ตอนที่ 62 ซ่งเชาเหวิน เจ้านาย

หลังจากออกจากร้านซวนจวี้เต๋อ ซ่านเหว่ยก็เฝ้ารออยู่ข้างนอกตลอด

หมัดของหลิวช่วงเฟิงเมื่อครู่นี้ หากไม่ใช่เพราะรู้ว่าเป็นรูมเมทของเจ้านาย ซ่านเหว่ยคงพุ่งเข้าไปซัดหลิวช่วงเฟิงจนกองกับพื้นไปแล้ว นานทีปีหนถึงจะมีคนกล้าลงไม้ลงมือกับเจ้านายของเขาสักที

พอนั่งในรถไปได้ครึ่งทาง เจ้าจินอานก็ส่งเสียงขึ้นมากะทันหัน "จอดรถ"

หลังลงจากรถและจุดบุหรี่ขึ้นสูบ เขาก็เอาหน้าผากพิงต้นไม้ริมทางไว้ พลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรหาลั่วจิ่นจือ

"ประธานลั่ว คุณเปิดราคามาเลย ผมจะไม่ต่อสักคำ"

"จินอาน เธอเป็นอะไรไปเหรอ"

ลั่วจิ่นจือจับความรู้สึกได้ว่าอารมณ์ของเจ้าจินอานในสายดูไม่ค่อยปกติ

เจ้าจินอานรู้สึกว่าตั้งแต่ได้เกิดใหม่มาตัวเอง "คิดเล็กคิดน้อย" เกินไป มีความรู้ล่วงหน้าตั้งสิบแปดปี แต่กลับคิดจะ "กั๊ก" โก่งราคากับลั่วจิ่นจือ

มีความรู้ล่วงหน้าสิบแปดปี จะได้เงินเพิ่มอีกสักหนึ่งหรือสองล้าน มันจะสลักสำคัญอะไรนักหนาเชียว

เจ้าจินอานทบทวนตัวเอง เขาลืมย่ากับอาสะใภ้ที่อยู่ทางบ้านไปเสียสนิท พวกท่านยังคงประหยัดกินประหยัดใช้เพื่อเก็บเงินส่งเสียค่าเล่าเรียนและค่ากินอยู่ให้เขาอยู่เลย

ผ่านไปสิบนาทีหลังจากวางสาย เจ้าจินอานก็พูดว่า "กลับเฉินเฉิง ไปเมืองจือซิง"

ลั่วจิ่นจือบอกว่าให้เจอหน้าแล้วค่อยคุย เรื่องแบบนี้จะตกลงกันทางโทรศัพท์ก็คงเป็นไปไม่ได้จริง ๆ

ซ่านเหว่ยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาลูกสาว "น่าฉี พ่อกับเจ้านายไม่กลับบ้านแล้วนะ ลูกกินข้าวคนเดียวไปเลย หือ ไม่ต้องรอแล้ว ตอนนี้พวกเราต้องออกจากจวิ้นซา..."

ซ่านเหว่ยยังไม่ได้กินข้าว และซ่านน่าฉีก็กำลังรออยู่ที่บ้าน

ก่อนจะออกมาเจ้าจินอานบอกว่า "เดี๋ยวค่อยไปหาอะไรกิน" แต่คนขับรถอย่างเขาจะมีเหตุผลอะไรไปกินก่อน แล้วปล่อยให้เจ้านายต้องมากิน "ของเหลือ" กันล่ะ

ยี่สิบนาทีต่อมา เจ้าจินอานได้รับข้อความสั้นฉบับหนึ่ง

เบอร์ที่ไม่รู้จัก : เจ้าจินอาน ฉันคือซวีม่านม่านนะ เรื่องวันนี้ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ

ซวีม่านม่านถามเฉินเจ๋อแล้วรู้ว่าเจ้าจินอานยังไม่กลับหอพัก เธอจึงถือเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำ และส่งข้อความหาเจ้าจินอานจากในห้องน้ำนั่นเอง

ความจริงจะส่งในห้องพักก็ได้ ไม่มีใครมาแอบดูโทรศัพท์เธอ และไม่มีใครรู้ว่าเธอกำลังส่งข้อความหาใคร แต่ซวีม่านม่านกลับเลือกที่จะหลบเข้ามาส่งในห้องน้ำ

ซ่านเหว่ยขับรถได้นิ่งมาก สี่สิบนาทีต่อมาก็เบี่ยงขึ้นทางด่วน เจ้าจินอานกำโทรศัพท์มือถือไว้ พลางมองเงาดำมืดที่เคลื่อนถอยหลังไปเรื่อย ๆ นอกหน้าต่างรถ ในใจคิดว่าซวีม่านม่านกำลังขอโทษแทนเฉินเจ๋ออยู่หรือเปล่า

มิน่าล่ะแม่ของเฉินเจ๋อถึงได้เอ็นดูซวีม่านม่านขนาดนั้น

ผู้หญิงคนนี้ช่างเป็นภรรยาที่ดีและคอยส่งเสริมสามีได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ...

ชาติก่อนเจ้าจินอานไม่เคยอิจฉาเฉินเจ๋อเลย จนกระทั่งคืนนั้นที่ได้พบซวีม่านม่านในบาร์ พูดตามตรง เจ้าจินอานรู้สึกอิจฉาเฉินเจ๋อนิดหน่อยที่มีภรรยาแบบนี้

ธุรกิจที่เฉินเจ๋อทำในชาติก่อน ความสำเร็จครึ่งหนึ่งน่าจะเป็นความดีความชอบของซวีม่านม่าน

ด้วยนิสัยของเฉินเจ๋อ... ซวีม่านม่านคงต้องคอยตาม "เช็ดก้น" และคอยอุดรอยรั่วตามแก้ปัญหาข้างหลังให้เขาอยู่ตลอด

จำได้ว่ามีครั้งหนึ่งที่เฉินเจ๋อดื่มเหล้าเข้าไปหน่อยแล้วพูดว่า "ฉันเฉินเจ๋อคนนี้ ถึงจะออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกบ้างเป็นครั้งคราว แต่ผู้หญิงข้างนอกต่อให้สวยแค่ไหน ก็อย่าหวังว่าจะมาแทนที่เมียฉันได้เลย!"

หวังเหวยเทาสะกิดเข่าเจ้าจินอานแล้วพูดว่า "พี่เจ๋อ พี่พอใจเถอะครับ พี่น่ะเป็นผู้ชนะในชีวิตตัวจริงแล้ว"

นั่นเป็นช่วงปีที่สามหลังเรียนจบมหาวิทยาลัย หวังเหวยเทามาทำงานที่จวิ้นซา เพื่อนร่วมรุ่นที่อยู่ในจวิ้นซาสองสามคนเลยนัดกินมื้อดึกด้วยกัน ตอนนั้นเฉินเจ๋อกับซวีม่านม่านแต่งงานกันมาได้สองปีครึ่งแล้ว

เจ้าจินอานงีบหลับไปครู่หนึ่งที่เบาะหลัง พอถึงเฉินเฉิงก็เป็นเวลาตีสองครึ่งแล้ว ซ่านเหว่ยคำนวณเวลาจึงไม่ได้ขับเร็ว พอเข้าเขตตัวเมืองก็ร้องเรียกขึ้นเบา ๆ "เจ้านายครับ"

เจ้าจินอานลืมตาขึ้น ชี้ไปที่ร้าน KFC ซึ่งยังเปิดให้บริการอยู่แล้วพูดว่า "คุณไปหาอะไรกินเถอะ"

"เจ้านายครับ ผมไม่เป็นไรหรอกครับ"

"ไม่เป็นไร ไม่ได้รีบ ค่าใช้จ่ายข้างนอกทั้งหมดผมออกเอง"

เจ้าจินอานเองก็ลงมาจากรถ สูดอากาศของเมืองเฉินเฉิง พลางดูเวลาแล้วยังไม่โทรหาลั่วจิ่นจือ

ซ่านเหว่ยถือเบอร์เกอร์ออกมากัดกิน แล้วจุดบุหรี่สูบข้างนอกอีกมวน

จากเฉินเฉิงไปเมืองจือซิงยังต้องขับรถอีกสี่สิบนาที เจ้าจินอานบอกให้ซ่านเหว่ยขับอ้อมไปอีกทาง พอถึงสี่แยกแห่งหนึ่ง เจ้าจินอานก็ส่งเสียงขึ้นมาอีกครั้ง "จอดรถ"

เขาชี้ไปข้างหน้าแล้วบอกว่า "ขับเข้าไปใกล้อีกหน่อย"

ซ่านเหว่ยมองซ้ายมองขวา ตรงทางแยกมีแผงขายบาร์บีคิวปิ้งย่างอยู่สองสามร้าน

บนพื้นระเกะระกะไปด้วยเศษขยะ เจ้าของร้านสองสามคนกำลังเก็บม้านั่งและโต๊ะพับตัวเล็กไม่กี่ตัว

กำลังเตรียมจะเก็บร้าน

ซ่านเหว่ยพูดว่า "เจ้านายอยากกินปิ้งย่างเหรอครับ เดี๋ยวผมลงไปซื้อให้"

"ไม่ต้องหรอก"

เจ้าจินอานเอนหลังพิงเบาะ มองดูผู้ชายที่กำลังเก็บเก้าอี้คนนั้น... ซ่งเชาเหวิน

ตราบใดที่ฝนไม่ตก ซ่งเชาเหวินก็จะมาตั้งแผงที่นี่ทุกคืน แผงปิ้งย่างหนึ่งแผง โต๊ะพับตัวเล็กสองสามตัว กับเก้าอี้พลาสติกสีแดงสิบกว่าตัว

เริ่มตั้งแผงช่วงสามถึงสี่ทุ่ม และเก็บร้านราวๆ ตีสาม

วันนี้ดูเหมือนค้าขายพอใช้ได้ ซ่งเชาเหวินเก็บร้านไปพลางพูดคุยหัวเราะกับเจ้าของแผงข้างๆ ไปพลาง "เหล่าหลี่ คืนนี้แกขายได้เท่าไหร่ล่ะ ฉันเห็นมีโต๊ะหนึ่งสั่งไปเยอะอยู่นี่"

"เจ็ดแปดคนน่ะ เบียร์ซดไปตั้งสามลัง!"

"โธ่ เบียร์มันไม่ได้กำไรหรอก พวกนั้นไปยกมาจากร้านขายของชำเองทั้งนั้น"

เหล่าหลี่พูดว่า "ฉันว่าคืนนี้แกก็ขายดีอยู่นะ คนเดียวทำมือเป็นระวิงเลย"

ซ่งเชาเหวินหัวเราะแล้วพูดว่า "ช่วงนี้อากาศดีด้วยแหละ พอถึงหน้าหนาวตอนกลางคืนก็แทบไม่มีใครออกมาแล้ว"

เจ้าจินอานเลื่อนกระจกรถขึ้นมานิดหนึ่ง ให้พอได้ยินพวกเขาคุยกัน

เหล่าหลี่พูดขึ้นอีก "เหล่าซ่ง แกไม่ได้บอกหรอกเหรอว่า 'ลูกชาย' คนนั้นของแกสอบติดซือต้าได้น่ะ"

เจ้าของแผงอีกคนตะเบ็งเสียงหัวเราะร่าพูดขึ้น "เหล่าซ่ง ต่อไปแกได้เสวยสุขแล้วสิ มีลูกสาวสองคน ลูกชายหนึ่งคน ลูกสาวคนโตก็ทำงานแล้ว ลูกชายก็ยังสอบติดมหาวิทยาลัยดีขนาดนั้นอีก!"

"เหล่าซ่ง แกได้ลาภลอยชิ้นโตเลยนะเนี่ย!"

เหล่าหลี่พูดเสริม

ซ่งเชาเหวินพูดอย่างเก้อเขิน "เขาไม่ได้ยอมรับฉันเสียหน่อย"

"ฮ่าๆๆ..."

ทั้งสองคนหัวเราะร่า ตอนที่เจ้าจินอานได้รับหนังสือแจ้งการตอบรับเข้าเรียนจากซือต้า ซ่งเชาเหวินก็เอาเรื่องนี้ไปคุยอวดเพื่อนบ้านร้านช่อง อย่างไรเสียก็คงรู้สึกภูมิใจอวดคนอื่นได้อยู่บ้าง

ในมณฑลเซียงหนาน ให้ความสำคัญกับการศึกษามากจริงๆ การสอบติดมหาวิทยาลัยดีๆ ถือเป็นเรื่องที่เชิดหน้าชูตาอย่างยิ่ง

วันนั้นเหล่าหลี่ก็เคยตอกกลับซ่งเชาเหวินไปว่า "แกไม่ได้ส่งเสียเขาเรียน แล้วก็ไม่ได้เลี้ยงเขามาสักวัน คนเขาสอบติดมหาวิทยาลัยมันเกี่ยวอะไรกับแกด้วย"

ซ่งเชาเหวินตอบไปว่า "นั่นก็เป็นนักศึกษาปริญญาตรีระดับคีย์หลักโครงการ 211 เชียวนะ"

ซ่งหว่านเหอจบ ม.ต้น แล้วเรียนต่อสายอาชีพเพียงสองปี พอจบมาก็ทำงานในร้านขายยา ได้ยินว่าเงินเดือนก็พอไปวัดไปวาได้ เพียงแต่ไม่มีพวกสวัสดิการประกันสังคม

"เหล่าซ่ง คนเขาไม่ยอมรับแกมันก็มีเหตุผลอยู่ แกบอกมาซิว่าตอนเขาสอบติดมหาวิทยาลัย แกใส่ซองอั่งเปาไปเท่าไหร่กัน"

"นั่นสิ ขี้เหนียวอย่างแกน่ะนะยังจะหวังให้คนเขายอมรับอีก ไม่ใช่เด็กที่แกเลี้ยงดูมาเสียหน่อย"

ทั้งสองคนเก็บร้านไปพลางเย้าแหย่ซ่งเชาเหวินไปพลาง

ซ่งเชาเหวินอ้าปากค้าง จะพูดว่าห้าร้อยก็พูดไม่ออก ในใจคิดว่าหรือวันนั้นจะให้น้อยไปจริงๆ?

แต่เด็กนั่นก็ไม่ได้เอาไปนี่นา

"เจ้านายครับ..."

ซ่านเหว่ยเหลือบมองกระจกมองหลัง ไม่เข้าใจว่าเจ้าจินอานจะมานั่งฟังคนพวกนี้คุยไร้สาระอะไรกันที่นี่

ขณะนั้นเอง ทั้งสามคนก็สังเกตเห็นรถออดี้ A6 ที่จอดอยู่ริมถนน ซ่งเชาเหวินจึงลองตะโกนถาม "เถ้าแก่ จะกินปิ้งย่างไหมครับ พวกเรากำลังจะเก็บร้านแล้วนะ!"

เขายังอยากได้ลูกค้าอีกสักเจ้า ถ้าซื้อแล้วถือกลับไปเลยก็ไม่เสียเวลาเท่าไหร่

ออดี้ A6 ริมถนนคันนั้นใหม่เอี่ยม ล้างมาสะอาดสะอ้าน ไม่แน่อาจจะสั่งเยอะก็ได้

ซ่งเชาเหวินเดินเข้ามาทางนี้สองสามก้าว ชะโงกหน้าพยายามมองเข้าไปในรถ

"เถ้าแก่ จะกินอะไรหน่อยไหมครับ หรือจะสั่งไว้ก่อน เดี๋ยวผมย่างเสร็จแล้วเอามาส่งให้"

"เจ้านายครับ..."

ซ่านเหว่ยเอี้ยวตัวมองเจ้าจินอานที่เบาะหลัง

"รอก่อน"

เจ้าจินอานเลื่อนปิดกระจกรถจนสนิท มองดูแผงปิ้งย่างข้างๆ ที่เป็นร้านของสองสามีภรรยา ในใจคิดว่าตอนที่ซ่งเชาเหวินเก็บร้าน ต้วนชิวผิงไม่ได้มาช่วยหรอกเหรอ

ชาติก่อนตอนปิดเทอมฤดูหนาวช่วงปีสอง เจ้าจินอานกลับมาที่จือซิงและเคยแวะมาดู เขาแอบยืนมองอยู่ไกลๆ คนเดียว ตอนสี่ทุ่มครึ่งต้วนชิวผิงพาซ่งเจียเยวี่ยมาช่วยงาน

เขาไม่ได้เข้าไปรบกวน เพียงแค่ยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง

ซ่งเจียเยวี่ยนั่งอยู่บนม้านั่งคนเดียว มือเล็กๆ กำไม้ปิ้งย่างไว้ไม้หนึ่ง

เธอไม่ได้กิน คงจะกินจนเบื่อแล้ว หรือไม่ก็ในฤดูหนาวมันเย็นชืดไปแล้ว ข้างๆ มีเตาไฟเล็กๆ ตั้งอยู่เตาหนึ่ง

ซ่งเชาเหวินรับหน้าที่ย่าง ส่วนต้วนชิวผิงรับหน้าที่รับออเดอร์ เก็บเงิน และเก็บกวาดโต๊ะ

ตอนนี้ซ่งเจียเยวี่ยยังเด็กเกินไป แถมยังดึกขนาดนี้ ต้วนชิวผิงคงอยู่บ้านเลี้ยงลูก

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตอบ อีกทั้งกระจกรถยังปิดสนิท ซ่งเชาเหวินจึงเดินกลับไปเก็บร้านต่อ

ภายในรถ

เจ้าจินอานเอนหลังพิงเบาะโดยไร้ความรู้สึก เขาสนใจแค่ต้วนชิวผิงเท่านั้น

ผ่านไปครู่หนึ่ง ซ่งเชาเหวินก็เก็บร้านเสร็จ เอาโต๊ะเก้าอี้ซ้อนกันแล้วเข็นรถออกไปคนเดียวจนลับสายตา

เจ้าจินอานก้มดูเวลา ตีสามสามสิบห้านาที แล้วเอ่ยขึ้นว่า "ไปกันเถอะ"