ตอนที่ 74 จดหมายรักสองฉบับ

"จินอาน เมื่อคืนนอนที่โรงแรม..."

เฉินเจ๋อเอ่ยด้วยความอิจฉานิด ๆ เขาเห็นหน้าตาของซูเหมี่ยนชัดเจนเต็มสองตา

ทุกคนเงียบไปชั่วขณะ

มู่เหยากำหมัดเล็ก ๆ แน่น "แล้วคืนนี้จินอานยังต้องไปโรงแรมอีกไหมคะ"

เมื่อเห็นเจ้าจินอานไปปรนนิบัติดูแลผู้หญิงคนอื่น มู่เหยาก็รู้สึกเหมือนแฟนหนุ่มกำลังนอกใจ

ไม่มีใครส่งเสียง

ซวีม่านม่านยืดหลังตรงมองไปแถวหน้า เธอเป็นคนที่มี "สิทธิ์" น้อยที่สุด ตัวเองก็มีแฟนอยู่แล้ว แต่ในใจกลับแอบหวังให้เจ้าจินอาน "ครองตัวเป็นโสด" ไปตลอด

ตัวเธอเองก็อธิบายความรู้สึกนี้ไม่ถูกเหมือนกัน

ยังดีที่ผ่านไปแค่ครึ่งชั่วโมงซูเหมี่ยนก็กลับ อู๋เสี่ยวรับสายโทรศัพท์ เจ้าจินอานเข็นวีลแชร์ โดยมีอธิการบดีกงกับรองอธิการบดีอีกหลายคนเดินตามออกมาส่ง

เจ้าจินอานให้อู๋เสี่ยวรับหน้าที่เข็นต่อ ซูเหมี่ยนไม่ได้พูดอะไร

ไม่ไกลจากโรงยิมมีรถออดี้สีดำจอดอยู่คันหนึ่ง ผู้บริหารมหาวิทยาลัยหลายคนกำลังยืนทักทายพูดคุยกับใครบางคนข้างรถ เจ้าจินอานรู้ดีว่าคนคนนั้นคือซูจิ่งสิง พี่ชายคนรองของซูเหมี่ยน

เช่นเดียวกับตอนอยู่ริมแม่น้ำเซียงเจียง เจ้าจินอานไม่รั้งอยู่ต่อ เขาหันหลังเดินจากไป

ซูจิ่งสิงมองตามมาทางนี้หลายรอบ

"ไม่เข้ามาตีสนิทงั้นเหรอ"

ซูจิ่งสิงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

อาจมีคนบอกว่าเจ้าจินอานไม่รู้จักคว้าโอกาส นั่นนายกเทศมนตรีเมืองจวิ้นซาเชียวนะ แต่คนพวกนั้นคิดว่าตัวเองฉลาดที่สุด คนอื่นโง่ไปหมด มองเจตนาไม่ออกหรืออย่างไร

เดินไปได้ไม่ไกล มู่เหยาก็วิ่งตามออกมา ด้านหลังมีเสิ่นจื่อเหยียนกับเหยาซินตามมาด้วย

ขาดก็แต่ซวีม่านม่านเพียงคนเดียว

"จินอาน เธอยังต้องไปโรงแรมอีกไหมคะ" มู่เหยาตะโกนถาม

อุ้มซูเหมี่ยนมาตั้งหลายรอบแล้ว เจ้าจินอานหันกลับไปมองมู่เหยาพลางส่ายหน้า "ไม่ไปแล้วครับ"

สองวันต่อมา อู๋เสี่ยวโทรมาหา พร้อมหิ้วถุงเสื้อผ้ามาให้หลายถุง ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นแบรนด์อะไร แต่สัมผัสเนื้อผ้าแล้วรู้เลยว่าราคาไม่ถูกแน่ ไม่ใช่เส้นใยโพลีเอสเตอร์แน่นอน

ซูเหมี่ยนบอกว่า "ฉันจะซื้อให้เธอ" ก็ซื้อให้จริง ๆ

เจ้าจินอานถือถุงเสื้อผ้าพลางถาม "แล้วเธอไปไหนแล้วครับ"

อู๋เสี่ยวบอกว่าซูเหมี่ยนกลับนครหลวงไปแล้ว ซูหมิงซงยืนกรานให้เธอกลับไป ซูจิ่งสิงลางานไปส่งน้องสาวที่สนามบิน โดยมีพี่สะใภ้เฝิงรั่วตานร่วมเดินทางไปด้วยกัน

เจ้าจินอานยิ้มออกมา

ผู้หญิงคนนี้เอาแต่ใจจริง ๆ!

พอกลับถึงหอพัก อวี๋ซิวหรันก็เอาคูปองอาหารฟรีกับเงินหกสิบหยวนมาให้ด้วยตัวเอง คิดเป็นค่าแรงสามวัน หัวหน้าอวี๋ยังนั่งเล่นอยู่ในห้อง 303 อยู่พักหนึ่ง

หวังเหวยเทาก็อยู่ด้วย ไม่ว่าอย่างไรขอแค่เจ้าจินอานอยู่ในห้อง เขาก็จะมาขลุกอยู่ที่ห้อง 303

เมื่อเห็นว่าอวี๋ซิวหรันเป็นถึงหัวหน้าฝ่ายจัดองค์กรของสโมสรนักศึกษา เฉินเจ๋อก็ไม่รู้ไปควักบุหรี่เหอเทียนเซี่ยออกมาจากไหนอีกซอง

"หัวหน้าอวี๋ เรื่องตรวจหอพักห้องพวกเรา..."

หลิวช่วงเฟิงล้วงกระเป๋าอยู่นานก็ไม่มีอะไร จึงทำหน้าด้านตีสนิทไปด้วย "หัวหน้าอวี๋ครับ ผมหลิวช่วงเฟิงจากฝ่ายประสานงานภายนอกของคณะบริหารธุรกิจ วันหน้าช่วยชี้แนะและสนับสนุนด้วยนะครับ..."

บางทีอาจเป็นเพราะเห็นเฉินเจ๋อติดสินบนหัวหน้าฝ่ายกีฬา ความคิดของหลิวช่วงเฟิงจึงเริ่มเปลี่ยนไปเงียบ ๆ

อวี๋ซิวหรันชำเลืองมองกุญแจรถบีเอ็มดับเบิลยูบนโต๊ะของเฉินเจ๋อ แล้วตบบ่าเจ้าจินอานเบา ๆ "ห้องพวกนายนี่มัน... เสือซุ่มมังกรซ่อนจริง ๆ"

เขาบอกหลิวช่วงเฟิงว่าตัวเองลาออกจากตำแหน่งในสโมสรนักศึกษาแล้ว และแอบกระซิบกับเจ้าจินอานว่าถ้าอยากเข้าสโมสรนักศึกษา เขาสามารถแนะนำให้รู้จักคนใหญ่คนโตได้

สุดท้ายยังเสริมอีกว่า แต่ถ้านายมีผู้อำนวยการซูคอยหนุนหลังอยู่แล้ว... ก็คงไม่จำเป็นต้องพึ่งฉันหรอก

ถ้าไม่ได้อยู่ทำงานในมหาวิทยาลัย อวี๋ซิวหรันก็คงต้องออกจากมหาวิทยาลัยไป

หากไม่ใช่เพราะประจวบเหมาะกับงานฉลองครบรอบเจ็ดสิบปีของมหาวิทยาลัย สโมสรนักศึกษาก็คงปรับเปลี่ยนโครงสร้างไปตั้งนานแล้ว

ทั้งหมดพากันไปที่โรงอาหาร เจ้าจินอานใช้คูปองอาหารฟรีที่มหาวิทยาลัยแจกมาแลกน่องไก่หลายน่อง หลิวช่วงเฟิงไม่ยอมใช้คูปอง เฉินเจ๋อจึงว่าเขาขี้ตืด

กู่เชาเฉิงพูดขึ้นว่า "ตอนนี้หัวหน้าห้องของเราตกอับจนต้องแทะหมั่นโถวทุกวันแล้ว"

หวังเหวยเทาเข้าสังคมเก่ง เขาเดินไปซื้อน้ำเต้าหู้มาหลายแก้วแล้วถามว่า "เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ"

เจ้าจินอานเองก็แปลกใจ "ตอนนี้เพิ่งจะต้นเดือนไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงไม่มีเงินแล้วล่ะ"

เป็นที่รู้กันดีว่าเรื่องแทะหมั่นโถวกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมักเกิดขึ้นช่วงกลางเดือนกับปลายเดือน ต้นเดือนเป็นช่วงที่นักศึกษามหาวิทยาลัยมีเงินหนาที่สุด

หลิวช่วงเฟิงพูดตะกุกตะกัก "ค่าโทรศัพท์มือถือมันเกินงบไปน่ะ"

"นายโทรหาใครกัน"

หวังเหวยเทาแทะน่องไก่พลางว่า "นายไม่มีแฟนสักหน่อย อีกอย่างหลินชิงเสวี่ยก็อยู่ในมหาวิทยาลัยด้วย"

"ไม่ได้โทรคุย ส่งข้อความต่างหาก"

เจ้าจินอานฟังแล้วเข้าใจทันที

ทุกคืนหน้าจอโทรศัพท์ของหลิวช่วงเฟิงจะสว่างจนดึกดื่น เขาไม่มีคอมพิวเตอร์ก็ทำได้แค่ส่งข้อความ แพ็กเกจข้อความก็ต้องเสียเงิน พอเกินแพ็กเกจแล้วก็ตกข้อความละ 1 เหมา

อย่าดูถูกข้อความละ 1 เหมาเชียว สะสมไปเดือนหนึ่งก็หลายสิบหยวน

ช่วงที่หวานแหววติดพันกันขึ้นมา เดือนหนึ่งส่งเป็นพันข้อความก็เป็นไปได้

ต้องรู้ไว้ก่อนว่านักศึกษามหาวิทยาลัยยุคนี้ หลายคนมีค่าครองชีพแค่เดือนละสามสี่ร้อยหยวน การเลี้ยงดูโทรศัพท์เครื่องเดียวก็กินไปแล้วหนึ่งในสาม

ชาติก่อนตอนที่เจ้าจินอานกับมู่เหยาหวานชื่นกันที่สุด เดือนหนึ่งเคยส่งข้อความไปพันกว่าข้อความ ค่าโทรศัพท์เดือนนั้นพุ่งสูงถึง 190 หยวน ตอนนั้นปวดใจแทบตาย

เพียงแต่ไม่รู้ว่าหลิวช่วงเฟิงคุยกับใคร หลินชิงเสวี่ยจะยอมคุยกับเขาขนาดนี้เลยเหรอ

ระหว่างทางกลับหอพัก หลิวช่วงเฟิงถึงได้ยอมเปิดเผยความจริง ที่แท้เขาก็ไม่ใช่หมาเลีย แต่กำลังคุยกับหลินชิงเสวี่ย เสิ่นจื่อเหยียน และหลี่อ้ายหลานพร้อมกันสามคนต่างหาก

หวังเหวยเทาเอ่ยเย้าแหย่ "รองหัวหน้าห้อง นายแทะหมั่นโถวของนายต่อไปเถอะ"

เจ้าจินอานเองก็อึ้งไปเหมือนกัน

เลียคนเดียวเป็นได้แค่หมาเลีย แต่ถ้าเลียร้อยคนนี่มันหมาป่านักรบชัดๆ

หลิวช่วงเฟิงคิดว่าเฉินเจ๋อมีประสบการณ์ จึงถามเฉินเจ๋อ "พี่เจ๋อ ผมกับหลินชิงเสวี่ยขาดอีกแค่นิดเดียวแล้ว พี่ว่าขั้นต่อไปผมควรจีบหลินชิงเสวี่ยยังไงดี"

เฉินเจ๋อบอกว่า "เรื่องนี้ง่ายมาก นายก็พาเธอไปเที่ยว ซื้อของขวัญให้เธอสิ"

"นั่นมันก็ต้องใช้เงินไม่ใช่เหรอ"

หลิวช่วงเฟิงรู้สึกว่าประสบการณ์ของเฉินเจ๋อเอามาอ้างอิงไม่ได้ เจ้าจินอานฐานะพอๆ กับตัวเอง แฟนเก่าก็ยังเป็นคนสวยระดับมู่เหยา จึงหันไปถามเจ้าจินอาน "จินอาน นายว่าไง"

เจ้าจินอานดันตัวหวังเหวยเทาออกไป คิดครู่หนึ่งแล้วถามว่า "นายแค่อยากคบเป็นแฟน หรืออยากครอบครองเธอ"

นี่มันคำถามอะไรกัน

สองอย่างนี้มันต่างกันตรงไหน

ไม่เข้าใจเลยสักนิด

เฉินเจ๋อกับหวังเหวยเทาก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่ฟังดูเหมือนจะลึกซึ้งและมีปรัชญาแฝงอยู่ ท่าทางเจ้าจินอานจะมีของไม่เบา

กู่เชาเฉิงยิ่งอยากจะคุกเข่าลงไปนั่งฟัง อยากรู้ว่าเจ้าจินอานจีบมู่เหยาติดได้ยังไง

หลิวช่วงเฟิงก็ยิ่งถ่อมตัวลง ถูมือไปมาพลางประจบเอาใจ "ก็ต้องคบเป็นแฟน แล้วค่อยแต่งงาน ครอบครองเธอน่ะสิ"

เจ้าจินอานพูดว่า "ง่ายมาก นายซื้อรถแบบของเฉินเจ๋อส่งให้หลินชิงเสวี่ยสักคัน เธอต้องชอบมากแน่ๆ"

แค่นี้เนี่ยนะ!?

หลิวช่วงเฟิงแทบจะกระอักเลือดออกมา พูดเหมือนไม่ได้พูด แย่ยิ่งกว่าเฉินเจ๋อเสียอีก

"พรวด!"

เฉินเจ๋อกับหวังเหวยเทาหัวเราะก๊าก

กู่เชาเฉิงลุกขึ้นยืน "นายเองก็ไม่ได้ซื้อบีเอ็มให้มู่เหยาสักหน่อย"

หลิวช่วงเฟิงถามด้วยความสงสัยอีกว่า "จินอาน แล้วถ้าจะจีบเสิ่นจื่อเหยียนล่ะ"

เจ้าจินอานพูดว่า "ซื้อบีเอ็ม ซีรีส์ 3 ให้เธอสักหนึ่งร้อยคัน"

"ฮ่าๆๆ..."

ไม่มีใครคิดเป็นจริงเป็นจัง ใครมันจะไปให้บีเอ็มตั้งหนึ่งร้อยคัน หลิวช่วงเฟิงยังหัวเราะเยาะเฉินเจ๋อพลางถามว่า "พี่เจ๋อ พี่ซื้อบีเอ็มหนึ่งร้อยคันให้ซวีม่านม่านไหวไหมล่ะ"

ความจริงแล้วเจ้าจินอานพูดจริงจัง ไม่ได้ล้อเล่นเลย เพียงแต่วัยรุ่นอายุ 18 ปีอย่างพวกเขายังไม่เข้าใจในตอนนี้ การให้บีเอ็มหนึ่งร้อยคันไม่ได้หมายถึงต้องซื้อบีเอ็มหนึ่งร้อยคันจริงๆ

แต่หมายถึงความสามารถที่จะซื้อบีเอ็มหนึ่งร้อยคันให้ได้ต่างหาก

หรือไม่ก็ศักยภาพ!

ดังนั้นตอนแรกเจ้าจินอานถึงได้ถามหลิวช่วงเฟิงว่า นายแค่อยากคบเป็นแฟน หรืออยากครอบครองเธอ

นึกไม่ถึงว่าหลิวช่วงเฟิงจะเอาเรื่องนี้มาเป็นประเด็นเปิดบทสนทนาเล่าให้เสิ่นจื่อเหยียนฟัง

เป็นไปตามคาด เสิ่นจื่อเหยียนตอบข้อความกลับมาทันที

"ใครพูดกัน!?"

ดูเหมือนจะโกรธเข้าแล้ว หลิวช่วงเฟิงรีบพิมพ์อธิบาย "ไม่ใช่ผมนะ เจ้าจินอานเป็นคนพูด เจ้าจินอานบอกว่าจีบเธอเรื่องง่ายนิดเดียว แค่ซื้อบีเอ็มให้เธอหนึ่งร้อยคันก็พอแล้ว"

พอเห็นว่าเสิ่นจื่อเหยียนไม่ตอบข้อความอยู่นาน สมองอันชาญฉลาดของหลิวช่วงเฟิงก็เริ่มแล่น

นิ้วมือรัวแป้นพิมพ์โทรศัพท์อย่างรวดเร็ว

หลิวช่วงเฟิง: ไม่ใช่ผมพูดจริงๆ นะ เธอจะเป็นผู้หญิงที่เห็นแก่วัตถุแบบนั้นได้ยังไง

หลิวช่วงเฟิง: จื่อเหยียน ผมเชื่อใจเธอนะ!

หลิวช่วงเฟิง: เฉินเจ๋อกับเจ้าจินอานบอกว่าการจีบผู้หญิงแค่ใช้เงินซื้อของขวัญให้ก็พอแล้ว ฮ่าๆๆ

ต้องยอมรับว่าหลิวช่วงเฟิงฉลาด ค่านิยมและทัศนคติของเขาช่างถูกต้องดีงามเสียนี่กระไร ส่วนเจ้าจินอานกับเฉินเจ๋อดูตื้นเขินไปเลย หลิวช่วงเฟิงพอใจกับข้อความไม่กี่ประโยคของตัวเองมาก

ทว่าเสิ่นจื่อเหยียนกลับหนาวสะท้าน ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

จื่อเหยียนงั้นเหรอ

เธอตกใจจนรีบลบข้อความนี้ทิ้งทันที

"จีบฉันง่ายนิดเดียว แค่ซื้อบีเอ็มให้หนึ่งร้อยคันเนี่ยนะ"

"หนึ่งร้อยคันเนี่ยนะ!?"

มองดูข้อความแล้ว เสิ่นจื่อเหยียนก็อดขำไม่ได้

เนื่องจากไม่รู้บริบท เธอจึงไม่รู้ว่าเจ้าจินอานพูดคำพูดแบบนี้ออกมาในสถานการณ์ไหน

ยิ่งคิด เสิ่นจื่อเหยียนกลับรู้สึกว่าเจ้าจินอานมีความไร้เดียงสาและความโรแมนติกแบบเด็ก ๆ อยู่เหมือนกัน

เหมือนเด็กผู้ชายที่มอบของเล่นที่ตัวเองคิดว่าดีที่สุดและมีค่าที่สุดให้แก่เด็กผู้หญิงที่ชอบ แล้วบอกว่า มาเป็นแฟนฉันนะ

พอคิดถึงตรงนี้ เสิ่นจื่อเหยียนก็เหลือบมองเตียงของมู่เหยา พลางเปิดประเด็นถามขึ้นมา "เหยาเหยา เจ้าจินอานจีบเธอยังไงเหรอ เขาบอกรักเธอยังไง"

"มีดอกกุหลาบหรือพวกตุ๊กตาอะไรทำนองนั้นไหม"