ตอนที่ 70 ต่างคนต่างอยู่

ลั่วจิ่นจือวิ่งเต้นเรื่องธนาคาร เงินกู้พอจะรอได้ แต่หากทำตามวิธีของเจ้าจินอาน เงินทุนของบริษัทยังห่างไกลจากคำว่าพอมากนัก

นี่เป็นสิ่งที่เจ้าจินอานติดค้างลั่วจิ่นจือ เพราะเธอไม่ได้ดึงเงินจากการขายหุ้นออกไป

เจ้าจินอานเองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้นักศึกษาเริ่มทำธุรกิจมีนโยบายลดหย่อนภาษีหรือไม่

ถ้าหากมี จะลดหย่อนได้สักเท่าไรเชียว

ในปี 2006 เบื้องบนยังไม่ได้ออกเอกสารทางการเพื่อสนับสนุนการเริ่มต้นธุรกิจของนักศึกษา ช่วงปีสำคัญคือปี 2015 และปี 2021 ที่มีการประกาศ "นโยบายส่งเสริมมวลชนริเริ่มธุรกิจอย่างรอบด้าน" และ "การสนับสนุนเฉพาะทางสำหรับนักศึกษาเริ่มต้นธุรกิจ"

นับแต่นั้นมหาวิทยาลัยใหญ่ๆ ถึงได้เริ่มให้การสนับสนุนรอบด้าน ทั้งเงินทุน สถานที่ และภาษี จนค่อยๆ ก่อตัวเป็นระบบ "ส่งเสริมการริเริ่มธุรกิจ-ประกันการมีงานทำ-ขับเคลื่อนนวัตกรรม"

แต่ในตอนนี้ก็เริ่มมีการเสนอแนวคิดที่เกี่ยวข้องขึ้นมาบ้างแล้ว เช่น ศูนย์นวัตกรรมและผู้ประกอบการของหูต้าที่ตั้งอยู่ตรงจัตุรัสตงฟางหง

เจ้าจินอานเขียนแผนธุรกิจเตรียมไว้นานแล้ว เขาเดินผ่านหอสมุด ผ่านตึกจื้อซ่าน เลียบถนนเยวี่ยหวังถิงมุ่งหน้าไปทางตะวันตกเพียงหนึ่งกิโลเมตร ก็มาถึงตึกอำนวยการ

ที่หน้าประตูตึกอำนวยการ เขาเห็นป้ายคำขวัญเขียนว่า ยกระดับการศึกษาเพื่อการริเริ่มธุรกิจและแนะแนวการประกอบอาชีพ

เป็นป้ายแนวตั้งทำจากอะลูมิเนียมอัลลอย แขวนไว้ตรงทางเข้าตึกอำนวยการพอดี

หน้าประตูมีป้ายแนวตั้งอยู่หลายอัน นับดูแล้วมีมากกว่าสิบป้าย หน่วยงานบริหารจัดการเหล่านี้ล้วนมีสำนักงานอยู่บนตึก

มหาวิทยาลัยช่างต่างจากมัธยมปลายจริงๆ

ห้องทำงานที่สำคัญที่สุดของมัธยมปลายคือห้องพักครูรวมของระดับชั้น ครูผู้สอนทุกคนจะนั่งทำงานและเตรียมการสอนอยู่ในนั้น แต่มหาวิทยาลัยกลับดูเหมือนหน่วยงานราชการมากกว่า

"ช่างเถอะ"

เจ้าจินอานถือแผนธุรกิจนั่งอยู่ตรงม้านั่งด้านล่างอยู่นาน สูบบุหรี่ไปมวนหนึ่งแล้วก็เดินจากไป

เขาล้มเลิกความคิดที่จะ "เอาเปรียบ" มหาวิทยาลัย ต่อไปภาษีที่ต้องจ่ายก็จ่ายไปตามระเบียบ ทางมหาวิทยาลัยไม่ได้ขาดแคลนนักศึกษาทำธุรกิจอย่างเขาเพียงคนเดียวหรอก เหมือนกับชาติก่อน ต่างคนต่างอยู่ด้วยดีก็พอ

อันที่จริง หากพูดถึงสายสัมพันธ์คอนเนกชันของมหาวิทยาลัยระดับ 211 แล้วล่ะก็...

พูดตรงๆ เลยก็คือ อธิการบดีของซือต้ามีตำแหน่งเทียบเท่าระดับอธิบดี

แน่นอนว่า ซือต้าไม่อาจเทียบกับ 31 มหาวิทยาลัยที่ขึ้นตรงต่อกระทรวงศึกษาธิการและอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของส่วนกลางได้ อย่างเช่นอธิการบดีของสองมหาวิทยาลัยชั้นนำอย่างชิงเป่ยนั้นมีตำแหน่งเทียบเท่าระดับรัฐมนตรีช่วย

แต่ระดับอธิบดีก็นับว่าเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามมากแล้ว

บางคนอาจจะยังไม่เห็นภาพว่าระดับอธิบดีนั้นสูงส่งแค่ไหน เอาง่ายๆ คือนายอำเภอของพวกคุณยังมีตำแหน่งเพียงระดับนายอำเภอเท่านั้น

ทว่า ช่างมันเถอะ

ลั่วจิ่นจือกลับไปจือซิงอีกครั้ง ตลาดที่จือซิงยังทำเงินได้จึงไม่อาจทิ้งไป โรงงานน้ำดื่มก็อยู่ที่นั่น เธอมีเรื่องต้องจัดการมากมาย ในคืนที่เธอขับรถออกไปนั้น

ลั่วจิ่นจือปิดประตูแล้วพูดกับเจ้าจินอานว่า "จินอาน ฉันหวังว่าเวลานายปฏิบัติต่อฉัน จะไม่ใช้ไม้นั้นเหมือนที่ใช้กับซ่านเหว่ยนะ"

หูเฉินที่อยู่ในจวิ้นซาก็ติดต่อกับเจ้าจินอานแค่เรื่องงานเท่านั้น แต่กลับสนิทสนมกับซ่านเหว่ยมากกว่า เขาไม่อยากกลายเป็นซ่านเหว่ยคนที่สองหรอก

เจ้าจินอานยุ่งอยู่ทุกวัน และคิดว่างานฉลองวันสถาปนามหาวิทยาลัยคงไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตน

ทว่า สามวันก่อนถึงวันงาน

หวังเสวียเอินหัวหน้าห้องได้มาหาเจ้าจินอาน ยัดป้ายชื่ออาสาสมัครใส่มือเขา พร้อมบอกว่าการเป็นอาสาสมัครมีเงินค่าอาหารให้ แถมยังได้เงินวันละยี่สิบหยวน หวังเสวียเอินตั้งใจจะช่วยเหลือดูแลเจ้าจินอานนั่นเอง

หลิวช่วงเฟิงก็แย่งโควตามาได้ที่หนึ่ง เขาบอกว่าการเป็นอาสาสมัครไม่มีอะไรมาก แค่ช่วยดูแลความเป็นระเบียบเรียบร้อยเท่านั้น

จุดนี้เองที่มองเห็นข้อได้เปรียบของการเป็นกรรมการห้อง

หลิวช่วงเฟิงกับหลินชิงเสวี่ยต่างก็ได้เป็นอาสาสมัคร งานที่พวกเขาได้รับมอบหมายคือการดูแลความเป็นระเบียบเรียบร้อยในสนามกีฬา

ส่วนเจ้าจินอานถูกจัดให้ไปประจำอยู่ที่โรงแรมที่กำหนดนอกมหาวิทยาลัย โดยมีหน้าที่ต้อนรับศิษย์เก่าที่มาร่วมงาน

นั่นหมายความว่าก่อนที่การแสดงศิลปวัฒนธรรมช่วงค่ำจะจบลง เขาต้องรีบกลับไปที่โรงแรมก่อน ตอนแรกเจ้าจินอานคิดจะปฏิเสธ แต่พอคิดอีกที การได้ไปพบปะศิษย์เก่าดีเด่นของซือต้าบ้างก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย

ส่วนเรื่องการแสดงนั้น...

ชาติก่อนเขาดูมาหมดแล้ว แก่นหลักก็หนีไม่พ้นการสรรเสริญเยินยอและการสำนึกในพระคุณ

สองวันก่อนวันงาน

ย่านมหาวิทยาลัยจวิ้นซาไม่มีกำแพงกั้น แต่ทางเข้าออกทุกจุดของมหาวิทยาลัยต่างตั้งจุดตรวจ รถหรูในรั้วมหาวิทยาลัยเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างกะทันหัน รุ่นพี่ศิษย์เก่าผู้ประสบความสำเร็จเริ่มทยอยกลับมาเยือนสถาบัน

เฉินเจ๋อกลับมาจากข้างนอก ถอดเสื้อเตรียมจะเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ แต่ก็ยังไม่วายพูดขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า "ดีสุดก็แค่พวก BBA ไม่เห็นมีโรลส์-รอยซ์กับเบนท์ลีย์สักคัน"

เจ้าจินอานนึกย้อนความทรงจำอยู่นาน ดูเหมือนว่าในแวดวงอินเทอร์เน็ตจะไม่มีตัวพ่อระดับบิ๊กที่จบจากซือต้าเลยสักคน

หวังเหวยเทาที่ชอบแวะมาคลุกคลีที่ห้อง 303 พูดขึ้นว่า "เฉินเจ๋อ BBA ก็นับว่าหรูแล้วน่า บางทีรุ่นพี่อาจจะมี แต่แค่ไม่ได้ขับมาจวิ้นซาก็ได้"

หลิวช่วงเฟิงถามว่า BBA คืออะไร

ไม่มีใครตอบเขา

จนหลิวช่วงเฟิงไปถามกู่เชาเฉิง กู่เชาเฉิงถึงได้อธิบายให้ฟัง จากนั้นหลิวช่วงเฟิงก็เห็นด้วยกับหวังเหวยเทาว่า รถดีขนาดนั้น ทางจากต่างมณฑลก็ไกลจะขับมาได้ยังไง

เฉินเจ๋อเดินเข้าห้องน้ำไปแล้วแต่ก็ยังผลักประตูเปิดออกมาพูดว่า "นี่มันเหมือนการกลับบ้านเกิดอย่างสมเกียรติเลยนะ จะจ้างขนส่งเอาก็ได้ ส่งมาถึงจวิ้นซาแล้วค่อยขับ รถสปอร์ตพวกนั้นในจวิ้นซาก็ส่งมาแบบนี้ทั้งนั้นแหละ"

"ชิ!"

หลิวช่วงเฟิงรู้สึกว่าเฉินเจ๋อขี้เก๊กเกินไปแล้ว BBA ก็นับว่าดีมากแล้วไม่ใช่หรือไง

เจ้าจินอานยื่นบุหรี่ให้หวังเหวยเทากับหลิวช่วงเฟิงคนละมวน พลันรู้สึกว่าจุดเริ่มต้นของคนเราไม่เหมือนกัน ทั้งวิสัยทัศน์และความทะเยอทะยานก็ย่อมต่างกัน จุดที่เฉินเจ๋อให้ความสนใจจึงไม่เหมือนคนอื่น

หนึ่งวันก่อนถึงวันงานฉลองครบรอบก่อตั้งมหาวิทยาลัย

หลิวช่วงเฟิงที่ยุ่งอยู่ในโรงยิมมาทั้งวันกลับมาแล้ว เขาพบว่าเงินยี่สิบหยวนไม่ได้หามาง่ายๆ เลย ต้องขึงป้ายผ้า ผูกลูกโป่งไฮโดรเจน ตอนนี้ทั้งโรงยิมเต็มไปด้วยป้ายผ้ากับลูกโป่งไฮโดรเจนไปหมด

"เชี่ยเอ๊ย เหนื่อยจะตายห่าอยู่แล้ว!"

หลิวช่วงเฟิงทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หมดสภาพ พลางบ่นอย่างหงุดหงิด "พี่เจ๋อ เหล่ากู่ พวกนายไปถึงแท้ๆ ก็ไม่คิดจะช่วยหยิบจับอะไรสักนิด!"

"ฉันไปดูพวกรุ่นพี่สาวๆ คนเด่นคนดังต่างหาก"

เฉินเจ๋อยักไหล่ "อีกอย่างฉันก็ไม่ใช่อาสาสมัคร ไม่ได้รับเงินยี่สิบหยวนนั่นสักหน่อย"

"นั่นสิ!"

กู่เชาเฉิงเออออตามไปด้วย

"คิดผิดจริงๆ ฉันน่าจะไปทำงานต้อนรับที่โรงแรม"

หลิวช่วงเฟิงเห็นเจ้าจินอานสบายใจเฉิบมาสองวัน วันๆ ไม่เห็นหัว แม้แต่ความคึกคักก็ไม่มามุงดู จึงถามขึ้นว่า "จริงสิ จินอานไปไหนอีกแล้วล่ะ นอกจากตอนเข้าเรียนแล้วไม่เห็นตัวเลย"

กู่เชาเฉิงส่ายหน้า "ไม่รู้สิ"

งานครบรอบมหาวิทยาลัยคึกคักขนาดนี้ สาวๆ ทั้งสี่คนจากห้อง 406 ของจงหนานถึงกับโทรมาถามว่าคืนนี้จะแอบเนียนเข้าไปดูการแสดงศิลปวัฒนธรรมได้ไหม

หลิวช่วงเฟิงที่รับหน้าที่ดูแลความสงบเรียบร้อยก็ไม่กล้ารับปาก เขาเป็นแค่คนทำงานระดับล่าง คนรับผิดชอบคือหัวหน้าฝ่ายกีฬาของสโมสรนักศึกษา เฉินเจ๋อบอกว่าเขาจะลองหาทางดู

เจ้าจินอานยุ่งอยู่ในห้องทำงานจนกระทั่งคนที่รับผิดชอบงานต้อนรับที่โรงแรมโทรมา เขาถึงได้ออกเดินทาง

"เจ้าจินอาน เจ้าจินอานจากวิทยาลัยพาณิชยศาสตร์!"

คนของสโมสรนักศึกษาถือรายชื่อคอยเช็ก เพื่อป้องกันไม่ให้มีใครมารับเงินฟรีโดยไม่ทำงาน

"ผมเองครับ"

เจ้าจินอานก้าวเร็วๆ เข้ามา ผู้รับผิดชอบของสโมสรนักศึกษามองตามรถออดี้ที่เพิ่งแล่นจากไป มั่นใจว่าเจ้าจินอานลงมาจากรถออดี้คันนั้น จึงอ้าปากค้าง "นะ...นาย นั่งรถออดี้มาเหรอ"

เจ้าจินอานพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร

"ล้อเล่นน่า นายมาทำงานได้วันละยี่สิบหยวนเนี่ยนะ..."

ผู้รับผิดชอบของสโมสรนักศึกษายืนอยู่หน้าประตูโรงแรม พูดอธิบายข้อควรระวังให้กลุ่มของเจ้าจินอานฟัง ใจความสำคัญคือต้องดูแลบริการรุ่นพี่ที่กลับมาเยือนมหาวิทยาลัยเหล่านี้ให้ดี

อันที่จริงไม่ใช่แค่เจ้าจินอานที่มาแบบชิลๆ คนที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งก็มาหาเรื่องสนุกเหมือนกัน

นักศึกษาหญิงคนหนึ่งหยิบกระจกบานเล็กขึ้นมา ทาลิปสติกแล้วพูดว่า "หัวหน้าฝ่ายอวี๋คะ บริการแบบไหนกัน ถ้าพวกรุ่นพี่ผู้ชายต้องการบริการถึงเตียงล่ะคะ พวกเราต้องตกลงไหม"

นักศึกษาชายสองสามคนหัวเราะอย่างมีเลศนัย พลอยส่งเสียงเฮฮาไปด้วยว่า "พวกผมไม่เลือกหรอก ขอแค่เป็นรุ่นพี่ผู้หญิง รุ่นไหนก็ไม่เกี่ยงทั้งนั้นแหละ"

"ฮ่าๆๆ..."

บรรดารุ่นพี่คนเด่นคนดังเชียวนะ บางทีอาจจะมีคนที่มาด้วยจุดประสงค์แบบนี้จริงๆ ก็ได้

ถูกรุ่นพี่เรียกเข้าไปในห้องเพื่อพูดคุยเรื่องการวางแผนชีวิต แสดงความห่วงใยรุ่นน้อง มันก็ฟังดูสมเหตุสมผลดีไม่ใช่เหรอ

เผลอๆ อาจจะได้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิตเลยก็ได้