ตอนที่ 65 นี่เป็นสิทธิ์ของแม่นะ

"ไปบ้านเจ้ากั๋วหัวน่ะ!"

มองดูรถทั้งสองคันค่อย ๆ ไต่ขึ้นเนินไปอย่างช้า ๆ

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาระหว่างทางยิ่งทวีความอยากรู้อยากเห็นมากขึ้น

พวกเธอหมายถึงบ้านของเจ้ากั๋วหัวผู้เป็นอา ไม่ใช่บ้านของเจ้ากั๋วชิ่ง และยิ่งไม่ใช่บ้านของเจ้าจินอาน

"ใครมาน่ะ?"

หวังจินหรูได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวด้านนอกจึงเดินออกมาจากครัว

เจ้าเยวี่ยเชียนยังคงนั่งเหลาดินสออยู่ตรงหน้าประตู โดยมีอิ่นเสี่ยวหลานนั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ ช่วยสอนการบ้าน

เมื่อเห็นรถสองคันจอดอยู่ตรงลานหน้าบ้าน หวังจินหรูกับอิ่นเสี่ยวหลานต่างก็ทำหน้างุนงง

ขับมาผิดที่หรือเปล่า ที่บ้านไม่มีญาติที่ร่ำรวยขนาดนี้สักหน่อย

"เสี่ยวเยวี่ยเชียน พี่กลับมาแล้ว"

เจ้าจินอานก้าวลงจากที่นั่งข้างคนขับ ก่อนจะมองไปยังหวังจินหรูที่ยืนอยู่หน้าประตูครัว แล้วเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้ม "อาสะใภ้ครับ"

หวังจินหรูยืนอึ้งไป สีหน้าเผยความตื่นเต้นดีใจอย่างเห็นได้ชัด

ในช่วงพลบค่ำอันแสนธรรมดาเช่นนี้ จู่ ๆ หลานชายก็กลับมาบ้าน

"พี่!!"

เจ้าเยวี่ยเชียนร้องกรี๊ดขึ้นมาก่อนใครแล้วโผเข้าหาเจ้าจินอาน ทั้งยังหันไปบอกหวังจินหรู "หนูบอกแล้วไงคะว่าเดี๋ยวพี่ก็กลับบ้านแล้ว!"

เจ้าจินอานอุ้มเจ้าเยวี่ยเชียนขึ้นมา หอมแก้มเธอฟอดหนึ่ง แล้วยิ้มทักทายอิ่นเสี่ยวหลานที่กำลังยืนอึ้งอยู่ตรงประตูใหญ่ "พี่สะใภ้ครับ"

อิ่นเสี่ยวหลานเผลอกำขากางเกงตัวเองแน่น หัวใจเต้นระรัว เธอคิดว่าจะได้เจอเจ้าจินอานอีกทีตอนปิดเทอมฤดูหนาวเสียอีก ถึงขั้นแอบนับวันรอปิดเทอมอยู่ในใจด้วยซ้ำ

'เขาดูหล่อขึ้นอีกแล้วสิ'

ย่าหูตึงเล็กน้อย พอได้ยินเสียงร้องตะโกนของเจ้าเยวี่ยเชียนถึงค่อยเดินออกมาจากครัว

"ย่าครับ..."

เจ้าจินอานอุ้มเจ้าเยวี่ยเชียนสาวเท้าเดินเข้าไปหาย่าอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะโผเข้ากอดย่าไว้อย่างที่ไม่ค่อยได้ทำบ่อยนัก

เจ้าเยวี่ยเชียนยังคงคุยอวดต่อ "ย่าคะ ย่ากับแม่ไม่ยอมเชื่อหนูเองนะ"

ย่าเพ่งมองหลานชายอยู่นาน สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู "ไม่ผอมลงเลยนี่หลาน"

ตอนนี้เอง ลั่วจิ่นจือ ซ่านเหว่ย และหูเฉินก็ลงมาจากรถเช่นกัน

ทั้งสามคนมองดูบ้านสองชั้นหลังเล็กที่ผนังภายนอกไม่ได้ปูกระเบื้อง ลั่วจิ่นจือเป็นฝ่ายเอ่ยทักขึ้นก่อน "คุณย่าคะ"

"จินอาน..."

หวังจินหรูมีคำถามผุดขึ้นมาเต็มหัว ซึ่งความจริงย่ากับอิ่นเสี่ยวหลานก็ไม่ต่างกัน ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวของหวังจินหรูก็คือ เจ้าจินอานหาแฟนรวยได้แล้วเห

สวยน่ะสวยอยู่หรอก แค่อายุมากกว่าจินอานไปสักหน่อย

รถดีขนาดนั้น... หรือว่าจะให้เงินฉันห้าล้านจริง ๆ?

อิ่นเสี่ยวหลานมองลั่วจิ่นจือ แม้อีกฝ่ายจะซ่อนไว้เป็นอย่างดี แต่เธอก็ยังสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเป็นปรปักษ์อยู่จาง ๆ

ลั่วจิ่นจืออายุ 31 ปี ต่อให้จะแต่งหน้าให้ดูอ่อนกว่าวัยอย่างไร ก็ยังดูออกว่าแก่กว่าเจ้าจินอานอยู่หลายปี เธออธิบายจุดประสงค์ในการมาตามที่เจ้าจินอานได้กำชับไว้ล่วงหน้า

"ถ้าอย่างนั้น จินอานก็ทำงานพาร์ตไทม์อยู่ที่บริษัทของคุณงั้นเหรอคะ?"

หวังจินหรูถามขึ้นมาอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก

หูเฉินจึงก้าวออกมาข้างหน้า พูดชมว่าเจ้าจินอานมีความสามารถในการทำงานยอดเยี่ยมเพียงใด และยังบอกว่าที่จวิ้นซาโชคดีที่มีเขาอยู่ นี่คือประโยชน์ของการพาหูเฉินมาด้วย ลำพังแค่ลั่วจิ่นจือคนเดียวคงไม่มีน้ำหนักน่าเชื่อถือพอ

หวังจินหรูไม่มีทางเชื่อ และอิ่นเสี่ยวหลานก็ยิ่งไม่เชื่อเข้าไปใหญ่

ต่างฝ่ายต่างก็เป็นผู้หญิงด้วยกันทั้งนั้น อย่างเจ้าจินอานเนี่ยนะ... กล้าพูดเหรอว่าเธอไม่ได้เลี้ยงดูเขาไว้?

ย่ากุมมือเจ้าจินอานไว้แน่น เรื่องที่เจ้าจินอานล้อเล่นกับหวังจินหรูเมื่อช่วงปิดเทอมฤดูร้อนย่ายังคงจำฝังใจ สิ่งที่ย่ายอมรับไม่ได้เด็ดขาดคือเจ้าจินอานจะไปเป็น "เขยแต่งเข้า"

ลูกชายคนโตจากไปแล้ว ก็มีแค่หลานชายคนนี้คนเดียวที่ตรากตรำส่งเสียจนเข้ามหาวิทยาลัยได้

สุดท้ายแล้ว แกจะไปเป็นเขยแต่งเข้าบ้านคนอื่นเนี่ยนะ?

หวังจินหรูเองก็ไม่ได้มีลูกคนที่สอง ดังนั้นในชาติก่อนเจ้าจินอานจึงเข้าใจความรู้สึกของย่าที่อยากจะอุ้มเหลนเป็นอย่างดี

พูดตามตรง ย่าค่อนข้างจะลำเอียงและรักเจ้าจินอานมากกว่า อาจเพราะค่านิยมรักลูกชายมากกว่าลูกสาว หรืออาจเป็นเพราะลูกชายคนโตจากไป ย่าจึงรู้สึกว่าเจ้าจินอานไม่มีใครคอยรักคอยเอ็นดู

จนกระทั่งหูเฉินเอ่ยชื่อบริษัท "ตงเจียง" อะไรนั่นออกมา หวังจินหรูและอิ่นเสี่ยวหลานถึงยอมเชื่อว่าเจ้าจินอานไม่ได้ "ขายเรือนร่างแลกเงิน" น้ำแร่ยี่ห้อนี้พวกเธอเคยเห็นผ่านตามาบ้าง

หวังจินหรูกระตือรือร้นขึ้นมาทันทีแล้วเอ่ยว่า "ผู้จัดการหูคะ จากนี้ไปคงต้องรบกวนช่วยดูแลตักเตือนและเอ็นดูจินอานด้วยนะคะ..."

"ได้ครับ ได้ครับ"

มุมปากของหูเฉินกระตุกยิก ๆ ปากก็ตอบรับไปเช่นนั้น แต่ในใจกลับคิดว่า หลานชายของคุณเจ้าเล่ห์ร้ายลึกขนาดนั้น ในอนาคตผมยังหวังให้เขาไว้ชีวิตและเมตตาผมอยู่เลย

ย่ากุมมือหลานชายไว้โดยไม่พูดอะไร เจ้าจินอานรู้ว่าย่ากำลังคิดอะไรอยู่ จึงพูดว่า "ย่าครับ ผมจะเรียนให้จบมหาวิทยาลัย จะเอาใบปริญญามาให้ได้ครับ"

"ลำบากแกจริง ๆ เลยนะ"

ย่าจึงไม่ได้พูดอะไรอีก ไม่มีทางเลือก สภาพการเงินของที่บ้านมันมีอยู่แค่นี้

เจ้าจินอานพูดว่า "ย่าครับ เงินเดือนผมสูงมากเลยนะ"

ลั่วจิ่นจือกลอกตาไปทีหนึ่ง ก่อนจะหยิบเงินสดปึกใหม่เอี่ยมออกมา ยื่นมือออกไปพลางแกล้งหันไปมองทางย่ากับหวังจินหรู

"เท่าไหร่กันน่ะ"

หวังจินหรูตาเป็นประกายขึ้นมาทันที นี่มันต้องเท่าไหร่กันเนี่ย

ลั่วจิ่นจือยิ้มแล้วเอ่ยว่า "หนึ่งหมื่นค่ะ รวมเงินรางวัลด้วย"

"จินอาน... ไม่ได้นะ เงินตั้งเยอะขนาดนี้ ฉะ...ฉันช่วยแกเก็บไว้เอง!"

หวังจินหรูเป็นคนปากไวคิดอะไรก็พูด "แกเพิ่งจะอยู่ปีหนึ่งเอง..."

เจ้าจินอานพยักหน้าแล้วตอบ "ครับ"

"จินอาน ตกลงตามนี้นะ แกห้ามกลับคำเด็ดขาดล่ะ!"

"ครับ"

เจ้าจินอานรู้ความคิดเล็กคิดน้อยของหวังจินหรูดี เธอแค่กำลังระแวงต้วนชิวผิงอยู่

จะเรียกว่าระแวงเสียทีเดียวก็คงไม่ใช่

ออกแนว "ชิงดีชิงเด่น ขี้อิจฉา" เสียมากกว่า

หากเจ้าจินอานกล้าเอาเงินไปให้ต้วนชิวผิงเก็บไว้จริงๆ โดยไม่ให้อาสะใภ้อย่างหวังจินหรูช่วยเก็บ หวังจินหรูต้องอาละวาดบ้านแตกแน่ คงไปโวยวายกับย่า แล้วก็ไปโวยวายใส่ต้วนชิวผิง

กระทั่งอาจจะบุกไปเฉินเฉิงเพื่อก่อเรื่องกับต้วนชิวผิงและซ่งเชาเหวินถึงที่

อ้าปากพูดทีไรก็คงเป็น "ฉันดูแลบ้านนี้มันง่ายนักเหรอ!"

ท่ามกลางสายตาทุกคน หวังจินหรูรับเงินมาจากมือของลั่วจิ่นจือ อิ่นเสี่ยวหลานยิ้มน้อยๆ ไม่ได้พูดอะไร ส่วนหูเฉินกับซ่านเหว่ยก็มองดูอยู่ อาสะใภ้เป็นคนเก็บเงินงั้นเหรอ

แล้วย่าล่ะ

แล้วยังมีแม่อีกไม่ใช่เหรอ คนเป็นแม่น่าจะมีสิทธิ์มากกว่าอาสะใภ้หรือเปล่า

หวังจินหรูไม่ได้ยัดเงินเข้ากระเป๋าเสื้อทันที แต่หันไปมองย่า คล้ายกับกำลังขอความเห็น

ย่าเป็นคนที่มีสติปัญญาเฉลียวฉลาด จึงเอ่ยว่า "งั้นแกก็ช่วยจินอานเก็บไว้ให้ดีล่ะ"

เป็นไปตามคาด พอได้ยินว่าย่าเห็นชอบด้วยแล้ว หวังจินหรูก็ยิ้มแก้มแทบปริ

นี่มันสิทธิ์ของคนเป็นแม่ชัดๆ!

แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าผู้นำครอบครัวตัวจริง!

หลายปีมานี้ เงินเดือนของเจ้ากั๋วหัวก็ให้หวังจินหรูเป็นคนดูแลอยู่แล้ว ทั้งค่าใช้จ่ายจิปาถะในบ้านและเงินช่วยเหลืองานสังคมต่างๆ บัดนี้เจ้าจินอานหาเงินได้ก็ยังให้เธอเป็นคนเก็บอีก

หนึ่งหมื่นหยวนเชียวนะ นับว่าเป็นเงินก้อนโตมากจริงๆ

เงินเดือนที่เจ้ากั๋วหัวโอนกลับมาในแต่ละเดือน บางครั้งก็พันกว่าหยวน นานๆ ทีถึงจะได้พันหยวน คนในบ้านตั้งหลายปากท้อง แถมยังมีเด็กต้องไปโรงเรียน แทบจะไม่เหลือเก็บเลยสักนิด

ที่กลัวที่สุดก็คือเวลามีคนในหมู่บ้านหรือทางบ้านเดิมจัดงานเลี้ยง

ถ้าหวังจินหรูไม่ใช่ผู้หญิงที่คิดคำนวณละเอียดยิบและรู้จักประหยัดมัธยัสถ์ บ้านนี้ก็ไม่รู้ว่าจะลำบากยากแค้นไปถึงไหน

อยู่ร่วมกันมาหลายปี หวังจินหรูเป็นคนแบบไหน ย่ารู้ดีแก่ใจ และเจ้าจินอานเองก็รู้แก่ใจดี หวังจินหรูนอกจากจะปากมากขี้บ่นไปบ้าง แต่ไม่มีทาง "ยักยอก" เงินของเจ้าจินอานไปอย่างเด็ดขาด

หวังจินหรูตบปึกเงินเบาๆ ด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ "จินอาน อาสะใภ้จะเก็บไว้ให้แกเอาไว้สู่ขอเมียในอนาคตนะ"

เจ้าจินอานเอ่ยว่า "อาสะใภ้ครับ เดี๋ยวผมก็หาเงินได้อีก อาเอาไปใช้เถอะครับ"

เขาหยิบถุงแมคโดนัลด์ใบใหญ่สองใบออกมาจากเบาะข้างคนขับของรถออดี้ A6 พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดกับหวังจินหรูว่า "อาสะใภ้ อย่าเอาไปป่าวประกาศในหมู่บ้านล่ะครับ"

"ฉันรู้น่า อาไม่ได้โง่สักหน่อย มีเงินห้ามอวดรวยใช่ไหมล่ะ"

"ครับ"

"วางใจเถอะ ถึงอาจะไม่เคยเรียนหนังสือ แต่อาก็ฉลาดเป็นกรดนะยะ"

"...อาสะใภ้ครับ ตอนผมสอบติดมหาวิทยาลัย อาก็..."

หวังจินหรูกระซิบกระซาบข้างหูเจ้าจินอานอยู่สองสามประโยค เจ้าจินอานพยักหน้ารับแล้วอุ้มเจ้าเยวี่ยเชียนไปนั่งลงตรงหน้าประตู ก่อนจะหยิบแฮมเบอร์เกอร์ชิ้นหนึ่งส่งให้อิ่นเสี่ยวหลาน

"จินอาน พี่โตขนาดนี้แล้ว ให้เชียนเชียนกินเถอะ"

"ซื้อมาเยอะครับ พี่กินสักชิ้นเถอะ"

อิ่นเสี่ยวหลานรับแฮมเบอร์เกอร์มา เจ้าเยวี่ยเชียนยังช่วยบีบซอสมะเขือเทศให้เธอด้วย แม่หนูน้อยยังหยิบส่งให้ลั่วจิ่นจือ ลั่วจิ่นจือเองก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า "เชียนเชียน หนูกินเถอะจ้ะ"

ลั่วจิ่นจือไม่กินจริงๆ สำหรับเธอแล้ว ของพวกนี้นับเป็น "อาหารขยะ"

"จินอาน แกจะกลับมาก็ไม่บอกล่วงหน้าสักคำ ที่บ้านไม่ได้ซื้อกับข้าวอะไรไว้เลย"

ในใจของหวังจินหรู ลั่วจิ่นจือกับหูเฉินเป็นถึงหัวหน้าของเจ้าจินอาน ย่าเองก็เดินเข้าครัวไปแล้ว เย็นนี้จะต้องหาทางทำกับข้าวเพิ่มขึ้นมาหลายๆ อย่างให้ได้

ลั่วจิ่นจือกล่าวตามมารยาทอยู่สองสามคำ ก่อนจะชวนหูเฉินกับซ่านเหว่ยเดินไปที่แปลงผัก เพื่ออาศัยช่วงที่ฟ้ายังพอมีแสงสว่างไปเก็บเกาลัด

"เชียนเชียน กินน้อยหน่อยลูก เดี๋ยวต้องกินข้าวอีกนะ"

อิ่นเสี่ยวหลานถือแฮมเบอร์เกอร์นั่งลงข้างๆ เจ้าจินอานตรงหน้าประตู เจ้าเยวี่ยเชียนคลอเคลียอยู่ในอ้อมอกของเจ้าจินอาน กินแฮมเบอร์เกอร์เสร็จก็หยิบน่องไก่ขึ้นมาอีกชิ้น คนที่ไม่รู้เรื่องคงคิดว่าเป็นพ่อแม่ลูกสามคน

นานทีปีหนเจ้าจินอานถึงจะได้กลับมาสักครั้ง อิ่นเสี่ยวหลานจึงไม่ได้เข้าไปช่วยในครัว

ทันใดนั้น ในมือของเธอก็มีของหนาๆ ปึกหนึ่งถูกยัดเข้ามา

"จินอาน..."

"ชู่ว์~ มีเงินติดตัวไว้บ้างเถอะครับ"

อิ่นเสี่ยวหลานเงยหน้าขึ้น เจ้าจินอานจึงเอ่ยว่า "รีบเก็บไว้เถอะครับ"

อิ่นเสี่ยวหลานคว้าขากางเกงของเจ้าจินอานไว้ข้างหนึ่งกะทันหัน เธอก้มหน้าไม่กล้ามองเจ้าจินอาน เจ้าเยวี่ยเชียนซบอยู่ในอ้อมอกของเจ้าจินอาน มองจากด้านข้างจึงแทบดูไม่ออก

กลิ่นหอมของกับข้าวลอยออกมาจากในครัว

อิ่นเสี่ยวหลานแต่งตัวดู "บ้านนอก" มาก หญิงสาววัยเพิ่งจะ 23 ปีกลับใส่กางเกงสแล็กแบบที่สั่งตัดจาก "ร้านตัดเสื้อ" เจ้าจินอานไม่ได้ถามถึงเจ้าเหว่ย และไม่ได้ดึงขากางเกงหลบจากการเกาะกุมของอิ่นเสี่ยวหลาน

อิ่นเสี่ยวหลานจับเอาไว้อย่างนั้นตลอด ราวกับตัดใจปล่อยให้เจ้าจินอานไปไม่ได้

ตอนกินข้าว ย่ากับหวังจินหรูกระตือรือร้นต้อนรับเป็นอย่างดี จัดกับข้าวมาได้แปดอย่างแบบปัจจุบันทันด่วน ซ่านเหว่ยกับหูเฉิน "ปลาบปลื้มเป็นล้นพ้น" ทั้งสามคนเอ่ยปากชมรสมือการทำอาหารของย่าไม่ขาดสาย

โดยเฉพาะลั่วจิ่นจือที่พูดย้ำว่ากับข้าวฝีมือย่าอร่อยที่สุด

ย่าชักเริ่มสงสัยขึ้นมานิดๆ แล้วว่า ตกลงแม่หนูคนนี้เป็นเจ้านายของหลานชาย หรือเป็นสะใภ้ของหลานชายกันแน่?

อิ่นเสี่ยวหลานตักข้าวพลางคอยดูแลเจ้าเยวี่ยเชียน ราวกับกลายเป็นสมาชิกคนหนึ่งในบ้านหลังนี้ไปแล้ว

อาศัยช่วงที่ไม่มีคนอื่นอยู่ ย่าก็ดึงเจ้าจินอานมาพูดคุยว่า "เงินที่หลานหามาได้... เก็บไว้เองนะ"

ย่าพูดไม่หมดประโยค และไม่ได้เอ่ยถึงต้วนชิวผิง บางทีย่าอาจคิดว่า ไม่ว่าหวังจินหรูหรือต้วนชิวผิง ก็สู้ให้หลานชายเก็บไว้เองไม่ได้

เจ้าจินอานเดินไปดูที่ห้องนอน สะอาดสะอ้าน มีคนเก็บกวาดให้ พอผลักเปิดประตูห้องข้างๆ ดู ท่าทางอิ่นเสี่ยวหลานคงจะมานอนที่นี่บ่อยๆ

ลั่วจิ่นจือพิงราวระเบียงแล้วเอ่ยถามเบาๆ "จินอาน นายไม่คิดจะเจียดเงินมาซ่อมบ้านหน่อยเหรอ?"

เจ้าจินอานตอบ "ช่างเถอะ ปล่อยไว้อย่างนี้แหละครับ"

ลั่วจิ่นจือครุ่นคิดแล้วพยักหน้า ก็จริง ไม่ทุบสร้างใหม่ไปเลย ก็คงสภาพเดิมเอาไว้ยังจะมีความหมายเสียกว่า

ผ่านไปครู่หนึ่ง ลั่วจิ่นจือก็เข้าไปคุยกับย่าสองสามประโยค บอกว่าวันหน้าจะมากินกับข้าวฝีมือย่าอีก แล้วจึงจากไปพร้อมกับหูเฉิน ส่วนซ่านเหว่ยขับรถไปที่โรงแรมในตัวเมือง

เจ้าจินอานพิงราวระเบียงนิ่งเงียบ เขาหวนนึกถึงมู่เหยาที่กินข้าวเสร็จก็รีบร้อนจากไป นึกถึงเฉินชิงจื้อที่เรียกอย่างไรก็ไม่ยอมกลับมา แม้แต่ช่วงเทศกาลปีใหม่ย่าโทรหา เธอก็บ่ายเบี่ยงว่างานยุ่ง

"ย่าครับ ชาตินี้พวกเธอจะต้องอยากกินกับข้าวฝีมือย่ากันทุกคนแน่"

คืนนี้ หวังจินหรูนั่งคุยกับเจ้าจินอานจนดึกดื่น ถามนู่นถามนี่ไม่หยุด เจ้าเยวี่ยเชียนยังคงอ้อนอยู่ในอ้อมอกของพี่ชาย ไม่ยอมเข้านอน อิ่นเสี่ยวหลานเองก็ไม่ได้กลับไป

เธอคอยนั่งฟังอยู่ข้างๆ ย่าชอบมองภาพที่พี่น้องผูกพันรักใคร่กันดีแบบนี้

หวังจินหรูก็ชอบเช่นกัน พลางมองเจ้าเยวี่ยเชียนที่หลับไปในอ้อมอกของเจ้าจินอาน เธอนึกถึงซ่งเจียเยวี่ย น้องสาวอีกคนของเจ้าจินอานขึ้นมา

ไม่มีใครเอ่ยถึงซ่งเจียเยวี่ย

พอไม่มีคนนอก อยู่ที่ลานหน้าบ้าน อิ่นเสี่ยวหลานนั่งอยู่ทางซ้ายของเจ้าจินอาน หวังจินหรูนั่งเฝ้าอยู่ทางขวา เจ้าเยวี่ยเชียนที่หลับสนิทไปแล้วยังเรอออกมาเบาๆ พลางละเมอว่า "พี่จ๋า แมคโดนัลด์"

"คิกๆๆ..."

หวังจินหรูกับอิ่นเสี่ยวหลานหลุดหัวเราะออกมา

จนกระทั่งสี่ทุ่มครึ่ง หวังจินหรูถึงได้อุ้มเจ้าเยวี่ยเชียนกลับบ้าน อิ่นเสี่ยวหลานเองก็กลับบ้านตัวเองไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ เมื่อเจ้าจินอานกลับมาแล้วก็ต้องระวังเรื่องคำครหา

คืนนี้ อิ่นเสี่ยวหลานนอนพลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับ เธอหยิบเงินออกมานับดู สองพันหยวน