ตอนที่ 75 จัดตั้งทีมงาน

เหยาซินวางโทรศัพท์มือถือลงทันที แล้วเกาะขอบเตียงชะโงกหน้าไปทางเตียงของมู่เหยาด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็นเต็มแก่

ซวีม่านม่านเองก็ผึ่งหูฟังด้วยเช่นกัน

มู่เหยารู้สึกถึงวิกฤตอยู่ลึก ๆ ดูเหมือนว่าพอเข้ามหาวิทยาลัยแล้วเจ้าจินอานจะเป็นที่ชื่นชอบของสาว ๆ มาก เธอจึงพูดว่า "ฉันกับจินอานเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายกันมาสามปี จินอานชอบฉันตั้งแต่ตอนอยู่ ม.4 แล้วค่ะ"

เหยาซินเบิกตากว้าง "ม.ปลายพวกเธอมีความรักกันได้ด้วยเหรอ เจ้าจินอานสารภาพรักกับเธอตั้งแต่ ม.4 เลยเหรอ"

"เปล่าหรอก"

เมื่อเผชิญกับสายตาใคร่รู้ของบรรดารูมเมท มู่เหยาก็รู้สึกภูมิใจอยู่ลึก ๆ จึงพูดแบบใส่สีตีไข่ไปเต็มที่ "แต่จินอานชอบฉันตั้งแต่ ม.4 แล้วล่ะ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ"

"เวลาเรียนเขาก็จะแอบมองฉัน พอฉันตอบคำถามครู เขาก็จะจ้องมองฉันตลอด แถมตอนพักเบรกเวลาฉันออกไปเดินเล่น เขาก็จะแอบมองฉันอยู่ไกล ๆ ด้วย"

"เขานึกว่าฉันไม่รู้ แต่จริง ๆ แล้วฉันรู้หมดแหละ"

มู่เหยาพยายามบรรยายภาพของเด็กหนุ่มที่แอบรักเธออย่างสุดความสามารถ

ถ้าอวี๋เฟยอยู่ที่นี่ด้วย คงจะมีเครื่องหมายคำถามเต็มหัวเป็นแน่

เจ้าจินอานเคยแอบมองพวกเราตอนพักเบรกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เขาไม่ได้ฟุบหลับอยู่กับโต๊ะเรียนหรอกเหรอ แต่เวลาเธอเดินเข้าห้องเรียน เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอจริง ๆ นั่นแหละ

เหยาซินอ้าปากค้างแล้วพูดว่า "เหยาเหยา ฟังเธอเล่าแบบนี้แล้ว เจ้าจินอานดูเหมือนพวกโรคจิตแอบถ้ำมองเลยแฮะ"

ซวีม่านม่านอดหลุดขำออกมาไม่ได้

เสิ่นจื่อเหยียนเองก็ไม่ค่อยเชื่อคำพูดของมู่เหยานัก จากความเข้าใจที่เธอได้มีปฏิสัมพันธ์กับเจ้าจินอานอยู่สองสามครั้ง ข้อสรุปที่เสิ่นจื่อเหยียนคิดในหัวจึงแทบไม่ต่างจากอวี๋เฟยเลย

เรื่องแอบมองในห้องเรียนน่ะเชื่ออยู่

แต่มันไม่ได้เว่อร์ขนาดนั้น

มู่เหยาเล่าว่าการสารภาพรักเกิดขึ้นหลังจบการสอบเกาเข่า ไม่มีดอกกุหลาบ วันที่กลับมาโรงเรียน เจ้าจินอานยัดจดหมายรักให้เธอสองฉบับ

"สองฉบับเหรอ"

"ทำไมถึงเป็นสองฉบับล่ะ"

หญิงสาวทั้งสามคนต่างประหลาดใจ

มู่เหยานึกย้อนความหลังด้วยความกระหยิ่มใจ เธอพูดว่า "จริง ๆ ฉันก็แปลกใจเหมือนกัน เพราะมีฉบับหนึ่งที่จินอานเขียนเสร็จตั้งแต่ตอน ม.4 เพียงแต่เพิ่งจะเอาให้ฉันหลังสอบเกาเข่าเสร็จ"

"ฉันเคยถามเขาว่าทำไมถึงไม่ให้ตั้งแต่ตอน ม.4 เขาก็บอกว่ากลัวจะกระทบเรื่องการเรียนของฉัน"

ในห้องพักเงียบลงชั่วขณะ

เหยาซินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "มู่เหยา เจ้าจินอานดีกับเธอจริง ๆ เลย เขายังคิดเผื่อไปถึงเรื่องกลัวกระทบการเรียนของเธอด้วย"

"จื่อเหยียน โรแมนติกเนอะ จดหมายรักตอน ม.4 เอามาให้ตอน ม.6 โรแมนติกกว่าดอกกุหลาบที่เธอว่าเยอะเลย"

เหยาซินหันไปถามเสิ่นจื่อเหยียน

"อืม โรแมนติกกว่าหอบดอกกุหลาบจริง ๆ นั่นแหละ"

เสิ่นจื่อเหยียนก้มมองข้อความในมือถืออีกครั้ง พลางคิดในใจว่าโรแมนติกกว่าการส่งบีเอ็มดับเบิลยูมาให้ร้อยคันเสียอีก

ซวีม่านม่านนอนหงายลงไปเช่นกัน พลางเหม่อมองเพดานห้อง

"จดหมายรักสองฉบับ ผักกาดดองเค็ม"

ที่เธอบอกว่าอยากไปเที่ยวนั้น เธออยากไปดูหมู่บ้านเจ้าเจียจริง ๆ

ถ้าไม่มีเฉินเจ๋อละก็ ปิดเทอมฤดูหนาวนี้เธอก็อยากไปแล้ว

ซูเหมี่ยนกลับนครหลวงไปแล้ว คนทั้งคนราวกับหายตัวไป เจ้าจินอานจึงเหมือนแค่ไปเป็นอาสาสมัครอยู่สองวันเท่านั้น

วันที่อวี๋ซิวหรานออกจากมหาวิทยาลัย เจ้าจินอานไปส่งเขา

อวี๋ซิวหรานยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่งแล้วพูดว่า "เจ้าจินอาน งานครบรอบ 80 ปีของมหาวิทยาลัย พวกเรากลับมาด้วยกันนะ!"

เจ้าจินอานจุดบุหรี่ แล้วกระดิกนิ้วไปทางที่ไม่ไกลนัก

รถออดี้ A6 ค่อย ๆ แล่นเข้ามาใกล้ ซ่านเหว่ยลงจากรถในระยะห่างสิบเมตร

"เชี่ยเอ๊ย ข้าไปละ!"

อวี๋ซิวหรานหิ้วกระเป๋าขึ้นรถ แล้วหันกลับมาพูดว่า "เจ้าจินอาน อีกสิบปีข้างหน้า มาดูกันว่ารถของใครจะเจ๋งกว่ากัน!"

"รักษาตัวด้วย!"

เจ้าจินอานโยนบุหรี่หวงฝูในกระเป๋าเสื้อให้เขาอย่างไม่ใส่ใจ

อวี๋ซิวหรานบอกเพียงว่าจะไปเซินเฉิง เจ้าจินอานรู้ว่าเขาเรียนเอกวิทยาการคอมพิวเตอร์ จึงไม่ได้รั้งไว้

อวี๋ซิวหรานค่อนข้างทะนงตัวและทะเยอทะยาน ปล่อยให้เขาไปเผชิญโลกกว้างเสียก่อนเถอะ บางเรื่องต้องเจอกับอุปสรรคขวากหนามจนหัวร้างข้างแตกเสียก่อนถึงจะเข้าใจ

ลูกจ้างก็คือลูกจ้าง ผู้ประกอบการก็คือผู้ประกอบการ นายทุนก็คือนายทุน

"เถ้าแก่ครับ!"

รอจนคนไปแล้ว ซ่านเหว่ยถึงขับรถเข้ามาหา

อาจเป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากอวี๋ซิวหราน เจ้าจินอานจึงยืดเส้นยืดสายแล้วเอ่ยขึ้นว่า "ถึงเวลาลงมือจัดตั้งทีมงานของตัวเองเสียที ไม่อย่างนั้นอีกสิบปีข้างหน้าหัวหน้าแผนกอวี๋..."

ซ่านเหว่ยรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง เถ้าแก่ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปอีกแล้ว

"เถ้าแก่ครับ ผมนี่ไงสมาชิกคนหนึ่งในทีมของเถ้าแก่"

ซ่านเหว่ยกล่าวอย่างจริงใจเพื่อแสดงความจงรักภักดี

เจ้าจินอานยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือกดโทรออกไปเบอร์หนึ่ง

ปลายสายรับสายอย่างรวดเร็ว

"ฮัลโหล จินอาน มีเรื่องอะไรเหรอ"

"เจ้าโป๋หลาน มาพบผมหน่อย"

ด้วยความที่เจ้าจินอานมีพื้นเพมาจากสายบัญชี สิ่งแรกที่เขานึกถึงจึงเป็นเรื่องการเงินของบริษัท

ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจลั่วจิ่นจือ แต่เรื่องการเงินของบริษัทต้องเป็นคนของตัวเอง

เจ้าโป๋หลานงุนงงไปหมด

การที่เจ้าจินอานเรียกเธอว่า "เจ้าโป๋หลาน" ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร เพราะลำดับอาวุโสในตระกูลเห็นกันอยู่ แต่คำว่า "มาพบผมหน่อย"... เจ้าโป๋หลานนึกว่าเจ้าจินอานไปเจอเรื่องอะไรเข้าเสียอีก

พอเดินพ้นประตูมหาวิทยาลัยออกมา เธอก็เห็นเจ้าจินอานนั่งอยู่ที่เบาะหลังของรถออดี้ A6

"ขึ้นรถสิ"

เจ้าโป๋หลานขึ้นรถไปด้วยความงุนงง เธอชำเลืองมองซ่านเหว่ยที่กำลังขับรถ "จินอาน นาย... รถของใครน่ะ"

ไม่แปลกที่เจ้าโป๋หลานจะสงสัย และไม่แปลกที่เจ้าจินอานจงใจวางมาด เพราะถ้าไม่ทำแบบนี้ เจ้าโป๋หลานก็คงยากจะยอมรับว่าเขาคือเถ้าแก่ และหากไร้ซึ่งการรับรู้นี้ ก็ยากจะปรับทัศนคติให้เหมาะสมได้

ในใจของเจ้าโป๋หลาน ภาพของเจ้าจินอานยังคงหยุดอยู่ที่เด็กชายตัวน้อยสะพายกระเป๋านักเรียนเดินตามก้นเธอต้อย ๆ

เจ้าจินอานไม่ได้อธิบายที่มาของเงิน มันยากที่จะอธิบาย

เมื่อมาถึงบ้านของซ่านเหว่ยและขึ้นไปชั้นสอง เจ้าจินอานก็ชี้ไปยังห้องทำงานห้องหนึ่ง "นี่คือห้องทำงานของเธอ แผนกการเงิน"

"จินอาน นายหมายถึงตงเจียงอิ้นเซี่ยงเหรอ"

เจ้าโป๋หลานยังคงมึนงงอยู่บ้าง คนเมืองจือซิงไม่มีใครไม่รู้จักทะเลสาบตงเจียง

เธอเหลือบมองป้ายหน้าห้องทำงานของเจ้าจินอาน รองผู้จัดการทั่วไป

เจ้าจินอานยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหยิบป้ายชื่อของลั่วจิ่นจือจากห้องข้าง ๆ ขึ้นมาแล้วพูดว่า "ป้ายผู้จัดการทั่วไปอันนี้จะเอามาติดที่ประตูห้องผมก็ได้เหมือนกัน"

"จินอาน นายรอก่อน ขอฉันเรียบเรียงความคิดแป๊บหนึ่ง"

"ไม่เป็นไร ค่อย ๆ คิดไป เครื่องดื่มหยิบดื่มได้ตามสบายเลย"

เจ้าโป๋หลานกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง เธอก็มองหน้าเจ้าจินอานแล้วถามขึ้นว่า "จินอาน ฉันได้เงินเดือนไหม"

เจ้าจินอานชะงักไปเล็กน้อย "เธอนี่ทำใจยอมรับได้เร็วดีนะ จะให้จ่ายเป็นเครื่องดื่มแทนก็ได้"

ด้วยฐานะทางบ้านของเจ้าจินอานมันยากจะยอมรับได้จริง ๆ เจ้าโป๋หลานจึงพูดว่า "ปีนี้ฉันอยู่ปีสามแล้ว เดิมทีก็กำลังหาสถานที่ฝึกงานอยู่พอดี เอ่อ จริงสิ ยังมีโจวฉู่ซินอีกคนนะ"

"โจวฉู่ซินไม่ได้ พวกเธอสนิทกันเกินไป"

ต่างคนต่างก็เรียนสาขาการบัญชี คำพูดบางอย่างจึงไม่ต้องอธิบายให้โจ่งแจ้งจนเกินไป

นักบัญชีกับสมุห์บัญชีในแผนกการเงินเป็นเพื่อนสนิทกัน คิดจะทำอะไรกันล่ะ จะเล่นบท 'หนูขนเสบียงย้ายรัง' กันหรือไง

"เธอมีใบอนุญาตนักบัญชีใช่ไหม"

เจ้าโป๋หลานนั่งลงบนโซฟาด้วยสีหน้าเซ็ง ๆ "ของพรรค์นั้นสอบได้ตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วย่ะ"

เจ้าจินอานพูดว่า "เงินเดือนเปิดให้เธอก่อนหนึ่งพันสองร้อย เธอต้องเฝ้าเงินให้ผมให้ดี ถ้าไม่มีลายเซ็นผมห้ามเบิกจ่ายเงินออกไปเด็ดขาด"

เจ้าโป๋หลานพยักหน้าอย่างจริงจัง "นายวางใจได้เลย"

เรื่องพรรค์นี้ไม่ต้องพูดก็รู้ ทั้งสองคนล้วนมาจากหมู่บ้านเจ้าเจีย ตามศักดิ์แล้วเจ้าโป๋หลานยังต้องเรียกเจ้าจินอานว่า 'อา' เธอรู้ดีว่าตัวเองควรจะเข้าข้างใครและต้องฟังคำสั่งใคร

เจ้าจินอานไม่ได้ปิดบังอะไรอีก แผนกการเงินย่อมเข้าใจบัญชีของบริษัทดีที่สุด เขามองเจ้าโป๋หลานครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ในบัญชีบริษัทมีเงินอยู่ไม่กี่ล้านก็จริง แต่ต้องใช้พัฒนาธุรกิจ..."

"เงินเดือนของเธอ พอทำกำไรได้แล้วผมจะขึ้นให้นะ"

ในปี 2006 เงินเดือนหนึ่งพันสองร้อยสำหรับคนที่เรียนจบจากซือต้านั้นนับว่าค่อนข้างน้อยจริง ๆ เจ้าโป๋หลานพยักหน้า "งั้นนายก็อย่าไปเลียนแบบพวกเถ้าแก่ที่เอาแต่วาดวิมานในอากาศให้ฉันล่ะ นาย... นายยังเป็น..."

เมื่อมองหน้าเจ้าจินอาน คำว่า 'อา' ก็ติดอยู่ที่ริมฝีปากไม่ได้เอ่ยออกมาแล้วหัวเราะร่า

"อาสะใภ้กับย่าของนายรู้เรื่องนี้หรือยัง"

เจ้าจินอานส่ายหน้า "อีกไม่นานก็คงรู้ ดูขนาดเธอยังต้องใช้เวลาตั้งนานกว่าจะยอมรับได้... เธอคิดว่าย่าจะทำใจรับได้ยังไงล่ะ"

พูดจบ เจ้าจินอานก็ลุกขึ้นไปปิดประตู

เจ้าโป๋หลานรู้ทันทีว่านี่คือเตรียมจะคุยเรื่อง 'คนในหมู่บ้าน' กันแล้ว

"ถ้าอาสะใภ้ผมรู้เข้า เสียงตามสายในหมู่บ้านคงไม่ต้องเปิดประกาศวันละสามรอบ เช้า กลางวัน เย็น เลยเหรอ"

"คิก ๆ ๆ..."

เจ้าโป๋หลานหัวเราะจนตัวงอ หวังจินหรูเป็นคนแบบนั้นจริง ๆ ถ้าเธอรู้ว่าเจ้าจินอานประสบความสำเร็จขนาดนี้ งานการคงไม่ทำแล้ว วัน ๆ เอาแต่นั่งเฝ้าที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้านแน่

แค่เสียงตามสายในหมู่บ้านประกาศยังไม่พอ ตัวเองยังต้องเดินตระเวนอวดไปทั่วทั้งหมู่บ้านอีกต่างหาก

"เจ้าโป๋หลาน ผมกำลังคิดอยู่ว่าหมู่บ้านเจ้าเจียของเราเหมาะจะปลูกไม้ผลอะไร..."

การได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้งทำให้เจ้าจินอานมีอุดมคติอยู่บ้าง เขาไม่ได้พูดออกมาจนหมด แต่เจ้าโป๋หลานก็เข้าใจความหมาย เธอรู้สึกขึ้นมาทันทีว่างานนี้มีความหมายและทรงคุณค่ามากขึ้นไปอีก

ถ้าหากสามารถทำเหมือนอำเภอหย่งซิงที่อยู่ข้าง ๆ ซึ่งมีส้มปิงถังรสชาติ 'หวานยิ่งกว่ารักแรก' ได้ คนในหมู่บ้านเจ้าเจียก็จะมีช่องทางหารายได้เพิ่มขึ้นอีกทางหนึ่ง

เรื่องแบบนี้ ที่สำคัญที่สุดก็คือช่องทางการจัดจำหน่าย...

ยิ่งคิดเจ้าโป๋หลานก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้น ตอนนี้ต่อให้เจ้าจินอานไม่เอ่ยถึงเรื่องเงินเดือน เธอก็ยินดีจะมาทำงานให้อยู่ดี เพียงแต่ว่าอย่างไรเสียเขาก็มีศักดิ์เป็นอา

ทั้งสองคนพูดคุยกันอยู่ในห้องทำงานเป็นเวลานาน

เจ้าโป๋หลานถามถึงทิศทางการพัฒนาของบริษัทและแผนงานที่มีต่อหมู่บ้านเจ้าเจีย สุดท้ายเมื่อคิดดูแล้ว เธอก็ยังตัดสินใจถามเจ้าจินอานออกไป

"จินอาน เรื่องนี้แม่นายรู้หรือยัง"

เจ้าจินอานส่ายหน้า

เจ้าโป๋หลานจึงไม่ได้ซักไซ้ถามอะไรต่ออีก