ตอนที่ 71 เขา

"พวกนายฝันหวานไปเถอะ!"

หัวหน้าอวี๋ด่าปนหัวเราะ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง "จริงจังกันหน่อย นี่มันงานครบรอบเจ็ดสิบปีของมหาวิทยาลัยนะ ไม่ได้มีแค่พวกรุ่นพี่ศิษย์เก่า แต่ยังมีผู้ใหญ่จากสำนักงานศึกษาธิการมณฑลกับระดับเมืองมาร่วมงานด้วย!"

"ตอนสี่ทุ่มโรงแรมจะจัดของว่างมื้อดึกไว้ให้ พวกรุ่นพี่กินเสร็จแล้ว พวกนายจะกวาดไปหมดก็ไม่มีใครว่า แต่อย่าเพิ่งมือบอนไปหยิบก่อนล่ะ! จำไว้ให้ดีนะ!!!"

"นี่คณะกรรมการสันนิบาตเยาวชนเพิ่งโทรมากำชับเป็นพิเศษเลยนะ!"

หัวหน้าอวี๋มองทุกคนรอบหนึ่ง แล้วกำชับอีกประโยค "ถ้าเกิดใครโดนเอาเปรียบหรือไม่พอใจอะไรขึ้นมา ก็ให้อดทนไว้ก่อน อย่าเพิ่งไปมีปากเสียงเข้าล่ะ พรุ่งนี้ฉันค่อยเปลี่ยนคนให้"

"เข้าใจกันไหม?"

ทุกคนพยักหน้า หัวหน้าอวี๋คนนี้นับว่านิสัยใช้ได้ทีเดียว

เขากำชับอีกสองสามประโยค จากนั้นก็นั่งรถเมล์กลับมหาวิทยาลัยไป

มหาวิทยาลัยทุ่มทุนสร้างไม่น้อย ถึงกับเหมาโรงแรมห้าดาวเอาไว้ หรือบางทีอาจจะได้ 'ศิษย์เก่าดีเด่น' ช่วยสนับสนุน เงินก้อนแบบนี้มีคนพร้อมจะควักแย่งกันจ่ายอยู่แล้ว ถือว่าได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย

มหาวิทยาลัยต้องการให้พวกเขากลับมา จะได้มีหน้ามีตา

ส่วนพวกเขาก็ใช้โอกาสนี้สร้างคอนเนกชัน

ซือต้าเป็นมหาวิทยาลัยอันดับสี่ของมณฑลเซียงหนาน ทางสำนักงานศึกษาธิการมณฑลต้องส่งคนมาแน่ และมีผู้นำระดับเมืองมาด้วยก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

อย่าลืมนะว่า อธิการบดีของซือต้าก็เทียบเท่าระดับอธิบดีเหมือนกัน!

ภายในล็อบบี้โรงแรม ทุกคนต่างนั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนโซฟา

เจ้าจินอานสังเกตเห็นว่ามีนักศึกษาหญิงสองคนที่หน้าตาจัดว่าดีเลยทีเดียว ซือต้ามีทั้งคณะดนตรีและคณะวิจิตรศิลป์ ถ้าวัดกันเฉพาะหน้าตาสาวๆ แล้วถือว่าเหนือกว่าจงหนานกับหูต้าไปอีกระดับหนึ่ง

"เธอชื่ออะไรเหรอ แอด QQ กันหน่อยสิ"

มีนักศึกษาหญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาทักเจ้าจินอานก่อน แต่ก็ไม่ได้คุยอะไรกันมาก ต่างคนต่างแลกช่องทางติดต่อกันไว้

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง มีนักศึกษาชายคนหนึ่งรับโทรศัพท์ บอกว่าทางมหาวิทยาลัยจัดงานพบปะเสร็จสิ้นแล้ว ซึ่งหมายความว่ากำลังจะมีคนเดินทางมาพักที่โรงแรม

ทุกคนจึงลุกขึ้นไปยืนที่หน้าประตูโรงแรม พร้อมติดป้ายบัตรประจำตัวอาสาสมัครไว้ที่อก

"หึ น่าสนใจดี"

เจ้าจินอานมองป้ายชื่อบนหน้าอกของตัวเองแล้วหัวเราะเบาๆ

ผ่านไปอีกยี่สิบนาที ก็เริ่มมีรถยนต์ทยอยแล่นเข้ามา ทั้งเบนซ์ บีเอ็มดับเบิลยู อาวดี้ และคราวน์ บ้างก็ติดป้ายทะเบียนเซียง A แต่ส่วนใหญ่เป็นป้ายทะเบียนต่างถิ่น

พอลงจากรถพวกเขาก็ยืนทักทายกันอย่างออกรสอยู่ที่หน้าโรงแรม ส่งเสียงเรียกรุ่นพี่รุ่นน้องกันอย่างคึกคัก ดูสง่างามภูมิฐาน

จากจุดนี้ก็พอมองสถานะออกแล้ว ใครยืนตำแหน่งตรงกลาง คนนั้นก็ย่อมประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานมากกว่า

ส่วนพวกที่อยู่ในแวดวงราชการก็แยกตัวเป็นอีกกลุ่มหนึ่ง

รถของพวกเขาอาจจะไม่หรู หรือบางคนไม่ได้ขับรถมาด้วยซ้ำ แต่มหาวิทยาลัยก็จัดรถรับส่งให้เป็นพิเศษ

เหล่าอาสาสมัครกรูกันเข้าไปต้อนรับและพารุ่นพี่แต่ละคนเข้าโรงแรม มีเพียงเจ้าจินอานคนเดียวที่ยืนมองอยู่ห่างๆ โดยไม่ยอมขยับตัวไปทำงานเลย ไม่มีใคร 'น่าสนใจ' สักคนเลยแฮะ

เขากำลังคิดอยู่เรื่องหนึ่ง จะมีรถตู้คอสเตอร์มาบ้างไหมนะ

คนที่ได้นั่งรถคอสเตอร์มักจะเป็นระดับอธิบดีขึ้นไป รวมถึงผู้นำระดับมณฑลและระดับเมืองด้วย

บอกตามตรง เจ้าจินอานไม่ได้สนใจอาหารของโรงแรมหรอก แต่เขาสงสัยเรื่องข้าวกล่องราคาสองร้อยหยวนนั่นมากกว่า

ข้าวกล่องกล่องละสองร้อยหยวน ข้างในมันมีอะไรกันแน่

"เจ้าจินอาน นายอู้งานอีกแล้วนะ"

หัวหน้าอวี๋กลับมาอีกรอบ พอเห็นเจ้าจินอานยืนอู้งานก็ถึงกับพูดไม่ออก

โอกาสดีขนาดนี้ ทำไมถึงไม่รู้จักเข้าไปตีสนิทกับพวกรุ่นพี่บ้าง เผื่อมีใครถูกชะตาขึ้นมา จบไปก็มีงานทำสบายๆ แล้วแท้ๆ

ไม่แปลกใจเลยที่ชาติก่อนเผิงหย่งลี่จะเคยว่าเจ้าจินอานว่า 'ไม่ทะเยอทะยาน' ไม่รู้จักดิ้นรน ประจบสอพลอใครก็ไม่เป็น

เจ้าจินอานเห็นว่าอวี๋ซิวหรานเป็นคนใช้ได้ จึงหยิบบุหรี่ส่งให้มวนหนึ่ง

อวี๋ซิวหรานชำเลืองมองก้นกรองบุหรี่ เป็นหวงฝู จึงพูดขึ้นว่า "นายดูพวกนั้นสิ โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ หน้าตานายก็ดูดีไม่เบา เกิดมีรุ่นพี่สาวขายาวคนไหน... แค่ก เข้าใจใช่ไหม"

อวี๋ซิวหรานทำสีหน้าแบบ 'นายก็รู้อยู่แก่ใจ'

เจ้าจินอานยิ้ม "หัวหน้าอวี๋ คุณกำลังสอนผมไปในทางที่ไม่ดีนะ"

อวี๋ซิวหรานพ่นควันบุหรี่แล้วหัวเราะ "นายก็แค่บอกมาว่าอยากหรือไม่อยากล่ะ ทั้งขายาว เป็นรุ่นพี่ แถมยังกระเป๋าหนักอีก..."

ขณะที่กำลังคุยกันอยู่นั้น ก็มีรถอาวดี้แล่นเข้ามาอีกคัน

"งานเข้าแล้ว"

อวี๋ซิวหรานรีบหุบปากแล้วเดินเข้าไปต้อนรับทันที

ที่หน้าโรงแรมยังมีคนอีกสองสามคนที่ยังไม่ได้เข้าไปข้างใน ดูเหมือนกำลังยืนรอใครบางคนอยู่ พอเห็นรถคันนี้มาก็รีบสาวเท้าเข้ามาใกล้ ยืนค้อมหัวโค้งตัวรออยู่ข้างรถอย่างนอบน้อม

ประตูรถเปิดออก หญิงวัยสี่สิบกว่าปีสองคนก้าวลงมา

คนขับรถรีบลงมาจากรถแล้วเปิดกระโปรงท้ายหยิบรถเข็นวีลแชร์ออกมา

"อะไรกันเนี่ย!?"

อวี๋ซิวหรานถึงกับอึ้งไป ไหนล่ะสาวสวยขายาว?

ที่เบาะหลังมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยอย่างหาที่เปรียบไม่ได้นั่งอยู่คนหนึ่ง เพียงแต่ดูเหมือนว่า... ขาของเธอจะขยับไม่ได้?

"คุณหนูซู"

นั่นคือคำที่ผู้หญิงทั้งสองคนใช้เรียกคนในรถ ส่วนพวกผู้ชายที่ยืนอยู่เรียกเธอว่า "ผู้อำนวยการซู"

พวกเขายังไม่ยอมเข้าไปในโรงแรมก็เพราะกำลังยืนรอเธอนี่เอง

อวี๋ซิวหรานกับอาสาสมัครชายอีกสองคนทำตัวไม่ถูก พวกเขาอยากจะเข้าไปช่วยอยู่หรอก ทว่าสีหน้าของคนในรถกลับเหมือนมีคำว่า "คนแปลกหน้าห้ามเข้าใกล้" แปะหราอยู่

หนึ่งในผู้หญิงวัยสี่สิบกว่าเอ่ยขึ้นว่า "ไม่ต้องพวกเธอหรอก เดี๋ยวพวกเราจัดการเอง"

ทว่าซูเหมี่ยนกลับเอนพิงพนักเก้าอี้ พลางเอ่ยเสียงเย็น "เขา"

ทุกคนมองตามสายตาของเธอไปยังเจ้าจินอานที่ "หลบ" อยู่ข้างหลัง เจ้าจินอานชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง พอได้รับการยืนยันถึงได้เดินเข้ามาท่ามกลางความประหลาดใจของหญิงทั้งสองคน

เขาเองก็นึกไม่ถึงว่าจะได้พบกับผู้หญิงคนนี้ที่นี่อีกครั้ง

"คุณหนูซูคะ..."

หญิงคนนั้นอ้าปากค้าง นี่มันผู้ชายนะ

พวกเธอรู้ดีว่าซูเหมี่ยนเอาใจยากแค่ไหน จะว่าไปก็ไม่ได้ยากอะไรขนาดนั้น เพียงแค่ไม่รู้ว่าอะไรจะไปสะกิดให้ไม่สบอารมณ์จนโมโหร้ายขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ โชคดีที่พี่สะใภ้ของเธอจ่ายเงินให้เยอะ ไม่อย่างนั้นงานคนดูแลนี้ใครอยากทำก็ทำไปเถอะ

หญิงทั้งสองคนสบตากัน ก่อนจะขยับหลีกทางให้อย่างไม่อยากจะเชื่อ

ภายใต้สายตาของทุกคน

เจ้าจินอานก้มตัวมุดเข้าไปในรถ มือข้างหนึ่งสอดช้อนใต้ขาทั้งสองข้างของซูเหมี่ยน อีกมือประคองแผ่นหลังแล้วอุ้มเธอออกมา "วีลแชร์"

คนขับรีบเข็นรถวีลแชร์เข้ามาใกล้ๆ แต่กลับไม่กล้ายื่นมือเข้าไปช่วยแม้แต่น้อย

"เชี่ย สวยขนาดนี้เลยเหรอวะ!?"

อวี๋ซิวหรานเบิกตากว้าง เมื่อครู่ในรถมืดมองไม่ค่อยชัด อาสาสมัครคนอื่นๆ ก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไร พวกผู้ชายต่างพากันอ้าปากค้าง

"ฉันก็อยากอุ้มบ้างเหมือนกันนะ..."

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือขานี่แหละ...

ซูเหมี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย

เจ้าจินอานเอ่ยเสียงเบา "ผมไม่ได้ทำให้คุณเจ็บสักหน่อย"

คนขับรถ : (°д°)

นี่ยังจะกล้าเถียงอีกเหรอ!?

คนดูแลทั้งสองคนตกใจแทบแย่ ได้แต่รอดูซูเหมี่ยนระเบิดอารมณ์

ทว่าผลลัพธ์คือซูเหมี่ยนกลับบอกว่า "นายเข็นฉันเข้าไป"

คนดูแลทั้งสองคนถึงกับอึ้งไปอีกรอบ

"นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!?"

คนขับรถเหลือบมองเจ้าจินอานแวบหนึ่ง พอเห็นพวกเขาเดินจากไปแล้วก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมารายงานทันที "ท่านครับ เมื่อกี้มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งอุ้มคุณหนูซูลงจากรถครับ แล้วก็..."

เขตเจ มณฑลเซียงหนาน บ้านพักข้าราชการชั้นผู้ใหญ่หลังที่ 32

เฝิงรั่วตาน หญิงวัยสามสิบกว่าปีถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ "น้องสาวคุณยอมให้เด็กผู้ชายอุ้มลงจากรถเหรอคะ?"

ซูจิ่งสิงได้รับโทรศัพท์ก็ประหลาดใจมากเช่นกัน เขานวดขมับเบาๆ "คุณจะให้เธอไปร่วมวงครึกครื้นอะไรแบบนั้นทำไมกัน?"

"คุณเป็นห่วงน้องสาวขนาดนี้ ทำไมไม่ไปเองล่ะคะ?"

เฝิงรั่วตานหัวเราะ "หรือว่าซือต้าไม่ได้ส่งบัตรเชิญให้คุณ?"

"พวกเขากล้าเหรอ!?"

ซูจิ่งสิงจุดบุหรี่มวนหนึ่ง "ตำแหน่งอย่างผมไปมันเหมาะสมที่ไหนกัน?"

"เอาเถอะค่ะ น้องสาวคุณมีตำแหน่งแขวนอยู่ในกระทรวงศึกษาธิการ ไปก็ถือว่าสมเหตุสมผลอยู่แล้ว"

เฝิงรั่วตานยกผลไม้ที่ล้างเสร็จแล้วเข้ามา "อีกอย่าง ซูเหมี่ยนมาจวิ้นซาก็เพื่อมาพักผ่อนคลายเครียด คุณขังเธอไว้แต่ในบ้านทุกวัน แล้วมันจะต่างอะไรกับตอนอยู่นครหลวงล่ะคะ?"

"พวกคุณเนี่ย ปฏิบัติต่อเธอต่างจากคนอื่นจนเกินไปแล้ว"

"แล้วทางพี่ใหญ่ล่ะ?" ซูจิ่งสิงถาม

เฝิงรั่วตานยิ้มพลางเอ่ย "พี่สะใภ้ใหญ่โทรมาวันละหลายรอบ ชวนให้ซูเหมี่ยนไปเที่ยวหาฝั่งโน้น คุณกับพี่ใหญ่นี่นะ เฮ้อ พี่ใหญ่ที่งานยุ่งขนาดนั้นยังอุตส่าห์โทรหาฉันเลย"

ซูจิ่งสิงยิ้ม "พวกเรามีน้องสาวแค่คนเดียวนี่นา"

กริ๊งงง

จังหวะนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นอีกครั้ง เฝิงรั่วตานกดรับสายแล้วเอ่ยว่า "เด็กผู้ชายคนนั้นเข็นน้องสาวคุณเข้าไปในห้องพักโรงแรมแล้วค่ะ"