ตอนที่ 63 ถึงตอนตีสี่ครึ่ง

กว่าจะถึงเมืองจือซิงก็เป็นเวลาตีสี่ครึ่งแล้ว

เจ้าจินอานดูเวลาแล้วพูดว่า "ถึงแล้ว ที่นี่แหละ นายพักผ่อนบนรถไปก่อนสักพักนะ"

ซ่านเหว่ยมีความสงสัยอยู่เต็มอก แต่ก็รู้ดีว่าตัวเองเป็นคนขับรถ

สิ่งที่ไม่ควรถามก็ไม่ถาม

รถออดี้ เอ6 จอดอยู่ริมถนนใต้ตึกสำนักงาน เมื่อเห็นรถเรนจ์โรเวอร์สีขาวจอดอยู่หน้าทางเข้าตึก เจ้าจินอานก็รู้ว่าลั่วจิ่นจือนอนพักอยู่ที่ห้องทำงานบนตึก

เดือนตุลาคม ครึ่งหนึ่งยังหลงเหลือไออุ่นช่วงปลายฤดูร้อน อีกครึ่งหนึ่งคือบทเริ่มต้นของฤดูใบไม้ร่วงอันลึกซึ้ง

ไอยามใบไม้ร่วงเริ่มหนาวเหน็บ เจ้าจินอานลงจากรถแล้วดึงเสื้อคลุมให้กระชับขึ้น เขาเงยหน้ามองชั้นสามแวบหนึ่ง ก่อนจะควักบุหรี่ออกมาจุดสูบหนึ่งมวน

เสื้อคลุมเป็นเสื้อตัวบางราคาห้าร้อยหยวน ส่วนบุหรี่คือหวงฝู

ตีสี่ครึ่ง เมืองเล็กๆ อย่างจือซิงกำลังหลับใหล บนถนนมองไม่เห็นรถสักคันอยู่นานสองนาน รอบข้างเงียบสงัดไร้แสงสีของบาร์ มีเพียงเสียงสุนัขเห่าดังแว่วมาเป็นระยะ

ต้วนชิวผิงแต่งงานจากหมู่บ้านเจ้าเจียไปอยู่เฉินเฉิง ที่เฉินเฉิงมีบาร์

ซ่านเหว่ยมองเจ้านายที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างนอก พลางรู้สึกว่าแผ่นหลังนั้นดูเปล่าเปลี่ยว ราวกับยากที่ใครจะเข้าถึงได้ แม้ว่าปกติเขาจะยิ้มแย้มให้ทุกคนก็ตาม... มองไปคิดไป ด้วยความเหนื่อยล้ามาทั้งวัน เขาก็เผลอหลับไป

ในความสะลึมสะลือได้ยินเสียงคนทะเลาะกัน ซ่านเหว่ยลืมตาขึ้นก็เห็นผู้คนมากมายอยู่รอบๆ เขาก้มดูเวลา 7:45 น. พอตั้งใจฟังอีกที นั่นมันเสียงเจ้านายนี่

ซ่านเหว่ยรีบลงจากรถ แหวกฝูงชนแล้ววิ่งตามเสียงขึ้นไปยังชั้นสาม

"แกเป็นใครวะ!?"

ตรงหัวบันไดชั้นสาม เขาถูกผู้ชายสองสามคนขวางไว้

หูเฉินกับพนักงานส่งของอีกสองสามคนยืนดักอยู่ตรงบันได

"เจ้านายฉันอยู่ข้างใน!"

ซ่านเหว่ยผลักคนเหล่านั้นออกไป หูเฉินถูกกระแทกจนตัวติดกำแพงเสียงดังเพียะ เขาลูบหลังตัวเองพลางพูดอย่างอารมณ์เสียว่า "จะรีบหาพระแสงอะไรวะ เขากำลังคุยธุระกับเจ้านายพวกฉันอยู่!"

หูเฉินเองก็งงเป็นไก่ตาแตก มาทำงานแต่เช้าก็ดันได้ยินเสียงเจ้านายกำลังทะเลาะกับคนอื่น

เขานึกว่าแถวนี้มีเรื่องไม่ปลอดภัย เลยพาพนักงานขายสองสามคนพุ่งขึ้นมาเคาะประตู พอเปิดประตูดูกลับพบว่าเป็นนักศึกษาคนนั้น

ซ่านเหว่ยยืนคุมเชิงอยู่ข้างหน้าสุด จ้องหูเฉินและพวกตาไม่กะพริบ กระทั่งได้ยินว่าในห้องทำงานมีเพียงเสียงผู้หญิงคนเดียวถึงค่อยวางใจ

"เชี่ยเอ๊ย!"

หูเฉินสบถออกมาคำหนึ่ง พอรู้ว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คนที่จะตอแยได้ง่ายๆ จึงพูดว่า "เจ้านายแกเป็นผู้ชาย จะกลัวอะไรนักหนา เจ้านายฉันจะทำอะไรได้... เดี๋ยวนะ เขาเป็นเจ้านายแกเหรอ!?"

พูดไปพูดมา หูเฉินก็ทำหน้าตกตะลึง

เด็กปีหนึ่งเนี่ยนะจ้างบอดี้การ์ดแบบนี้มาด้วย!?

"เจ้าจินอาน นายจะหน้าเลือดเกินไปแล้วมั้ง!!!"

มีเสียงคนปาข้าวของดังขึ้น ทว่าน้ำเสียงของเจ้าจินอานกลับราบเรียบอย่างยิ่ง "หกสิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์ ราคาคุณเสนอมาได้เลย ผมไม่ต่อสักคำ"

"งั้นก็ดี เอาที่หนึ่งร้อยล้านแล้วกัน!"

คราวนี้เงียบกริบไร้เสียงตอบกลับ

ในห้องทำงาน ลั่วจิ่นจือโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงใต้เสื้อเชิ้ตแทบจะปริกระดุมหลุด รองเท้าส้นสูงก็แทบไม่ยืนเหยียบแล้ว สายตาจ้องเขม็งไปที่เจ้าจินอานพลางพูดว่า "หกสิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์ก็คือหกสิบเจ็ดล้าน นายเอาเงินมาสิ"

"จะขายทั้งบริษัทให้นายเลยก็ยังได้!"

เจ้าจินอานไม่ต่อปากต่อคำกับเธอ แล้วพูดว่า "บริษัทของคุณอย่างมากที่สุดก็มีมูลค่าหกล้าน ผมคิดมูลค่าประเมินให้คุณที่สิบล้าน"

ลั่วจิ่นจือสะบัดเอกสารในมือ "นายว่าเท่าไรก็ต้องเท่านั้นงั้นเหรอ!?"

เจ้าจินอานที่เรียนจบบัญชีมากล่าวว่า "ผมประเมินตามสินทรัพย์ถาวรของบริษัทคุณ โรงงานผลิตน้ำผมก็ไปดูมาแล้ว"

ลั่วจิ่นจือพูดว่า "ฉันยังมีตงเจียงอิ้นเซี่ยงอยู่นะ"

เจ้าจินอานกล่าวว่า "แบรนด์นี้ของคุณไม่มีมูลค่าส่วนเกิน"

"......"

กระดุมเสื้อเชิ้ตของลั่วจิ่นจือแทบจะหลุดออกมาจริงๆ แบรนด์ที่ตัวเองเหนื่อยยากสร้างมาหลายปี กลับถูกหาว่าไม่มีมูลค่า สุดท้ายเธอก็ยังคงข่มใจระงับอารมณ์ไว้ได้

"นายก็แค่เล็งใบอนุญาตสูบน้ำของฉันไว้สินะ"

เจ้าจินอานพยักหน้า

ลั่วจิ่นจือพูดว่า "สี่สิบเก้าเปอร์เซ็นต์ คิดที่แปดล้าน"

เจ้าจินอานส่ายหน้า "หกสิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์ ในบริษัทผมต้องเป็นคนมีสิทธิ์ขาด"

ลั่วจิ่นจือกลอกตา "ห้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์นายก็มีสิทธิ์ขาดแล้วเหมือนกันนั่นแหละ"

เจ้าจินอานพูดว่า "คุณลั่ว ถ้าคุณไม่ระดมทุน บริษัทก็ไม่มีวันเติบโตได้หรอก คุณไปจวิ้นซามาเป็นเดือนแล้ว มีใครยอมรับตงเจียงอิ้นเซี่ยงของคุณบ้างหรือยังล่ะครับ"

ลั่วจิ่นจือกล่าวว่า "ฉันหาคนอื่นมาร่วมทุนก็ได้ ไม่ได้มีแต่นายคนเดียวสักหน่อย"

เจ้าจินอานพูดว่า "จะมีใครให้เงื่อนไขดีเท่าผมเหรอครับ ผมบอกแล้วไงว่าถ้าภายในสามปีไม่มีอะไรกระเตื้องขึ้น จะคืนหุ้นทั้งหมดให้คุณโดยไม่คิดเงินสักบาท ถ้าคุณหาคนอื่นมาร่วมทุน อาจจะต้องเซ็นสัญญาเดิมพันผลประกอบการด้วยซ้ำ"

"ขอแค่ทำยอดไม่ถึงเป้า บริษัทก็อาจจะตกเป็นของคนอื่นไปแล้ว"

ลั่วจิ่นจือนิ่งเงียบไป

ช่วงนี้เธอครุ่นคิดเรื่องนี้มาตลอด พอมาถึงจวิ้นซาถึงได้รู้ว่าการแข่งขันดุเดือดแค่ไหน พอออกจากฐานที่มั่นเดิม แม้แต่ตลาดน้ำดื่มแบบถังก็ยังแทรกตัวเข้าไปได้ยากมาก

ที่จือซิงมีคำว่า "ตงเจียง" พิมพ์อยู่บนขวดยังพอขายได้บ้าง มีคนรู้จัก แต่พอมาถึงจวิ้นซาแทบไม่มีใครรู้จัก "ตงเจียง" เลย ขายขวดละหนึ่งหยวนก็ยังแย่งส่วนแบ่งจากพวกหนงฮู่ซานเฉวียน อี๋เป่า วาฮาฮา ที่ขายขวดละสองหยวนกับหนึ่งหยวนห้าสิบเหมาไม่ได้ด้วยซ้ำ...

แถมยังมีคังซือฟู่ขวดละหนึ่งหยวนอีก คังซือฟู่เองก็เป็นแบรนด์ใหญ่

นี่คือวงจรอุบาทว์

ยิ่งขายไม่ออก ร้านค้าย่อยพวกนั้นก็ยิ่งไม่ยอมให้พื้นที่วางของ

พอพนักงานขายไปเสนอถึงหน้าร้าน เถ้าแก่พวกนั้นก็จะบอกว่า "พวกนายไม่ต้องเอามาวางหรอก รอบก่อนที่เอามาส่งยังขายไม่หมดเลย วางไปก็เกะกะเปลืองที่!"

เพื่อที่จะเปิดตลาด ธุรกิจสินค้าอุปโภคบริโภคหมุนเวียนเร็วโดยทั่วไปจึงต้องส่งของให้ก่อนแล้วค่อยเคลียร์เงินทีหลัง หรือก็คือขายได้แล้วถึงค่อยเก็บเงิน

นี่นับเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของวงการนี้ไปแล้ว

ดังนั้นการทำธุรกิจสายนี้ถ้าไม่มีเงินทุนติดตัวก็ไปไม่รอดจริงๆ แม้แต่จะเป็นตัวแทนจำหน่ายก็ยังต้องมีกำลังเงินอยู่พอสมควร

อย่างแรกสุดเลยก็คือการกระจายสินค้าลงหน้าร้าน

เมื่อมองดูลั่วจิ่นจือที่ดูอิดโรยไปบ้าง เจ้าจินอานก็ก้มลงหยิบรองเท้าส้นสูงขึ้นมาข้างหนึ่งแล้วพูดว่า "ประธานลั่วครับ ธุรกิจนี้คุณมีแต่ได้ไม่มีเสีย ถ้าบริษัทรุ่ง คุณก็ได้กำไร ถ้าบริษัทไม่รุ่ง สามปีให้หลังทุกอย่างก็กลับไปเป็นของคุณทั้งหมด"

ลั่วจิ่นจือพูดอย่างหงุดหงิด "ประธานลั่ว ประธานลั่วอยู่นั่นแหละ เรียกพี่จิ่นจือสิ!"

เจ้าจินอานวางรองเท้าส้นสูงไว้ตรงเท้าของลั่วจิ่นจือ แล้วพูดอย่างใจเย็น "ตอนนี้ที่คุณแสดงท่าทีรุนแรงขนาดนี้ก็แค่จะต่อรองราคาเท่านั้นแหละครับ ไม่อย่างนั้นคงไม่บอกให้มาคุยกันต่อหน้าหรอก"

ลั่วจิ่นจือนั่งอยู่บนโซฟาแล้วหัวเราะหึออกมา เธอมองดูเจ้าจินอานที่ดูสะอาดสะอ้านและหล่อเหลา จู่ๆ ก็ยื่นเท้าไปสะกิดเตะเขาเบาๆ ทีหนึ่งแล้วพูดว่า "หยิบรองเท้าขึ้นมาแล้ว ไม่คิดจะใส่ให้พี่สาวหน่อยเหรอ"

ใส่รองเท้าให้ผู้หญิงเนี่ยนะ!?

"เจ้าทึ่มเอ๊ย!"

ลั่วจิ่นจือหัวเราะออกมา "คนอื่นอยากจะใส่ให้ฉัน ฉันยังไม่ให้โอกาสเลยด้วยซ้ำ!"

เจ้าจินอานโพล่งขึ้นมาลอยๆ ว่า "พวกคลั่งเท้าเหรอครับ"

เท้าของลั่วจิ่นจือขาวผ่องและสวยงามมากจริงๆ เธอเอ่ยขึ้นว่า "ห้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ไม่ได้เหรอ ทำไมต้องหกสิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์ด้วย"

เจ้าจินอานพยักหน้า "ภายในสามปี การตัดสินใจทั้งหมดต้องขึ้นอยู่กับผมครับ"

"งั้นฉันก็กลายเป็นลูกจ้างนายสิ!"

เจ้าจินอานพูดว่า "คุณได้เงินไปหกล้านเจ็ดแสนหยวนแล้วยังไม่พอใจอีกเหรอครับ"

ลั่วจิ่นจือคิดดูแล้วก็ยังไม่ยินยอมพร้อมใจ จึงพูดว่า "บริษัทนี้คือหยาดเหงื่อแรงกายของฉัน ฉันยอมเดิมพันกับนายได้ ให้เวลานายสามปี แต่ขายให้ได้มากสุดแค่ห้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์"

เจ้าจินอานเริ่มลังเล

ลั่วจิ่นจือพูดเสริมอีกว่า "แต่พวกเราเซ็นสัญญาเป็นเวลาสามปีได้นะ ฉันรู้ว่านายกังวลเรื่องอะไร ภายในสามปีนี้นายสามารถใช้สิทธิ์ในสัดส่วนหุ้นหกสิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์ได้..."

"ฉันก็ไม่อยากเอาเปรียบนายมากเกินไป คิดที่แปดล้านหยวนแล้วกัน"

ด้านนอก ซ่านเหว่ยกับหูเฉินไม่ได้ยินเสียงทะเลาะกันแล้ว

หูเฉินยื่นบุหรี่ให้ซ่านเหว่ยหนึ่งมวน มวลสายตามองไปยังรถกระบะสามล้อคันเล็กข้างล่างที่มีโลโก้ตงเจียงอิ้นเซี่ยงพิมพ์อยู่ ซ่านเหว่ยคิดในใจว่าเจ้านายกำลังจะเริ่มลงมือทำธุรกิจจริงๆ จังๆ แล้วใช่ไหมเนี่ย

ภายในห้องทำงาน

เจ้าจินอานเพียงแค่หยิบสมุดบัญชีมาเปิดพลิกดูคร่าวๆ ก็พูดขึ้นว่า "ประธานลั่วครับ เอาสมุดบัญชีเล่มจริงออกมาเถอะ"

ลั่วจิ่นจือแปลกใจมาก "นายเพิ่งเข้าเรียนไปกี่คาบเอง ดูกระดาษงบการเงินเป็นแล้วเหรอ แถมยังเร็วขนาดนี้อีก"

เธอไม่รู้เลยว่าเจ้าจินอานเคยเป็นนักบัญชีมานานกว่าสิบปี ทั้งยังสอบผ่านใบอนุญาตผู้สอบบัญชีรับอนุญาตมาแล้ว สำหรับบริษัทเล็กๆ แค่นี้ พนักงานบัญชีกับสมุห์บัญชีรวมกันอาจมีแค่ใบประกาศนียบัตรวิชาชีพการบัญชีระดับเริ่มต้นแค่ใบเดียวเสียด้วยซ้ำ

ช่วยไม่ได้ ถ้าไม่มีใบประกาศนียบัตรวิชาชีพการบัญชีก็เป็นนักบัญชีไม่ได้

เป็นนักศึกษาจบปริญญาหรือไม่ยังไม่แน่ อาจจะเป็นแค่นักเรียนที่จบจากวิทยาลัยอาชีวะในเฉินเฉิงเท่านั้น

บัญชีที่พวกเธอทำจะไปตบตาเจ้าจินอานได้อย่างไร เขาตรวจดูอีกพักใหญ่ ก่อนจะถือสมุดบัญชีแล้วเอ่ยว่า "ในบัญชีของคุณนอกจากไม่มีเงินแล้ว ยังติดหนี้ธนาคารอยู่อีกสี่ล้านหยวนด้วยเหรอครับ"

ลั่วจิ่นจือสละเก้าอี้ผู้บริหารให้เขาไปแล้ว ตัวเองนั่งดูดนมกล่องอยู่บนโซฟาอย่างสบายอารมณ์ ขี้เกียจจะสนใจเจ้าจินอาน

เจ้าจินอานพูดว่า "แล้วคุณยังซื้อรถเรนจ์โรเวอร์เนี่ยนะ"

คราวนี้ลั่วจิ่นจือมีเรื่องจะพูดขึ้นมาทันที "เรนจ์โรเวอร์แล้วมันทำไม นายเคยเห็นบริษัทไหนไม่ติดหนี้ธนาคารบ้างล่ะ เถ้าแก่คนไหนบ้างที่ไม่มีรถหรูบ้านหรูพร้อมกับหนี้สินล้นพ้นตัว"

"ถ้าพวกเขาจะบีบให้ฉันคืนเงินกู้ ก็เก่งพอยึดบริษัทไปเลยสิ"

ลั่วจิ่นจือพูดอย่างมั่นอกมั่นใจจนเจ้าจินอานถึงกับพูดไม่ออก

"เสียใจแล้วล่ะสิ"

ลั่วจิ่นจือหัวเราะออกมา เธอลุกขึ้นดูดนม นิ้วเรียวจิ้มไปที่แผงอกของเจ้าจินอานพลางพูดว่า "ตอนนี้จะเปลี่ยนใจยังทันนะ แล้วก็นะ นายรีบร้อนสร้างธุรกิจขนาดนี้ คิดจะทำอะไรกันแน่?"

เจ้าจินอานพูดว่า "เป็นราชาเงินสดมั้งครับ?"

ลั่วจิ่นจือชะงักไปครู่ใหญ่ "ฉันเพิ่งบอกไปว่าติดหนี้ นายก็บอกจะขึ้นเป็นราชาเงินสดเนี่ยนะ?"

เจ้าจินอานพูดว่า "เรื่องธนาคารคุณไปจัดการให้เรียบร้อย เงินค่าขายหุ้นของคุณก็ทิ้งไว้ใช้ในบริษัทก่อน พอทำกำไรได้แล้วค่อยถอนออกไป"

"เจ้าจินอาน แล้วฉันจะได้อะไรเนี่ย!?"

"วางใจเถอะครับ ไม่ขาดส่วนของคุณแน่นอน"

"แล้วถ้าเกิดขาดทุนขึ้นมา ฉันจะไปเอาเงินที่ไหน ฉันมิต้องมาเสียเวลาเล่นกับนายฟรีๆ สามปีเลยเหรอ!? นายจะคิดคำนวณเข้าข้างตัวเองเกินไปหน่อยมั้ง?"

......