ตอนที่ 80 ให้เธอกิน

ฤดูหนาวในจวิ้นซาหนาวเหน็บอย่างยิ่ง มีฝนพรำโปรยปราย นักศึกษาในเมืองมหาวิทยาลัยต่างพากันสวมเสื้อนวมหนาเตอะ

อู๋เสี่ยวมาหาอีกแล้ว

เธอยืนโทรหาเจ้าจินอานอยู่ใต้หอพักชาย บอกว่าคุณหนูซูซื้อเสื้อผ้าให้เขา

เธอก็รู้สึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน ตัวคุณหนูซูไม่ได้อยู่ที่จวิ้นซาแท้ ๆ แต่กลับยังคงนึกถึงเด็กหนุ่มคนนี้ที่เคยมาเป็นอาสาสมัครแค่สองวัน

เธอเปิดดูแล้ว

ความจริงต่อให้ไม่เปิดดูก็รู้อยู่ดีว่าซูเหมี่ยนไม่มีทางซื้อของถูก ๆ

เสื้อผ้ายังคงส่งตรงมาจากนครหลวง ถึงมืออู๋เสี่ยวโดยตรง

เรื่องนี้ซูจิ่งสิงกับเฝิงรั่วตานน่าจะไม่รู้

เจ้าจินอานเองก็รู้สึกประหลาดใจ ครั้งแรกอาจจะบอกว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณได้ แต่ครั้งที่สองนี่จะอธิบายยังไง?

ต่อให้เธอจะหลงเสน่ห์รูปร่างหน้าตาของเขา แต่สภาพร่างกายของเธอจะไหวเหรอ?

พูดตามตรง เจ้าจินอานเคยคิดอกุศลกับถังเสี่ยวฉิงอยู่แวบหนึ่ง ตอนเห็นรูปเซ็กซี่ของหลินชิงเสวี่ยก็เคยคิดอกุศลกับหลินชิงเสวี่ย แต่เขาไม่เคยคิดอกุศลกับซูเหมี่ยนเลยจริง ๆ

ไม่ใช่ว่าซูเหมี่ยนไม่สวย ความสวยของซูเหมี่ยนนั้นดูเลอค่าและสง่างามมาก

แต่การที่เธอนั่งอยู่บนรถเข็นวีลแชร์ ผู้ชายย่อมยากที่จะเกิดความคิดอกุศลขึ้นมาได้

ใกล้ถึงช่วงสอบปลายภาคแล้ว

การอ่านหนังสือทบทวนในห้องเรียนหนาวเกินไป หอสมุดจึงคนแน่นขนัด เพื่อแย่งที่นั่ง หลายคนมารอต่อแถวหน้าประตูหอสมุดตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า เพราะถ้าแย่งที่นั่งได้ก็สามารถอยู่ได้ทั้งวัน

"ม่านม่าน วันนี้เฉินเจ๋อจะมาทบทวนหนังสือกับเธอไหม?"

สาว ๆ ทั้งสี่คนจากห้อง 406 มารอต่อแถวแต่เช้าตรู่ทุกวัน ซวีม่านม่านจะจองที่นั่งเผื่อเฉินเจ๋อไว้ทุกวัน บางวันเฉินเจ๋อก็มา บางวันก็ไม่มา ต่อให้มาบางทีก็อยู่แค่ครึ่งวัน

เสิ่นจื่อเหยียนพูดพลางยิ้มว่า "ม่านม่าน เธอเหมือนแม่ของเฉินเจ๋อเข้าไปทุกที คอยเคี่ยวเข็ญให้เขาเรียน"

พอเธอพูดแบบนี้ มู่เหยากับเหยาซินก็รู้สึกว่าจริงอย่างที่ว่า

ซวีม่านม่านพันผ้าพันคอสีดำ พ่นไอความเย็นสีขาวออกมาแล้วยิ้มบาง ๆ

เหยาซินพูดขึ้นว่า "พวกเด็กซือต้าปิดเทอมช้ากว่าพวกเราสองวันไม่ใช่เหรอ เหยาเหยา เธอจะไม่จองที่นั่งให้เจ้าจินอานบ้างเหรอ?"

มู่เหยากำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น ชำเลืองมองคู่รักในแถวแล้วพูดด้วยสีหน้าหม่นหมอง "ฉันติดต่อเขาไม่ได้"

ไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมาอีก

พวกเธอเองก็นึกไม่ถึงว่าเจ้าจินอานจะบล็อกมู่เหยา และบล็อกทีเดียวตลอดทั้งเทอม

บอกว่าเลิกกันแล้วก็ไม่มารบกวนกันอีกเลยจริง ๆ!

จดหมายรักสองฉบับนั้นดูเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกลึกซึ้งแท้ ๆ...

ยังดีที่มีเฉินเจ๋อบอกว่าเจ้าจินอานไม่ได้คบแฟนใหม่ และไม่เห็นว่าเขาสนิทสนมกับใครเป็นพิเศษ

เฉินเจ๋อมาหอสมุดไม่ได้มาเพื่อทบทวนหนังสือ เขาซื้อของกิน ซื้อชานมมาให้สาว ๆ ห้อง 406 ทั้งสี่คน ช่วงเช้าสิบโมงถึงจะโผล่มา เที่ยงเลี้ยงข้าว พอตกบ่ายตัวก็หายวับไปแล้ว

ขนาดเป็นแบบนี้ หลิวช่วงเฟิงกับกู่เชาเฉิงยังอิจฉาแทบแย่

โดยเฉพาะหลิวช่วงเฟิง

เขากลับกันกับเฉินเจ๋อตรงที่ต้องไปยืนต่อแถวจองที่นั่งให้หลินชิงเสวี่ย

แถมหลินชิงเสวี่ยยังไม่เห็นคุณค่า ทาลิปสติกดิออร์แล้วพูดว่าฉันยังไม่ได้ตกลงเป็นแฟนนายนะ นายจองที่นั่งแล้วอย่างมากก็นั่งตรงข้ามฉันได้เท่านั้น ห้ามนั่งข้างฉันเด็ดขาด

กู่เชาเฉิงพูดด้วยความอิจฉาว่า "พี่เจ๋อ ซวีม่านม่านในอนาคตต้องเป็นภรรยาที่ดีแน่ ๆ"

หลิวช่วงเฟิงยิ่งอิจฉาที่เฉินเจ๋อมีสาวงามจากห้อง 406 ถึงสามคนอยู่เป็นเพื่อนตอนอ่านหนังสือ ต่อให้ไม่อ่านหนังสือ แค่นั่งมองสาวงามสามคนก็ยังดี เฉินเจ๋อจึงพูดขึ้นว่า "ฉันกล้ามองสุ่มสี่สุ่มห้าเหรอ?"

มองอย่างเปิดเผยย่อมไม่กล้า แต่แอบมองเงียบ ๆ ล่ะก็ มองแน่นอน

ซวีม่านม่านสังเกตเห็นตั้งหลายครั้งว่าเฉินเจ๋อแอบมองเสิ่นจื่อเหยียนอยู่บ่อย ๆ ส่วนมองมู่เหยานั้นน้อยกว่า

วันนี้เฉินเจ๋อหิ้วชานมมาสี่แก้วที่หอสมุดจงหนานอีกครั้ง หลังจากนั่งลงข้างซวีม่านม่านแล้ว เปิดพลิกหนังสือเรียนไปได้ไม่กี่หน้าใจก็ "ลอย" ไปเสียแล้ว ฝั่งตรงข้ามของเขาคือมู่เหยากับเสิ่นจื่อเหยียน

ซวีม่านม่านไม่แสดงสีหน้าใด ๆ เธอหยิบปากกาเคาะลงบนโต๊ะเบา ๆ ทีหนึ่ง

เฉินเจ๋อดึงสายตากลับมา กำลังจะอ้าปากแก้ตัว

อย่างเช่นบอกว่ากำลังท่องจำในใจ กำลังคิดหาคำตอบอยู่

แต่ซวีม่านม่านก็ลุกขึ้นเดินไปหาหนังสืออ้างอิงที่ชั้นวางหนังสือเสียก่อน

ครู่ต่อมา โทรศัพท์ของเฉินเจ๋อก็ดังขึ้นพร้อมข้อความสั้นฉบับหนึ่ง

"ตั้งใจหน่อย ใกล้จะสอบแล้วนะ"

เมื่อเห็นข้อความ เฉินเจ๋อก็รู้สึกละอายใจจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ซวีม่านม่านไม่ได้โกรธที่เขาแอบมองรูมเมทของเธอ ไม่ได้ใช้ "สงครามประสาทเย็นชา" ใส่ ซ้ำยังเป็นฝ่ายเปิดโอกาสให้เขาลงจากหลังเสือได้อย่างแนบเนียน

.....

ถังเสี่ยวฉิงไม่มีเวลาไปหอสมุด เธอพกหนังสือเรียนติดตัวไปด้วยทุกวัน มีเวลาว่างเมื่อไหร่ก็หยิบขึ้นมาอ่าน จากสถานีขนส่งสายใต้ไปเมืองมหาวิทยาลัยต้องนั่งรถเมล์นานกว่าหนึ่งชั่วโมง

วันนี้ซ่านเหว่ยไปที่โกดัง ถังเสี่ยวฉิงจึงขอติดรถกลับมาด้วย เธอนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับพลางหยิบหนังสือเรียนขึ้นมาทบทวน

จู่ ๆ เธอก็เงยหน้าขึ้นถามว่า "พี่ซ่าน อาวดี้กับบีเอ็มดับเบิลยู คันไหนแพงกว่ากันคะ?"

ซ่านเหว่ยไม่รู้จะตอบอย่างไร จึงถามถังเสี่ยวฉิงว่าทำไมถึงถามแบบนั้น

ถังเสี่ยวฉิงบอกว่าแค่อยากรู้เฉย ๆ เพราะห้องของพวกเธอมีนักศึกษาชายคนหนึ่งขับบีเอ็มดับเบิลยูมาเรียน

ซ่านเหว่ยยิ้มพลางถาม "แล้วนักศึกษาชายห้องเธอคนนั้นมีคนขับรถไหมล่ะ?"

ถังเสี่ยวฉิงแม้จะมีตำแหน่งเป็น "เจ้าหน้าที่ตรวจสอบการจัดวางสินค้า" แต่กลับทุ่มเทยิ่งกว่าพนักงานขายที่ได้ค่าคอมมิชชันเสียอีก ทุกครั้งที่ไปถึงร้านค้าเล็ก ๆ สักแห่ง เธอก็จะจัดวางสินค้าของบริษัทตัวเองใหม่อย่างตั้งใจ

เธอยังเลียนแบบพนักงานขาย โดยการซื้อของเล็ก ๆ น้อย ๆ ทุกครั้งที่เข้าร้านค้าแต่ละแห่ง

ทำแบบนี้พวกเจ้าของร้านจะได้คุยง่ายขึ้น และยอมให้วางสินค้าของบริษัทเธอไว้ในตำแหน่งที่สะดุดตา

เพียงแต่พอทำแบบนี้ค่าใช้จ่ายก็เลยบานปลาย

ในกระเป๋าผ้าใบของเธอจึงเต็มไปด้วยหมากฝรั่ง ส่วนเงินสองร้อยหยวนในช่องลับก็แทบไม่เหลือแล้ว

พอนึกถึงตั๋วรถกลับบ้าน ถังเสี่ยวฉิงจึงไปหาเจ้าโป๋หลานเพื่อถามว่าขอเบิกเงินเดือนล่วงหน้าสักหน่อยได้หรือไม่

เมื่อมองดูถังเสี่ยวฉิงที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอกจนตัวสั่นเทาด้วยความหนาว เจ้าโป๋หลานจึงบอกว่าบริษัทไม่เคยมีธรรมเนียมนี้มาก่อน หากจะเบิกเงินล่วงหน้าจำเป็นต้องมีลายเซ็นของบอสเจ้าเสียก่อน

"บอสเจ้าเหรอคะ?"

เมื่อได้ยินคำเรียกนี้ ถังเสี่ยวฉิงก็ชะงักไปเล็กน้อย

ภายในห้องทำงานอบอุ่นมาก ถังเสี่ยวฉิงยังปรับตัวไม่ทันกับการเปลี่ยนแปลงสถานะนี้ไปชั่วขณะ

เธอยังคงชินกับ "เจ้าจินอาน" คนเดิมมากกว่า

ทั้งเจ้าโป๋หลานและซ่านเหว่ยต่างก็รู้ถึงภูมิหลังครอบครัวของถังเสี่ยวฉิง เจ้าโป๋หลานคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงทักบอกเจ้าจินอานผ่านคิวคิว จากนั้นก็พูดกับถังเสี่ยวฉิงว่า "บอสเจ้าเรียกให้เธอไปหาจ้ะ"

ถังเสี่ยวฉิงเดินออกจากห้องการเงิน แล้วผลักประตูห้องทำงานข้าง ๆ เข้าไปอย่างลังเล

"มาผิงไฟตรงนี้สิ"

เจ้าจินอานเกี่ยวเอาเตาผิงไฟฟ้าใต้โต๊ะทำงานออกมา

ถังเสี่ยวฉิงพอมีเวลาว่างก็จะวิ่งรอกอยู่ข้างนอก แทบไม่ได้อยู่ในห้องทำงานเลย เธอคิดว่าตัวเองต้องแบ่งเวลาไปเข้าเรียนอยู่แล้ว จึงยิ่งไม่ควรแอบอู้งาน

"ไปยกเก้าอี้มาตัวหนึ่ง"

ภายในห้องทำงานติดตั้งเครื่องปรับอากาศไว้ แต่หน้าหนาวเจ้าจินอานไม่ชอบเปิดแอร์ เขาจึงหมุนเก้าอี้ทำงานแล้วเรียกให้ถังเสี่ยวฉิงเข้ามาผิงไฟด้วยกัน

ถังเสี่ยวฉิงไม่ได้ไปยกเก้าอี้ เธอทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ ข้างเตาผิง ก้มหน้าลงและไม่กล้ามองเจ้าจินอาน

เธอพลันรู้สึกขึ้นมาว่า "ระยะห่าง" ระหว่างตนเองกับเจ้าจินอานชักจะห่างกันมากขึ้นเรื่อย ๆ

ซ่านเหว่ยเรียก "เถ้าแก่" เจ้าโป๋หลานเรียก "บอสเจ้า" ส่วนพวกพนักงานขายก็เรียกติดปากว่า "บอสเจ้าของพวกเธอ"

"เป็นอะไรไป?"

เจ้าจินอานก้มหน้าลงพลางเอ่ย "ฉันคิดไม่รอบคอบเอง เธอต้องวิ่งงานข้างนอกทุกวัน นั่งรถเมล์ก็ต้องใช้เงิน"

ถังเสี่ยวฉิงล้วงเอาหมากฝรั่งกำหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วพูดเสียงเบา "ให้เธอกิน"

เจ้าจินอานเข้าใจทันที จึงพูดขึ้นว่า "ต่อไปนี้ทุกวันเธอจ่ายไปเท่าไหร่ก็จดเอาไว้ แล้วไปทำเรื่องเบิกกับเจ้าโป๋หลานนะ"

"บะ... บอสเจ้า..."

ถังเสี่ยวฉิงเงยหน้าขึ้น ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เจ้าจินอานยิ้ม "ตอนที่ไม่มีคนอื่น เธอเรียกชื่อฉันเหมือนเดิมเถอะ"

ถังเสี่ยวฉิงถึงได้ยิ้มออกมาจนเห็นเขี้ยวเล็ก ๆ สองข้าง หวังเหวยเทาตาถึงจริง ๆ ตั้งแต่ตอนฝึกทหารก็เคยบอกไว้ว่าหน้าตาของถังเสี่ยวฉิงสะสวยมาก เสียแค่อย่างเดียวคือตัวเตี้ยไปหน่อย

"ทบทวนสอบปลายภาคถึงไหนแล้วล่ะ?"

ถังเสี่ยวฉิงบอกว่าไม่มีปัญหา เธอแกะหมากฝรั่งแผ่นหนึ่งวางลงบนมือของเจ้าจินอานแล้วพูดว่า "เจ้าจินอาน ปิดเทอมฤดูหนาวปีนี้ฉันอยากรีบกลับบ้านเร็วหน่อย แม่ฉันอยู่บ้านคนเดียว..."

เจ้าจินอานพยักหน้า "ได้สิ ไม่หักเงินเดือนเธอหรอก"