ตอนที่ 66 ผมขอสละสิทธิ์!

วันต่อมา ซ่านเหว่ยขับรถมารับ

ย่าเตรียมกระสอบป่านไว้ใบหนึ่ง ข้างในใส่มันแกวกับเกาลัด

หวังจินหรูกับอิ่นเสี่ยวหลานก็อยู่ด้วย เจ้าเยวี่ยเชียนยังร้องไห้โยเยไปยกหนึ่ง

พอกลับมาถึงจวิ้นซา เจ้าจินอานก็ทุ่มเทให้กับการทำงานทันที เขาตรงไปที่ฐานการทำงานซึ่งลั่วจิ่นจือตั้งขึ้นในจวิ้นซาก่อนเป็นอันดับแรก ซึ่งอยู่ห่างจากสถานีขนส่งสายใต้ออกไปอีกหนึ่งกิโลเมตร

ที่นี่อยู่ไกลจากเมืองมหาวิทยาลัยเกินไป ขับรถต้องใช้เวลาถึงหนึ่งชั่วโมง ไม่สะดวกต่อการทำงานเอาเสียเลย

เจ้าจินอานพบว่าบ้านที่ซ่านเหว่ยเช่าอยู่นั้น ชั้นสองถูกปล่อยว่างไว้ จึงบอกให้ซ่านเหว่ยไปติดต่อขอเช่าจากเจ้าของบ้าน

ซ่านเหว่ยไปเลือกซื้อโต๊ะทำงานกับโซฟามือสองมาจากตลาดเฟอร์นิเจอร์มือสองเกาเฉียว พอเลิกเรียนซ่านน่าฉีก็ขึ้นมาชั้นบนเพื่อทำความสะอาดและจัดห้อง เมื่อดูรูปตัวอย่างจากในเน็ตแล้วพบว่ายังขาดอะไร ก็จะบอกให้พ่อไปซื้อมาจากตลาดมือสอง

ซ่านเหว่ยเอ่ยว่า "น่าฉี ลูกเพิ่งอยู่ ม.5 เองนะ ไม่ใช่เลขาของเจ้านายสักหน่อย"

ซ่านน่าฉีตอบว่า "พ่อคะ เข้ามหาลัยหนูจะเรียนบริหารธุรกิจค่ะ"

ผ่านไปสองวัน หูเฉินก็มา พอเห็นซ่านน่าฉีกำลังทำงานอยู่ก็เอ่ยแซว "น่าฉี บอสเจ้าจ่ายเงินเดือนให้เธอไหมเนี่ย"

ซ่านน่าฉียิ้มรับบางๆ ไม่ได้ตอบอะไร

เจ้าจินอานกับลั่วจิ่นจือเกิดความเห็นไม่ตรงกัน ลั่วจิ่นจือต้องการใช้แบรนด์ "ตงเจียงอิ้นเซี่ยง" ต่อไป แต่เจ้าจินอานบอกว่าต้องเปลี่ยนแบรนด์ใหม่ ทว่าสามารถเก็บ "ตงเจียงอิ้นเซี่ยง" เอาไว้ได้

เรื่องที่สองคือตู้แช่โชว์สินค้า

นี่ต่างหากที่เป็นหัวใจสำคัญที่สุด

ตอนนี้ตู้แช่ในมินิมาร์ทส่วนใหญ่ เจ้าของร้านมักต้องควักเงินซื้อเอง เจ้าจินอานนึกถึงกรณีศึกษาของหนงฮู่ซานเฉวียนกับวาฮาฮา ตู้แช่ของใครก็ย่อมต้องวางขายสินค้าของคนนั้น

เจ้าจินอานต้องการจะ "แจกฟรี" แต่ลั่วจิ่นจือกลับรู้สึกว่าต้นทุนค่าใช้จ่ายสูงเกินไป

เธอเสนอให้ "กึ่งขายกึ่งแถม" แต่เจ้าจินอานกลับบอกว่าทางที่ดีควรแจกให้ร้านละสองตู้ไปเลย

ทั้งสองคนจึงเริ่มมีปากเสียงกัน ลั่วจิ่นจือพูดว่า "นี่นายไม่อยากทำการทำงานแล้วใช่ไหม เงินในบัญชีมันจะไปพอได้ยังไง นายรู้ไหมว่าในจวิ้นซามีร้านขายของชำตั้งกี่ร้าน"

เจ้าจินอานกล่าวว่า "ก็หาโรงงานผลิตสักแห่ง จ่ายเงินมัดจำล่วงหน้าไปบางส่วน แล้ววาดวิมานในอากาศให้พวกเขาดู บอกไปว่าโมเดลธุรกิจแบบนี้จะขยายไปทั่วประเทศ มีเงินมัดจำให้สามสิบเปอร์เซ็นต์ ยังไงก็ต้องมีคนยอมเสี่ยงเดิมพันอยู่แล้ว"

ลั่วจิ่นจือพูดประชดประชันขึ้นมาว่า "ถ้านายเดิมพันแพ้ขึ้นมา ชาตินี้ทั้งชาตินายก็ต้องตกอยู่ใต้กำมือฉัน!"

เพียงแต่เรื่องนี้ยังไม่รีบร้อน เจ้าจินอานกำลังคิดว่าจะตั้งชื่อน้ำแร่นี้ว่าอะไรดี แล้วจะ "ตีตลาดจนแมส" ด้วยต้นทุนที่ต่ำที่สุดได้อย่างไร ในเมื่อไม่มีเงินย่อมไม่สามารถทุ่มโฆษณาถล่มทลายได้

หลังจากกลับมาถึงจวิ้นซา เจ้าจินอานก็ออกจากห้องแต่เช้าและกลับมาตอนดึก หลิวช่วงเฟิงกับกู่เชาเฉิงอยากจะถามแต่ก็เกรงใจ

เฉินเจ๋อส่งข้อความไปบอกซวีม่านม่านว่าเจ้าจินอานกลับมาแล้ว

เสิ่นจื่อเหยียนเองก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก ข้าวหนึ่งมื้อกินไปตั้งสองร้อยหยวน จากนั้นเจ้าจินอานก็หายตัวไปสองวัน สองคืนติดกันที่ไม่กลับหอพัก ได้ยินว่าตอนกลางวันก็ไม่ได้ไปเข้าเรียนด้วยซ้ำ

วันนี้หลังเลิกเรียน หลิวฮุยที่เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาก็เดินเข้ามาในห้องเรียนกะทันหัน

เขาบอกให้หวังเสวียเอินหัวหน้าห้องเช็กชื่อก่อน จากนั้นก็แจ้งสองเรื่อง เรื่องแรกคืองานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ เรื่องที่สองคืองานฉลองครบรอบเจ็ดสิบปีของมหาวิทยาลัย

เดือนกันยายนเป็นการฝึกทหาร มหาวิทยาลัยหลายแห่งจึงจัดงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ในช่วงเดือนตุลาคมถึงพฤศจิกายน ครั้งนี้ประจวบเหมาะกับงานฉลองครบรอบเจ็ดสิบปีพอดีจึงรวมจัดพร้อมกัน หลิวฮุยบอกว่าอย่างไรก็ต้องส่งการแสดงไปสักสองชุด ถือว่าเน้นการมีส่วนร่วม

ซือต้ามีคณะมากกว่ายี่สิบคณะ มีทั้งคณะดุริยางคศาสตร์และคณะวิจิตรศิลป์ ไฮไลต์หลักของงานจึงตกอยู่ที่คณะดุริยางคศาสตร์ทั้งหมด

คณะอื่นล้วนมีสถานะเป็นแค่ตัวประกอบมาร่วมสร้างสีสันเท่านั้น

เพื่อนๆ นักศึกษาพากันลุกขึ้นเตรียมจะแยกย้าย หลิวฮุยก็พูดขึ้นอีกว่าเดี๋ยวก่อน ยังมีเรื่องสุดท้ายอีกเรื่องหนึ่ง

"ก็คือเรื่องเงินช่วยเหลือนักศึกษายากจน"

บนโพเดียมหน้าชั้นเรียน หลิวฮุยกล่าวว่า "ทางมหาวิทยาลัยมีเงินช่วยเหลือให้นักศึกษายากจนปีละแปดร้อยถึงสองพันหยวน ใครที่มีคุณสมบัติตรงตามเกณฑ์ ให้ไปลงชื่อบันทึกข้อมูลกับหัวหน้าห้องและเลขาฯ สันนิบาตเยาวชนก่อน"

"จากนั้นค่อยยื่นเอกสารหลักฐาน สันนิบาตเยาวชนของมหาวิทยาลัยตรวจอนุมัติแล้วถึงจะเบิกจ่ายเงินให้"

ตอนนั้นเองมีคนยกมือขึ้นถามเสียงอ่อยว่า "อาจารย์ครับ เอกสารหลักฐานอะไรเหรอครับ"

หลิวฮุยบอกว่าให้ไปประทับตราจากคณะกรรมการหมู่บ้านของตัวเองก่อน ให้ออกใบรับรองความยากจนมา คงเพราะรู้สึกว่าพูดต่อหน้านักศึกษาเยอะขนาดนี้อาจไม่ค่อยดี เขาจึงบอกให้นักศึกษาคนอื่นแยกย้ายออกไปก่อน

ปล่อยให้เหลือไว้เพียงหวังเสวียเอินหัวหน้าห้องกับหลินชิงเสวี่ยเลขาฯ สันนิบาตเยาวชน คิดดูอีกทีก็รั้งตัวหลิวช่วงเฟิงรองหัวหน้าห้องให้อยู่ต่อด้วยอีกคน

เจ้าจินอานไม่ได้คิดจะไปแย่งโควตาเงินช่วยเหลือนักศึกษายากจนกับใครจึงตั้งใจจะเดินออกไป ไม่นึกเลยว่าหลิวฮุยที่กำลังเปิดดูข้อมูลประวัตินักศึกษาในมืออยู่ จะตะโกนเรียกเจ้าจินอานไว้กะทันหัน

"เจ้าจินอาน เธอรอก่อน!"

อันที่จริงต่อให้หลิวฮุยไม่เอ่ยปาก หลิวช่วงเฟิงก็ตั้งท่าจะพูดอยู่แล้ว

ชั่วพริบตานั้นทุกคนต่างหยุดฝีเท้าแล้วหันไปมองเจ้าจินอาน

นอกจากไม่กี่คนที่รู้เรื่องเบื้องหลังแล้ว คนอื่นต่างก็ประหลาดใจกันหมด

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!?

เจ้าจินอานมีลูกพี่ลูกน้องสาวขับรถแลนด์โรเวอร์ไม่ใช่เหรอ วันนั้นพวกเรายังเห็นกันอยู่เลย

"จินอาน..."

หวังเหวยเทาก็แปลกใจเช่นกัน เขากำลังจะไปโรงอาหารพร้อมกับเจ้าจินอานพอดี

เจ้าจินอานยิ้มพลางบอกว่า "ไม่มีอะไรหรอก"

หวังเหวยเทาจึงตบไหล่เจ้าจินอานเบา ๆ แล้วพูดว่า "จินอาน งั้นฉันรอข้างนอกนะ"

เจ้าจินอานนึกขำในใจ

ชาติก่อนหวังเหวยเทาก็ชอบหาวิธีเลี้ยงข้าวเจ้าจินอานที่โรงอาหารสารพัด ไม่แย่งรูดบัตรอาหารก็สั่งกับข้าวเพิ่มให้อีกสองอย่าง

ในห้องเรียนเหลือคนอยู่สิบกว่าคน

เจ้าจินอานมองเห็นใบหน้าที่คุ้นตาคนหนึ่ง ถังเสี่ยวฉิง

ถังเสี่ยวฉิงนั่งนิ่งอยู่แถวหน้ามาตลอด เธอยิ้มให้เจ้าจินอานอย่างเขินอายนิด ๆ

เจ้าจินอานที่ยืนอยู่ตรงประตูก็ยิ้มตอบถังเสี่ยวฉิงเช่นกัน

เดิมทีหลิวฮุยรู้สึกเห็นใจเจ้าจินอานอยู่บ้าง แต่พอรู้ว่าเจ้าจินอานขาดเรียนติดต่อกันสองวัน คะแนนความประทับใจที่มีต่อเจ้าจินอานก็ดิ่งฮวบทันที

"ฐานะทางบ้านเป็นแบบนี้แล้วยังไม่ตั้งใจเรียนอีกเหรอ"

ตรงระเบียงทางเดินด้านนอก

เฉินเจ๋อกำลังกดส่งข้อความมือถือเสียงดังต๊อกแต๊ก คาดว่าคงกำลังคุยกับซวีม่านม่านเรื่องนี้อยู่ บอกว่าเจ้าจินอานยอมอยู่ต่อจริง ๆ

หวังเหวยเทากับกู่เชาเฉิงกำลังรอเจ้าจินอานกับหลิวช่วงเฟิง

หวังเสวียเอินเดินไปปิดประตูห้องเรียน

ปี 2006 ยังไม่มีการจัดตั้ง "ระบบจัดสรรทุนช่วยเหลือนักศึกษายากจนระดับชาติแบบแบ่งขั้น" แม้กระทั่ง "ทุนการศึกษาสร้างแรงบันดาลใจระดับชาติ" ก็ยังไม่ถือกำเนิดขึ้น ทุนประเภทนี้เพิ่งจะจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการในปี 2007

แต่ก็มีโครงการทุนช่วยเหลือที่คล้ายคลึงกันอยู่บ้าง วงเงินค่อนข้างน้อย ปกติอยู่ที่ 800-2,000 หยวนต่อปี

โดยมหาวิทยาลัยจะเป็นผู้จัดสรรตามความเหมาะสม และต้องผ่านการประเมินยืนยันความยากจนข้นแค้น

อีกทั้งใช่ว่า "มีใบรับรองความยากจนจากหมู่บ้าน" แล้วจะได้ทันที ขั้นตอนการตรวจสอบนั้นยุ่งยากซับซ้อนมาก

แถมยังมีโควตาจำกัด ไม่มีทางที่ทุกคนจะได้รับ

พูดให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือ แข่งกันว่าใครจะน่าสงสารกว่ากัน

ชาติก่อนเจ้าจินอานอยากได้เงินช่วยเหลือนักศึกษายากจนก้อนนี้ แต่ติดปัญหาเรื่องการเตรียมเอกสารหลักฐาน เขาเคยไปขอความเห็นใจจากหลิวฮุยให้ช่วยผ่อนปรน แต่หลิวฮุยก็บอกว่าช่วยไม่ได้

โดยบอกว่านี่เป็นไปตามระเบียบขั้นตอน

สุดท้ายต้องให้คณะกรรมการสันนิบาตเยาวชนมหาวิทยาลัยและคณะกรรมการสันนิบาตเยาวชนประจำคณะเป็นผู้ตรวจสอบ เพื่อตัดสินว่าจะอนุมัติให้ใครและไม่ให้ใคร

หลิวฮุยได้ช่วยพูดขอร้องกับทางสันนิบาตเยาวชนคณะให้ลูกศิษย์ตัวเองหรือไม่นั้นไม่มีใครรู้ แต่เจ้าจินอานได้ไปหาคณะกรรมการสันนิบาตเยาวชนประจำคณะด้วยตัวเอง

สองครั้ง

ครั้งแรก คนในห้องทำงานแค่บอกให้เจ้าจินอานวางเอกสารทิ้งไว้ตรงนั้น

ครั้งที่สอง บอกว่าโควตามีจำกัดจริง ๆ สีหน้าดูแสดงความเสียใจ ทว่าคำพูดคำจาที่พ่นออกมากลับมีแต่ภาษาราชการอ้างระเบียบไปเรื่อย

เจ้าจินอานยังคงแอบหวังจึงถามไปคำหนึ่งว่า "แล้วปีหน้าล่ะครับ ปีหน้าพอจะให้โควตาผมสักที่ได้ไหม" ทว่าคนของคณะกรรมการสันนิบาตเยาวชนคณะกลับไม่ยอมให้แม้แต่คำรับประกัน เอาแต่พูดจาบ่ายเบี่ยงคลุมเครือปัดความรับผิดชอบไปส่ง ๆ

ถามว่าคุณสมบัติของเจ้าจินอานเข้าเกณฑ์ไหม

เข้าเกณฑ์แน่นอน!

พ่อเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเด็ก แม่แต่งงานใหม่ ที่บ้านเหลือเพียงย่าชราคนเดียว

เผลอ ๆ คุณสมบัติยังตรงตามเกณฑ์ยิ่งกว่านักศึกษาบางคนที่ได้รับเงินช่วยเหลือนักศึกษายากจนเสียอีก

เจ้าจินอานยังจำหน้าตาและท่าทางของคนผู้นั้นได้จนถึงทุกวันนี้

แซ่เหอ นามเหอมิงฮุย ชายวัยราวสี่สิบปีที่ไว้พุงพลุ้ยเบียร์ขนาดใหญ่

ก็ไม่ใช่ว่าจะแค้นเคืองอะไรมากมายขนาดนั้น!

เพียงแต่เริ่มตั้งแต่ตอนนั้น ความรู้สึกผูกพันที่เจ้าจินอานมีต่อสถาบันก็ลดน้อยถอยลง และในใจของเขาก็ไม่มีคำว่า "สถาบันการศึกษาอันเป็นที่รัก" อีกต่อไป

แน่นอนว่าทางมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้สนใจหรอกว่าเจ้าจินอานจะมีความผูกพันต่อสถาบันหรือไม่ นักศึกษาเก้าสิบเก้าจุดเก้าเปอร์เซ็นต์เมื่อก้าวเข้าสู่สังคมก็เป็นเพียงคนธรรมดาทั่วไป จะมีสักกี่คนที่สร้างชื่อเสียงเกียรติยศให้แก่สถาบันได้

หรือไม่ก็บริจาคเงินก้อนโตให้แก่สถานศึกษาเดิม

ตอนที่เดินออกมาจากห้องทำงาน เจ้าจินอานรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง พอเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้มู่เหยาฟัง นึกไม่ถึงว่ามู่เหยาจะเกลี้ยกล่อมให้เขายอมแพ้ และบอกว่าอย่าไปหาคณะกรรมการสันนิบาตเยาวชนประจำคณะอีกเลย

ณ เวลานี้

เจ้าจินอานยืนอยู่ตรงประตูห้องเรียน โดยไม่มีท่าทีว่าจะเดินไปนั่งลงแต่อย่างใด

ในเมื่อชาติก่อนจำเป็นต้องใช้เงินขนาดนั้นยังไม่ได้ แล้วชาตินี้จะมัววิ่งวุ่นเตรียมเอกสารหลักฐานให้เหนื่อยไปทำไมกัน

พอหวนนึกถึงเรื่องเหล่านี้ เจ้าจินอานก็พลันเกิดอารมณ์กรุ่นโกรธขึ้นมาแวบหนึ่ง คิดในใจว่าต่อให้ทางมหาวิทยาลัยจะ "ประเคน" เงินก้อนนี้มาให้ถึงมือ ผมก็ไม่เอาแล้ว

"เจ้าจินอาน..."

นึกไม่ถึงว่าสีหน้าที่ขุ่นเคืองแวบหนึ่งนี้จะตกอยู่ในสายตาของหลินชิงเสวี่ย เธอเข้าใจว่าเจ้าจินอานกำลังรู้สึกอับอายต่อหน้าตนเอง เพราะความลับแตกจนหมดเปลือกแล้วใช่ไหม กลัวฉันจะรู้ว่านายเป็นนักศึกษายากจนงั้นเหรอ

"จินอาน มานั่งสิ!"

หลิวช่วงเฟิงตบเก้าอี้ข้างตัวพลางร้องเรียก

ในห้องเรียน

นอกจากหลิวฮุยกับกรรมการประจำห้องทั้งสามคนแล้ว ยังมีคนอยู่อีก 5 คน

พวกเธอนั่งตัวตรงเผง พร้อมใจกันหันขวับมามองเจ้าจินอานเป็นตาเดียว

ถังเสี่ยวฉิงขยับไปหนึ่งที่นั่ง ส่งสัญญาณบอกให้เจ้าจินอานมานั่งตรงนี้

หลิวฮุยมองเจ้าจินอานแล้วเอ่ยขึ้น "วางใจเถอะ ไม่รบกวนเวลาพวกเธอเกินสองสามนาทีหรอก ครูแค่จะบอกเรื่องเอกสารหลักฐานที่พวกเธอต้องเตรียม เอกสารยิ่งครบก็ยิ่งดี..."

เจ้าจินอานกวาดตามองคนในห้องเรียน แล้วเอ่ยขัดขึ้นว่า "ผมสละสิทธิ์ครับ"

"เธอสละ..."

หลิวฮุยกำลังพูดอย่างออกรส ชั่วขณะหนึ่งจึงยังไม่ทันได้ตั้งตัว

ภายในห้องเรียนเงียบสงัดไปชั่วขณะ

"จินอาน!"

หลิวช่วงเฟิงขยิบตาให้เจ้าจินอานรัว ๆ คงส่งสัญญาณบอกว่าพวกเราอยู่ห้องพักเดียวกัน ตัวเขาที่เป็นรองหัวหน้าห้องจะช่วยเอง

ไม่ว่าหลิวช่วงเฟิงจะช่วยได้จริงหรือไม่ แต่เจ้าจินอานก็ยังรับน้ำใจนี้ไว้

หลิวฮุยเอ่ยเตือน "เจ้าจินอาน ปีหนึ่งได้มากสุดถึงสองพันหยวนเชียวนะ ถ้าเธอไม่ยื่นเอกสารหลักฐานก็ไม่มีโอกาสเลยแม้แต่น้อย"

เจ้าจินอานสบตาหลิวฮุยตรง ๆ แล้วพูดว่า "ผมมีเงินครับ พวกคุณเก็บไว้ให้คนที่จำเป็นจริง ๆ เถอะ"

"พวกคุณ? พวกคุณอะไรกัน?"

หลิวฮุยชะงักไปงัน ไม่เข้าใจว่าคำว่า "พวกคุณ" นี้หมายความว่าอย่างไร

อีกทั้งสายตาของเจ้าจินอาน... ดูเหมือนจะไม่เหมือนกับตอนฝึกทหารอยู่บ้าง