ตอนที่ 73 คนที่คุณไม่ชอบ ผมก็ไม่ชอบเหมือนกัน

เจ้าจินอานเริ่มเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว

"ความจริงก็รู้อยู่แล้วว่าเป็นของที่เหลือ แต่ว่า..."

อวี๋ซิ่วหรันถอนหายใจเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน "เมื่อกี้ผมพยุงรุ่นพี่ที่เมาเหล้าคนหนึ่งขึ้นไปชั้นบน เขาอ้วกตรงระเบียงทางเดิน กางเกงผมก็เลยเปื้อนไปด้วยนิดหน่อย นายรู้ไหมว่าเขาพูดว่ายังไง?"

เจ้าจินอานก้มมองแวบหนึ่งแล้วส่ายหน้า

"เขาไม่ขอโทษสักคำ แถมยังสะบัดผมออกแล้วถามว่าทำไมถึงไม่ใช่ผู้หญิง หึหึ"

อวี๋ซิ่วหรันพูดพลางหัวเราะแห้งๆ "ผมกำลังคิดว่า หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว สิ่งที่ใช้วัดคุณค่าของพวกเราไม่ใช่เรื่องนิสัยใจคอ และยิ่งไม่ใช่ศีลธรรมเฮงซวยอะไรนั่น แต่มันคือการที่นายทำธุรกิจได้ใหญ่โตแค่ไหน หรือมีตำแหน่งหน้าที่การงานใหญ่โตแค่ไหนต่างหาก!"

อวี๋ซิ่วหรันสบถออกมา ก่อนจะพูดว่า "เจ้าจินอาน วันนี้ผมเพิ่งจะได้เรียนบทเรียนแรกในชีวิตจริง ผมต้องขอบคุณเขาจริงๆ"

เจ้าจินอานไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ยื่นบุหรี่ให้อวี๋ซิ่วหรันมวนหนึ่ง

อวี๋ซิ่วหรันจุดบุหรี่ ราวกับมีเรื่องราวในใจอยากพูดไม่หมดสิ้น

"นายรู้ไหมว่ามาตรฐานของศิษย์เก่าดีเด่นคืออะไร ในโรงแรมแห่งนี้ถูกแบ่งออกเป็นกี่ระดับ พวกเธอก็ถูกแบ่งระดับ ในงานพบปะ ในห้องจัดเลี้ยง ทุกอย่างถูกจัดลำดับชั้นไว้หมดแล้ว"

"ตลกดีใช่ไหมล่ะ ทั้งที่ทุกคนต่างก็เป็นศิษย์เก่าเหมือนกัน"

"แต่ทุกคนกลับรู้แก่ใจและยอมรับมันโดยปริยาย ตอนงานพบปะที่มหาวิทยาลัยเป็นผมเองที่ไร้เดียงสาเกินไป ตอนนี้ผมตาสว่างแล้ว"

"คนที่นายดูแลน่ะคือระดับท็อปสุดเลยนะ!"

อวี๋ซิ่วหรันชี้ขึ้นไปชั้นบน "เจ้าจินอาน ปีนี้ผมอยู่ปีสี่แล้ว อิจฉาพวกนายจริงๆ ที่ยังมีเวลาให้ไร้เดียงสาอยู่ ผมกำลังคิดอยู่ว่า งานครบรอบแปดสิบปีของมหาวิทยาลัย ผมจะมีคุณสมบัติพอให้ได้กลับมาไหม แล้วจะกลับมาในฐานะอะไร"

"ตอนงานครบรอบแปดสิบปีกลับมาแล้วจะยังได้เจอรุ่นพี่คนนี้อีกไหม ถ้าหากผ่านไปหลายปีแล้วผมยังไม่ประสบความสำเร็จอะไรสักอย่าง..."

พอพูดถึงตอนท้าย อวี๋ซิ่วหรันก็อัดบุหรี่เข้าปอดเฮือกใหญ่ แล้วตบไหล่เจ้าจินอาน "เจ้าจินอาน นายเดินทางมาด้วยรถออดี้ ผมไม่รู้หรอกนะว่าเป็นรถของนายหรือของเพื่อนนาย"

"แต่คนข้างบนนั้น... ถ้ามีโอกาสต้องคว้าเอาไว้ให้ได้นะ!"

อวี๋ซิ่วหรันดูเหมือนคนเมา แต่เจ้าจินอานรู้ดีว่า งานฉลองมหาวิทยาลัยครั้งนี้คือบททดสอบและการเติบโตครั้งสำคัญของอวี๋ซิ่วหรัน ชีวิตของเขาอาจจะน่าตื่นเต้นและยอดเยี่ยมขึ้นเพราะเหตุนี้ก็ได้

โรงแรมจัดห้องพักไว้ให้อาสาสมัคร แต่เป็นเพียงห้องเตียงคู่ธรรมดา

อวี๋ซิ่วหรันหลับอยู่บนเตียงพลางส่งเสียงกรน แต่เจ้าจินอานกลับนอนไม่หลับ เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบมวนหนึ่งตรงริมหน้าต่าง

เมื่อมองดูอวี๋ซิ่วหรัน ก็ราวกับมองเห็นตัวเองในอดีต

ดึกมากแล้ว หลิวช่วงเฟิงโทรศัพท์มาหากู่เชาเฉิงยังคงส่งเสียงแซวอยู่ข้างๆ ถามว่าจินอานมีอะไรไปรบกวนนายไหม มีรุ่นพี่สาวๆ มาคุยเรื่องเป้าหมายชีวิตกับนายบ้างหรือเปล่า

มีเสียงหัวเราะคิกคักประหลาดๆ ดังมาจากปลายสาย

หลิวช่วงเฟิงบอกว่าเขารู้สึกเสียดาย ถ้ารู้อย่างนี้คงมาเป็นอาสาสมัครที่โรงแรมไปแล้ว

วันรุ่งขึ้น

อวี๋ซิ่วหรันขึ้นไปชั้นบนตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อไปหารุ่นพี่คนเมื่อคืน ซึ่งรุ่นพี่คนนั้นก็เอ่ยปากขอโทษอวี๋ซิ่วหรัน

ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างถูกคอ

แต่เจ้าจินอานรู้ดีว่า อวี๋ซิ่วหรันได้ลอกคราบเปลี่ยนเป็นคนใหม่ไปแล้ว

การเติบโตของคนเราอาจเกิดขึ้นเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว

ตอนพลบค่ำ

ในโรงยิมเนเซียมผู้คนเนืองแน่น เฉินเจ๋อพกบุหรี่หลานฝูสองคอตตอนไปหาหัวหน้าฝ่ายกีฬาของสภานักศึกษา หัวหน้าฝ่ายกีฬาเก็บเข้ากระเป๋าตัวเองคอตตอนหนึ่ง และแจกจ่ายให้ลูกน้องอีกคอตตอนหนึ่ง

เฉินเจ๋อกวักมือเรียกซวีม่านม่าน พาสี่สาวจากห้อง 406 จงหนานเดินเข้าไปข้างใน

"แบบนี้ก็ได้เหรอเนี่ย!?"

นักศึกษาหลิวช่วงเฟิงผู้เป็นทั้งรองหัวหน้าห้องบัญชีหนึ่ง ควบตำแหน่งกรรมการฝ่ายกีฬา และเป็นสมาชิกฝ่ายประสานงานภายนอกของสภานักศึกษา กลับได้แบ่งบุหรี่มาแค่มวนเดียว

เฉินเจ๋อกับกู่เชาเฉิงหาที่นั่งให้สี่สาวจากห้อง 406

พอนั่งลงแล้ว มู่เหยาก็มองซ้ายมองขวา "เฉินเจ๋อ จินอานล่ะ?"

กู่เชาเฉิงพูดว่า "จินอานเป็นอาสาสมัครเหมือนเหล่าหลิวน่ะ"

"แล้วจินอานจะมาไหมคะ?" มู่เหยาชะเง้อมองไปรอบๆ

เสิ่นจื่อเหยียนมองตรงไปทางกู่เชาเฉิงอย่างเปิดเผย

ซวีม่านม่านก็เงี่ยหูฟังเช่นกัน

กู่เชาเฉิงบอกว่า "น่าจะมานะ แต่จินอานดูจนจบงานไม่ได้ พวกเขาต้องล่วงหน้ากลับไปที่โรงแรมที่พักก่อน"

"งั้นพวกเราจองที่นั่งไว้ให้จินอานดีกว่า"

พอมู่เหยาพูดจบ เสิ่นจื่อเหยียนก็ขยับเว้นที่ไว้หนึ่งที่ แล้วหยิบกระเป๋าไปวางจองไว้

กู่เชาเฉิงใจจริงอยากจะนั่งตรงกลาง แต่เฉินเจ๋อกลับชี้ไปที่แถวหน้าแล้วพูดกับซวีม่านม่านข้างๆ ว่า "ถังเสี่ยวฉิง"

พอได้ยินอย่างนั้น สี่สาวก็หันไปมองแถวหน้าพร้อมกัน

กู่เชาเฉิงโน้มตัวไปอธิบายให้มู่เหยาฟัง "หลี่ลู่กับถังเสี่ยวฉิงห้องพวกเราชอบจินอานน่ะ เรื่องหลี่ลู่คนนั้น...ซวีม่านม่านรู้ดี วันนั้นยังสารภาพรักกับจินอานอยู่เลย..."

มู่เหยาลุกพรวดขึ้นมาทันที

ซวีม่านม่านรีบดึงมู่เหยาไว้แล้วส่ายหน้าให้เธอ "นี่มหาวิทยาลัยของพวกเขานะ เธอไม่ต้องห่วงหรอก วันนั้นเจ้าจินอานก็ปฏิเสธเธอไปแล้ว"

เฉินเจ๋อก็เอี้ยวตัวมาบอกมู่เหยาด้วย "มู่เหยา ถังเสี่ยวฉิงไม่มีอะไรน่ากังวลหรอก เธอ...เธอตัวค่อนข้างเตี้ยน่ะ"

ซวีม่านม่านหันขวับไปมองเฉินเจ๋อทันที เฉินเจ๋อรู้ตัวว่าพูดจาไม่เข้าท่า ไม่ควรเอาเพื่อนร่วมชั้นมาพูดแบบนี้ จึงอ้าปากแก้ตัว "ม่านม่าน ผมแค่พูดตามความจริงเฉยๆ ไม่ได้มีเจตนาอื่นเลยนะ"

ถังเสี่ยวฉิงที่นั่งอยู่แถวหน้าโผล่ให้เห็นเพียงกระหม่อม เธอจดจ้องมองไปยังเวทีด้านหน้าอย่างใจจดใจจ่อ ราวกับกำลังรอคอยการแสดงอันยิ่งใหญ่

ข้อแรก นี่เป็นทั้งงานฉลองวันสถาปนามหาวิทยาลัยและงานต้อนรับนักศึกษาใหม่

ถังเสี่ยวฉิงกำลังปรบมือให้ตัวเองอยู่ในใจ ในที่สุดเธอก็ได้เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยแล้ว

ข้อสอง ที่บ้านเธอแม้แต่โทรทัศน์สียังไม่มี หากมีใครลงมาฉายหนังกลางแปลงในชนบท เธอจะรีบประคองแม่ออกไปดูตั้งแต่เนิ่นๆ นับเป็นความบันเทิงเพียงอย่างเดียวของพวกเธอ

ยิ่งเวทีสวยสดงดงามอลังการขนาดนี้ ทั่วทั้งหอประชุมก็มีแต่ถังเสี่ยวฉิงนี่แหละที่ตั้งตารอคอยและตั้งใจที่สุด

เธอไม่รู้เลยว่ามีหญิงสาวสี่คนกำลังจ้องมองเธอจากด้านหลัง

งานฉลองวันสถาปนามหาวิทยาลัยกำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า บรรดาผู้นำของมหาวิทยาลัยและผู้นำของคณะต่างทยอยเดินทางมาถึง ที่นั่งของพวกเขาจัดไว้ที่แถวหนึ่งและแถวสองด้านหน้า ศิษย์เก่าดีเด่นเองก็มีที่นั่งจัดเตรียมไว้ให้เช่นกัน

ด้านนอกโรงยิม เจ้าจินอานอุ้มซูเหมี่ยนลงจากรถ และอุ้มเธอขึ้นบันไดตรงไประยะทางสั้นๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่ซูเหมี่ยนเอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อของเจ้าจินอาน

ตรงหน้าประตู หลิวช่วงเฟิงเบิกตากว้าง "จินอาน นาย...นาย..."

เจ้าหนุ่มหน้าขาวคนนี้...มีรุ่นพี่สาวจริงๆ ด้วย!

เมื่อคืนเขา...ไหวเหรอ? ไม่น่าจะไหวมั้ง?

ซูเหมี่ยนมองหลิวช่วงเฟิงที่กำลังแตกตื่นตกใจแล้วถาม "เพื่อนร่วมชั้นของเธอเหรอ?"

"รูมเมทครับ"

เจ้าจินอานเข็นวีลแชร์เข้าไป มีอู๋เสี่ยวเดินตามมา ซูเหมี่ยนพูดขึ้นว่า "มีไฟฟ้าสถิต"

เจ้าจินอานก้มมอง "อากาศแบบนี้ก็มีไฟฟ้าสถิตเป็นธรรมดาครับ"

ซูเหมี่ยนพูดว่า "มีไฟฟ้าสถิตเพราะเสื้อผ้าเธอไม่ดีต่างหาก...ทำจากโพลีเอสเตอร์"

เจ้าจินอาน : .....

ไม่เข็นแล้ว

ซูเหมี่ยนยิ้มพลางพูดว่า "เดี๋ยวฉันซื้อให้ใหม่"

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันเสียงเบา เหยาซินก็ชี้นิ้วไปทางทางเดินทันที "นั่นไม่ใช่เจ้าจินอานเหรอ?"

ทุกคนหันขวับไปมองที่ทางเดินพร้อมกัน เจ้าจินอานมีป้ายคล้องคอของอาสาสมัครติดอยู่ที่หน้าอก ผ่านไปครู่หนึ่งเฉินเจ๋อก็เอ่ยขึ้นเบาๆ "จินอานคงไม่ต้องให้พวกเราจองที่นั่งให้แล้วล่ะ"

สี่สาวจ้องมองผู้หญิงบนรถเข็นวีลแชร์เขม็ง เพียงแค่ดูผู้นำมหาวิทยาลัยแถวหน้าก็รู้แล้วว่า ผู้หญิงคนนี้มีฐานะไม่ธรรมดาแน่นอน

ทันใดนั้นเจ้าจินอานก็สังเกตเห็นคนคนหนึ่ง ดูคุ้นหน้าคุ้นตา

เหอมิงฮุยแห่งคณะกรรมการสันนิบาตเยาวชนประจำคณะ สวมเสื้อเชิ้ตขาวสูทดำ พุงพลุ้ย กำลังส่งยิ้มประจบประแจงให้คนข้างๆ

คนข้างๆ ต้องมีตำแหน่งสูงกว่าเขาแน่นอน ไม่เป็นผู้นำสายตรงของคณะกรรมการสันนิบาตเยาวชนมหาวิทยาลัย ก็คงเป็นผู้นำระดับสูงกว่านั้นของมหาวิทยาลัย

คนอย่างเหอมิงฮุย ต่อให้ผ่านไปอีกสิบปีเจ้าจินอานก็ยังจำได้ และพลอยทำให้เขารู้สึกต่อต้านคนพวกนี้ไปด้วย เขารู้ดีว่ามันไม่มีเหตุผล

แต่ในใจมันต่อต้านจริงๆ!

ชาติก่อนเจ้าจินอานอยากได้ทุนการศึกษานักศึกษายากจนมากเหลือเกิน

แต่เขากลับไม่ได้

พอมองเห็นพวกเขากำลังแสดงท่าทีเกรงอกเกรงใจ ผลัดกันให้เกียรติจะนั่งไม่นั่งแหล่ เจ้าจินอานก็รู้สึกสะอิดสะเอียนขึ้นมา เขารู้ว่าตัวเองค่อนข้างมีอคติมองโลกในแง่ร้าย หากพูดตามภาษาผู้ใหญ่

คนแบบนี้ไม่มีทางทำการใหญ่สำเร็จได้หรอก!

เมื่อนึกถึงท่าทีของอวี๋ซิวหรานเมื่อช่วงเช้า เจ้าจินอานก็รู้สึกว่าตัวเองยังสู้เขาไม่ได้

เมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติ ซูเหมี่ยนก็เงยหน้าขึ้น "เธอไม่ชอบพวกเขาสินะ"

เจ้าจินอานฝืนยิ้มออกมาโดยไม่พูดอะไร

ซูเหมี่ยนพูดขึ้นว่า "คนที่เธอไม่ชอบ ฉันก็ไม่ชอบเหมือนกัน"

"ผอ.ซู..."

อธิการบดีกงลุกขึ้นทักทายเป็นคนแรก เขาเป็นคนที่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของซูเหมี่ยนดี แม้ว่าซูจิ่งสิงจะเป็นเพียงระดับกรม แต่ระดับกรมกับระดับกรมมันไม่เหมือนกัน

และที่สำคัญที่สุดก็คือ ซูหมิงซง พ่อของซูเหมี่ยน

ซูเหมี่ยนเอาแต่ใจตัวเองจริงๆ เธอเพียงแค่พยักหน้าให้อธิการบดีกงอย่างเฉยเมย รอยยิ้มสักนิดก็ไม่มีให้

มือที่อธิการบดีกงยื่นออกไปจึงต้องชักกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มเจื่อน

เขาได้ยินมานานแล้วว่าซูหมิงซงตามใจลูกสาวคนเล็กคนนี้มากที่สุด รวมถึงพี่ชายทั้งสองคนของเธอด้วย

อู๋เสี่ยวเห็นจนชินตาแล้ว คุณหนูซูเอาแต่ใจแบบนี้แหละ แต่คนเขามีต้นทุนให้เอาแต่ใจได้นี่นา

ซูเหมี่ยนบอกให้เจ้าจินอานนั่งลงข้างๆ เธอ ที่นั่งแถวแรก เจ้าจินอานหันไปมองป้ายชื่อ ซูเหมี่ยนจึงพูดว่า "ไม่ต้องดูหรอก ที่นั่งตรงนี้เธออยากจะนั่งตรงไหนก็นั่งได้ทั้งนั้น"

เจ้าจินอาน : "..."

บรรดาผู้บริหารมหาวิทยาลัยที่นั่งอยู่ทั้งสองข้างต่างพากันนั่งตัวตรงเป๊ะ มุมปากกระตุกยิกๆ

"คำพูดแบบนี้ เธอช่วยเบาเสียงลงหน่อยไม่ได้หรือไง"

แถวด้านหลัง

กู่เชาเฉิงเกาะพนักเก้าอี้พลางพูดว่า "พี่เจ๋อ จินอานนั่งแถวแรกเลยว่ะ... ข้างๆ นั่นรองอธิการบดีเลยนะ"