดฉันบังเอิญเจอเขาชวนพวกห้องม่านม่านไปกินข้าวพอดี"

"ม่านม่านบอกฉันว่านี่เป็นครั้งที่สามแล้ว"

"ฉันเคยเจอหมอนั่นครั้งหนึ่ง ในแวดวงพวกเราถือว่ามีฐานะทางการเงินอยู่พอตัวเลย"

ซวีม่านม่านเล่าเรื่องนี้ให้เฉินเจ๋อฟังโดยไม่ได้มีความหมายว่าจะให้เขามาบอกเจ้าจินอาน เพราะคนในห้องพวกเธอไม่ได้ไป และมู่เหยาก็ไม่เคยไปตามนัดตามลำพังเลยสักครั้ง

หลิวช่วงเฟิงรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง จึงพูดขึ้นว่า "แวดวงนาย แวดวงนาย แวดวงของนายนี่มันแวดวงอะไรกันนักหนา?"

เฉินเจ๋อไม่ได้พูดคำว่า "แวดวงพวกเรา" ในห้องพักแค่ครั้งสองครั้งแล้ว

ทั้งที่หลิวช่วงเฟิงรู้อยู่แก่ใจ แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะสวนกลับไปสักประโยค

เฉินเจ๋อยิ้มแล้วพูดว่า "ก็แค่เดินออกมาจากหอสมุดแล้วมีรถเบนซ์จอดอยู่ริมถนนน่ะ"

หลิวช่วงเฟิงเบะปากแล้วเงียบไป ไม่พูดอะไรอีก

กู่เชาเฉิงเองก็อึกอักจะพูดแต่ก็กลืนคำพูดลงคอ รู้สึกว่าถ้าตัวเองไปจีบมู่เหยา ก็คงไม่มีแรงจะไปแข่งขันกับใครเขาได้จริง ๆ

เฉินเจ๋อหันไปพูดกับเจ้าจินอานอีกครั้ง "จินอาน หมอนั่นมีเงินอยู่นะ ธุรกิจที่บ้านทำได้ค่อนข้างดีเลย"

เจ้าจินอานยื่นบุหรี่แจกให้มวนหนึ่งแล้วถามว่า "ธุรกิจใหญ่แค่ไหน? รวยขนาดไหนเชียว? แล้วในแวดวงพวกนายน่ะ ใครรวยที่สุด?"

เฉินเจ๋อ : "..."

หลิวช่วงเฟิงจุดบุหรี่พลางหัวเราะออกมา รู้สึกโล่งใจสบายอารมณ์ขึ้นมาทันที

แวดวงของเฉินเจ๋อ (ทายาทเศรษฐี) แวดวงของอวี๋ซิวหราน (สโมสรนักศึกษา) ในมหาวิทยาลัยย่อมมีกลุ่มสังคมแบบนี้ เหมือนกับแวดวงของกู่เชาเฉิงและหวังเหวยเทาที่เป็นเพื่อนร่วมห้องบัญชีหนึ่ง

หอพักชายห้องข้าง ๆ ติดกันไม่กี่ห้อง

ตอนนี้หลิวช่วงเฟิงสนิทสนมกลมกลืนกับคนของฝ่ายประสานงานภายนอก

ซึ่งก็นับเป็นแวดวงสโมสรนักศึกษาเหมือนกัน เพียงแต่ระดับยังไม่สูงเท่าหัวหน้าฝ่ายอย่างอวี๋ซิวหราน

ห้อง 406 กับห้อง 303 เป็นห้องผูกสัมพันธ์กัน แต่มีเพียงเฉินเจ๋อคนเดียวเท่านั้นที่สนิทสนมและใกล้ชิดกับพวกเธอจริง ๆ กู่เชาเฉิงกับหลิวช่วงเฟิงอยากจะแทรกตัวเข้าไป แต่ก็แทบจะเข้าไม่ถึง

เสิ่นจื่อเหยียนกับมู่เหยาต่างไม่ขาดแคลนเงิน จึงยากที่จะเข้ากันได้ การหารจ่ายแบบตัวใครตัวมันก็ยังต้องคอยคิดว่าคนอื่นจะรับไหวหรือไม่

มีเพียงเฉินเจ๋อที่มีเงินและไม่ขี้เหนียว

เสิ่นจื่อเหยียนกับซวีม่านม่านก็ไม่สะดวกใจที่จะชวนเจ้าจินอาน ไม่ได้ยินที่เจ้าจินอานบอกหรอกเหรอว่าย่าขายหมูได้ตัวละเก้าร้อยหยวน ดังนั้นหอพักผูกสัมพันธ์จึงกลายเป็นเพียง "ชื่อที่ไร้ความหมาย" ไปแล้ว

การสอบปลายภาคดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย วิชาเฉพาะทางเจ้าจินอานทำได้อย่างสบายมาก ติดแค่วิชาทั่วไปที่ไม่ได้ท่องจำมาเท่าไหร่

แต่เขาก็เขียนคำตอบจนเต็มกระดาษข้อสอบ

"อาจารย์คงให้คะแนนความพยายามมาบ้างแหละน่า?"

แวดวงของเจ้าจินอานคือถังเสี่ยวฉิง เจ้าโป๋หลาน และโจวฉู่ซิน

พอกลับมาที่หอพักก็มีหวังเหวยเทา ล้วนเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดา ๆ ทั่วไป

คนในห้องบัญชีหนึ่งไม่มีใครรู้ว่าถังเสี่ยวฉิงทำงานในบริษัทของเจ้าจินอาน และยิ่งไม่มีใครรู้ว่าเจ้าจินอานมีออฟฟิศของตัวเองอยู่นอกมหาวิทยาลัย แต่แวดวงของพวกเธอก็ "มีสีสัน" ไม่น้อย

โจวฉู่ซินพูดถึงคำว่า "สู้ชีวิต" แม่สาวคนนี้ก็เลยตามเจ้าโป๋หลานมาที่ออฟฟิศอีกจนได้

ร้องโวยวายว่าจะมาเป็นเลขาฯ ให้เจ้าจินอาน จะเป็นเลขาฯ ส่วนตัว

เจ้าจินอานบอกว่าบริษัทเล็ก ไม่มีเงิน ยังเลี้ยงดูเลขาฯ ไม่ไหวหรอก

คำว่า "สู้ชีวิต" สองคำนี้จึงโผล่ขึ้นมาแบบนั้น นึกไม่ถึงว่าพอถังเสี่ยวฉิงได้ยินแล้วจะมีพลังฮึดสู้ขึ้นมา ส่วนโจวฉู่ซินที่ว่างจนเบื่อก็เลยตามถังเสี่ยวฉิงไปลุยตลาดอยู่สองวัน

เจ้าจินอานบอกให้ซ่านเหว่ยซื้อกับข้าวมาเพิ่มอีกหน่อย แล้วทั้งกลุ่มก็ไปนั่งล้อมวงกินข้าวกันที่บ้านของซ่านเหว่ย

รวมถึงซ่านน่าฉีด้วย

ถังเสี่ยวฉิงเองก็ทำอาหารเก่งมาก เธอชอบบรรยากาศแบบนี้มาก รู้สึกอบอุ่นเหมือนเป็นครอบครัวใหญ่ครอบครัวหนึ่ง

โจวฉู่ซินเป็นพวกปากสว่าง คนอื่นๆ จึงรู้กันหมดแล้วว่าเจ้าโป๋หลานเรียกเจ้าจินอานว่าอา

ซ่านน่าฉีจัดวางชามและตะเกียบเรียบร้อย เลื่อนเก้าอี้ให้เจ้าจินอาน พอนั่งลงก็ยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นพูดว่า "พี่จินอาน หนูเรียนจบแล้วก็อยากมาทำงานที่บริษัทพี่เหมือนกันค่ะ"

เจ้าจินอานยิ้มพลางพูดว่า "เธอเพิ่งจะอยู่ ม.5 เองนะ"

แต่ซ่านน่าฉีตั้งใจแน่วแน่แล้วว่า ในอนาคตจะต้องเป็นแขนซ้ายแขนขวาให้เจ้าจินอานให้ได้

ซ่านเหว่ยหมุนโต๊ะอาหาร "เถ้าแก่ ทานกับข้าวเยอะๆ ครับ"

เจ้าจินอานถามถังเสี่ยวฉิง "ซื้อตั๋วได้หรือยัง"

ถังเสี่ยวฉิงบอกว่าซื้อได้แล้ว มะรืนนี้สอบเสร็จก็กลับเลย

ซ่านน่าฉีถามว่าพวกพี่จะกลับมาทำงานกันเมื่อไหร่

เจ้าจินอานตอบว่า "น่าจะประมาณวันที่เจ็ดหลังตรุษจีน"

โจวฉู่ซินพลันลุกขึ้นยืนชูแก้วแล้วพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นก็ขออวยพรให้บริษัทพวกเราปีหน้ากอบโกยเงินทอง เจินหรานขายดีจนของขาดตลาด ถึงเวลานั้นฉันจะได้มาเป็นเลขาฯ ให้จินอาน!"

ทุกคน : .....

"เธอจะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น นั่งลงไปเลยนะ!"

เจ้าโป๋หลานกลั้นขำพลางดึงรั้งโจวฉู่ซินให้นั่งลง

เจ้าจินอานยิ้มขำ แล้วก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน

เมื่อเห็นเจ้าจินอานลุกขึ้นยืน อีกหลายคนต่างก็ลุกขึ้นชูเครื่องดื่ม "ของฟรี" พร้อมกล่าวคำอวยพรมงคลอย่างฮึกเหิม แม้กระทั่งซ่านเหว่ยก็ยังพลอยตื่นเต้นไปด้วย

ซ่านเหว่ยมองดูลูกสาวที่เพิ่งอยู่ ม.5 กับนักศึกษาสาวอีกสามคน ในใจคิดว่าคนพวกนี้มีความจงรักภักดีต่อเถ้าแก่แบบไม่มีปัญหาแน่นอน

วันที่สอบเสร็จ ซ่านเหว่ยขับรถไปส่งถังเสี่ยวฉิงที่สถานีรถไฟ ซื้อตั๋วชานชาลาเพื่อเดินไปส่งถังเสี่ยวฉิงจนขึ้นรถไฟ และแอบยัดเงินหกร้อยหยวนใส่มือถังเสี่ยวฉิงเงียบๆ

"ช่างซ่าน..."

"เถ้าแก่ให้ฉันเอามาให้เธอน่ะ"

ถังเสี่ยวฉิงขึ้นรถไฟไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ ในมือหอบหิ้วสัมภาระพะรุงพะรัง ซึ่งข้างในเต็มไปด้วยน้ำผลไม้สารพัดชนิด

ซึ่งก็เป็นเจ้าจินอานกับเจ้าโป๋หลานที่บอกให้เธอเอากลับไปด้วย

มองดูแผ่นหลังของซ่านเหว่ยที่เดินจากไป ขอบตาของถังเสี่ยวฉิงก็รื้นแดง

ช่วงปีใหม่เธอกับแม่ซื้อได้มากสุดก็แค่เนื้อสัตว์นิดหน่อย และเพราะรู้ฐานะความเป็นอยู่ของบ้านพวกเธอ ญาติๆ จึงแทบไม่เคยมาอวยพรปีใหม่ให้แม่เลย ถึงมาก็ไม่ยอมอยู่กินข้าวด้วย

เมื่อนึกถึงคืนก่อนหน้าที่เจ้าจินอานคีบหมูสามชั้นชิ้นใหญ่ให้เธอถึงสองชิ้น เขาคีบกับข้าวให้แค่เธอคนเดียว วางลงในชามโดยไม่พูดอะไร ถังเสี่ยวฉิงก็ปาดน้ำตาแล้วยิ้มออกมา

ขบวนรถไฟเคลื่อนตัวจากไป

เจ้าจินอานนั่งอยู่ในห้องทำงานได้รับโทรศัพท์จากหวังจินหรูและอิ่นเสี่ยวหลาน ถามว่าเขาจะกลับเมื่อไหร่

เจ้าจื้อหย่งที่พรุ่งนี้ถึงจะสอบเสร็จก็โทรมาเช่นกัน ถามว่าทำไมเจ้าจินอานถึงเลื่อนวันกลับออกไปอีกสองสามวัน เขาบอกว่าจะรีบกลับบ้านไปขุดหน่อไม้ฤดูหนาว แถมยังสืบราคารับซื้อมาเรียบร้อยแล้วด้วย

โดยบอกว่าราคาหน่อไม้ฤดูหนาวปีนี้ดีมาก มีคนมารับซื้อถึงในหมู่บ้านชั่งละสี่หยวน

เจ้าจื้อหย่งเก่งเรื่องงานพวกนี้มาก วันหนึ่งขุดได้อย่างน้อยสามสี่สิบชั่ง คำนวณดูแล้วตกวันละตั้งร้อยห้าสิบหยวน

ต้วนชิวผิงก็โทรมาเหมือนกัน ถามว่าเจ้าจินอานจะปิดเทอมฤดูหนาวเมื่อไหร่

เธอบอกว่าถ้ามาถึงเฉินเฉิงแล้วอย่าเพิ่งรีบกลับ ปีใหม่ทั้งทีจะซื้อชุดใหม่ให้สักชุด

ทุกๆ วันปีใหม่และวันเกิดของเจ้าจินอาน ต้วนชิวผิงจะซื้อให้ตลอด ไม่ส่งไปที่หมู่บ้านเจ้าเจียก็ส่งไปให้ที่โรงเรียน

เขายังได้รับโทรศัพท์จากอีกคนหนึ่ง ซูเหมี่ยน

ซูเหมี่ยนพูดว่า "เจ้าจินอาน ฉันอยู่หน้าประตูมหาวิทยาลัยนายแล้วนะ"

เจ้าจินอานเดินไปถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัย ก็พบว่ามีซูเหมี่ยนอยู่เพียงลำพัง

ซูเหมี่ยนนั่งอยู่บนรถเข็นวีลแชร์ ไม่เห็นอู๋เสี่ยว และริมถนนก็ไม่มีรถยนต์ "ต้องสงสัย" จอดอยู่

"คนของเธอไปไหนกันหมดล่ะ"

"ใครกันคะ"

ซูเหมี่ยนพูดว่า "เจ้าจินอาน ช่วยเข็นพาฉันไปเดินเล่นหน่อยได้ไหม แล้วพาฉันไปเจอเพื่อนสนิทที่สุดของนายได้หรือเปล่า"