ตอนที่ 69 เจินหราน

ออกมาจากโรงอาหาร เจ้าจินอานถือผักแห้งสองกระปุกที่ยังกินไม่หมดติดมือมาด้วย

แสงแดดสดใส อากาศไม่ร้อนไม่หนาวจนเกินไป

ภายในมหาวิทยาลัยอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของวัยหนุ่มสาว ชายสี่คนและหญิงหนึ่งคนเดินเคียงกันไปในรั้วมหาวิทยาลัย ซวีม่านม่านไม่ได้หยิบเกาลัดออกมากิน พอรับมาก็เก็บใส่กระเป๋าสะพายของตัวเองทันที

เจ้าจินอานเดินอยู่ฝั่งซ้ายสุด เมื่อครู่กู่เชาเฉิงเพิ่งพูดว่า "พี่เจ๋อ พี่มีรถคันหนึ่ง... มีแค่พี่ที่มีแฟน"

กู่เชาเฉิงไม่ได้มีเจตนาอื่น เขาแค่อิจฉาเฉินเจ๋อ และอิจฉาเจ้าจินอาน ผู้หญิงประเภทที่เขาชอบมาตลอดคือแบบมู่เหยากับซวีม่านม่าน ส่วนแบบเสิ่นจื่อเหยียนนั้นเขารับมือไม่ไหว

ส่วนที่ว่าระหว่างซวีม่านม่านกับมู่เหยาใครดีกว่ากัน กู่เชาเฉิงเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน

เป็นผู้หญิงคนละแบบ... อย่างเช่นในตอนนี้

ซวีม่านม่านเดินเงียบ ๆ อยู่ข้างกายเฉินเจ๋อ ไม่ได้จับมือกัน แต่ก็ดูออกในทันทีว่าซวีม่านม่านเป็นแฟนของเฉินเจ๋อ ถ้าเป็นมู่เหยาละก็คงคว้ามือเจ้าจินอานไปจับไว้แล้ว

นักศึกษามหาวิทยาลัยเวลาคบกันมักจะเป็นแบบนี้

หรือไม่ก็กอดแขนแฟน คล้องแขนติดกับตัวแฟนไปเลย

หลิวช่วงเฟิงยื่นสองนิ้วไปทางเฉินเจ๋อ ทำท่าคีบบุหรี่ขอบุหรี่สูบ แถมยังบ่นว่าเกรดของเฉินเจ๋อลดลง ถามว่าทำไมไม่ใช่เหอเทียนเซี่ย

เฉินเจ๋อหงุดหงิดจนอยากจะแย่งบุหรี่คืนมา แต่กลับถูกหลิวช่วงเฟิงแย่งหมากไปอีก

ตรงกลางเว้นว่างไว้ ซวีม่านม่านมองเจ้าจินอานที่เงียบขรึมอยู่แล้วพูดว่า "เจ้าจินอาน ขอบใจสำหรับเกาลัดนะ"

เจ้าจินอานยิ้มให้ซวีม่านม่านน้อย ๆ

ตลอดทางหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน

พอเดินผ่านแผงขายผลไม้ ซวีม่านม่านก็บอกให้ทุกคนรอแป๊บหนึ่ง แล้วเธอก็ควักเงินซื้อแตงโมมาห้าชิ้น

เป็นแบบที่เสียบตะเกียบเอาไว้ ชิ้นละสองหยวนสำหรับผลไม้นอกฤดูกาล

หลิวช่วงเฟิงถือแตงโมไว้แล้วเอ่ยออกมาจากใจจริง "ซวีม่านม่าน เธอนี่ดีจริง ๆ!"

ที่ดีไม่ใช่ตัวแตงโม แต่เป็นเพราะซวีม่านม่านเต็มใจควักเงินซื้อให้

เขาค้นพบจุดหนึ่งว่า เวลาที่เสิ่นจื่อเหยียนกับซวีม่านม่านไปไหนมาไหนกับพวกผู้ชาย พวกเธอมักจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากเลี้ยงและแย่งจ่ายเงินเสมอ

มันไม่ใช่เรื่องเงินไม่กี่หยวนจริง ๆ แต่มันทำให้การอยู่ร่วมกันรู้สึกสบายใจและผ่อนคลายมาก

ในขณะที่เวลาอยู่กับหลินชิงเสวี่ยจะรู้สึกกดดันมาก ต้องคอยกังวลตลอดเวลาว่ากระเป๋าเงินตัวเองจะตุงไม่พอ

มันไม่ได้อยู่ที่เรื่องพิซซ่าไปเสียทั้งหมด แต่การที่ผู้หญิงเป็นฝ่ายเลี้ยงโดยไม่สนว่าจะมากหรือน้อย ผู้ชายก็รู้สึกซาบซึ้งใจมากแล้ว

หลิวช่วงเฟิงไม่ได้โง่จริง เขารู้ว่ามู่เหยารู้สึกรังเกียจเขานิดหน่อย และเฉินเจ๋อก็วางมาดข่มคนอื่นอยู่บ้าง แต่ซวีม่านม่านนั้นดีจริง ๆ

ตอนที่เฉินเจ๋อบอกว่าคนในหอพักมีแต่พวกพิลึก ซวีม่านม่านก็เคยเตือนเฉินเจ๋อไปไม่รู้กี่ครั้งว่า พวกเขาเป็นรูมเมทตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัยของนายนะ

"เจ้าจินอาน!"

เดินไปได้สักพัก หลี่ลู่ก็วิ่งตามมาจากด้านหลัง

ทุกคนหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับไปมอง

"ม่านม่าน"

หลี่ลู่ ซวีม่านม่าน และเฉินเจ๋อเคยอยู่ห้องเดียวกันตอนมัธยมปลาย ซวีม่านม่านได้ยินเฉินเจ๋อบอกว่าหลี่ลู่แอบชอบเจ้าจินอานมาตั้งแต่เปิดเทอม

"เจ้าจินอาน ฉันส่งข้อความหาเธอ ทำไมเธอไม่ตอบล่ะ?"

สีหน้าของคนห้อง 303 ดูหลากหลายขึ้นมาทันที เจ้าจินอานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแวบหนึ่ง ไม่รู้ว่าจะตอบหลี่ลู่อย่างไรดี

หลี่ลู่มองซวีม่านม่านกับเฉินเจ๋อแวบหนึ่ง ก่อนจะรวบรวมความกล้าพูดขึ้นมาว่า "เจ้าจินอาน ฉันชอบเธอนะ"

"จินอาน โคตรเจ๋ง!"

กู่เชาเฉิงกับหลิวช่วงเฟิงยกนิ้วโป้งให้พร้อมกับยิ้มกริ่ม เฉินเจ๋อก็หัวเราะเช่นกัน การที่ผู้หญิงเป็นฝ่ายตามจีบผู้ชาย ไม่ว่าหน้าตาของฝ่ายหญิงจะเป็นอย่างไร ก็นับเป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจทั้งนั้น

เจ้าจินอานยิ้ม "หลี่ลู่ ขอบใจนะ แต่ฉันยังไม่อยากมีความรักน่ะ"

คำตอบแบบนี้ไม่ได้น่าประหลาดใจอะไร อย่าว่าแต่หลี่ลู่หน้าตาธรรมดาเลย หากใช้คำพูดของกู่เชาเฉิง แฟนที่เจ้าจินอานจะคบด้วยต้องเป็นระดับมู่เหยาต่างหาก

แต่หลี่ลู่กลับจ้องเจ้าจินอานตาเขม็งแล้วถามว่า "ทำไมล่ะ?"

หืม?

แบบนี้มันชักจะแปลก ๆ แล้วนะ คนเขาปฏิเสธอย่างถนอมน้ำใจไปแล้ว จำเป็นต้องให้เขาพูดออกมาตรง ๆ ว่าไม่ได้ชอบเธอด้วยเหรอ?

บรรยากาศเริ่มน่าอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อย

เจ้าจินอานพูดกับหลี่ลู่อย่างใจเย็น "ไม่มีทำไมหรอก ฉันแค่ยังไม่อยากมีแฟนน่ะ"

รูมเมทสองคนของหลี่ลู่ตามมาถึงพอดี พวกเธอพยายามดึงตัวหลี่ลู่ไว้ ทว่าหลี่ลู่กลับยังคงจ้องเจ้าจินอานด้วยความรู้สึกน้อยใจปนคาดคั้น "เจ้าจินอาน นาย... นายมันก็แค่..."

หลี่ลู่ไม่ได้พูดจนจบประโยค แต่ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็เข้าใจความหมายดี

ซวีม่านม่านขมวดคิ้วเล็กน้อย

เจ้าจินอานพยักหน้าให้ทุกคนแล้วพูดว่า "ผมขอตัวก่อนนะ"

"ฉันขอกลับเข้า ม. ก่อนนะ"

ซวีม่านม่านมองหลี่ลู่แวบหนึ่ง ก่อนจะบอกเฉินเจ๋อแล้วหันหลังเดินจากไปเช่นกัน

"เขา... เขามีสิทธิ์อะไรกัน?"

ดูเหมือนหลี่ลู่จะยังรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง เฉินเจ๋อไม่รู้จะพูดอะไรดี หลิวช่วงเฟิงจึงยิ้มพลางเอ่ยแซวขึ้นว่า "หลี่ลู่ เธออยากจะบอกว่าจินอานเป็นนักศึกษายากจนใช่ไหมล่ะ? คิดว่าตัวเอง..."

"งั้นเธออยากจะตามซวีม่านม่านไปดูแฟนเก่าของจินอานตอนนี้เลยไหมล่ะ?"

ระหว่างทางกลับหอพัก ซวีม่านม่านเดินคนเดียวช้า ๆ เธอได้กินผักกาดดองแห้ง ได้ฟังเรื่องเล่ามากมายจากพวกเขา ราวกับได้พบเจอโลกใบใหม่อย่างสิ้นเชิง

ซวีม่านม่านเกิดในครอบครัวที่มีฐานะร่ำรวยมาตั้งแต่เด็ก พ่อแม่รักใคร่ตามใจ แม่ของเฉินเจ๋อก็เอ็นดูเธอเหมือนลูกสาวแท้ ๆ หากมองอีกมุมหนึ่ง ชีวิตของเธอดูเหมือนจะเห็นปลายทางได้ล่วงหน้า แต่โลกของเจ้าจินอานกลับเต็มไปด้วยความแปลกใหม่

ส่วนเรื่องของหลี่ลู่...

ซวีม่านม่านไม่ได้เก็บมาใส่ใจ และเจ้าจินอานเองก็ไม่ได้คิดมากเช่นกัน

ก็เหมือนกับเรื่องที่หลิวช่วงเฟิงชอบเอาเปรียบเล็ก ๆ น้อย ๆ ซวีม่านม่านรู้สึกว่าช่างมันเถอะ ส่วนเจ้าจินอานก็มองว่าเป็นแค่เรื่องเงินไม่กี่หยวน

ลั่วจิ่นจือเดินทางมาถึงจวิ้นซาแล้ว

เธอชี้ไปที่ป้ายแนวตั้งทำจากอะลูมิเนียมอัลลอยซึ่งแขวนอยู่หน้าประตูพลางพูดว่า "บอสเจ้า บริษัทเปลี่ยนชื่อแล้วเหรอคะ? เจินหราน!"

เจ้าจินอานที่อยู่หลังโต๊ะทำงานเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า "จะชื่ออะไรก็ไม่สำคัญหรอกครับ ขอแค่ติดปากก็พอ ซีรีส์ 'ตงเจียง' ของพี่มีความเป็นท้องถิ่นชัดเจนเกินไป นอกจากว่าพี่จะไม่คิดขยายตลาดออกนอกเฉินเฉิง"

ลั่วจิ่นจือทนอยู่เฉย ๆ ที่จือซิงไม่ได้แล้ว เจ้าจินอานบอกว่าจะปรับปรุงใหม่ทั้งหมด

"แล้วตงเจียงอิ้นเซี่ยงของฉันล่ะ?"

"เก็บไว้ครับ แต่ต้องเปลี่ยนทั้งขวดและบรรจุภัณฑ์ใหม่หมด ปรับราคาขึ้นห้าเหมา ขายขวดละหนึ่งหยวนห้าสิบ"

"แล้วเจินหรานของนายล่ะ?"

"เจินหรานของเราต่างหากครับ"

"ฮึ!"

เจ้าจินอานมาถึงก็ล้มกระดานทุกอย่าง เป็นใครก็ต้องมีอารมณ์กันทั้งนั้น ลั่วจิ่นจือเหวี่ยงกระเป๋าลงแล้วนั่งบนโซฟา ก่อนจะลุกพรวดขึ้นมาทันที "บอสเจ้า โซฟาตัวนี้เกรดต่ำไปหน่อยมั้ย มือสองเหรอคะ?"

เจ้าจินอานบอกว่า "ทำเงินได้เมื่อไหร่ค่อยเปลี่ยนครับ"

เมื่อเห็นเจ้าจินอานทำงานอย่างจริงจัง ลั่วจิ่นจือก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสงบอารมณ์ลง "เจินหรานตั้งราคาไว้สองหยวนฉันเข้าใจได้นะ แต่ต้องทำเป็นขวดแก้วจริง ๆ เหรอ?"

"ขวดละสิบสองหยวนจะมีคนซื้อเหรอ?"

"พี่จิ่นจือครับ"

เจ้าจินอานหมุนหน้าจอคอมพิวเตอร์ "พี่ว่าขวดนี้สวยไหมครับ?"

"ผมไม่ได้กะว่าจะให้คนซื้อเยอะหรอกครับ ขวดแก้วเป็นแค่กิมมิค ผลิตภัณฑ์น่ะกลัวที่สุดคือไม่มีใครพูดถึง พี่ลองคิดดูสิครับ น้ำแร่เจินหรานขวดละสิบสองหยวน งั้นเจินหรานขวดละสองหยวน... ระดับมันจะไม่ดูหรูขึ้นเหรอครับ?"

"ในใจของคนเราจะตั้งราคาและระดับของมันไว้เอง"

"นายไม่ได้เรียนเอกการบัญชีหรอกเหรอ? ไปแอบเรียนจิตวิทยามาด้วยหรือไง?"

ลั่วจิ่นจือหยิบกระเป๋าขึ้นมาอีกครั้งแล้วเดินไปมองซ้ายขวาตรงทางเดินหน้าประตู "ห้องข้าง ๆ ไม่มีใครใช้ เอาเป็นห้องทำงานของฉันก็แล้วกัน"

พูดพลางเหลือบมองที่ประตูห้อง "นายไม่ได้ติดป้ายห้องผู้จัดการทั่วไปเหรอ?"

เจ้าจินอานตอบว่า "จะเอาไปติดที่หน้าห้องพี่ก็ได้ครับ"

"ตู้แช่สองตู้ สินค้าของเรายังน้อยเกินไปอยู่นะ"

"ค่อยเป็นค่อยไปครับ ตู้แช่ก็เป็นรูปแบบการโปรโมตอย่างหนึ่ง ที่วางสองตู้ก็เพื่อความสวยงามเป็นระเบียบ ร้านโชห่วยบางร้านวางสองตู้ไม่ได้ด้วยซ้ำ"

เมื่อเห็นเจ้าจินอานจัดการทุกอย่างได้อย่างเป็นระเบียบแบบแผน ลั่วจิ่นจือจึงเอ่ยถึงเรื่องสิทธิลดหย่อนภาษีสำหรับการเริ่มต้นธุรกิจของนักศึกษา เพราะเธอไม่แน่ใจว่ากรณีแบบนี้จะเข้าเกณฑ์เงื่อนไขหรือไม่