ตอนที่ 68 รายการเปลี่ยนชีวิต

ชาติก่อนเจ้าจินอานอาจจะเคยถูกเพื่อนในหอพักคณะกรรมการห้องถือเอกสารมานั่งวิพากษ์วิจารณ์แบบนี้เหมือนกัน เพียงแต่เขาไม่ได้บังเอิญไปเจอเข้า เขาหิ้วถุงเครื่องดื่มเดินไปหาที่ห้องพักของหวังเหวยเทา

เมื่อเห็นเครื่องดื่มถุงใหญ่ หวังเหวยเทาก็ถึงกับอึ้งไป

"จินอาน เยอะขนาดนี้ นายกะจะให้ฉันเป็นเบาหวานเลยเหรอ"

เจ้าจินอานยิ้มพลางบิดเปิดฝาขวด "ต่อให้นายมีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อในซูเปอร์มาร์เก็ตได้นะ"

"เดี๋ยวๆ ขอดูหน่อยว่าหมดอายุหรือยัง"

"มันใกล้จะเลิกผลิตแล้ว เก็บขวดไว้เป็นของสะสมให้ดีล่ะ"

เจ้าจินอานหยิบเครื่องดื่มโยนให้รูมเมทของหวังเหวยเทาอีกสามคน ทั้งยังแจกบุหรี่ให้อีกคนละมวน พวกเขาถือเครื่องดื่มแล้วก้มมองบุหรี่ในมือ... หวงฝู

หมอนี่เป็นนักศึกษายากจนจริงดิ!?

หวังเหวยเทาดันตัวเจ้าจินอานแล้วกระซิบเสียงเบา "จินอาน นายเป็นบ้าอะไรเนี่ย? ใช้เงินแบบนี้ได้ยังไงกัน?"

"ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก" เจ้าจินอานดันหวังเหวยเทากลับไป

หวังเหวยเทาหันกลับมาพูดว่า "พรุ่งนี้ฉันเลี้ยงข้าวนายเอง"

พอกลับมาที่ห้องพัก เฉินเจ๋อกับกู่เชาเฉิงก็แยกย้ายกันไปแล้ว

หลิวช่วงเฟิงถือแบบฟอร์มใบหนึ่งพลางอ้าปากพูด "จินอาน หรือนายจะลองกรอกดูหน่อยไหม?"

เจ้าจินอานบอกว่า "ผมมีเงินจริงๆ ครับ ไม่จำเป็นต้องขอหรอก"

"เอาน่า นายกรอกแบบฟอร์มไว้เถอะ เดี๋ยวฉันช่วยนายเอง"

หลิวช่วงเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงเปี่ยมน้ำใจลูกผู้ชาย

เฉินเจ๋อเบะปาก "นายเป็นแค่รองหัวหน้าห้องจะไปช่วยอะไรได้? จะให้ใครหรือไม่ให้ใครมันอยู่ที่นายตัดสินได้เหรอ?"

"ไม่ใช่แบบนั้น อย่างน้อยฉันก็ช่วยพูดเชียร์กับอาจารย์ที่ปรึกษาได้บ้างแหละน่า!"

"หลิวฮุยก็ตัดสินคนเดียวไม่ได้เหมือนกันนั่นแหละ!"

หลิวช่วงเฟิงพอได้เป็นกรรมการห้องก็อยากจะเรียกร้องความสนใจและแสดงบทบาทอยู่ตลอด ส่วนเฉินเจ๋อก็คิดว่าตัวเองรู้ไปหมดทุกเรื่อง โดยเฉพาะเล่ห์เหลี่ยมธรรมเนียมในสังคม

ตกดึก

เฉินเจ๋อกับหลิวช่วงเฟิงต่างถือโทรศัพท์มือถือไว้ หน้าจอสว่างค้างอยู่ตลอดเวลา

เจ้าจินอานเหลือบมองเฉินเจ๋อ พลางไม่เข้าใจว่าเขากับซวีม่านม่านรู้จักกันมาตั้งหลายปีแล้ว มีเรื่องให้คุยอะไรกันนักหนา?

เขาเปิดคอมพิวเตอร์และล็อกอินเข้า QQ ไอคอนเพนกวินที่มุมขวาล่างกะพริบเตือนไม่หยุด

ปิงซินเสวี่ยยวิ่น: เจ้าจินอาน รีบกรอกแบบฟอร์มเถอะ อย่าเอาแต่ประชดเลย ฉันจะช่วยผลักดันให้นายเอง

"ประชดงั้นเหรอ?"

เจ้าจินอานรู้สึกงงๆ พลางกดปิดหน้าต่างแชตของหลินชิงเสวี่ยไป

หลินชิงเสวี่ยเป็นคนมีสมอง ไม่ใช่ผู้หญิงประเภทสวยแต่ไร้สมอง ทว่า "สถานะ" ในตอนนี้กลับสลับกัน ชาติก่อนเป็นหลินชิงเสวี่ยที่คอยเอาอกเอาใจเจ้าจินอานเพื่อเรียกร้องความสนใจ

แต่น้ำเสียงในตอนนี้เนี่ยสิ...

ถังเสี่ยวฉิง: เจ้าจินอาน อาจารย์ที่ปรึกษาบอกว่าทุนนักศึกษายากจนของฉันน่าจะผ่านการอนุมัติแล้วนะ (อิโมจิยิ้ม)

เจ้าจินอานคิดครู่หนึ่งแล้วพิมพ์ตอบกลับไปสองคำ: ยินดีด้วย

ผ่านไปครู่หนึ่ง ถังเสี่ยวฉิงก็ตอบกลับมา: ความจริงอาจารย์ที่ปรึกษาบอกว่าแค่นายยื่นขอ... ก็ต้องได้โควตาแน่นอน ถ้าฉันได้เงินมาแล้ว เราแบ่งกันคนละครึ่งนะ (อิโมจิยิ้ม)

ดูเหมือนถังเสี่ยวฉิงจะชอบใส่อิโมจิยิ้มท้ายข้อความทุกครั้ง เธอไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในชาติก่อน และในชาติก่อนเจ้าจินอานก็ไม่ได้ใส่ใจเด็กสาวตัวเล็กสูงเพียง 152 เซนติเมตรคนนี้มากนัก

เจ้าจินอานตอบกลับ: ขอบคุณนะ แต่ฉันไม่จำเป็นต้องใช้จริงๆ

จากนั้นคิดดูอีกที เขาก็ใส่อิโมจิยิ้มต่อท้ายไปด้วย

หลังจากนั้นถังเสี่ยวฉิงก็ไม่ได้ตอบข้อความกลับมาอีก

เจ้าจินอานคลิกดูเพนกวินที่มุมขวาล่างต่อ คนคนนี้ทำให้เขาแปลกใจอยู่บ้าง

ม่านเถิงเถิง: เจ้าจินอาน สวัสดี ฉันซวีม่านม่านนะ ได้ยินเฉินเจ๋อบอกว่านายเอาผักแห้งมาอีกแล้ว ฉันยังไม่เคยกินเลย ถ้าไม่รบกวน ฉันขอชิมบ้างได้ไหม?

เมื่อเห็นข้อความนี้ เจ้าจินอานก็นึกถึงซวีม่านม่านในคืนที่ผับเมื่อชาติก่อนขึ้นมา ซวีม่านม่านทั้งสุภาพและยังมีมารยาท แถมยังเอ่ยถึงเฉินเจ๋อในข้อความอย่างชัดเจนอีกด้วย

เจ้าจินอาน: ได้สิ

วันรุ่งขึ้นหลังเลิกเรียน พวกเฉินเจ๋อล่วงหน้าไปโรงอาหารก่อน ส่วนเจ้าจินอานกลับห้องพักไปหยิบผักแห้ง

พอเปิดตู้เสื้อผ้า เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหยิบถุงมาใส่เกาลัดไปด้วยนิดหน่อย

พอเจ้าจินอานมาถึงโรงอาหาร เฉินเจ๋อก็สั่งอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วและนั่งเบียดอยู่ข้างซวีม่านม่าน ซวีม่านม่านนั่งหลังตรงอย่างเรียบร้อยพลางยิ้มพยักหน้าทักทาย "เจ้าจินอาน สวัสดีจ้ะ"

เจ้าจินอานยิ้มพลางพยักหน้าตอบเช่นกัน "สวัสดีครับ"

หลิวช่วงเฟิงส่งเสียงเอะอะโวยวาย "จินอาน เกาลัดของนายนี่ล็อกเก็บไว้อย่างดี ในที่สุดก็ยอมตัดใจเอาออกมาแล้วเหรอ?"

"ของแบบนี้ข้างนอกก็มีขาย ไม่ได้แพงอะไรสักหน่อย"

เจ้าจินอานพูดพลางยื่นให้ซวีม่านม่านแล้วบอกว่า "ให้เธอนะ ย่าฉันปลูกเอง"

ซวีม่านม่านแปลกใจเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นรับถุงเกาลัดมาแล้วกล่าวขอบคุณ

หลิวช่วงเฟิง: ......

สรุปคือมีแค่ฉันที่เป็นตัวตลกเรอะ?

เขาปรายตามองเฉินเจ๋อกับกู่เชาเฉิง ทั้งคู่ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษ พอมองไปที่ซวีม่านม่าน เธอก็วางตัวอย่างผ่าเผยเป็นธรรมชาติ

เฉินเจ๋อพูดขึ้น "จินอาน โรงอาหารราคาไม่แพง มื้อนี้ฉันจ่ายเองนะ"

เจ้าจินอานหยิบกระปุกผักแห้งออกมาสองกระปุก กระปุกหนึ่งเป็นปลาแห้ง อีกกระปุกเป็นหมูผัดพริกป่น เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามพลางพูดว่า "ปลาแห้งนี่ช่วงปิดเทอมหน้าร้อนฉันไปจับมาจากแม่น้ำ ส่วนหมูผัดพริกป่นเป็นกับข้าวพื้นเมืองแถวบ้านฉัน"

"นายจับปลาเป็นด้วยเหรอ?"

ซวีม่านม่านรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย คล้ายกับค้นพบเรื่องสนุกอะไรบางอย่าง

กู่เชาเฉิงบอก "ฉันก็จับเป็น คนบ้านฉันจับปลากันเป็นทุกคนแหละ"

ซวีม่านม่านพูดว่า "อยากไปเที่ยวบ้านพวกนายจังเลยค่ะ"

เฉินเจ๋อทำหน้าที่แฟนหนุ่มได้ดีเยี่ยม เขาบิดเปิดฝาขวดพลางพูดว่า "เรื่องนั้นง่ายนิดเดียว วันหยุดก็ขับรถไปสิ บ้านเหล่ากู่อยู่ไม่ไกล มีแค่บ้านเหล่าหลิวที่ไกลไปหน่อย"

หลิวช่วงเฟิงพูดว่า "บ้านฉันต้องไปช่วงหน้าหนาว ไปดูหิมะ ทางใต้พวกนายไม่มีหิมะกัน ส่วนหน้าร้อนก็ค่อยไปเที่ยวบ้านจินอานกับเหล่ากู่"

กู่เชาเฉิงเกาหัว "พี่เจ๋อ รถพี่คันเดียว... มีแค่พี่ที่มีแฟน ส่วนพวกเราสามคนเป็นคนโสดสนิทเลยนะ"

ซวีม่านม่านไม่ต่อบทสนทนานั้น เธอหยิบตะเกียบคีบปลาแห้งมาชิมคำหนึ่งแล้วพูดว่า "เผ็ดนิดหน่อย แต่อร่อยมากเลยค่ะ"

พูดจบ เธอก็คีบอีกคำ

เฉินเจ๋อก็คีบชิมไปคำหนึ่งเช่นกัน "รสชาติดีจริงแฮะ ถ้างั้นเมื่อก่อนอาหารการกินของพวกนายก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่นี่นา"

เขาเคยคิดว่าบ้านของเจ้าจินอานคงจะเป็นพวก "ยากจนจนแทบไม่มีข้าวก้นหม้อจะกิน" เสียอีก

พอดูแบบนี้ มีทั้งปลาทั้งเนื้อ แถมในกระปุกยังมีน้ำมันเคลือบอยู่เต็ม ก็ดูไม่เลวเลย

สิ่งที่เฉินเจ๋อกับซวีม่านม่านจินตนาการไว้ คือแถบภูเขายากจนตามรายงานข่าวในโทรทัศน์ ไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม บ้านมืดทึบซอมซ่อ ข้างนอกฝนตกหนักข้างในฝนตกปรอยๆ ทั้งปีแทบไม่มีเนื้อสัตว์ตกถึงท้องทำนองนั้น

ช่วงนี้รายการ "เปี้ยนสิงจี้" กำลังออกอากาศอย่างร้อนแรงทางสถานีโทรทัศน์หมางกั่ว และเป็นซีซั่นแรกที่เพิ่งฉาย ซวีม่านม่านยังตั้งใจดูไปหลายตอน

เวลาดู ซวีม่านม่านก็อดคิดเปรียบเทียบในใจไม่ได้ว่า เฉินเจ๋อเป็นคนในเมือง ส่วนเจ้าจินอานเป็นเด็กบ้านนอกบนเขา...

มีเพียงหลิวช่วงเฟิงที่เป็นคนภาคอีสานเหนือและกินเผ็ดไม่ค่อยเก่ง เขาพูดขึ้นว่า "พี่เจ๋อ พวกพี่แค่กินมื้อเดียว แต่พวกเราต้องกินติดกันทั้งสัปดาห์ สามมื้อต่อวันมีแต่กับข้าวสองอย่างนี้แหละ"

"แค่นี้ยังถือว่าดีนะ เมื่อก่อนฉันมีเนื้อกระปุกหนึ่งกับผักกาดดองแห้งกระปุกหนึ่ง"

"อีกอย่าง ที่น้ำมันเยอะน่ะ เพราะถ้าอากาศร้อนแล้วใส่น้ำมันน้อย มันจะขึ้นราง่าย"

กู่เชาเฉิงเองก็แค่ชิมไปนิดหน่อย แทบไม่ได้ขยับตะเกียบอีก

เขาพยักหน้าเห็นด้วย "พี่เจ๋อ พี่กับซวีม่านม่านกินเพราะแปลกใหม่ แต่ฉันกินผักแห้งแบบนี้มาตั้งแต่ ป.5 จนถึง ม.3 ตั้งห้าปี ตอนนี้เห็นแล้วไม่อยากจะแตะอีกเลย"

เฉินเจ๋อทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ "โรงเรียนพวกนายไม่มีโรงอาหารเหรอ!?"

กู่เชาเฉิงบอก "โรงอาหารหุงแค่ข้าว กับข้าวต้องเอามาจากบ้าน"

"โรงอาหารของโรงเรียนไม่ขายกับข้าวเหรอคะ?"

ซวีม่านม่านยังค่อนข้างสงบนิ่ง แต่ก็อดสงสัยไม่ได้

เฉินเจ๋อพูดขึ้น "มีธุรกิจให้ทำแล้วโรงอาหารจะไม่ทำเหรอ ร้านค้าสหกรณ์ในโรงเรียนพวกฉัน ถ้าไม่มีเส้นสายกับพวกผู้บริหารโรงเรียน อย่าหวังว่าจะได้เปิดเลย!"

"ขายสิ!"

กู่เชาเฉิงพูดอย่างหมดอารมณ์ "แต่คนซื้อมันน้อย ทุกคนไม่ค่อยมีเงินค่าขนม นายคิดว่าทุกคนจะเหมือนนายหรือไง โรงเรียนฉันกับข้าวช้อนละสองเหมา"

"เอาสองเหมานั่นไปซื้อไอติมแท่งได้อันหนึ่งเลยนะ!"

เฉินเจ๋ออ้าปากค้าง "มันคงไม่ขนาดนั้นมั้ง แค่สองเหมาเอง"

กู่เชาเฉิงกลอกตา "ฉันเรียน ป.5 ตอนยุคเก้าศูนย์ ได้ค่าขนมสัปดาห์ละหนึ่งหยวน พ่ออารมณ์ดีถึงจะให้สองหยวน นายว่ามันขนาดนั้นไหมล่ะ?"

เจ้าจินอานก้มหน้าก้มตากินข้าวเงียบๆ ไม่ได้ร่วมวงสนทนาเลยตลอดเวลา

"จินอาน แล้วนายล่ะ?"

เฉินเจ๋อคิดว่าเจ้าจินอานคงไม่มีเงินค่าขนม ซวีม่านม่านก็มองมาที่เจ้าจินอานเช่นกัน

เจ้าจินอานเงยหน้าขึ้นแล้วตอบว่า "บางครั้งฉันก็ได้ห้าหยวนนะ"

"ฮ่าๆๆ"

กู่เชาเฉิงกับหลิวช่วงเฟิงหัวเราะลั่นขึ้นมา แซวว่าเจ้าจินอานเป็นเศรษฐีใหญ่

พอย้อนนึกไปตอนนี้มันก็ตลกดี ถ้าเทียบกับตอนนี้เงินแค่นั้นยังซื้อโค้กสักขวดไม่ได้เลย ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนั้นผ่านมันมาได้อย่างไร แต่ก็นั่นแหละ ก็ผ่านมันมาได้จนถึงตอนนี้

เจ้าจินอานไม่ได้หัวเราะ เขาพูดเรียบๆ ว่า "ตอนฉันอยู่ประถมได้เยอะกว่านั้นอีก"

หลิวช่วงเฟิงกับกู่เชาเฉิงยังคงหัวเราะร่า มีเพียงซวีม่านม่านที่ในหัวส่งเสียงวิ้งขึ้นมาเมื่อนึกขึ้นได้... มู่เหยาเคยบอกไว้ว่า พ่อของเจ้าจินอานเสียไปตั้งแต่ตอนที่เขาเรียนอยู่ชั้นประถม