ตอนที่ 76 ไม่มีใครหรอก

ตารางเรียนของปีหนึ่งค่อนข้างแน่น ตอนเช้าโดยทั่วไปเริ่มตั้งแต่แปดโมง อาจจัดไว้สองถึงสี่คาบ หรือที่พวกนักศึกษามักแซวกันว่า "คาบแปดโมงเช้า" จึงต้องตื่นแต่เช้าไปจองที่นั่ง

มหาวิทยาลัยหลายแห่งแบ่งหนึ่งวิชาออกเป็นสองคาบย่อย แต่ละคาบย่อยใช้เวลาสี่สิบห้าถึงห้าสิบนาที พักระหว่างคาบห้าถึงสิบนาที หรือที่เพื่อนนักศึกษาเรียกกันว่าการเรียนสองคาบติดกัน

"จินอานไปไหนแล้วล่ะ"

เจ้าจินอานหายตัวไปตั้งแต่เมื่อวานช่วงบ่าย ตอนกลางคืนก็ไม่ได้กลับหอพัก นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เจ้าจินอานโดดเรียนติดต่อกัน

"หวังเหวยเทา นายรู้ไหมว่าจินอานไปไหน"

หวังเหวยเทาสนิทกับเจ้าจินอาน หลิวช่วงเฟิงจึงถามหวังเหวยเทา

"ไม่รู้สิ"

หวังเหวยเทาก็ส่ายหน้า "เขาแค่บอกฉันว่าถ้าอาจารย์เช็กชื่อก็ช่วยขานรับแทนหน่อย"

หลิวช่วงเฟิงเกาหัว "จินอานทำตัวลึกลับจัง ทุกวันกลับหอพักดึกมากเลย พี่เจ๋อ จินอานโดดเรียนบ่อยกว่าพี่อีกนะเนี่ย"

เฉินเจ๋อก็แปลกใจเหมือนกัน การโดดเรียนของเขาเป็นเพราะตื่นเช้าไม่ไหว แต่เจ้าจินอานเป็นนักศึกษาประเภทที่ดูเรียบร้อยเชื่อฟัง ไม่นึกเลยว่าพอโดดเรียนทีจะหายตัวไปหลายวัน

กู่เชาเฉิงเอ่ยขึ้น "ไม่ใช่ว่าซวีม่านม่านจะจัดวันเกิดเหรอ จินอานจะมาไหมเนี่ย"

ครั้งนี้ไม่ได้หารกันจ่าย

เฉินเจ๋อบอกกล่าวไว้ล่วงหน้าแล้ว ห้อง 406 กับ 303 เป็นหอพักคู่มิตร ซวีม่านม่านเสนอให้ไปกินด้วยกัน แต่ก็ไม่ได้เลือกร้านอาหารหรูหราอะไร

ปลายเดือนธันวาคม จวิ้นซาหนาวเหน็บมาก เป็นความหนาวชื้นแบบเข้ากระดูก

บนทางด่วนจากจวิ้นซาไปฝัวซาน ลั่วจิ่นจือที่นั่งเบาะหลังเหลือบมองเจ้าโป๋หลานตรงที่นั่งข้างคนขับเล็กน้อย ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้พลางเอ่ยถาม "จินอาน นายไม่ได้คิดจะแตะต้องหูเฉินใช่ไหม"

เจ้าจินอานตอบ "ความสามารถของหูเฉินธรรมดาเกินไป"

ลั่วจิ่นจือ : ...

เธอไม่คาดคิดเลยว่าเจ้าจินอานที่ดูสุภาพเรียบร้อย พอเข้ามาในบริษัทก็ปฏิรูปผลิตภัณฑ์ทั้งหมดทันที ทั้งยังเริ่มปรับเปลี่ยนโครงสร้างบุคลากร และยึดอำนาจด้านการเงินเอาไว้ก่อนเป็นอันดับแรก

เจ้าจินอานชำเลืองมองลั่วจิ่นจือข้างกาย "ถ้ามีความสามารถจริง คงไม่ตีตลาดในจวิ้นซาไม่แตกหรอก ตงเจียงอิ้นเซี่ยงของคุณเปิดตัวมาตั้งหลายปียังกระจายไปไม่ทั่วเฉินเฉิงด้วยซ้ำ"

ลั่วจิ่นจือ : ...

"นี่นายกำลังด่ากระทบฉันทางอ้อมอยู่ใช่ไหม"

ก็จริงอยู่ หูเฉินเป็นเพียงคนทำงาน ส่วนการตัดสินใจของบริษัทขึ้นอยู่กับลั่วจิ่นจือ

ลั่วจิ่นจือซึ่งสวมเสื้อโค้ตผ้าวูลแตะแขนเจ้าจินอานเบา ๆ "หูเฉินก็ทำงานใช้ได้นะ เขาเป็นคนเก่าคนแก่ของบริษัทแล้ว"

ซ่านเหว่ยเพิ่งรู้สึกตัวช้าไปจังหวะหนึ่ง จึงเหลือบมองกระจกมองหลัง

เถ้าแก่จะไล่ผู้จัดการหูออก แล้วประธานลั่วกำลังขอร้องแทนผู้จัดการหูงั้นเหรอ

ซ่านเหว่ยคุ้นเคยกับหูเฉินพอสมควร เขารู้ว่าเดิมทีหูเฉินเป็นเบอร์สองของบริษัท หรืออย่างแย่ที่สุดก็เป็นเบอร์สามเพราะโรงงานผลิตน้ำยังมีผู้อำนวยการโรงงานอยู่อีกคน ไม่นึกเลยว่าจะต้องให้ประธานลั่วมาออกปากขอร้องแทน

ทางด้านที่นั่งข้างคนขับ เจ้าโป๋หลานไม่ได้ส่งเสียง ได้แต่นิ่งฟังบทสนทนาจากด้านหลัง

เจ้าจินอานเอ่ย "คุณจะเอาเรื่องน้ำใจหรืออยากขยายบริษัทให้เติบโตล่ะ"

ลั่วจิ่นจือยันตัวขึ้นแล้วกระซิบข้างหูเจ้าจินอาน "ตอนนี้บริษัทยังขาดคน เห็นแก่หน้าฉันหน่อยอย่าเพิ่งไปยุ่งกับเขาเลย ไว้ค่อยว่ากันทีหลังเถอะ"

ซ่านเหว่ย : ...

เจ้าโป๋หลาน : ...

ให้มันได้อย่างนี้สิ ไม่มีเจ้านายคนไหนพูดเรื่องน้ำใจหรอก มีแต่จะพูดถึงเรื่องมูลค่าทั้งนั้น

เจ้าจินอานลูบหูตัวเอง ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้หรือไงว่าทำแบบนี้มันจั๊กจี้

ริมฝีปากของลั่วจิ่นจือแทบจะแตะโดนใบหูของเจ้าจินอานอยู่แล้ว พอนั่งลงก็ไม่ยอมขยับกลับไป ยังคงนั่งเบียดแนบชิดอยู่ข้างตัวเขา

เจ้าโป๋หลานเหลือบมองกระจกมองหลังสลับซ้ายขวา พลางคิดในใจว่าต่อไปฉันกับเจ้าจื้อหย่งคงไม่ต้องเปลี่ยนจากเรียกประธานลั่วเป็นเรียกคุณอาสะใภ้หรอกนะ

"จินอาน นายกำลังเขียนอะไรน่ะ เธอผู้ร้อนแรง 105 องศาเซลเซียสเหรอ"

"เพลงน่ะ"

เจ้าจินอานกอดโน้ตบุ๊กเอาไว้ เขานึกถึงเพลงโฆษณาเพลงหนึ่งของวัตสัน "เพลงโฆษณาของเจินหรานช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิปีหน้า"

"นายแต่งเพลงเป็นด้วยเหรอเนี่ย!?"

ลั่วจิ่นจือยิ่งเบียดเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ เจ้าจินอานถูกเธอทำให้จิตใจเตลิดไปเล็กน้อย ย้อนเวลากลับมาครึ่งปีแล้วเขายังไม่ได้แตะต้องผู้หญิงเลย เรื่องพรรค์นี้พอเคยลิ้มลองแล้วย่อมรู้รสชาติ

คนที่ไม่เคยทำมาก่อนอาจจะยังไม่นึกอยาก

ทว่าหลังจากได้เห็นรูปถ่ายสุดเย้ายวนของหลินชิงเสวี่ย แถมยังได้กอดซูเหมี่ยนไปอีก เจ้าจินอานไม่ได้อยากมีความรัก แต่เขานึกอยากได้ผู้หญิงขึ้นมาจริง ๆ

เมื่อเดินทางถึงฝัวซาน ลั่วจิ่นจือได้ติดต่อโรงงานไว้ล่วงหน้าสองสามแห่งและสอบถามราคาแล้ว เจ้าจินอานเองก็ให้เจ้าโป๋หลานสอบถามล่วงหน้าไว้อีกหลายแห่ง ทว่าผลลัพธ์กลับไม่ค่อยดีนัก

พอได้ยินว่าจะจ่ายเงินมัดจำเพียงสามสิบเปอร์เซ็นต์ บรรดาเถ้าแก่โรงงานตู้แช่เย็นก็ไม่มีใครยอมรับออร์เดอร์เลยสักคน

เจ้าที่ใจกล้าที่สุดยังบอกว่าต้องจ่ายค่าสินค้าอย่างน้อยหกสิบเปอร์เซ็นต์

ในความเป็นจริงนี่ก็แสดงให้เห็นว่า ราคาที่เจ้าโป๋หลานต่อรองนั้นมีกำไรอยู่อย่างน้อยสี่สิบเปอร์เซ็นต์ขึ้นไป

ล่มไปอีกเจ้าหนึ่ง ตอนเดินออกจากโรงงาน ซ่านเหว่ยดึงประตูรถเปิดออก ลั่วจิ่นจือพูดพลางยิ้มว่า "จินอาน สามสิบเปอร์เซ็นต์มันน้อยไปจริง ๆ นั่นแหละค่ะ พวกเขากลัวจะไม่ได้เงินส่วนที่เหลือ"

"ผมก็อยากจ่ายเพิ่มนะ แต่เงินของบริษัทพอเหรอครับ"

เจ้าจินอานจุดบุหรี่ขึ้นสูบ "ทั้งการวิจัยและพัฒนา ทั้งการโปรโมต ปีหน้ายังต้องลงโฆษณาทางทีวีอีก"

ลั่วจิ่นจือนับคำนวณเวลา อีกไม่กี่วันก็ปีหน้าแล้ว เธอจึงเอ่ยขึ้นว่า "วันนี้น่าจะเป็นวันคริสต์มาสอีฟของพวกคนหนุ่มสาวอย่างพวกเธอใช่ไหมคะ"

จวิ้นซา

เฉินเจ๋อจองร้านอาหารที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวไว้แห่งหนึ่ง สั่งเค้กไว้ ทั้งยังซื้อช่อดอกกุหลาบมาหนึ่งช่อ จากนั้นก็ขับรถไปรับสาว ๆ สี่คนจากห้อง 406 ที่จงหนาน

โดยรวมแล้ว เฉินเจ๋อนับว่าเป็นแฟนหนุ่มที่ผ่านมาตรฐานทีเดียว

พอมาถึงห้องส่วนตัวในร้านอาหาร เหยาซินก็แซวขึ้นว่า "เฉินเจ๋อ ไม่ใช่กุหลาบเก้าสิบเก้าดอกเหรอเนี่ย"

เฉินเจ๋อยิ้มแหะ ๆ "ฮ่า ๆ สิบสองดอกน่ะ"

"สิบสองดอกเหรอ ไม่ใช่เก้าดอกหรือสิบเอ็ดดอกหรอกเหรอ ที่หมายถึงรักชั่วนิจนิรันดร์กับรักเดียวใจเดียวน่ะ"

เฉินเจ๋อพูดว่า "เพลง 'จุ้ยเหม่ย' ของอวี่เฉวียน ในเนื้อเพลงมันสิบสองดอกไง"

"เชี่ย พี่เจ๋อ ยังเป็นพี่ที่เข้าใจว่ะ"

หลิวช่วงเฟิงแสดงออกว่าได้ความรู้ใหม่แล้ว กุหลาบเก้าดอกน้อยเกินไปดูไม่สวย คราวหน้าเขาก็จะส่งกุหลาบสิบสองดอกให้หลินชิงเสวี่ยบ้าง

เสิ่นจื่อเหยียนสะกิดซวีม่านม่านเบา ๆ "เฉินเจ๋อโรแมนติกจังเลยนะ เธอสวยที่สุดในใจเขาจริง ๆ ด้วย"

มู่เหยากับเหยาซินก็พากันมาล้อมซวีม่านม่านไว้ ซวีม่านม่านกอดช่อดอกกุหลาบขึ้นมาดม เอ่ยคำว่า "ขอบคุณนะ" กับเฉินเจ๋อ จากนั้นก็วางมันคู่กับเค้กไว้ด้านข้าง

เฉินเจ๋อยังหยิบกระเป๋าชาแนลออกมาอีกใบ บอกว่าเป็นของขวัญวันเกิดที่แม่ของเขามอบให้เธอ

นี่ต่างหากที่เป็นสิ่งที่ทำให้พวกผู้หญิงอิจฉา โดยเฉพาะมู่เหยา

ไม่ได้อิจฉากระเป๋าชาแนล แต่อิจฉาที่แม่ของเฉินเจ๋อเอ็นดูซวีม่านม่านขนาดนั้น

เอาเถอะ ก็อิจฉาชาแนลด้วยเหมือนกัน แม่ของเฉินเจ๋อทั้งรวยมากและยังชอบซวีม่านม่านขนาดนี้

ความรักในรั้วมหาวิทยาลัยแบบนี้ พูดตามตรงว่ายากจะไม่ให้คนอื่นอิจฉาได้จริง ๆ

"เจ้าจินอานไม่มาเหรอ"

เฉินเจ๋อพูดว่า "บอกเขาล่วงหน้าตั้งสองวันแล้วนะ เมื่อกี้เพิ่งโทรไป เขาบอกว่าไม่ได้อยู่จวิ้นซา"

พอได้ยินคำตอบแบบนั้น มู่เหยาก็รู้สึกผิดหวังอย่างมาก เธอถามเฉินเจ๋อว่า "พวกนายรู้ไหมว่าจินอานไปไหน"

กู่เชาเฉิงแย่งตอบ "ไม่รู้สิ อาจจะกลับบ้านอีกแล้วมั้ง คราวที่แล้วเขาก็กลับบ้านเหมือนกัน"

พอได้ยินเฉินเจ๋อบอกว่าแจ้งเจ้าจินอานล่วงหน้าไปสองวันแล้ว ซวีม่านม่านก็ไม่รู้ว่าทำไม ในใจกลับรู้สึกเคว้งคว้างผิดหวังอยู่นิด ๆ หากเป็นวันที่กระชั้นชิดก็ยังพอว่า เพราะเจ้าจินอานอาจจะจัดสรรเวลาไม่ทัน

ซวีม่านม่านยกแก้วขึ้นแล้วยิ้มพูดว่า "วันนี้เป็นวันคริสต์มาสอีฟด้วย ขอบคุณทุกคนที่สละเวลามาฉลองวันเกิดเป็นเพื่อนฉันนะ"

เสิ่นจื่อเหยียนยกแก้วขึ้นพูดว่า "พวกเราไม่มีแฟนอยู่แล้ว มาเกาะเธอกินของอร่อย ๆ ไง"

"ใช่ ๆ ๆ!"

ทุกคนต่างยกแก้วขึ้นชน พร้อมกับอวยพรให้ม่านม่านอายุสิบแปดปีตลอดไป!

ระหว่างมื้ออาหาร

กู่เชาเฉิงแอบชำเลืองมองมู่เหยาไม่หยุด เขารู้ดีว่ามู่เหยาเป็นแฟนเก่าของรูมเมท และรู้สุภาษิตที่ว่า "เมียเพื่อนห้ามแตะ" แต่ก็ยังอดใจไม่ไหวที่จะแอบมองมู่เหยาอยู่ดี

มู่เหยาทำหน้ามุ่ย ไม่ได้เจอเจ้าจินอานเลยอารมณ์ไม่ค่อยดีสักเท่าไร

กู่เชาเฉิงอิจฉาเจ้าจินอานเข้าจริง ๆ แล้ว

เสิ่นจื่อเหยียนดึงแขนมู่เหยาเบา ๆ แล้วกระซิบว่า "เธอร่าเริงหน่อยสิ วันนี้วันเกิดม่านม่านนะ"

เสิ่นจื่อเหยียนเป็นคนคำนึงถึงส่วนรวม แม้จะผิดหวังอยู่นิดหน่อยที่เจ้าจินอานไม่มา แต่พอมีหลิวช่วงเฟิง บรรยากาศก็ไม่มีทางเงียบเหงาเด็ดขาด อีกทั้งยังมีเสิ่นจื่อเหยียนคอยคุมหัวข้อสนทนา ทำให้ห้องส่วนตัวครึกครื้นอย่างยิ่ง

เหยาซินเอ่ยถามขึ้นมากะทันหันว่า "ม่านม่าน เธอกับเฉินเจ๋อพอเรียนจบมหา'ลัยแล้วก็จะแต่งงานกันเลยใช่ไหม"

มือที่กำลังคีบอาหารของซวีม่านม่านชะงักไปครู่หนึ่ง เธอยิ้มรับแต่ไม่ได้ตอบอะไร

หลิวช่วงเฟิงกับกู่เชาเฉิงยังช่วยกันส่งเสียงแซว บอกว่าพี่เจ๋อน่าจะเป็นคนแรกในหอพักพวกเราที่ได้แต่งงาน

ในชาติก่อนก็เป็นเช่นนี้จริง ๆ ในคืนที่หวังเหวยเทามาทำงานต่างถิ่นที่จวิ้นซาหลังจากเรียนจบมหา'ลัยไปสามปี หวังเหวยเทายังคงเป็นหมาโสด เจ้าจินอานเพิ่งจะรู้จักเฉินชิงจื้อได้ไม่นาน ส่วนเฉินเจ๋อก็แต่งงานกับซวีม่านม่านไปได้สองปีครึ่งแล้ว

เฉินเจ๋อเป็นผู้ชายคนแรกในบรรดาหนุ่ม ๆ ห้องบัญชีหนึ่งที่แต่งงาน

แต่ที่แปลกก็คือ จนกระทั่งก่อนที่เขาจะเกิดใหม่ เจ้าจินอานก็ไม่เคยเห็นเฉินเจ๋อโพสต์รูปลูกอวดในหน้าโมเมนต์เลยสักครั้ง

อย่างน้อยในคืนที่อยู่บาร์ตอนนั้น ซวีม่านม่านก็ยังไม่ได้เป็นแม่คน หรือบางทีพวกที่ทำธุรกิจอาจจะไม่โพสต์รูปลูกลงโมเมนต์ก็ได้ เจ้าจินอานไม่มีวีแชตของซวีม่านม่าน และไม่เคยเอ่ยปากถาม

ซวีม่านม่านเองก็ไม่ได้แอดวีแชตของเจ้าจินอานมาเช่นกัน

พอกินข้าวเสร็จ เฉินเจ๋อก็จัดแจงพาไปร้องคาราโอเกะต่อ ร้องเพลง "จุ้ยเหม่ย" มอบให้แก่ซวีม่านม่าน

ทุกคนต่างให้ความร่วมมือปรบมือตามจังหวะ เฉินเจ๋อถือไมค์ร้องเพลงได้ไม่ค่อยเอาไหนเท่าไร ทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกลึกซึ้งอย่างหาได้ยาก ซวีม่านม่านเองก็มองเฉินเจ๋อพลางปรบมือ ในใจคิดว่าในทางความรู้สึกแล้วเธอผิดต่อเฉินเจ๋อจริง ๆ แบบนี้ไม่ยุติธรรมกับเขาเลยสักนิด

พอคิดได้เช่นนี้ ซวีม่านม่านก็ยิ้มให้เฉินเจ๋อ แล้วตั้งใจปรบมือตามจังหวะเพลง

ทุกคนสนุกกันจนเกือบเที่ยงคืนถึงได้กลับมหาวิทยาลัย ทางมหาวิทยาลัยใจดีเป็นพิเศษสักครั้ง ป้าผู้ดูแลหอพักรู้ว่าคืนวันคริสต์มาสอีฟพวกนักศึกษาจะกลับหอกันดึก

ระหว่างทางเดินกลับหอพัก เหยาซินเอ่ยปากชมเฉินเจ๋อไม่ขาดปาก เสิ่นจื่อเหยียนก็บอกว่าเฉินเจ๋อเป็นคนดีใช้ได้

สี่สาวห้อง 406 ล้วนมีทัศนคติที่ดีพอตัว ไม่มีใครคอยจับผิด มีแต่พูดชมเฉินเจ๋อ

ซวีม่านม่านก็ยิ้มพลางพยักหน้าตาม

จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือก็ส่งเสียง "ติ๊ง" ดังขึ้น

เจ้าจินอาน: สุขสันต์วันเกิด

เวลา 23 นาฬิกา 58 นาที

คำว่า "สุขสันต์วันเกิด" ประโยคนี้ส่งมาก่อนจะเลยเที่ยงคืน ซวีม่านม่านเห็นข้อความแล้วก็เก็บโทรศัพท์ลง เหยาซินที่อยู่ข้าง ๆ ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า "ม่านม่าน ใครเหรอ"

"ไม่มีใครหรอก"

ซวีม่านม่านยังคงยิ้มออกมาอยู่ดี