ตอนที่ 67 ชอบผมถือเป็นเกียรติของผม ผมไม่ได้ดูถูกเธอหรอก

หลังออกมาจากโรงอาหาร เจ้าจินอานก็ตรงไปที่ออฟฟิศโดยไม่ได้โทรหาซ่านเหว่ย

การจะเปลี่ยนครอบครัวหนึ่งครอบครัวนั้นง่ายนิดเดียว นั่นคือเงิน!

พอกลับมาถึงจวิ้นซา เจ้าจินอานก็โทรหาหวังจินหรูในวันนั้นเลย บอกว่าอากาศเริ่มเปลี่ยนแล้ว ให้พาเจ้าเยวี่ยเชียนออกไปซื้อเสื้อผ้าดีๆ สักสองสามชุด ไม่ต้องเก็บเงินไว้ให้เขาแต่งเมียหรอก

วันต่อมาหวังจินหรูก็พาเจ้าเยวี่ยเชียนไปเดินซื้อของ พร้อมกับอิ่นเสี่ยวหลาน แถมยังบอกว่าซื้อรองเท้าผ้าปักกิ่งโบราณที่ "แพงมาก" ให้คุณย่าคู่หนึ่ง ไม่กล้าบอกราคาให้ย่ารู้

ตอนนี้ก็เช่นกัน!

เวลาซ่านเหว่ยว่างก็จะอยู่บ้านทำกับข้าวให้ลูกสาวที่เรียนอยู่ ม.5 สภาพการเงินก็เริ่มคล่องมือขึ้นบ้าง บนโต๊ะอาหารมีกับข้าวสี่อย่างน้ำแกงหนึ่งอย่าง มีทั้งเนื้อทั้งผัก

ไม่เหมือนคืนแรกที่เจ้าจินอานไปบ้านเขา บนโต๊ะอาหารมีแค่อาหารเหลือหน้าตา "ดำปี๋" สองจาน

ซ่านเหว่ยบอกว่าตอนเย็นหูเฉินก็มากินข้าวที่นี่

ชั้นสองเป็นออฟฟิศ ซ่านเหว่ยกับหูเฉินจึงนับเป็นเพื่อนร่วมงานกันแล้ว

หูเฉินขนเครื่องดื่มน้ำผลไม้มาเพียบ บริษัทมีเครื่องดื่มน้ำผลไม้อยู่ 7 ชนิด

ซ่านเหว่ยบอกว่าตอนนี้น้ำผลไม้เยอะจนเขากับซ่านน่าฉีดื่มไม่ทันแล้ว

บนออฟฟิศชั้นสองยิ่งวางเรียงรายเป็นลังๆ เจ้าจินอานหยิบน้ำกีวีขึ้นมาขวดหนึ่งแล้วถามว่า "รสชาติเป็นไงบ้าง"

ซ่านเหว่ยเกาหัวแล้วตอบว่า อร่อยครับ

สินค้าของบริษัทตัวเอง ซ่านเหว่ยจะกล้าบอกว่าไม่อร่อยได้อย่างไร

เจ้าจินอานยิ้มบางๆ แล้วหันไปมองซ่านน่าฉีที่อยู่ข้างๆ

"พี่จินอาน..."

ซ่านน่าฉีสูง 162 เซนติเมตร ไว้ผมทรงนักเรียน เจ้าจินอานรู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้ฉลาดไม่เบา จากการได้พูดคุยกันสองสามครั้ง เธอดูเหมือนจะเป็นมันสมองให้พ่อของเธอ และซ่านเหว่ยก็เชื่อฟังลูกสาวมาก

"เธออยู่ ม.5 แล้ว ตอนค่ำไม่มีเรียนเหรอ"

"วันนี้วันศุกร์ค่ะ เป็นคาบทบทวนบทเรียนด้วยตัวเอง"

เจ้าจินอานพยักหน้า "งั้นเธอลองพูดมาซิ"

ซ่านน่าฉีรู้ว่าสิ่งที่เจ้าจินอานถามไม่ใช่เรื่อง "อร่อยหรือไม่อร่อย" เธอครุ่นคิดครู่หนึ่ง "พี่จินอานคะ ขวดมันใหญ่เกินไป แล้วแพ็กเกจจิ้งก็เขียวไปหมด... ไม่ใช่ว่าสีเขียวไม่ดีนะคะ แต่เป็นสีเขียวที่ไม่ดูสดชื่น ไม่สวยเลยค่ะ"

"ผู้จัดการหูบอกว่าจะขายขวดละ 6.5 หยวน ยังไงหนูก็ไม่ซื้อหรอกค่ะ"

"ขวดไม่เล็กไม่ใหญ่ คนเดียวดื่มไม่หมด ถือไปไหนก็ไม่สะดวก หลายคนดื่มก็ไม่พอ สู้เอาเงิน 7 หยวนไปซื้อโค้กหรือสไปรท์ขวดใหญ่เลยยังดีกว่า"

"น่าฉี..."

ซ่านเหว่ยส่งสายตาปรามลูกสาว จะพูดถึงสินค้าบริษัทตัวเองแบบนี้ได้ยังไง

แต่เจ้าจินอานกลับพูดว่า "น่าฉีพูดถูกแล้ว กลุ่มลูกค้าของน้ำผลไม้ตัวนี้วางตำแหน่งไม่ชัดเจน แม้แต่โต๊ะจีนตามชนบทก็ยังไม่ชอบสีแบบนี้ ขนาดก็ก้ำกึ่ง ราคาก็ไม่ได้ถูก..."

บางครั้งเจ้าจินอานก็ไม่เข้าใจ ผู้หญิงอย่างลั่วจิ่นจือมักจะชอบคิดแหวกแนว ชอบทำอะไรแปลกๆ ออกมาเสมอ

ไม่ใช่ว่าน้ำกีวีจะไปไม่รอด แต่สินค้าแบบนี้มันต้องเล่นเรื่องแพ็กเกจจิ้ง วางตำแหน่งให้อยู่ในระดับพรีเมียม ทำขวดให้ประณีตสวยงาม ขนาดขวดเล็ก เน้นเรื่องบำรุงผิวพรรณและความงาม

ทางที่ดีควรสร้างความแตกต่างจากเครื่องดื่มทั่วไปอย่างชัดเจน และราคาต้องไม่ถูก

ขวดเล็กๆ ขายไปเลยขวดละ 6 หยวน แบบนั้นถึงจะชูรสนิยมของพวกผู้หญิงขึ้นมาได้

เธอถือน้ำส้มขวดละ 3 หยวน ส่วนฉันถือน้ำกีวี...

คิดได้ดังนั้น เจ้าจินอานก็เปิดคอมพิวเตอร์เพื่อคุยงานกับลั่วจิ่นจือ เอาตัวน้ำกีวีนี้มาปรับเปลี่ยนก่อน ตู้แช่ขนาดใหญ่ขนาดนั้น สินค้าจำเป็นต้องมีความหลากหลายมากขึ้น

ลั่วจิ่นจือไม่มีความเห็นคัดค้านอื่นใด มีเพียงกังวลว่าการตั้งราคาสูงเกินไปจะมีปัญหา

เธอหารู้ไม่ว่าในอนาคต ตลาดน้ำแร่จะพัฒนาไปจนถึงขั้นขวดแก้วขายขวดละหลายสิบหยวน ก็ยังมีกลุ่มลูกค้ารองรับอยู่ดี

นี่คือขีดจำกัดทางวิสัยทัศน์

ยิ่งไปกว่านั้น สินค้าบางอย่างถ้าราคาต่ำเกินไป มันกลับไม่สามารถแสดงถึงความหรูหรามีระดับได้

เมื่อเห็นเจ้าจินอานเริ่มทำงาน ซ่านเหว่ยก็เหลือบมองถังขยะ เห็นว่าไม่มีขยะ จึงพากันดึงตัวซ่านน่าฉีเดินออกไปข้างนอก

จนกระทั่งถึงเวลาห้าทุ่ม ได้ยินเสียงปิดประตูดังมาจากชั้นบน ซ่านน่าฉีที่กำลังทบทวนบทเรียนอยู่ก็เงยหน้าขึ้น เธอรู้ว่าเจ้าจินอานเลิกงานและเตรียมตัวกลับหอพักมหาวิทยาลัยแล้ว

วันนั้นที่ซ่านน่าฉีบอกว่าอยากเรียนบริหารธุรกิจตอนเข้ามหาวิทยาลัย จริงๆ แล้วเธอยังเคยคิดถึงอีกสาขาหนึ่ง นั่นคือเลขานุการ

ซ่านเหว่ยออกมารออยู่ที่ข้างรถแล้ว

พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า คนหนึ่งเป็นคนขับรถ อีกคนเป็นเลขาฯ

ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงๆ ทั้งสองอาชีพนี้... พวกเขาก็ถือเป็นคนที่ "ใกล้ชิด" กับงานของเจ้าจินอานมากที่สุดแล้ว

เจ้าจินอานนั่งอยู่ที่เบาะหลัง พอใกล้ถึงมหาวิทยาลัยโดยไม่ต้องคอยเตือน ซ่านเหว่ยก็ปิดกระจกรถทั้งหมด รถอาวดี้ A6 แล่นเข้าสู่ภายในมหาวิทยาลัย และจอดลงตรงจุดที่คนบางตาและแสงไฟค่อนข้างสลัว

พอกลับมาถึงหอพัก หลิวช่วงเฟิงนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ส่วนเฉินเจ๋อยืนอยู่ด้านข้าง

ทั้งสามคนกำลังจดจ่อสายตาอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์

"จึ๊ๆๆ แต่ละคนนี่น่าสงสารแข่งกันชัดๆ"

เฉินเจ๋อเดาะลิ้น

เพื่อนร่วมชั้นต่างใส่ใจเรื่องเงินทุนการศึกษาเป็นอย่างมาก วันรุ่งขึ้นหลังจากออกจากห้องเรียนก็กรอกข้อมูลรายละเอียดของตัวเองจนครบถ้วน แล้วส่งกลับมาให้กรรมการห้องทั้งสามคน

นักศึกษาหญิงคนหนึ่งชื่อหลี่อ้ายหลานกรอกข้อมูลว่าพ่อแม่หย่าร้าง แม่ไม่มีรายได้ ทั้งยังติดรูปถ่ายติดบัตรมาด้วย กู่เชาเฉิงถือเอกสารพลางขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้

"ดูไม่ออกเลยแฮะ หลี่อ้ายหลานคนนี้ไม่เห็นจะเหมือนคนมีปัญหาขัดสนตรงไหน"

"อยู่ในห้องเรียนก็เห็นแต่งตัวดูทันสมัยออก ไม่ได้ด้อยไปกว่าหลินชิงเสวี่ยสักเท่าไหร่ นึกไม่ถึงเลยว่ารูปติดบัตรจะเป็นแบบนี้ สเปซใน QQ ของเธอฉันยังเคยเข้าไปดู วันนี้ชานมแก้วหนึ่ง พรุ่งนี้ชานมแก้วหนึ่ง..."

หลิวช่วงเฟิงได้ยินเข้าก็ไม่สบอารมณ์ เงยหน้าขึ้นพูดว่า "เหล่ากู่ แกเอาหลี่อ้ายหลานมาเทียบกับเสี่ยวเสวี่ยของฉันเนี่ยนะ? ยัยนั่นจะสวยสู้เสี่ยวเสวี่ยของฉันได้ยังไง?"

"ด้อยกว่าตรงไหนวะ?"

กู่เชาเฉิงเถียงกลับทันควัน

รูปติดบัตรก็คือรูปหน้าสด หลี่อ้ายหลานในห้องเรียนย่อมดูดีกว่ามากจนแทบจะเหมือนคนละคน

หากจะบอกว่ารูปติดบัตรได้แค่ 6.5 คะแนน แต่งหน้าแต่งตัวสักหน่อยก็พุ่งไปถึง 8.5 คะแนนแล้ว

เฉินเจ๋อชำเลืองมองแล้วเอ่ยประเมิน "ของหลินชิงเสวี่ยใหญ่กว่า"

เจ้าจินอานเคยเห็นตอนหลินชิงเสวี่ยสวมชุดนอน เฉินเจ๋อเองก็อาจจะเคยเห็นเหมือนกัน

หลิวช่วงเฟิงไม่ได้ยินความนัย เพราะความใหญ่ของหลินชิงเสวี่ยมันเห็นชัดอยู่คาตา แต่ถึงอย่างนั้นหลิวช่วงเฟิงก็ยังเตือนเฉินเจ๋อ "พี่เจ๋อ พี่อย่ามาพูดจาแทะโลมหลินชิงเสวี่ยแบบนี้นะ ผมกับหลินชิงเสวี่ยนี่อีกแค่นิดเดียวก็ลงเอยกันแล้ว"

"ฮะๆ ได้เลย"

เฉินเจ๋อพยักหน้ารับคำ ก่อนจะหยิบแบบฟอร์มอีกใบขึ้นมา "คนนี้ถังเสี่ยวฉิงยิ่งน่าสงสาร พ่อเสียชีวิต แม่ก็ป่วยต้องกินยาตลอด ช่าง... เฮ้อ"

กู่เชาเฉิงพูดว่า "ถังเสี่ยวฉิงน่าสงสารจริงๆ นั่นแหละ ของเธอน่าจะเป็นเรื่องจริง"

"ทำไมฉันดูไม่ออกเลยล่ะ? ถังเสี่ยวฉิงเวลายิ้มก็ดู... ดูร่าเริงสดใสดีนี่นา"

"หรือจะให้เขามานั่งทำหน้าอมทุกข์อยู่ทุกวันล่ะ?"

กู่เชาเฉิงแย้งว่า "ถังเสี่ยวฉิงไม่แต่งหน้า แล้วเสื้อผ้าของเธอก็... เรียบง่ายมาก"

"เหมือนใส่มาหลายปีแล้ว" กู่เชาเฉิงพูดอ้อมๆ

เฉินเจ๋อครุ่นคิด "จินอาน จินอานก็ไม่ได้แต่งตัวซอมซ่อสักหน่อย เพราะงั้นเงื่อนไขที่แกพูดมามันใช้ไม่ได้หรอกเหล่ากู่ หรือหลี่อ้ายหลานต้องใส่เสื้อผ้าเก่าๆ ขาดๆ ถึงจะนับว่าจนจริง?"

กู่เชาเฉิง: ......

เขาไม่เคยคิดถึงปัญหานี้จริงๆ นั่นแหละ

เฉินเจ๋อพูดว่า "เสื้อผ้าของจินอานไม่ใช่แบรนด์ดังอะไรก็จริง แต่มองดูก็รู้ว่าไม่ได้ถูกๆ"

"แกไม่อ่านเอกสารหรือไง? ถังเสี่ยวฉิงบอกว่าแม่เธอมีบัตรสวัสดิการผู้มีรายได้น้อยด้วยนะ!"

หลิวช่วงเฟิงหยิบเอกสารขึ้นมาดู "ความจริงรูปติดบัตรของถังเสี่ยวฉิงดูดีกว่าหลี่อ้ายหลานตั้งเยอะ แค่ตัวเตี้ยไปหน่อย เมื่อวานตอนเดินออกจากห้องเรียนสูงยังไม่ถึงหน้าอกฉันเลย ตัวเล็กนิดเดียว ฮะๆ"

"ชู่ว ตอนฝึกทหาร ถังเสี่ยวฉิงเข้าหาจินอานค่อนข้างกระตือรือร้นเลยนะ น่าจะชอบจินอานอยู่มั้ง"

เมื่อในห้องพักมีกรรมการห้องอยู่คนหนึ่ง เฉินเจ๋อกับกู่เชาเฉิงจึงได้แต่ถือเอกสารวิพากษ์วิจารณ์อยู่ตรงนั้น ส่วนหลิวช่วงเฟิงรับหน้าที่คีย์ข้อมูลลงคอมพิวเตอร์ ทั้งสามคนกระซิบกระซาบคุยกัน

"เฮ้ย ฉันว่าถังเสี่ยวฉิงกับจินอานก็ดูเข้ากันดีนะ จับคู่กันไปเลยก็สิ้นเรื่อง!"

หลิวช่วงเฟิงเคาะแป้นพิมพ์พลางพูดทีเล่นทีจริง

"ชิ"

กู่เชาเฉิงส่งเสียงขึ้นจมูก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า "จินอานไม่มองถังเสี่ยวฉิงหรอก แกดูแฟนที่เขาคบสิ ระดับมู่เหยาเชียวนะ..."

จังหวะนั้นเอง เจ้าจินอานก็เดินเข้ามาพอดี

ทั้งสามคนสะดุ้งโหยง รีบหุบปากทันที

เฉินเจ๋อยิ้มเจื่อนๆ ถามขึ้นว่า "จินอาน นายไปไหนมาเหรอ?"

เจ้าจินอานมองรูมเมททั้งสามคนแล้วเอ่ยว่า "ถังเสี่ยวฉิงเป็นคนดีมาก การที่พ่อเสียชีวิตกับแม่ป่วยไม่ใช่ความผิดของเธอ"

ไม่ใช่สิ!

เมื่อกี้เขาแอบฟังอยู่ข้างนอกงั้นเหรอ?

ได้ยินหมดเลยเหรอเนี่ย!?

ทั้งสามคนปั้นหน้ายิ้มแหย อึดอัดกระอักกระอ่วนใจจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

เจ้าจินอานไม่ได้รู้สึกกระอักกระอ่วนเลยสักนิด เขายังโยนน้ำผลไม้สองสามขวดให้พวกหลิวช่วงเฟิง แล้วหันไปพูดกับกู่เชาเฉิงว่า "ถ้าถังเสี่ยวฉิงชอบผมจริง มันก็เป็นเกียรติของผม ผมไม่เคยดูถูกเธอเลย"

กู่เชาเฉิง : "......"

"ไม่ใช่แบบนั้นนะจินอาน พวกเราไม่ได้นินทาลับหลังนายนะ แค่ว่า......"

เจ้าจินอานหิ้วน้ำผลไม้เตรียมจะเดินออกจากห้องไปอีกรอบ เขาเคาะประตูเบา ๆ แล้วพูดว่า "น้ำผลไม้พวกนี้พวกนายคงไม่ค่อยได้เห็น ลองชิมดูสิว่ารสชาติเป็นยังไงบ้าง"

"จินอาน พวกเราแค่คุยเรื่อยเปื่อยกันเฉย ๆ นะ!"

หลิวช่วงเฟิงยังคงตะโกนไล่หลังไป พลางก้มมองขวดน้ำผลไม้หลากชนิดในอ้อมแขน "พวกนายว่าทำไมจินอานถึงใจกว้างขนาดนี้นะ เครื่องดื่มตั้งเยอะแยะขนาดนี้ไม่ต้องใช้เงินซื้อหรือไง"

กู่เชาเฉิงอ้าปากค้าง "จินอานคงไม่ได้โกรธใช่ไหม"

"ก็เพราะนายนั่นแหละ จะไปพูดเรื่องจับคู่ทำไมกัน!?"

เฉินเจ๋อก็รู้สึกว่าคำพูดเมื่อกี้ของหลิวช่วงเฟิงมันเกินไปหน่อย อะไรกัน เป็นนักศึกษายากจนแล้วต้องจับคู่กันเองหรือไง

เรื่องพรรค์นี้จะพูดยังไงดีล่ะ

พอส่งเอกสารข้อมูลพวกนี้ให้เพื่อนร่วมชั้น ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมา