ตอนที่ 64 ความอ่อนโยนทั้งหมดของคุณมอบให้ครอบครัวตัวเอง

"เฮ้อ ทะเลาะกันอีกแล้ว"

คนข้างนอกมองหน้ากันเลิ่กลั่ก หูเฉินเงี่ยหูฟัง พลางคิดในใจว่าหรือตนเองจะต้องเปลี่ยนเจ้านายเสียแล้ว? แล้วไอ้ที่บอกว่ายอมเล่นด้วยฟรีๆ มาตั้งสามปีมันหมายความว่ายังไงกันแน่?

บอสลั่วเชียวนะ ต่อให้อายุสั้นลงสิบปีก็ยังคุ้ม!

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เจ้าจินอานกับลั่วจิ่นจือก็เดินออกมาจากห้องทำงาน เสื้อผ้าหน้าผมของทั้งคู่เรียบร้อยดีทุกอย่าง

ซ่านเหว่ยที่เฝ้าอยู่หน้าประตูร้องทักขึ้น "เจ้านายครับ"

ลั่วจิ่นจือมองซ่านเหว่ยแวบหนึ่ง ก่อนจะชะโงกหน้ามองรถออดี้ A6 ด้านล่างตึกแล้วเอ่ยขึ้น "คุณเจ้า ชักจะดูมีมาดเถ้าแก่ขึ้นมาแล้วนะ ฉันเองยังไม่มีคนขับรถส่วนตัวเลย"

เธอจำได้ว่าตอนที่เจ้าจินอานมาที่นี่ครั้งแรก เขายังนั่งรถเมล์กลับไปอยู่เลย

พระอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า

ท้องฟ้าแจ่มใสดั่งเพิ่งถูกชะล้าง นานทีจึงมีใบไม้ร่วงหล่นปลิดปลิวหมุนคว้างลงมา

เมื่อลงมาข้างล่างและขึ้นรถเรนจ์โรเวอร์ พอมองดูซ่านเหว่ยเปิดประตูรถให้เจ้าจินอานก้าวเข้าไปนั่งเบาะหลัง ลั่วจิ่นจือก็เหม่อไปครู่หนึ่ง

ท่าทางแบบนี้...

เจ้าจินอานนั่งตรงเบาะหลังแล้วสั่งว่า "ขับตามรถเรนจ์โรเวอร์คันข้างหน้าไป"

ลั่วจิ่นจือรับโทรศัพท์สายหนึ่งในห้องทำงานแล้วก็รีบออกไป ทิ้งไว้เพียงคำพูดที่ว่า ให้คุณตามมา

สิบห้านาทีต่อมารถก็หยุดลงตรงทางแยก ลั่วจิ่นจือก้าวลงจากรถ เจ้าจินอานจึงลงตามไปด้วย

ไม่นานนักพวกหูเฉินก็รีบตามมาสมทบ

ลั่วจิ่นจือยกมือขึ้นชี้ไปยังคนสองกลุ่มที่กำลังยืนทะเลาะถกเถียงกันอยู่ด้านหน้าพลางพูดว่า "จินอาน นั่นคือคู่แข่งของเราในเมืองจือซิง เธอบอกซิว่าจะจัดการยังไง?

"แจ้งตำรวจเหรอ?"

"หรือจะเดินเข้าไปคุยด้วยเหตุผลกับพวกเขา?"

เจ้าจินอานไม่ได้พูดอะไร เขารู้ดีว่าลั่วจิ่นจือกำลังลองใจตนอยู่

ลั่วจิ่นจือเหลือบมองเจ้าจินอานแล้วพูดขึ้น "ในเมืองเล็กๆ แบบพวกเราเนี่ย... เธอเคยได้ยินเรื่องพวกมาเฟียคุมทรายไหม? รู้หรือเปล่าว่าใครคุมธุรกิจถมดินขุดดินในเมืองจือซิงของเรา?"

"พวกเราทำน้ำแร่น่ะยังดีกว่าเยอะ พวกนั้นต่างหากที่ลงมือแบบหน้ามืดตามัวของจริง"

"จินอาน ในสังคมไม่ได้มีแค่ด้านที่สว่างไสวหรอกนะ มันยังมีด้านมืดอยู่อีก... เพียงแต่พวกเธอไม่เคยเห็นเท่านั้นเอง"

ลั่วจิ่นจือรู้สึกว่านิสัยของเจ้าจินอานไม่เหมาะกับการทำธุรกิจ จึงไม่แปลกใจเลยที่ในชาติก่อนมู่เหยาจะพูดคำเหล่านั้นตอนบอกเลิกกับเขา ซึ่งมู่เหยาอาจจะสื่อความหมายออกมาได้ไม่ตรงจุดนัก

นั่นคือการมองไม่เห็น "ความดุดันก้าวร้าว" ในตัวของเจ้าจินอาน

คำว่า "ความดุดันก้าวร้าว" นี้น่าจะตรงตัวกว่าคำว่า "ไม่มีความทะเยอทะยาน" ที่มู่เหยาเคยพูดไว้

เจ้าจินอานมองกลุ่มคนที่กำลังทะเลาะกันอยู่เบื้องหน้าโดยไม่รู้สึกแปลกใจเท่าไรนัก

แม้แต่พนักงานของแพลตฟอร์มส่งอาหารสองเจ้ายังเคยยกพวกตีกัน เซลล์ขายหมากในจวิ้นซาก็เคยตีกัน จะบอกว่าตอนนี้เป็นยุคที่เติบโตอย่างไร้ระเบียบก็คงไม่ใช่เสียทีเดียว

ทว่าในวงการโลจิสติกส์ส่งพัสดุตอนนี้ เรื่องที่บอสใหญ่หลายคนนำคนออกไปแย่งชิงอาณาเขตกันนั้นเป็นเรื่องจริง

พวกหูเฉินเห็นลั่วจิ่นจือยกมือส่งสัญญาณ ก็พากันยืนนิ่งอยู่ด้านหลังไม่ขยับ

เจ้าจินอานรู้ดีว่าถ้าตนเองเดินเข้าไปคุยด้วยเหตุผลกับคนพวกนั้น ลั่วจิ่นจือจะต้องคิดแน่นอนว่า คนอย่างเธอเนี่ยนะ ไปหางานประจำทำแล้วนั่งเคาะคีย์บอร์ดในออฟฟิศเหอะ

ลั่วจิ่นจือหันกลับมาจ้องมองเจ้าจินอาน พวกหูเฉินเองก็พากันมองมาที่เขาเช่นกัน

เจ้าจินอานจึงหันไปมองซ่านเหว่ย

ซ่านเหว่ยเข้าใจความหมายทันที เวลานี้จะมาทำเสียเรื่องไม่ได้

แต่ทั้งสองเพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นาน เงินเดือนสี่พันหยวนจะต้องถึงขั้นเอาชีวิตเข้าแลกจริงๆ หรือ?

ลั่วจิ่นจือกำลังลองใจเจ้าจินอาน และเจ้าจินอานเองก็กำลังลองใจซ่านเหว่ยอยู่เช่นกัน

"เจ้านายครับ แล้วน่าฉี..."

เจ้าจินอานพยักหน้ารับ

ซ่านเหว่ยกวาดตามองรอบด้าน ก่อนจะเดินตรงไปยังรถซาเล้งสามล้อเล็กที่ขี่ตามมาด้านหลัง

เจ้าจินอานยังถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

ลั่วจิ่นจือพูดว่า "ฉันนึกว่าเธอจะถลกแขนเสื้อแล้วลุยเองซะอีก"

เจ้าจินอานตอบ "ผมเป็นเจ้านายครับ"

เมื่อมองดูเจ้าจินอานที่ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ลั่วจิ่นจือก็พูดขึ้นหลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ "ถ้าฉันเดาไม่ผิด เธอคงยังไม่ได้เซ็นสัญญากับซ่านเหว่ย แถมเมื่อกี้เธอก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ"

"ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น มันก็จะเป็นการกระทำส่วนบุคคลของซ่านเหว่ย เธอไม่ได้เป็นคนสั่งการ และพวกเรานี่แหละที่จะเป็นพยานบุคคลให้เธอ"

เจ้าจินอานบอก "ฝีมือซ่านเหว่ยดีมาก จะไม่เกิดอุบัติเหตุหรอกครับ"

ลั่วจิ่นจือค้อนใส่เจ้าจินอานทีหนึ่งแล้วเอ่ย "จินอาน ไม่นึกเลยนะว่าภายนอกเธอดูสุภาพเรียบร้อยขนาดนี้... แต่ข้างในกลับเจ้าเล่ห์ร้ายลึกขนาดนี้"

ขณะกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ซ่านเหว่ยก็บิดคันเร่งรถซาเล้งสามล้อพุ่งชนเข้าไปอย่างแรง เสียงกระแทกดังสนั่น "โครม!" ถังน้ำแร่บนรถกลิ้งเกลื่อนกระจายเต็มพื้น ส่วนคนสองกลุ่มที่กำลังยืนเถียงกันอยู่นั้นต่างพากันกระโดดหลบไปตั้งนานแล้ว

"แม่งเอ๊ย! ยอดคนจากไหนวะเนี่ย? มึงเล่นเอาชีวิตเข้าแลกจริงๆ เหรอวะ!"

พอมองเห็นโลโก้ตงเจียงอิ้นเซี่ยง คนของมั่งเซินหลินก็เริ่มขยาดกลัวขึ้นมา

ได้เงินเดือนแค่นี้ถึงกับต้องเล่นเอาชีวิตเข้าแลกเลยเหรอวะ!?

ซ่านเหว่ยเวลาไม่ยิ้มดูดุดันน่ากลัวจริงๆ รถซาเล้งสามล้อคันเล็กที่เขาขี่มาเองก็เกือบจะพลิกคว่ำไปด้วย

พวกหูเฉินเห็นท่าไม่ดีก็รีบวิ่งเข้าไป หวังว่าคงไม่ได้เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นมาจริงๆ นะ

เจ้าจินอานมองลั่วจิ่นจือแล้วพูดขึ้นว่า "พอใจหรือยังครับ"

"เธอจะโมโหอะไรกันเนี่ย!?"

ลั่วจิ่นจือพูดว่า "ลองส่องกระจกดูตัวเองสิ เป็นหนุ่มหน้ามนขาวตี๋ดีๆ ไม่ชอบ..."

เจ้าจินอานก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองกำลังโมโหเรื่องอะไร มันคือการปฏิเสธตัวตนในชาติก่อนของตัวเอง? หรือเป็นการระบายอารมณ์จากการที่เห็นซ่งเชาเหวินเมื่อคืน หรือเป็นเพราะนึกถึงคำพูดที่มู่เหยาประเมินเขาตอนบอกเลิกกันแน่...

ตำรวจจราจรมาถึง

ไม่มีผู้ได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิต ซ่านเหว่ยบอกว่าเหยียบเบรกผิด แต่คนของมั่งเซินหลินยังคงเอาเรื่องไม่ยอมปล่อย

เจ้าจินอานเอ่ยถาม "พี่จิ่นจือ พี่คงไม่ได้ไม่มีเส้นสายอะไรในจือซิงเลยหรอกนะ?"

"ตอนนี้ถึงเพิ่งรู้จักร้องเรียกพี่จิ่นจือเหรอ?"

ลั่วจิ่นจือหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออกไปสองสามสาย

ซ่านเหว่ยจ่ายค่าเสียหายไปเล็กน้อย พอถึงช่วงบ่ายก็ได้รับการปล่อยตัวกลับมา

เรื่องแบบนี้จะให้เป็นเรื่องใหญ่หรือเรื่องเล็กก็ได้ มันอาจเป็นแค่อุบัติเหตุจราจร หรือจะกลายเป็นการพยายามฆ่าโดยเจตนาก็ได้ทั้งนั้น เจ้าจินอานสั่งกับข้าวสองสามอย่างที่ร้านอาหารชั้นล่าง ซ่านเหว่ยเอ่ยถามขึ้นว่า "เถ้าแก่ พวกเธอพอใจหรือยังครับ"

เจ้าจินอานเดิมทีตั้งใจจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง

ซ่านเหว่ยก็พูดขึ้นอีกว่า "เถ้าแก่ ผมคำนวณไว้แล้วครับ รอให้พวกเขาวิ่งหลบออกไปก่อนถึงค่อยชนเข้าไป แล้วก็ เถ้าแก่ครับ ผมมีน่าฉีเป็นลูกสาวคนเดียว..."

"เมื่อกี้ตอนออกมาผมโทรหาน่าฉีแล้ว น่าฉีบอกว่าเชื่อใจคุณได้ครับ"

เจ้าจินอานถาม "ทาสลูกสาวเหรอครับ"

ซ่านเหว่ยยิ้มออกมาอย่างซื่อๆ แล้วพูดว่า "เพื่อลูกสาวแล้ว ผมยอมทำได้ทุกอย่างครับ"

เดิมทีเจ้าจินอานวางแผนจะให้เงินซ่านเหว่ยสักก้อนแล้ว "จากกันด้วยดี" เพราะไม่มีใครโง่ เขากลัวว่าซ่านเหว่ยจะมีความกินแหนงแคลงใจในอก ความระแวงระวังคนอื่นเป็นเรื่องที่ขาดไม่ได้...

พอกินข้าวกับซ่านเหว่ยเสร็จ ช่วงบ่ายก็เดินทางไปโรงงานน้ำดื่ม โดยมีลั่วจิ่นจือกับหูเฉินร่วมเดินทางไปด้วย

ระหว่างนั้นหลิวช่วงเฟิงโทรศัพท์เข้ามาถามว่าเจ้าจินอานหายไปไหน

เสิ่นจื่อเหยียนน่าจะรู้มาจากหลิวช่วงเฟิงว่าเจ้าจินอานหายตัวไปหลังจากออกจากร้านซวนจวี้เต๋อ แถมยังไม่กลับหอพักทั้งคืน เธอจึงส่งข้อความมาหาเจ้าจินอานเช่นกัน

ทั้งเสิ่นจื่อเหยียนและซวีม่านม่านต่างก็ฉลาดมาก ไม่ได้พูดทำนองว่า "เงินสองร้อยหยวนนั่นฉันออกให้เธอเอง" หรืออะไรทำนองนั้นออกมา

หลังจากออกจากเขตสถานที่ท่องเที่ยว เจ้าจินอานก้มดูเวลาแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือต่อสายหาหวังจินหรู

ปลายสายรับสายอย่างรวดเร็ว

"อาสะใภ้ครับ เสี่ยวเยวี่ยเชียนเลิกเรียนหรือยังครับ"

ที่หมู่บ้านเจ้าเจีย หวังจินหรูคุยอยู่สองสามคำก็ยื่นโทรศัพท์ให้เจ้าเยวี่ยเชียน เจ้าเยวี่ยเชียนนั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ยตรงประตูใหญ่ ประคองโทรศัพท์ไว้ในมือแล้วร้องตะโกนอย่างตื่นเต้น "พี่คะ!!"

"ถือโทรศัพท์ให้มั่นๆ ล่ะ!"

หวังจินหรูกำชับอีกประโยคแล้วรีบเดินผละไปอย่างเร่งรีบ

"เสี่ยวเยวี่ยเชียน ย่ากับแม่ไปทำอะไรกันเหรอ"

เจ้าเยวี่ยเชียนถือโทรศัพท์พลางพูดว่า "คุณย่าเลี้ยงลูกหมูตัวใหม่อีกแล้ว แม่กับคุณย่าเลยไปให้อาหารหมูค่ะ"

"แล้วเราล่ะ"

"พี่คะ หนูทำการบ้านอยู่ค่ะ"

เจ้าเยวี่ยเชียนไม่มีห้องหนังสือและไม่มีโต๊ะเรียนเป็นเรื่องเป็นราว ตอนเด็กๆ เวลาเจ้าจินอานเลิกเรียนกลับบ้านก็มักจะนั่งม้านั่งเตี้ยตัวหนึ่งกับเก้าอี้ตัวหนึ่งตรงประตูใหญ่อาศัยแสงสว่างทำการบ้านเหมือนกัน

"เสี่ยวเยวี่ยเชียนไปโรงเรียนแล้วร้องไห้ขี้มูกโป่งหรือเปล่า"

"เปล่านะคะ"

เจ้าเยวี่ยเชียนเป็นเด็กที่รู้ความมาก อาจจะร้องไห้แต่กลัวพี่ชายหัวเราะเยาะเลยไม่ยอมรับ เธอประคองโทรศัพท์ไว้แล้วจู่ๆ ก็ถามขึ้นว่า "พี่คะ พี่จะกลับบ้านเมื่อไหร่เหรอ"

เจ้าจินอานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า "พี่ใกล้จะถึงบ้านแล้วล่ะ"

นึกไม่ถึงว่าเจ้าเยวี่ยเชียนจะดีใจจนกระโดดตัวลอย ตะโกนบอกย่ากับแม่ที่กำลังให้อาหารหมูอยู่ไม่ไกลเสียงดังลั่น "คุณย่า แม่ พี่บอกว่าใกล้จะถึงบ้านแล้วค่ะ!!!"

ในสายยังคงได้ยินเสียงหัวเราะของหวังจินหรูแว่วมา

"ยัยเด็กโง่ พี่ชายแกเรียนหนังสืออยู่ที่จวิ้นซานู่น!"

เจ้าเยวี่ยเชียนยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้นัก ตอนที่เจ้าจินอานเรียนอยู่โรงเรียนประจำเมื่อก่อน อย่างมากที่สุดแค่เดือนเดียวก็กลับบ้านสักครั้งแล้ว แต่คราวนี้ดูเหมือนพี่ชายจะไม่ได้กลับบ้านมานานมากแล้วจริงๆ

"ตั้งใจทำการบ้านไป โตขึ้นจะได้สอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้อย่างพี่ชายแก!"

นี่ก็เป็นเสียงของหวังจินหรูอีกเช่นกัน

การที่เจ้าจินอานสอบติดซือต้าไม่ได้เป็นเพียงความภาคภูมิใจของย่าเท่านั้น

แต่ยังเป็นความภาคภูมิใจของหวังจินหรูด้วย

ไม่อย่างนั้นเงินค่าขายหมูของย่า หากหวังจินหรูจะคิดเล็กคิดน้อยจริงๆ ย่อมต้องเป็นของหวังจินหรูครึ่งหนึ่ง ทว่าเธอกลับเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ปล่อยให้ย่า "เก็บสะสม" เอาไว้

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถแลนด์โรเวอร์สีขาวหนึ่งคันและรถออดี้ A6 สีดำหนึ่งคันก็แล่นลงจากทางลาดตรงทางแยก

"จินอาน บ้านหลังไหนคือบ้านเธอน่ะ"

เจ้าจินอานที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับเก็บโทรศัพท์มือถือ ลั่วจิ่นจือกำลังขับรถแลนด์โรเวอร์ของเธอ รถคันนี้อิ่นเสี่ยวหลานเคยเห็น และเธอยังบอกย่าว่าช่วงปิดเทอมฤดูร้อนจินอานออกไปหางานพิเศษทำ

วันนั้นย่าไม่ได้ถามอะไรสักคำ เพียงแต่ผัดกับข้าวที่หลานชายชอบเพิ่มขึ้นมาอีกสองอย่าง

"เถ้าแก่เป็นคนที่นี่เหรอครับ"

ซ่านเหว่ยที่ขับรถตามหลังมานึกว่าฐานะทางบ้านของเจ้าจินอานดีมากมาโดยตลอด เขามองถุงแมคโดนัลด์ใบใหญ่สองใบตรงที่นั่งข้างคนขับ ซึ่งเจ้าจินอานเพิ่งสั่งให้แวะซื้อเมื่อครู่นี้

หูเฉินที่นั่งอยู่เบาะหลังก็อยากรู้อยากเห็นเช่นกัน ตอนนี้เขาไม่กล้าดูถูกเจ้าจินอานอีกต่อไปแล้ว

คนคนนี้ดูสุภาพเรียบร้อย แต่พอบทจะร้ายขึ้นมาก็เลือดเย็นอย่างแท้จริง

หูเฉินเหลือบมองซ่านเหว่ยที่กำลังขับรถ เมื่อเช้าเขาได้ยินสิ่งที่ลั่วจิ่นจือพูดอยู่ข้างๆ ว่าเจ้าจินอานอาจจะ "ขาย" ซ่านเหว่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ แถมตัวเองยังเอาตัวรอดลอยตัวได้อย่างหมดจด

คนแบบนี้... ยิ่งเรียนสูงมากเท่าไหร่... ก็ยิ่งไร้หัวใจมากเท่านั้นจริงๆ

ในหมู่บ้านเจ้าเจียมีเพียงผู้ใหญ่บ้านคนเดียวที่มีรถโตโยต้ามือสองคันเล็ก จู่ๆ ก็มีรถหรูแบบนี้แล่นเข้ามาถึงสองคัน บางคนก็จำได้ บางคนก็ไม่รู้จัก ผู้คนไม่น้อยต่างพากันอยากรู้อยากเห็น

"ญาติบ้านไหนกันล่ะนั่น"

บางคนที่กินข้าวเย็นเร็วก็กำลังถือชามข้าวออกมายืนกินอยู่ที่ลานหน้าบ้าน

ต่างคนต่างถือชามชะเง้อคอมองด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็นว่ารถจะมุ่งหน้าไปบ้านไหน

ลั่วจิ่นจือยิ้มพลางเอ่ยขึ้น "จินอาน อย่างนี้ถือว่าเธอกลับบ้านเกิดอย่างมีหน้ามีตาได้รึยังคะ"

พอดีแล่นผ่านบ้านของเจ้าโป๋หลาน เจ้าจินอานเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วตอบว่า "ตอนนี้ยังไม่นับครับ"

ลั่วจิ่นจือมองซ้ายมองขวาแล้วพูดว่า "ให้แค่หมื่นเดียวเองเหรอคะ"

"ครับ"

เจ้าจินอานพยักหน้าและพูดอย่างจริงจังว่า "ถ้าให้มากเกินไปพวกเธอจะคิดมาก ย่าจะนอนไม่หลับเอาตอนกลางคืน"

ลั่วจิ่นจือมองเจ้าจินอานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกะพริบตาแล้วยิ้มถามว่า "งั้นเงินเดือนหนึ่งหมื่นของเธอฉันต้องเอาให้ใครล่ะ ย่าหรืออาสะใภ้ หรือว่าจะให้คนละห้าพันคะ"

"จริงสิ แล้วบ้านแม่เธอต้องไปไหมคะ"

เจ้าจินอานพูดว่า "คุณตั้งใจขับรถหน่อยเถอะ อย่าขับตกคูน้ำเข้าล่ะ"

ลั่วจิ่นจือเสยผม มองตรงไปข้างหน้า เงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "จินอาน พอเห็นเธอคุยโทรศัพท์กับน้องสาวแล้ว... ความอ่อนโยนทั้งหมดของเธอคงมอบให้ครอบครัวหมดเลยสินะคะ"