ตอนที่ 72 เจ้าจินอาน นายเคยเป่าผมให้ผู้หญิงไหม

ทางมหาวิทยาลัยจัดห้องสวีทขนาดใหญ่ไว้ให้ซูเหมี่ยน แม่บ้านคนหนึ่งวางสายโทรศัพท์แล้วเดินเข้ามาถามอย่างระมัดระวัง "คุณหนูซูคะ... คุณนายเฝิงถามว่าคุณจะกลับบ้านกี่โมงคะ"

"ผมไปละนะ"

"หยุดอยู่ตรงนั้น"

ซูเหมี่ยนมองเจ้าจินอานด้วยสายตาเย็นชา "นายคิดจะไปคอยปรนนิบัติคนอื่นงั้นเหรอ"

"ปรนนิบัติ?"

เจ้าจินอานพูด "ผมแอบไปอู้เงียบ ๆ ก็ได้นี่ครับ"

ซูเหมี่ยนยิ้มแล้วพูดว่า "นายปรนนิบัติได้แค่ฉันคนเดียว"

แม่บ้าน: ......

"คุณหนูซูคะ..."

"หุบปาก ไปบอกพี่สะใภ้ฉันว่าคืนนี้ฉันไม่กลับ"

แม่บ้านสองคนสบตากัน ได้โปรดเถอะ นี่มันชายหญิงอยู่ร่วมห้องเดียวกันสองต่อสองนะ

แม่บ้านคนหนึ่งหยิบโทรศัพท์มือถือเดินออกไปคุยที่ระเบียงทางเดิน ตอนเดินผ่านเจ้าจินอานยังส่งสายตาเห็นอกเห็นใจมาให้

นี่มันตัวบรรพบุรุษเดินได้ชัด ๆ เลย

พวกเธอเป็นแม่บ้านที่เฝิงรั่วตานยอมทุ่มเงินจ้างมาด้วยค่าจ้างสูงลิบหลังจากที่ซูเหมี่ยนมาถึงจวิ้นซา ที่นครหลวงก็มีแม่บ้าน ได้ยินว่าเป็นคนเก่าแก่จากบ้านเดิมตระกูลซู แต่ซูเหมี่ยนก็ไล่พวกเขากลับไปหมด

'ขบถขนาดนี้เชียว?'

เจ้าจินอานไม่เคยมี "ช่วงวัยต่อต้าน" ที่บ้านมีแค่ย่าชราคนหนึ่งกับอาสะใภ้สายโหด ไม่มีต้นทุนพอจะมานั่งทำตัวขบถตามวัยหรอก

ซูเหมี่ยนอายุยี่สิบห้า ยี่สิบหกปีแล้ว สวมกระโปรงยาวสีดำ เสื้อสเวตเตอร์คอเต่าสีดำ กับเสื้อสูทสั่งตัดชั้นสูง ใบหน้ารูปไข่ประณีตงดงามตามแบบคลาสสิก คางเรียวสวย

เจ้าจินอานนึกอยากจะเคาะเข่าเธอจริง ๆ ดูซิว่าจะมีปฏิกิริยาสะท้อนกลับบ้างไหม

"นายไม่อยากปรนนิบัติฉันเหรอ" ซูเหมี่ยนถามเสียงเย็น

ไร้สาระ ใครมันจะอยากคอยรับใช้คนอื่นกัน

เมื่อเห็นเจ้าจินอานยืนนิ่ง ซูเหมี่ยนจึงพูดเสริม "ฉันให้เงินนายได้"

เจ้าจินอานสงสัยจริง ๆ "ทำไมต้องเป็นผมด้วยล่ะครับ"

ซูเหมี่ยนตอบตรงไปตรงมา "กลิ่นตัวนายไม่น่ารังเกียจ"

แม่บ้านอีกคน: ......

ไม่กล้าฟังต่อไป รีบเดินออกจากห้องทันที

ครู่ต่อมาเจ้าจินอานก็เปิดประตูเดินออกมา ลงไปข้างล่างเพื่อหยิบของที่ห้องจัดเลี้ยง แม่บ้านคนหนึ่งชื่ออู๋เสี่ยวเดินตามเข้ามาในลิฟต์แล้วพูดว่า "คุณหนูซูบอกให้เธอหยิบมาเยอะ ๆ หน่อยนะ"

ชั้น 3 ห้องจัดเลี้ยง

มีผู้คนในชุดสูทผูกเนกไทมากมาย พวกเขาไม่ได้กินอะไรมากนัก ส่วนใหญ่เน้นพูดคุยสังสรรค์กันมากกว่า

มีคณะผู้บริหารของมหาวิทยาลัยอยู่ด้วย เจ้าจินอานกวาดตามองอย่างละเอียด แต่ไม่พบอธิการบดีกง

ก็จริง อธิการบดีมีตำแหน่งเทียบเท่าระดับอธิบดี

พอเห็นอู๋เสี่ยว ก็มีคนสองสามคนรีบเดินเข้ามาถามเสียงเบาทันที "ผู้อำนวยการซูล่ะ"

อู๋เสี่ยวชี้ไปที่ชั้นบน "ยังไม่ลงมาค่ะ"

พอกลุ่มคนนั้นเดินจากไป อู๋เสี่ยวเห็นว่าเจ้าจินอานดูเป็นมิตร จึงกระซิบเตือน "นักศึกษาเจ้า พวกเขาไม่ได้ถามหาผู้อำนวยการซูหรอก แต่ถามหาน้องสาวของนายกเทศมนตรีซูต่างหาก"

เจ้าจินอานเข้าใจความหมายทันที

อู๋เสี่ยวพยักหน้า

ตรงระเบียงทางเดินด้านนอกมีอาสาสมัครอยู่หลายคน อวี๋ซิวหรานสั่งไว้ว่า "ห้ามเริ่มกินก่อนเด็ดขาด" พวกเขาจึงได้แต่ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก บางคนชะเง้อคอมองเข้าไปข้างใน บางคนก้มหน้าเล่นโทรศัพท์

อวี๋ซิวหรานเป็นหัวหน้าฝ่ายจัดกิจกรรมของสโมสรนักศึกษา เขาบอกว่า "ถึงพวกเราจะต้องทำงานบริการคอยรับใช้คนอื่น แต่นี่เป็นโอกาสดีที่สุดที่จะได้เข้าใกล้พวกรุ่นพี่เหล่านี้ อย่างแย่ที่สุดอาหารการกินก็ดีกว่าตั้งเยอะ"

อวี๋ซิวหรานเล่าว่า ตำแหน่งผู้ดูแลงานนี้เขาอุตส่าห์แย่งชิงมาจากสโมสรนักศึกษาอย่างยากลำบาก

คิดแบบนี้ก็ถูก หลิวช่วงเฟิงยังเข้าไม่ถึงแก่นแท้เรื่องพวกนี้เลย

พอเห็นเจ้าจินอานเดินลงมา อวี๋ซิวหรานก็ส่งเสียง "ชู่ว์" แล้วกวักมือเรียก "จินอาน มานี่!"

"มีอะไรเหรอครับ หัวหน้าอวี๋"

เจ้าจินอานล้วงกระเป๋าข้างหนึ่ง อีกมือถือโทรศัพท์ อาสาสมัครตรงระเบียงมองด้วยความอิจฉา อวี๋ซิวหรานดึงตัวเจ้าจินอานไว้แล้วชี้ไปที่ชั้นบน "คนนั้นอยู่กระทรวงศึกษาธิการเชียวนะ..."

นี่แหละคือความต่างของข้อมูล

อวี๋ซิวหรานไม่รู้ว่านายกเทศมนตรีเมืองจวิ้นซาก็แซ่ซูเหมือนกัน เจ้าจินอานพยักหน้า "ครับ"

"เชี่ย โคตรโชคดีเลย ขอเบอร์โทรศัพท์ไว้หรือยัง"

อวี๋ซิวหรานเป็นคนดีจริง ๆ เขาช่วยแนะแนวเสียงเบา "คนจากกระทรวงศึกษาธิการเชียวนะ เข้าใจไหมเนี่ย ได้รู้จักกันแบบนี้ วันหน้ามีเรื่องอะไรนายก็โทรหาเธอได้..."

พูดไปพูดมา เขาก็เพิ่งสังเกตเห็นอู๋เสี่ยวที่เดินตามหลังมา "จินอาน นายจะทำอะไรน่ะ..."

"ผมลงมาหยิบของกินไปให้เธอน่ะครับ"

อวี๋ซิวหราน: ......

"เชี่ย แม่งเอ๊ย หน้าขาวเกาะผู้หญิงกินชัด ๆ!"

เจ้าจินอานหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหันไปเอาศอกกระทุ้งอวี๋ซิวหราน "พี่อยากกินอะไรล่ะ เดี๋ยวผมเข้าไปหยิบมาให้"

"ไสหัวไปเลย กูหมดอารมณ์แดกแล้ว"

เมื่อมองดูเจ้าจินอานเดินเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง อวี๋ซิวหรานก็หัวเราะตาม คนที่นี่สามารถสั่งให้คนอื่นลงมาเอาของให้ได้โดยไม่มีใครว่าอะไร แต่คนที่วางท่าใหญ่โตขนาดนี้...

ห้องจัดเลี้ยงจัดอาหารเป็นแบบบุฟเฟต์

เจ้าจินอานเดินไปที่โซนขนมอบก่อนเป็นอันดับแรก อู๋เสี่ยวถือจานเดินตามหลังเขามา คนอื่นๆ ชำเลืองมองเจ้าจินอาน แล้วหันไปมองอู๋เสี่ยวแวบหนึ่ง ก่อนจะไม่พูดอะไร

อู๋เสี่ยวพูดขึ้นว่า "คุณหนูซูบอกให้หยิบไปเยอะๆ หน่อยค่ะ"

"เยอะๆ หน่อยนี่คือแค่ไหนเหรอครับ" เจ้าจินอานถาม

อู๋เสี่ยวตอบว่า "คุณหยิบตามสบายเลยค่ะ อย่างมากที่สุดก็แค่เข็นรถเข็นอาหารขึ้นไป"

เจ้าจินอาน: ......

"ทำไมพี่ไม่เป็นคนหยิบเองล่ะครับ พี่น่าจะรู้ว่าเธอชอบกินอะไรมากกว่า"

"คุณหนูซูสั่งให้คุณมาหยิบค่ะ"

เจ้าจินอานหันไปมองอู๋เสี่ยว ซึ่งเธอก็พยักหน้าให้

เจ้าจินอานจึงไปตักสปาเกตตีมาจานหนึ่ง แล้วตักเป็ดย่างมาอีกนิดหน่อยเพื่อเติมท้องตัวเองให้เต็มก่อน สุดท้ายก็เดินไปโซนเครื่องดื่มแล้วหยิบเครื่องดื่มจำนวนมากมาวางไว้บนรถเข็นอาหาร

อู๋เสี่ยวเรียกคนให้เข็นรถเข็นอาหารมาจริง ๆ เมื่อคนอื่นรู้ว่าเป็นของซูเหมี่ยนที่อยู่ชั้นบน ก็ยังมีคนเดินเข้ามาถามว่า ผอ.ซูอยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือไม่ จะได้ให้ห้องครัวปรุงแยกต่างหากแล้วนำขึ้นไปส่งให้

พอออกมาจากห้องจัดเลี้ยง เจ้าจินอานก็โยนเครื่องดื่มทั้งหมดให้กลุ่มอาสาสมัครของอวี๋ซิวหราน

อวี๋ซิวหรานยกนิ้วโป้งให้เจ้าจินอาน เขารู้สึกจริง ๆ ว่ารุ่นน้องคนนี้ใช้ได้เลยทีเดียว ที่ยังอุตส่าห์นึกถึงกลุ่ม "ร่วมทุกข์ร่วมยาก" ข้างนอกนี้

พอขึ้นไปถึงชั้นบน ซูเหมี่ยนไม่ได้มองดูด้วยซ้ำแล้วพูดกับเจ้าจินอานว่า "นายกินสิ"

เจ้าจินอานบอกว่า "ผมอิ่มแล้วครับ"

ซูเหมี่ยนจึงบอกให้อู๋เสี่ยวยกของไปไว้ที่ห้องข้างๆ แล้วหันมาพูดกับเจ้าจินอานว่า "นายเข็นฉันเข้าไปล้างหน้าล้างตาหน่อย"

อู๋เสี่ยวนำของใช้ส่วนตัวมาให้ พลางถามอย่างลังเลว่า "คุณหนูซูคะ คุณจะอาบน้ำไหมคะ"

พูดตามตรง เจ้าจินอานไม่รู้ว่าซูเหมี่ยนจะอาบน้ำอย่างไร พอเดินออกมาจากห้องน้ำและปิดประตู เสียงของซูเหมี่ยนก็ดังแว่วออกมาจากข้างในอีกครั้ง "นายอย่าเพิ่งไปไหนนะ"

ผ่านไปพักใหญ่ถึงได้ยินเสียงฝักบัว เจ้าจินอานก้มดูเวลา 23.15 น. ถอดเสื้อผ้าไป 12 นาที

23.35 น. เสียงน้ำหยุดลง

23.45 น. ประตูห้องน้ำเปิดออก

อู๋เสี่ยวเข็นซูเหมี่ยนออกมา โดยมีพี่เลี้ยงอีกคนกอดเสื้อผ้าที่เปลี่ยนแล้วไว้ในอ้อมแขน เส้นผมของซูเหมี่ยนปล่อยสยายทิ้งตัวลงมาเคลียไหล่ ใบหน้ารูปไข่อันประณีตงดงามขึ้นสีแดงระเรื่อจากไอน้ำ

เธอสวมชุดนอนที่มิดชิดเรียบร้อยมาก อู๋เสี่ยวเดินไปหยิบไดร์เป่าผม

ซูเหมี่ยนพูดขึ้นว่า "เจ้าจินอาน นายเป่าผมให้ฉันหน่อย"

อู๋เสี่ยวลังเลเล็กน้อยก่อนจะยื่นไดร์เป่าผมให้ เจ้าจินอานนั่งลงข้างรถเข็นแล้วเป่าผมให้ซูเหมี่ยน เมื่อได้มองซูเหมี่ยนในระยะประชิด ใบหน้าของซูเหมี่ยนช่างงดงามเหลือเกิน

เครื่องหน้าประณีต ผิวพรรณขาวผุดผ่อง หาที่ติไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ซูเหมี่ยนเอ่ยปากขึ้นมาอย่างกะทันหัน "เจ้าจินอาน นายเคยเป่าผมให้ผู้หญิงด้วยเหรอ"

เจ้าจินอานชะงักไปครู่หนึ่ง ชาติก่อนเขาเคยเป่าผมให้เฉินชิงจื้อ ไม่ถึงกับชำนาญมากนัก แต่อย่างน้อยก็ไม่เก้งก้างขัดตา

อู๋เสี่ยวแอบไปรับโทรศัพท์ที่ทางเดินถึงสามสาย ข้อมูลของเจ้าจินอานก็ตกไปอยู่ในมือของซูจิ่งสิงแล้ว

เขต J มณฑลเซียงหนาน บ้านพักวิลล่าระดับเจ้าหน้าที่ชั้นผู้ใหญ่ หมายเลข 32

ซูจิ่งสิงถือเอกสารข้อมูลไว้ในมือ "หมู่บ้านเจ้าเจีย พ่อเสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก แม่แต่งงานใหม่ เธอว่าซูเหมี่ยนคิดจะทำอะไรกันแน่"

"ใครจะไปรู้ล่ะคะ"

เฝิงรั่วตานส่ายหน้า "อู๋เสี่ยวบอกว่าเด็กหนุ่มคนนั้นหน้าตาดีมาก ที่หาได้ยากคือ น้องสาวคุณไม่เหวี่ยงใส่อารมณ์กับเขาเลยสักนิด"

"เธอว่าฉันควรบอกพ่อสักคำไหม"

"อย่าดีกว่าค่ะ ตอนนี้ก็ยังไม่มีอะไรนี่คะ อีกอย่าง ระวังน้องสาวคุณจะโกรธเอาด้วย"

ซูจิ่งสิง: ......

เฝิงรั่วตานยิ้มบางๆ "คุณจะทำหน้าบูดบึ้งไปทำไม ก็ไม่ใช่เพราะคุณกับพี่ใหญ่ตามใจเธอจนเคยตัวหรอกเหรอ"

สีหน้าของซูจิ่งสิงอ่อนโยนลงอีกครั้ง "เธออายุน้อยกว่าฉันกับพี่ใหญ่ตั้งเยอะ อีกอย่าง ร่างกายเธอก็เป็นแบบนี้... พวกเรามีน้องสาวคนเดียว ไม่ตามใจเธอแล้วจะไปตามใจใครล่ะ"

เวลาเที่ยงคืนห้านาที

หลังจากเป่าผมเสร็จ เจ้าจินอานก็อุ้มซูเหมี่ยนไปที่เตียง สัมผัสผ่านชุดนอนโดยไม่ได้จับต้องลูบคลำมั่วซั่ว อู๋เสี่ยวคอยเฝ้าอยู่ข้างๆ พอเขาเดินออกจากห้องก็ก้มมองโทรศัพท์มือถือแล้วเดินไปยังห้องจัดเลี้ยงชั้นสาม

เวลานี้พวกอาสาสมัครต่างก็รวมตัวกันอยู่ที่ห้องจัดเลี้ยง หลังจาก "ให้บริการ" มาทั้งคืน พวกเขาก็เริ่มหิวท้องกันแล้ว

ที่น่าแปลกคือ ดูเหมือนทุกคนจะไม่ค่อยมีกะจิตกะใจกันเท่าไหร่

อวี๋ซิวหรานกวักมือเรียกเจ้าจินอาน ชี้ไปที่ถาดอาหารเรียงรายพลางพูดเยาะตัวเองว่า "กินของเหลือน่ะ"