ตอนที่ 78 น่องไก่เอามาให้เธอนั่นแหละ

มหาวิทยาลัยทุกแห่งล้วนมีตำแหน่งงานพิเศษหารายได้เสริมสำหรับนักศึกษา

พูดถึงค่าจ้างรายชั่วโมงก็ถือว่าไม่เลว แต่จำเป็นต้องยื่นเรื่องขอกับทางมหาวิทยาลัย

คนที่ไม่รู้คงคิดว่ามีแค่งานในโรงอาหารกับห้องสมุดเท่านั้น

ความจริงแล้วมีหลายตำแหน่งมาก เช่น ผู้ช่วยสอนที่คอยช่วยอาจารย์ตรวจการบ้าน ดูแลการอภิปรายในชั้นเรียนหรือตอบข้อซักถาม รวมไปถึงผู้ช่วยในสำนักงานคณะที่คอยรับโทรศัพท์ คีย์ข้อมูล และงานธุรการต่าง ๆ

ไปจนถึงผู้ช่วยฝ่ายรับสมัครนักศึกษา ฝ่ายจัดหางาน และอื่น ๆ อีกมากมาย

เพียงแต่งานสบาย ๆ และดูดีมีหน้ามีตาพวกนี้ไม่มีทางวนมาถึงถังเสี่ยวฉิง

หรือจะพูดว่างานพวกนี้แทบไม่ได้เปิดไว้ให้นักศึกษายากจนทำงานแลกเงินด้วยซ้ำ

บางตำแหน่งอาจารย์ก็เป็นคนล็อกตัวไว้ให้โดยตรง

ซึ่งนักศึกษาคนนั้นจะเป็นนักศึกษายากจนจริงหรือเปล่ายังไม่แน่เลย

เจ้าจินอานไม่เคยยื่นสมัครตำแหน่งพวกนี้ของมหาวิทยาลัย ขนาดเงินอุดหนุนนักศึกษายากจนยังไม่ได้ แล้วจะไปยื่นของานพวกนี้ทำไมกัน

ในเมื่อเขาไม่อยากติดค้างมหาวิทยาลัย ก็จะไม่ขอติดค้างเลยแม้แต่นิดเดียว

แม้ว่าในชาติก่อนจะไม่มีใครสนใจเรื่องนี้เลยก็ตาม

สิบนาทีต่อมา เจ้าจินอานก็มาถึงโรงอาหาร เขาเลิกม่านผืนหนาที่เหนียวเหนอะหนะด้วยคราบน้ำมันขึ้น แล้วมองเห็นร่างผอมบางร่างหนึ่ง

โรงอาหารอันกว้างใหญ่เงียบสงัด

ภายใต้แสงไฟสลัว เธอกำลังตั้งหน้าตั้งตาเช็ดโต๊ะ ในฤดูหนาวเดือนธันวาคมอันเหน็บหนาว เธอยกมือปาดเหงื่อบนหน้าผาก มือไม้คล่องแคล่วว่องไว ท่วงท่าชำนาญจนน่าเวทนา

ด้วยส่วนสูงเพียง 152 เซนติเมตร เธอจึงมักต้องเขย่งปลายเท้าและโน้มตัวเพื่อเช็ดจากขอบโต๊ะฝั่งนี้ไปจนถึงอีกฝั่ง

แต่เธอกลับดูเหมือนมีเรี่ยวแรงไม่รู้จักหมดสิ้น

พอนึกถึงลิปสติกดิออร์ของหลี่อ้ายหลาน เจ้าจินอานก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

"เจ้าจินอาน!?"

ถังเสี่ยวฉิงเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าประหลาดใจ

"นะ...นายมาได้ยังไง"

ในมือเธอยังถือผ้าขี้ริ้วค้างอยู่ ทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

"ไม่ต้องรีบ ฉันรออยู่ข้างนอกนะ"

เจ้าจินอานส่งยิ้มให้ถังเสี่ยวฉิง แต่ไม่ได้เดินเข้าไปช่วย

เพราะมันไม่มีประโยชน์อะไร

เขาหาขั้นบันไดตรงหน้าประตูโรงอาหารนั่งลง แล้วจุดบุหรี่ขึ้นสูบหนึ่งมวน

เสียงโทรศัพท์มือถือดัง "ติ๊ง"

กู่เชาเฉิง: จินอาน ถังเสี่ยวฉิงอยู่ที่โรงอาหารไหม

เจ้าจินอานไม่เข้าใจความหมายของข้อความจากกู่เชาเฉิง ตัวเองก็มาหาที่โรงอาหารเองได้นี่ กู่เชาเฉิงก็เป็นคนแปลก ปากบอกไม่เคยเยาะเย้ยถังเสี่ยวฉิง แต่ก็เอาเรื่องตัวเตี้ยมาแขวนไว้ที่ปากตลอด

วันนั้นหลิวช่วงเฟิงยัง "พยายามจับคู่ให้แบบฝืน ๆ" อีก

ความจริงในส่วนลึกของจิตใจพวกเขาก็แอบ "ดูถูก" อยู่บ้าง แค่ตัวเองไม่รู้ตัวเท่านั้น

"เจ้าจินอาน!"

ตอนนั้นเองถังเสี่ยวฉิงก็เลิกม่านวิ่งเหยาะ ๆ ออกมาด้วยสีหน้าดีใจ พอใกล้ถึงตัวฝีเท้ากลับชะงักลงเล็กน้อย ก่อนจะพูดอย่างรู้สึกผิดว่า "ฉะ...ฉันไม่มีเงินแล้ว"

"มะ...มีเหลือแค่สองร้อยหยวนเอง"

เธอคิดว่าเจ้าจินอานมาทวงเงิน เพราะเธอเคยรับปากไว้ว่าถ้าได้เงินอุดหนุนนักศึกษายากจนมาจะแบ่งกันคนละครึ่ง

"ฉันรู้แล้ว"

เจ้าจินอานขยี้ก้นบุหรี่ดับ ถังเสี่ยวฉิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยื่นมือไปดึงเขาให้ลุกขึ้น แล้วพูดอย่างมองโลกในแง่ดีว่า "แต่ฉันทำงานพิเศษที่โรงอาหารนะ ได้ชั่วโมงละสิบหยวนแน่ะ"

เจ้าจินอานยิ้ม "ค่าจ้างรายชั่วโมงสูงขนาดนั้นเลยเหรอ"

"อื้อ"

ถังเสี่ยวฉิงเงยหน้าดวงเล็ก ๆ ขึ้นส่งยิ้มสดใส เธอมองโลกในแง่ดีจริง ๆ เธอพูดว่า "แต่ว่ามีให้ทำแค่วันละสองชั่วโมงเอง"

"พอเหรอ"

เจ้าจินอานก้มหน้าถาม

"พอสิ มีค่าอาหารช่วยเสริมให้อีกด้วยนะ"

"พอจริง ๆ เหรอ"

ถังเสี่ยวฉิงเงียบไป ถ้าเป็นแค่ค่าครองชีพเดือนละหกร้อยหยวนก็เหลือเฟือมากแล้ว แต่ค่าเทอมของปีหน้า... ไหนจะแม่ที่สุขภาพไม่ดีอยู่ที่บ้านอีก

ค่าเทอมปีหนึ่งก็ไปยืมเขามา จะให้ปีสองไปยืมอีกก็คงไม่ได้ เธอไม่ได้มีญาติที่ร่ำรวยอะไร

แววตาของถังเสี่ยวฉิงเผยความกังวลออกมาแวบหนึ่ง

เจ้าจินอานเปลี่ยนเรื่องคุย "ตอนเย็นเธอกินอะไรไป"

"หมูตุ๋นซีอิ๊วมันฝรั่ง!" ถังเสี่ยวฉิงตอบ

'มีแต่มันฝรั่งไม่มีหมูตุ๋นละสิไม่ว่า' แต่เจ้าจินอานก็ไม่ได้พูดแฉออกไป

ถังเสี่ยวฉิงกลับหัวเราะออกมา "มือป้าตักข้าวไม่ได้สั่นขนาดนั้นสักหน่อย ฉันสนิทกับคุณป้าตักกับข้าวในโรงอาหารอยู่นะ"

"ไปเดินเล่นกันไหม ท้องฉันเริ่มหิว อยากหาอะไรกินหน่อย"

"ได้สิ!"

ถังเสี่ยวฉิงหวังอยากให้เป็นแบบนี้อยู่แล้ว

ครั้งหนึ่งหลี่ลู่เคยมาหาถังเสี่ยวฉิง เธอจึงแอบไปมองมู่เหยาอยู่เงียบ ๆ

ถังเสี่ยวฉิงไม่เคยคิดจะมาเป็นแฟนสาวของเจ้าจินอาน แต่เด็กสาววัยสิบแปดสิบเก้าปีย่อมเป็นวัยที่เพิ่งเริ่มมีความรักและมีหัวใจผลิบาน รูปถ่ายคู่กับเจ้าจินอานตอนฝึกทหาร เธอเปิดขึ้นมานอนดูบนเตียงทุกคืน

เมืองมหาวิทยาลัยจวิ้นซาจัดว่าเป็นเมืองมหาวิทยาลัยที่มีกลิ่นอายควันไฟแห่งชีวิตชีวาที่สุดอย่างแท้จริง

ห้าทุ่มแล้ว แผงของกินรอบดึกสารพัดอย่างยังคงตั้งอยู่ เป็นช่วงเวลาที่คึกคักที่สุดพอดี

บรรดาพี่น้องร่วมหอพัก คู่รักหนุ่มสาวทีละคู่สองคู่ คนพวกนี้แหละคือกำลังหลักในการจับจ่าย

ตอนหลิวช่วงเฟิงมาใหม่ ๆ ก็เคยพูดว่าคนจวิ้นซาดึกป่านนี้แล้วยังไม่นอนกันอีกเหรอ ทั้งยังบ่นอยู่บ่อย ๆ ว่าข้าวของที่จวิ้นซาแพงเกินไป ก๋วยเตี๋ยวชามละ 6 หยวน แถวบ้านเขาสองหยวนก็อิ่มท้องแล้ว

"เจ้าจินอาน บุหรี่นายซองละเท่าไหร่เหรอ"

เดิน ๆ อยู่ ถังเสี่ยวฉิงก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เจ้าจินอานหยุดเดินแล้วหันมองเธอ ถังเสี่ยวฉิงจึงรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่ถามดูเฉย ๆ"

ช่วงฝึกทหาร ถังเสี่ยวฉิงเคยเห็นเจ้าจินอานหยิบซองบุหรี่สีเหลืองออกมาแจกเพื่อนร่วมชั้น

ช่วงพักเบรกระหว่างคาบตรงระเบียงทางเดินก็เห็นอยู่สองสามครั้ง วันหนึ่งเธอจึงรวบรวมความกล้าไปถามที่ร้านค้าสหกรณ์

ฝูหรงหวังสีเหลือง ซองละ 23 หยวน!!

เธอยังเคยเห็นเฉินเจ๋อหยิบบุหรี่ซองสีฟ้าออกมาบ่อย ๆ ก็เลยถามไปด้วยเลย

ฝูหรงหวังสีฟ้า ซองละ 35 หยวน!!!

ถังเสี่ยวฉิงไม่ได้รังเกียจที่เจ้าจินอานสูบบุหรี่สิ้นเปลืองเงิน แต่รู้สึกด้อยค่าตัวเองที่ไม่มีปัญญา "เลี้ยงดู" เจ้าจินอาน ผู้ชายแบบนี้เกิดมาเพื่อคู่ควรกับผู้หญิงอย่างมู่เหยาและเสิ่นจื่อเหยียน

วันนั้นเธอยังได้เห็นแฟนสาวของเฉินเจ๋ออย่างซวีม่านม่านด้วย

เฉินเจ๋อมีรถบีเอ็ม ได้ยินว่าคันละตั้งหลายแสนหยวน พวกเธอล้วนดู "เจิดจรัสเปล่งประกาย" กันเหลือเกิน

"หลี่ลู่ไม่ได้เรื่อง หลี่ลู่ไม่คู่ควรกับเจ้าจินอาน!"

ถังเสี่ยวฉิงไม่เคยติดต่อคลุกคลีกับมู่เหยา แต่เธอรู้สึกว่านิสัยใจคอของหลี่ลู่ใช้ไม่ได้

ทั้งที่เจ้าจินอานก็เป็นนักศึกษายากจนเหมือนกับเธอแท้ ๆ ทว่าถังเสี่ยวฉิงกลับคิดว่าแฟนสาวของเจ้าจินอานควรจะต้องสวยมากและรวยมาก เป็นประเภทที่ควรได้รับการ "ดูแลประคบประหงม" เป็นอย่างดี

"คิดอะไรอยู่เนี่ย"

เจ้าจินอานแตะตัวถังเสี่ยวฉิงเบา ๆ ถังเสี่ยวฉิงที่กำลังเหม่อลอยเกือบจะยืนไม่อยู่

"อ๊ะ มะ...ไม่มีอะไร"

ด้วยส่วนสูง 152 เซนติเมตร แถมถังเสี่ยวฉิงยังก้มหน้าอยู่ เธอสูงเพียงแค่ระดับรักแร้ของเจ้าจินอานเท่านั้น ความต่างของส่วนสูงระดับนี้ทำเอานักศึกษาตลอดทางพากันหันมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็นอยู่หลายตา

'เมื่อกี้เขาชนตัวฉันเหรอ'

ถังเสี่ยวฉิงตอบสนองช้าไปครึ่งจังหวะ ร่างกายครึ่งซีกพลันอ่อนยวบระทวยไปหมด

เจ้าจินอานหยุดยืนที่หน้าร้านปิ้งย่างร้านหนึ่ง แล้วถามถังเสี่ยวฉิงว่า "เธออยากกินอะไร เลือกหยิบเองได้เลย"

ถังเสี่ยวฉิงเอื้อมมือไปแตะเงินสองร้อยหยวนในช่องกระเป๋าผ้าใบโดยไม่รู้ตัว พลางมองดูแผงวัตถุดิบที่เรียงรายละลานตา แล้วถามอย่างระมัดระวัง "เถ้าแก่ น่องไก่นี่อันละเท่าไหร่คะ"

"6 หยวน!"

"ละ...แล้วเนื้อเสียบไม้นี่ล่ะคะ"

"1 หยวน!"

ถังเสี่ยวฉิงถึงได้เลือกน่องไก่อันใหญ่หน่อยหนึ่งชิ้นกับเนื้อเสียบไม้หนึ่งไม้ส่งให้เถ้าแก่

เจ้าจินอานถาม "พอแล้วเหรอ เธอไม่หยิบกับแกล้มพวกนี้หน่อยเหรอ"

"เอ๊ะ ไม่ใช่ค่ะ ฉันอิ่มแล้ว น่องไก่นี่ฉันหยิบให้นายต่างหาก"

ถังเสี่ยวฉิงรีบอธิบาย "ฉันกินแค่ไม้เดียวก็พอแล้ว นายอยากกินอะไรเลือกหยิบเองเลยนะ"

"ฉะ...ฉันจ่ายเงินเอง"

พูดจบ ถังเสี่ยวฉิงก็เปิดกระเป๋าผ้าใบควานหาเงิน

เถ้าแก่ที่กำลังง่วนอยู่เพิ่งจะได้กวาดตามองถังเสี่ยวฉิง เธอใส่ชุดนักเรียนมัธยมปลายที่ซักจนสีซีดจางไปหมด พลางเหลือบมองเจ้าจินอานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ซึ่งสวมเสื้อแจ็กเกตขนเป็ดสีเข้ม

แม้จะไม่รู้ราคาที่แน่นอน แต่ต้องไม่ถูกอย่างแน่นอน

บัดซบ เด็กสาวตัวแค่นี้... จิตสำนึกแกไม่เจ็บปวดบ้างรึไงวะ

ถ้าแกคิดจะเกาะผู้หญิงกิน ก็หาผิดคนแล้วโว้ย!!!

"เถ้าแก่ นี่ครับ!"

เจ้าจินอานหยิบน่องไก่อีกอันกับกุ้งเสียบไม้และเนื้อวัวเสียบไม้อีกสองสามไม้ส่งไปให้ แต่เถ้าแก่ผู้เปี่ยมล้นด้วยความยุติธรรมกลับใช้สองมือพลิกไม้ปิ้งย่างไปมา ไม่ยอมรับของไปเสียที ทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยิน

จนกระทั่งเจ้าจินอานหยิบธนบัตรใบละหนึ่งร้อยหยวนออกมาวางก่อน เถ้าแก่ถึงรีบรับเงินไปทอนให้อย่างว่องไว

เจ้าจินอาน : ......

เถ้าแก่ทำเป็นหูหนวกเฉพาะจุดนี่ อิจฉาผมใช่ไหมเนี่ย

"เจ้าจินอาน นาย... คือฉัน..."

ถังเสี่ยวฉิงถือธนบัตรใบละ 20 หยวนค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ฉันแค่อยากเลี้ยงปิ้งย่างไม่กี่ไม้เองนะ

'ซื่อบื้อจริง โคตรซื่อบื้อเลย!'

เถ้าแก่คิดในใจว่ายังดีที่ตนเองตาไวและมือไว