ตอนที่ 79 เอิ๊ก~ แพงจัง

"ผมบอกแล้วไงว่าผมมีเงิน"

เจ้าจินอานเดินไปซื้อขนมเปี๊ยะต้นหอมสองชิ้นกับชานมสองแก้วที่ร้านข้างๆ พอกลับมาปิ้งย่างก็สุกได้ที่พอดี เขาพาถังเสี่ยวฉิงเดินขึ้นบันไดขั้นหนึ่งไปนั่งลงบนสนามหญ้า

"กินสิครับ"

ถังเสี่ยวฉิงมีความสุขมากจริงๆ ข้างในหัวใจเต้นระทึกอย่างตื่นเต้น

เธอมองไปรอบๆ บริเวณโดยรอบมีคู่รักอยู่หลายคู่ ด้านล่างมีเสียงโห่ร้องชนแก้วเหล้าของพวกผู้ชาย รู้สึกราวกับว่าฤดูหนาวนี้ไม่หนาวเหน็บอีกต่อไป และคืนนี้ดวงจันทร์ก็กลมโตเป็นพิเศษ

นี่คือการเดตเหรอ

ไม่เป็นไร คิดซะว่าเป็นการเดตก็แล้วกัน

ไม่ไกลกันนั้นดูเหมือนจะมีคู่รักคู่หนึ่งกำลังจูบกันอยู่ ถังเสี่ยวฉิงนั่งลงด้วยความเอียงอาย แล้วแอบมองเจ้าจินอานใต้แสงจันทร์

"รีบกินเถอะ เดี๋ยวจะเย็นชืดหมด"

เจ้าจินอานแทะขนมเปี๊ยะต้นหอมพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ถังเสี่ยวฉิงถึงได้ประคองขนมเปี๊ยะต้นหอมที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นขึ้นมาแล้วดูดชานมไปหนึ่งอึก ก่อนจะพูดว่า "เจ้าจินอาน นายซื้อเยอะเกินไปแล้วนะ"

เจ้าจินอานยิ้มบางๆ "กินให้หมด อย่าให้เหลือทิ้งล่ะ"

"อื้อ"

ถังเสี่ยวฉิงยกชานมขึ้นมาดูดอีกอึก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ดื่มชานม

"เขาให้ครั้งแรกกับฉัน"

เจ้าจินอานหยิบน่องไก่อีกชิ้นส่งให้เธอ ถังเสี่ยวฉิงแทะกินจนเกลี้ยง เลียกระดูกจนสะอาดถึงยอมวางลง ดูท่าที่บอกว่า "อิ่มแล้ว" คงจะเป็นเรื่องโกหก

"เจ้าจินอาน กุ้งนี่นายกินสิ"

"ผมอิ่มแล้ว ถ้าไม่เอาก็ทิ้งไปเถอะ"

เมื่อมองกุ้งสามไม้ที่เหลืออยู่ในถุง ถังเสี่ยวฉิงก็ทำใจทิ้งไม่ลง จึงหยิบมากินเองทีละตัว ไม้หนึ่งมีแค่สองตัวแต่ขายตั้งสองหยวน ถังเสี่ยวฉิงจึงกินอย่างประณีตบรรจง

เลียหางกุ้งจนสะอาด ไม่ยอมปล่อยให้เนื้อหลุดรอดไปแม้แต่น้อย กระทั่งเครื่องปรุงบนเปลือกกุ้งก็ยังเลียจนเกลี้ยงเกลา

"เอิ๊ก~"

เสียงดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน ถังเสี่ยวฉิงเรอออกมาหนึ่งเอิ๊ก น่าอายชะมัด ผู้หญิงจะมาเรอดังแบบนี้ได้ยังไงกัน

แถมยังต่อหน้าผู้ชายที่ตัวเองชอบอีก

เจ้าจินอานเอ่ยว่า "กินไม่ไหวก็พอเถอะครับ"

ถังเสี่ยวฉิงหน้าแดงก่ำซบหน้าลงกับหัวเข่าทั้งสองข้าง พลางเอ่ยว่า "แพงจังเลย~"

เจ้าจินอานอดหัวเราะไม่ได้จริงๆ

เขาเพิ่งจะสังเกตเห็นว่ารูปร่างของถังเสี่ยวฉิงบอบบาง ตัวก็เล็กกะทัดรัด แต่ส่วนที่มีเนื้อมีหนังกลับดูเหมือนจะไม่เล็กไปกว่าขนาดของหลินชิงเสวี่ยเลย ท่าทางการนั่งแบบนี้... ระหว่างหัวเข่ากับหน้าอกไม่มีช่องว่างเหลือเลยแม้แต่นิด ช่างเกินจริงไปหน่อยแล้ว

เอาเถอะ เจ้าจินอานยอมรับว่าเขาอยากมีผู้หญิงขึ้นมาจริงๆ แล้ว

ไม่นึกเลยว่าจะมีความคิดแบบนี้กับถังเสี่ยวฉิงได้

บาปหนาแท้ๆ!

ไม่กล้าคิดเลยว่าถ้าส่วนสูง 152 เซนติเมตรนอนอยู่บนเตียง... 181 กับ 152 จะประกบเข้ากันยังไง

"เจ้าจินอาน คืนนี้นายใช้เงินเยอะเกินไปแล้วนะ"

จู่ๆ ถังเสี่ยวฉิงก็เงยหน้าขึ้นมา

"ถ้าผมบอกว่าผมซื้อลอตเตอรี่ถูกรางวัลมาหลายแสน คุณจะเชื่อไหม"

ถังเสี่ยวฉิงชะงักไปครู่ใหญ่ ก่อนจะยิ้มแล้วพยักหน้า "ฉันเชื่อ"

"แม่ของคุณมีคนดูแลไหม"

เจ้าจินอานถามต่อ

ถังเสี่ยวฉิงส่ายหน้า สีหน้าดูหม่นหมองลงเล็กน้อย เธอเอ่ยว่า "แม่อยู่บ้านคนเดียว ฉันไม่ค่อยวางใจเลย... ฉันแค่อยากเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วทำงาน พอหาเงินได้ก็จะรับแม่มาอยู่ด้วยกันที่จวิ้นซา"

"เจ้าจินอาน นายว่าคนอย่างฉันไม่มีสิทธิ์มีความรักใช่ไหม"

เจ้าจินอานนึกถึงคำพูดที่จางอวิ๋นเชี่ยนพูดในวันนั้น แม้จะไม่รื่นหู แต่ก็เป็นความจริงอันโหดร้าย เขาพูดกับถังเสี่ยวฉิงว่า "ทุกอย่างขึ้นอยู่กับคนเรา"

"ขึ้นอยู่กับคนเราเหรอ"

ถังเสี่ยวฉิงยิ้มเจื่อน "คนอย่างฉัน... มีแต่จะคอยถ่วงคนอื่นเปล่าๆ"

เจ้าจินอานไม่ได้พูดอะไร

เขากำลังนึกย้อนความทรงจำ ชาติก่อนหลังจากถังเสี่ยวฉิงเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วเธอไปอยู่ที่ไหน ดูเหมือนจะไม่ได้อยู่ที่จวิ้นซา

และก็ไม่เคยได้ยินข่าวคราวอะไรเกี่ยวกับเธออีกเลย

ถังเสี่ยวฉิงมองเจ้าจินอานเงียบๆ ปกติเวลาเดินออกมาจากโรงอาหารเธอก็จะรีบกลับหอพักเพราะกลัวว่าประตูหอจะปิด แต่ตอนนี้กลับอยากจะอยู่ต่ออีกสักพัก ต่อให้เดี๋ยวต้องไปตะโกนเรียกให้เปิดประตูแล้วโดนป้าคุมหอด่าสักยกก็ตาม

สุดท้ายก็เป็นเจ้าจินอานที่เอ่ยเตือนว่าหอพักใกล้จะปิดแล้ว

ตลอดทางเดิน ถังเสี่ยวฉิงเล่าถึงอาการของแม่เธอว่าทำงานหนักไม่ได้ และในชนบทถ้าทำงานหนักไม่ได้ก็ไม่มีรายได้ พ่อของเธอก็เสียชีวิตไปตั้งแต่ตอนเธออายุเก้าขวบ

เจ้าจินอานจึงถามไปประโยคหนึ่งว่า แม่คุณไม่ได้แต่งงานใหม่เหรอ

ถังเสี่ยวฉิงบอกว่า ใครจะอยากแต่งคนป่วยเข้าบ้านกันล่ะ ยังดีที่นโยบายรัฐดี เงินช่วยเหลือขั้นต่ำยังได้เดือนละ 80 หยวน พอพูดถึงตรงนี้ถังเสี่ยวฉิงก็หัวเราะเยาะตัวเองเล็กน้อย

เงิน 80 หยวน

แต่เธอกับเจ้าจินอานกินมื้อคืนนี้ไปตั้ง 50 หยวนแล้ว

ที่ใต้ตึกหอพักหญิง ถังเสี่ยวฉิงพูดว่า เจ้าจินอาน ฉันขึ้นไปก่อนนะ แต่ฝีเท้ากลับไม่ขยับ

เธอไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่าจะมีวันที่เจ้าจินอานเดินมาส่งเธอที่หอพัก การ "เดต" ครั้งนี้ถือว่าสมบูรณ์แบบมาก

เจ้าจินอานเอ่ยถามว่า "หลี่ลู่ยังหาเรื่องคุณอยู่อีกไหม"

ถังเสี่ยวฉิงส่ายหน้าแล้วพูดว่า "เมื่อก่อนมีค่ะ แค่มาดักหน้าสองสามครั้ง ไม่เคยลงไม้ลงมือกับฉัน"

เธอไม่ได้บอกว่าคำพูดของหลี่ลู่ฟังดูน่าเกลียดแค่ไหน ขนาดหลี่ลู่ยังกล้าไปดักหน้าเจ้าจินอานเพื่อพูดจาแบบนั้น ย่อมจินตนาการได้ไม่ยากว่าคำพูดที่ใช้กับถังเสี่ยวฉิงจะร้ายกาจขนาดไหน

"แล้วที่คุณไม่ได้ทุนช่วยเหลือนักศึกษายากจน... โทษทางมหาวิทยาลัยไหมครับ"

เจ้าจินอานยังคงถามออกไป

"ทำไมเหรอคะ"

ถังเสี่ยวฉิงยิ้มแล้วตอบว่า "ฉันคำนวณดูแล้ว ขอแค่ยอมเหนื่อยทำงานในโรงอาหาร เดือนหนึ่งก็ได้ 600 หยวนแล้ว ทุนการศึกษานั่นทั้งปีได้แค่ 1,500 หยวนเอง แถมอาจารย์ที่ปรึกษายังช่วยไปยื่นเรื่องขอจากทางมหาวิทยาลัยให้อีก"

เจ้าจินอาน : ...

การทำงานในโรงอาหารถือเป็นงานที่ทั้งเหนื่อยและสกปรกที่สุดอย่างหนึ่ง

ไม่สบายเหมือนทำงานในห้องสมุดเลยสักนิด...

เอาเถอะ ในฐานะอาจารย์ที่ปรึกษาของห้องบัญชีหนึ่ง หลิวฮุยก็ถือว่ายังทำเรื่องที่เข้าท่าอยู่บ้าง

"ไม่ต้องทำแล้ว พรุ่งนี้มาหาผม"

เจ้าจินอานต้องการสร้างทีมของตัวเอง อันดับแรกคือแผนกการเงิน อันดับที่สองคือต้องมีคนของตัวเองในตลาด เมื่อมองดูถังเสี่ยวฉิง เจ้าจินอานก็ราวกับมองเห็นตัวเองในชาติก่อน

วันรุ่งขึ้นหลังเลิกเรียน ถังเสี่ยวฉิงก็มา

"ขึ้นมาสิ"

เจ้าจินอานกวักมือเรียกอยู่บนชั้นสอง โดยมีซ่านเหว่ยขับรถไปรับเธอมา

หลังจากลงจากรถ ถังเสี่ยวฉิงยังรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าจินอานโทรหา เธอก็คงไม่กล้าขึ้นรถคันนี้ เธอไม่รู้จักหรอกว่าออดี้คืออะไร ยิ่งแยกไม่ออกว่ารุ่นไหนคือ A4, A6 หรือ A8

เธอเคยได้ยินเพื่อนร่วมชั้นพูดกันแค่ว่ารถบีเอ็มดับเบิลยูของเฉินเจ๋อราคาตั้งหลายแสนหยวน และรู้จักยี่ห้อเบนซ์อีกยี่ห้อหนึ่งเท่านั้น

ซ่านเหว่ยตะโกนเรียกขึ้นไปบนชั้นสอง "เถ้าแก่ครับ"

"เถ้าแก่เหรอ"

ถังเสี่ยวฉิงเดินขึ้นชั้นสองไปด้วยความงุนงง เจ้าจินอานให้เธอไปหาเจ้าโป๋หลานที่แผนกการเงินก่อน พอออกจากแผนกการเงิน เจ้าจินอานก็โทรหาหูเฉินอีกสายหนึ่ง

ลั่วจิ่นจือโทรศัพท์เข้ามา

"จินอาน ถังเสี่ยวฉิงเป็นใครกัน แล้วตำแหน่งผู้ตรวจสอบการจัดวางสินค้าในตลาดนี่มันคือตำแหน่งอะไรกันน่ะ"

วันถัดมา

ถังเสี่ยวฉิงไปที่สถานีขนส่งสายใต้อีกครั้ง คลังสินค้าของบริษัทตั้งอยู่ที่นั่น พนักงานส่งของต้องมารวมตัวกันที่นั่นทุกวัน ถังเสี่ยวฉิงจำเป็นต้องเรียนรู้ขั้นตอนการทำงานเป็นอันดับแรก

จวิ้นซามีทั้งหมด 5 เขต ได้แก่ เขตเยวี่ยลู่ เขตยวี่ฮวา เขตฝูหรง เขตเทียนซิน และเขตไคฝู

และยังมีอีก 2 อำเภอ คือ ซิงซาและวั่งเฉิง

เธอต้องทำความรู้จักกับพนักงานส่งของ รวมถึงพนักงานขายของแต่ละเขต

หูเฉินรู้ดีว่าเด็กสาวคนนี้ถูกส่งมาเพื่อจับตาดูเขาโดยอ้อม

วันที่สาม

วันที่ 1 มกราคม ปี 2007

วันปีใหม่ มหาวิทยาลัยในเมืองมหาวิทยาลัยต่างหยุดเรียน และใกล้จะถึงช่วงสอบปลายภาคก่อนปิดเทอมฤดูหนาวแล้ว

ถังเสี่ยวฉิงเริ่มออกทำงานภาคสนามตามพนักงานขายคนหนึ่ง เธออยากคุ้นเคยกับงานให้เร็วที่สุด อาจเป็นเพราะเรียนสายบัญชีมา ถังเสี่ยวฉิงจึงโทรหาเจ้าจินอานแล้วถามว่าต้องตรวจนับสต็อกในคลังสินค้าไหม

เจ้าจินอานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย จึงพูดว่า "ตามสบายเลย ลุยได้เต็มที่"

ถังเสี่ยวฉิงจึงอาศัยช่วงวันหยุดตระเวนไปตามตรอกซอกซอยในตอนกลางวัน ส่วนตอนกลางคืนก็ตรวจนับสต็อกในคลังสินค้า ลั่วจิ่นจือจึงโทรมาอีกครั้ง บอกว่าในคลังมีคนตรวจนับสินค้าอยู่แล้ว นี่นายไม่ได้กำลังไปแย่งงานคนอื่นทำเหรอ

เจ้าจินอานหัวเราะพลางพูดว่า "พี่จิ่นจือ พี่แอบตุกติกอะไรไว้หรือเปล่าครับ"

ลั่วจิ่นจือพูดอย่างหงุดหงิดว่า "ฉันจะบ้าเหรอ ถึงต้องมาเอาเปรียบเล็กๆ น้อยๆ จากนายเนี่ย นายคุมการเงินไว้แน่นหนาขนาดนั้น แถมยังส่งคนแบบนี้มาอีก ไม่ไว้ใจฉันขนาดนั้นเลยหรือไง"

"นายทำแบบนี้... งั้นเราเลิกกันไปเลยดีกว่า!"

เจ้าจินอาน : ...

"คุณลั่วครับ คำว่าเลิกกันมันใช้แบบนี้เหรอ ผมไม่ได้เอาเปรียบอะไรคุณเลยนะ!"

"ต้องเรียกว่าแยกย้ายกันไปคนละทางต่างหากล่ะ!"

ลั่วจิ่นจือหัวเราะออกมาเช่นกัน เธอกำชับเจ้าจินอานว่าตอนซื้อของเตรียมฉลองปีใหม่ไม่ต้องไปซื้อเครื่องดื่ม ให้ยกของบริษัทกลับไปสักสองสามลังก็พอ

เจ้าจินอานถึงนึกขึ้นได้ว่าหวังจินหรูมักจะเตรียมซื้อของฉลองปีใหม่ล่วงหน้าทุกปี

"ปีนี้ควรซื้อของดีๆ ให้เสี่ยวเยวี่ยเชียนเยอะหน่อย แล้วก็ต้องพาอาสะใภ้ไปเดินตลาดซื้อเสื้อผ้าแพงๆ สักชุดด้วย"

พอนึกถึงภาพเจ้าเยวี่ยเชียนกอดชุดของขวัญรวมขนมวั่งวั่งน้ำลายสอ อยากกินก็อยากแต่ก็ตัดใจกินไม่ลง เจ้าจินอานก็เผยรอยยิ้มเอ็นดูออกมาเต็มใบหน้า

ถังเสี่ยวฉิงทุ่มเททำงานอย่างสุดชีวิต เหตุผลแรกเพราะนี่เป็นบริษัทของเจ้าจินอาน เหตุผลที่สองคือเจ้าโป๋หลาน "วาดฝัน" ให้เธอไว้ โดยบอกว่าเงินเดือนเบื้องต้นกำหนดไว้ที่ 1,200 หยวน หากปีหน้าผลประกอบการดีจะปรับขึ้นเป็นสองพันหยวน

หรืออาจจะถึงสามพัน

หรืออาจจะมากกว่านั้นด้วยซ้ำ!

ถังเสี่ยวฉิงไม่ได้คิดไกลขนาดนั้น เธอไปถามค่าเช่าห้องกับซ่านเหว่ยมา หากได้เงินเดือนสองพัน เธอก็จะสามารถเช่าห้องแถวเมืองมหาวิทยาลัยแล้วรับแม่มาอยู่ที่จวิ้นซาได้

แบบนี้ก็จะดูแลแม่ได้ไปพร้อมๆ กัน ทั้งยังเก็บเงินค่าเล่าเรียน และมีเงินให้แม่ไว้ซื้อกับข้าวได้อีก

อยู่ในเมืองไม่เหมือนอยู่บ้าน ผักหญ้าเล็กๆ น้อยๆ ล้วนต้องใช้เงินซื้อทั้งสิ้น