ตอนที่ 77 ผมออกไปข้างนอกแป๊บหนึ่ง

ฝัวซาน

ด้วยหลักการที่ว่าประหยัดได้ก็ต้องประหยัด พวกเจ้าจินอานจึงพักกันที่โรงแรมราคาประหยัด หลังเที่ยงคืนเขาก็ได้รับข้อความจากซวีม่านม่าน

มีเพียงสองคำสั้น ๆ ว่า "ขอบคุณ"

วันต่อมา วันคริสต์มาส

ออกตระเวนหาโรงงานเพื่อคุยสัญญาต่อ

ที่หน้าประตูโรงแรม ซ่านเหว่ยขับรถมารออยู่นานแล้ว เขาจอดข้างทางพลางลงมาเปิดประตูให้ เจ้าจินอานจึงก้าวขึ้นไปนั่งเบาะหลังอย่างเป็นธรรมชาติ ลั่วจิ่นจือพลันหัวเราะออกมาเบา ๆ

"จินอาน เธอขาดแค่เลขาฯ แล้วนะ"

เจ้าจินอานกระซิบตอบว่า "ถ้าไม่ทำแบบนี้ ใครจะมองว่าผมเป็นเจ้านายล่ะครับ"

ลั่วจิ่นจือมองเจ้าจินอานอยู่ครู่ใหญ่ แล้วก็ยิ่งหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

เจ้าจินอานพูดว่า "คุณเองยังรู้เลยว่าต้องซื้อแลนด์โรเวอร์มาประดับบารมี ตอนนี้บริษัทเรายังไม่มีเงิน แถมยังไม่มีชื่อเสียง ออกมาคุยธุรกิจก็ต้องจัดฉากสร้างความน่าเชื่อถือกันหน่อย บางคนเขาก็ดูคนที่ภาพลักษณ์แบบนี้แหละครับ"

ลั่วจิ่นจือพยักหน้า "งั้นเดี๋ยวฉันแกล้งเป็นเลขาฯ ให้เธอดีไหม"

เจ้าโป๋หลานเอี้ยวตัวมายิ้มพลางพูดว่า "ประธานลั่วคะ พูดแบบนี้ทำไมฉันรู้สึกเหมือนพวกเราเป็นแก๊งต้มตุ๋นเลยล่ะคะ"

เมื่อวานตอนมาดูงาน เธอได้รับโทรศัพท์จากโจวฉู่ซินจึงยอมสารภาพความจริงไปว่า เจ้าจินอานเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของบริษัท

ผลคือยัยโจวฉู่ซินโวยวายจะมาทำงานที่บริษัทให้ได้ เจ้าโป๋หลานไม่ได้เอาเรื่องนี้มาบอกเจ้าจินอาน เพียงแค่บอกเพื่อนไปว่าบริษัทยังเล็กและเพิ่งเริ่มต้น แผนกการเงินยังไม่คิดจะรับคนเพิ่ม

ความจริงแล้วบริษัทไม่ได้เล็กเลย เพียงแต่ออกนอกเมืองเฉินเฉิงไปก็ไม่มีใครรู้จัก

ทว่าแผนกการเงินก็ยังไม่คิดจะรับคนเพิ่มจริง ๆ ปัจจุบันมีนักบัญชีคนหนึ่งกับพนักงานการเงินคนหนึ่งก็เพียงพอแล้ว เรื่องที่ตัวเองมาทำงานที่บริษัทของเจ้าจินอาน เจ้าโป๋หลานก็ยังไม่ได้บอกคนในครอบครัว

ในใจของคนในหมู่บ้านเจ้าเจีย "ตงเจียงอิ้นเซี่ยง" ของลั่วจิ่นจือถือเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่แล้ว

เจ้าโป๋หลานอยากรู้นักว่าถ้าต้วนชิวผิงรู้เรื่องนี้เข้าจะคิดอย่างไร

โดยเฉพาะครอบครัวแซ่ซ่งบ้านนั้น

เจ้าโป๋หลานรู้ดีว่าซ่งเชาเหวินไม่เคย "เลี้ยงดู" เจ้าจินอานเลยแม้แต่วันเดียว ซ่งเชาเหวินเคยมาที่หมู่บ้านเจ้าเจียแค่ครั้งเดียวเพื่อมาพบย่าของเจ้าจินอาน เพราะอย่างไรเสียต้วนชิวผิงก็เคยเป็นสะใภ้ตระกูลเจ้า

ตามมารยาทแล้ว ซ่งเชาเหวินจึงต้องหิ้วของมาเยี่ยมย่าสักครั้ง

พวกเขาปักหลักอยู่ที่ฝัวซานถึงสี่วัน ในที่สุดก็มีโรงงานแห่งหนึ่งยอมใจอ่อน

"ประธานเจ้า คุณจ่ายค่าสินค้าล่วงหน้าแค่สามสิบเปอร์เซ็นต์ แถมยังกดราคาลงต่ำขนาดนั้น..."

เจ้าของโรงงานชื่อหลิวชวน โรงงานไม่ได้ใหญ่นัก คาดว่าธุรกิจคงกำลังซบเซาถึงได้ยอมเสี่ยงพนันดูสักตั้ง เจ้าจินอานพูดขึ้นว่า "เถ้าแก่หลิว พวกเราเซ็นสัญญากันนะครับ"

หลิวชวนอึกอักก่อนจะเอ่ย "ประธานเจ้า พวกเราคนจริงไม่พูดจาอ้อมค้อมกันดีกว่า ถ้าเกิดบริษัทคุณ... ต่อให้ผมถือสัญญาไปฟ้องชนะคดี แล้วผมจะไปทวงเงินจากใครล่ะครับ"

"ให้เครดิตเทอมแค่สี่เดือนเองครับ"

"สี่เดือนมันนานมากนะคุณ ถ้าคุณดึงเวลาไปเรื่อย ๆ โรงงานเล็ก ๆ ของผมก็เจ๊งกันพอดี"

หลิวชวนพูดอย่างหงุดหงิด "นี่ผมกำลังเอาทรัพย์สินทั้งชีวิตมาเสี่ยงเดิมพันกับคุณเลยนะ"

เจ้าจินอานยิ้มแล้วถามว่า "ถ้ารับกำไรสูงขึ้นอีกหน่อย จะไม่เจ๊งเหรอครับ"

หลิวชวนตอบว่า "กำไรเยอะขึ้นหน่อยในใจผมก็สบายใจขึ้นสิ ไม่อย่างนั้นก็เหนื่อยเปล่า มันแทบไม่ได้อะไรเลยจริง ๆ เลขาลั่วกับนักบัญชีเจ้าของคุณต่อราคาเก่งกันเกินไปแล้ว"

"คุณดูสิ ตู้แช่เย็นดีขนาดนี้ พวกคุณต่อราคาผมเหลือตู้ละสี่ร้อยยี่สิบหยวน"

"พวกคุณก็น่าจะไปดูโรงงานอื่นมาหมดแล้ว มีของเจ้าไหนคุ้มค่าคุ้มราคาเท่าของผมบ้าง"

หลิวชวนกางมือออกมาห้านิ้ว "เพิ่มอีกตู้ละห้าสิบหยวน แล้วเซ็นสัญญาทันทีเลย"

เจ้าจินอานเหลือบมองลั่วจิ่นจือแวบหนึ่งแล้วพูดว่า "เพิ่มยี่สิบหยวน ถ้าตกลงก็เซ็นสัญญากันตอนนี้เลยครับ"

หลิวชวนยังคงลังเล

ลั่วจิ่นจือกล่าวว่า "เถ้าแก่หลิว มองการณ์ไกลหน่อยสิคะ ถ้าเพิ่มห้าสิบหยวนก็มีคนอื่นแย่งกันทำเยอะแยะแล้ว คุณจะไปดูงานที่เฉินเฉิงก่อนก็ได้ โรงงานผลิตน้ำของเราก็ตั้งอยู่ที่นั่น"

"ถ้าคุณร่วมมือกับพวกเรา ปีหน้าคุณคงต้องเพิ่มเครื่องจักรขยายกำลังการผลิตแล้วล่ะค่ะ"

หลิวชวนหันไปมองโรงงานเล็ก ๆ ของตัวเอง ก่อนจะกัดฟันกระทืบเท้าตัดสินใจ

พนันก็พนันวะ!

เจ้าโป๋หลานคำนวณบัญชีดู ตู้ละสี่ร้อยสี่สิบหยวน จำนวนหนึ่งหมื่นห้าพันตู้ เงินในบัญชีของบริษัทก็แทบจะเกลี้ยงแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าจินอานกับลั่วจิ่นจือกลับทำเหมือนเพิ่งชนะศึกใหญ่มา

"พวกที่เป็นเจ้านายนี่ ขอแค่เป็นเงินติดหนี้ไว้ก่อนก็ไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลยหรือไงกันนะ"

ตอนเดินทางกลับมาถึงจวิ้นซาก็ใกล้จะถึงวันปีใหม่แล้ว ลั่วจิ่นจือเดินทางกลับเฉินเฉิงทันที ส่วนเจ้าจินอานก็ยังคงอยู่ตัวคนเดียว อย่าว่าแต่สนามอารมณ์เลย แม้แต่คนคุยแก้เหงาสักคนก็ยังไม่มี

ความจริงแล้วในคืนวันคริสต์มาสอีฟ เสิ่นจื่อเหยียน เหยาซิน และอวี๋เฟยต่างก็ส่งข้อความมาหาเจ้าจินอาน รวมถึงโจวฉู่ซินและหลินชิงเสวี่ยด้วย

มู่เหยาบล็อกเขาไปแล้ว ส่วนของซวีม่านม่านเขาก็ไม่มี

วันนี้พอเสร็จจากงาน เขาเปิดคิวคิวที่ตั้งสถานะซ่อนตัวขึ้นมา กวาดตามองรายชื่อเพื่อนในรายการแล้วก็ไม่มีอารมณ์อยากคุยกับใครเลย จึงเผลอกดเปิดช่องค้นหาแล้วลองพิมพ์ไอดีคิวคิวของเฉินชิงจื้อลงไป

ลองอยู่หลายครั้งกว่าจะถูก รูปโปรไฟล์ยังคงเป็นสีเทา

ตอนนั้นเองเจ้าโป๋หลานก็มาเคาะประตู ถามว่ายังไม่เลิกงานอีกเหรอ กลับมหาวิทยาลัยด้วยกันสิ

เจ้าจินอานกดส่งคำขอเป็นเพื่อนไปอย่างส่งเดช แล้วปิดคอมพิวเตอร์เดินออกจากห้อง

ระหว่างทางกลับมหาวิทยาลัย เจ้าโป๋หลานนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ เธอบอกว่าสถานะทางการเงินของบริษัทไม่ค่อยดีนัก บริษัทยังเป็นหนี้ธนาคารอยู่อีกสี่ล้านหยวน โชคดีที่ลั่วจิ่นจือยังคุมสินค้าซีรีส์ "ตงเจียง" ที่จือซิงให้รักษาสมดุลรายรับรายจ่ายได้

ค่าใช้จ่ายประจำวันและเงินเดือนพนักงานจึงไม่ต้องดึงเงินทุนของซีรีส์ "เจินหราน" มาใช้

เจ้าโป๋หลานกังวลว่ายังไม่ทันได้สยายปีกยิ่งใหญ่ บริษัทจะมา "แท้งก่อนกำหนด" เสียก่อน แล้วแบบนี้จะ "นำพา" หมู่บ้านเจ้าเจียไปสู่ความร่ำรวยได้อย่างไร

เจ้าจินอานนึกถึงเงินทุนอีกสองล้านกว่าหยวนในบัญชีหลักทรัพย์ของตัวเอง ในใจจึงไม่ได้ร้อนรนอะไรนัก

พอกลับถึงหอพัก หลิวช่วงเฟิงก็กำลังแทะหมั่นโถวอยู่อีกแล้ว

"ฮะๆ จินอานกลับมาแล้วเหรอ"

หลิวช่วงเฟิงดื่มน้ำอึกหนึ่งเพื่อกลืนหมั่นโถวลงคอ แล้วบอกว่าวันนี้เขาไปทำงานพาร์ตไทม์มาอีกแล้ว

ไปเป็นตัวประกอบมา เขาบอกว่าถึงตอนนั้นพวกนายจะได้เห็นฉันในทีวี แถมยังได้เจอดาราดังตั้งหลายคน หลิวช่วงเฟิงเล่าอย่างตื่นเต้นจนน้ำลายแตกฟอง

เพียงแต่พอพูดถึงเรื่องค่าจ้าง อารมณ์ก็เปลี่ยนเป็นโกรธจัดทันที

"พวกเหี้ยฝ่ายวิเทศสัมพันธ์เอ๊ย!"

"วันนี้ฉันถึงเพิ่งรู้ว่า งานที่พวกเรารับในกลุ่มน่ะ พวกมันหักหัวคิวไปครึ่งหนึ่ง! วันนี้กูไปยืนตากลมหนาวริมแม่น้ำเซียงเจียงทั้งวัน ได้มาแค่ยี่สิบห้าหยวนเนี่ยนะ!"

"ในกลุ่มเรามีคนสมัครตั้งหกสิบคน พวกเหี้ยนั่นไม่ต้องทำห่าอะไรเลย ฮุบเงินไปพันห้าร้อย!"

"พันห้าร้อยหยวนเลยนะโว้ย!"

"เหล่ากู่ นายว่าพวกมันใจดำชั่วช้าไหมล่ะ!"

หลิวช่วงเฟิงถึงกับไม่กินหมั่นโถวต่อ กู่เชาเฉิงเออออตามว่าใช่ๆๆ ดูท่าหลิวช่วงเฟิงคงจะบ่นกับกู่เชาเฉิงมาค่อนคืนแล้ว เจ้าจินอานไม่ได้ออกความเห็นอะไร

การหักหัวคิวเป็นเรื่องธรรมดา คนหนึ่งหาเงินด้วยแรงกาย อีกคนหาเงินด้วยสมอง

คุณอาจจะว่าเขาหน้าเลือด หรือเลือกที่จะไม่รับงานก็ได้ แต่คุณเปลี่ยนอะไรไม่ได้

นี่คือโครงสร้างทางสังคม

เจ้าจินอานส่งบุหรี่ให้มวนหนึ่งแล้วยิ้มพูด "ช่างเถอะน่า อีกสองวันทางบ้านนายก็โอนค่าครองชีพมาให้แล้ว"

"ค่าครองชีพผีน่ะสิ"

กู่เชาเฉิงนอนคว่ำอยู่บนเตียง "รองหัวหน้าห้องของเราตามกระแสน่ะสิ ยืมเงินคนอื่นไปซื้อลิปสติกให้เสี่ยวเสวี่ยของเขา ลิปสติกดิออร์เชียวนะ"

เจ้าจินอาน : ......

"หัวหน้าห้องพัก นายช่างกล้าทุ่มทุนจริงๆ กะจะไม่ใช้ชีวิตต่อไปแล้วเหรอ"

"ฉันก็ไม่อยากหรอก ก็หลี่อ้ายหลานพูดอะไรทำนองว่าปีใหม่ให้รางวัลตัวเอง..."

หลิวช่วงเฟิงยังโทษหลี่อ้ายหลาน บอกว่าหลี่อ้ายหลานโพสต์อวดลิปสติกรุ่นนี้ลงคิวคิวโซน แล้วหลินชิงเสวี่ยก็ไปคอมเมนต์ข้างใต้ว่าอยากได้มากเหมือนกันแต่ไม่มีเงิน

"เอาเรื่องอยู่นะ"

เจ้าจินอานหัวเราะเบาๆ พลันนึกขึ้นได้ "หลี่อ้ายหลานไม่ใช่เด็กนักศึกษายากจนเหรอ"

หลิวช่วงเฟิงบอกว่าเงินช่วยเหลือนักศึกษายากจนเพิ่งอนุมัติลงมา หลี่อ้ายหลานได้ไปพันห้าร้อยหยวน

กู่เชาเฉิงจึงพูดว่า "คนแบบนี้ยังได้เงินช่วยเหลือนักศึกษายากจนอีก ฉันพูดตั้งนานแล้ว นักศึกษายากจนที่ไหนกัน ในคิวคิวโซนวันนี้ชานมแก้วหนึ่ง พรุ่งนี้ชานมแก้วหนึ่ง พอได้เงินมาก็รีบเอาไปซื้อลิปสติกทันที ใช้ชีวิตสบายใจเฉิบกว่าพวกเราซะอีก!"

เจ้าจินอานไม่ได้รู้สึกขุ่นเคืองไม่พอใจอะไร หากเป็นชาติก่อนก็คงพอจะมีบ้าง

เขาปีนขึ้นเตียงจะนอน

กู่เชาเฉิงพูดขึ้นอีก "จินอาน จริงๆ นายควรจะยื่นขอนะ แล้วก็... ถังเสี่ยวฉิงไม่รู้ทำไมถึงไม่อนุมัติ"

เจ้าจินอานเพิ่งเปิดคอมพิวเตอร์ มือก็พลันชะงักไป

หลิวช่วงเฟิงพูดอย่างเก้อเขิน "ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน... ถังเสี่ยวฉิงอาจจะเตรียมเอกสารไม่ครบมั้ง"

กู่เชาเฉิงถามว่าเอกสารพวกนายที่เป็นกรรมการห้องไม่ต้องตรวจดูก่อนรอบหนึ่งเหรอ

น้ำเสียงฟังดูเหมือนกำลังตำหนิหลิวช่วงเฟิงอยู่บ้าง กู่เชาเฉิงไม่ชอบพฤติกรรมของหลี่อ้ายหลาน และรู้สึกเห็นใจถังเสี่ยวฉิง

หลิวช่วงเฟิงพูด "ฉันจะไปรู้ได้ไง ไม่ใช่ฉันเป็นคนตัดสินสักหน่อย"

คราวนี้หลิวช่วงเฟิงไม่ได้คุยโวโอ้อวดอะไร คงจะรู้สึกว่าไม่ยุติธรรมเหมือนกัน

ทั้งสองคนพูดจบก็ลอบสังเกตท่าทีของเจ้าจินอาน

เจ้าจินอานเคาะแป้นพิมพ์โดยไม่ตอบสนองอะไร เขากดเปิดกล่องข้อความดูประวัติการแชตกับถังเสี่ยวฉิง ผ่านไปครู่ใหญ่เขาถึงพับหน้าจอคอมพิวเตอร์ลงแล้วพูด "ฉันออกไปข้างนอกแป๊บหนึ่งนะ"

"เอ่อ จินอาน..."

หลิวช่วงเฟิงเอ่ยเตือน "ถังเสี่ยวฉิงทำงานพิเศษหารายได้อยู่ที่โรงอาหารนะ เธอยื่นเรื่องขอกับทางมหาวิทยาลัยไว้"