ตอนที่ 61 หลังรู้ความจริง

"เหยาซิน!"

เสิ่นจื่อเหยียนส่งเสียงเรียกไว้

เหยาซินเพียงยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นประโยคหนึ่งว่า "ตกลงกันไว้แล้วนี่ว่าจะหารเท่ากัน"

เงินสองร้อยหยวนจะว่ามากก็ไม่มาก จะว่าน้อยก็ไม่น้อย เหยาซินรู้ดีว่าเสิ่นจื่อเหยียนหวังดี แต่มหาวิทยาลัยเพิ่งจะเปิดเทอม ไม่มีใครอยากจะ "ด้อยกว่าคนอื่น" ในหอพักหรอก

ตกลงกันว่าจะหารเท่า แต่ลับหลังกลับให้แฟนของรูมเมทช่วยออกเงินให้

เมื่อมองดูเฉินเจ๋อกับซวีม่านม่าน มู่เหยากับเสิ่นจื่อเหยียน ฐานะทางบ้านของทุกคนล้วนดีกว่าเธอทั้งนั้น และไม่ได้ดีกว่าแค่ธรรมดาเสียด้วย

ยามค่ำคืนแสงไฟเริ่มสว่างไสว เธอกวาดตามองห้องส่วนตัวอันหรูหรารอบตัวอีกครั้ง

ตรงประตูมีพนักงานเสิร์ฟที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอยืนอยู่ กินข้าวแค่มื้อเดียวยังมีคนคอยบริการเป็นพิเศษ

เมื่อนึกถึงพ่อแม่ที่ทำงานตรากตรำอยู่ที่บ้าน เหยาซินจึงยิ้มพลางพูดกับทุกคนว่า "การนัดกินข้าวแบบนี้ คราวหลังฉันคงไม่มาร่วมแล้วนะ"

หลิวช่วงเฟิง : ...

เขาเพิ่งจะบอกไปแท้ ๆ ว่าเดือนหนึ่งจะมากินสักครั้ง

"ที่บ้านฉันก็เลี้ยงหมูเหมือนกัน"

เหยาซินพูดขึ้นด้วยความสะเทือนใจ ไม่รู้ทำไมถึงหันไปมองซวีม่านม่านแล้วพูดว่า "พวกเธอคิดว่าขายหมูได้ตัวละเก้าร้อยหยวนแล้วจะได้กำไรเก้าร้อยหยวนเลยเหรอ ไม่ใช่หรอกนะ เธอต้องซื้อลูกหมู ต้องซื้ออาหารสัตว์ ไม่อย่างนั้นมันก็โตไม่ทัน"

"แล้วยังต้องมีคนคอยให้อาหารทุกวันอีก"

พูดจบ เหยาซินก็มองโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยอาหารเลิศรสเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

ซวีม่านม่านที่ไม่เคยเห็นการเลี้ยงหมูเข้าใจแล้ว เสิ่นจื่อเหยียนก็เข้าใจแล้วเช่นกัน

อาหารโต๊ะนี้มีค่าเท่ากับหมูสองตัว

ถ้าคำนวณต้นทุน เงินสองร้อยหยวนก็เท่ากับหมูครึ่งตัว อาหารมื้อเดียวพวกเธอกินหมูครึ่งตัวที่พ่อแม่เหน็ดเหนื่อยเลี้ยงดูมานานกว่าครึ่งปีไปแล้ว

ซวีม่านม่านนึกถึงความภาคภูมิใจของเจ้าจินอานตอนที่พูดถึงย่าเมื่อครู่ เธอจึงหันไปมองเฉินเจ๋อที่อยู่ด้านข้าง

เฉินเจ๋อ : ...

ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ฉันก็บอกแล้วว่าจะออกเงินให้ คนที่ยอมจ่ายเงินอย่างฉันทำอะไรผิดเหรอ

เฉินเจ๋อไปจ่ายเงิน พอกลับมาพวกผู้หญิงก็ไม่อยู่กันแล้ว ซวีม่านม่านก็ไปด้วย เหลือแต่หลิวช่วงเฟิงที่กำลังห่ออาหาร เขากำลังตะโกนบอกพนักงานเสิร์ฟให้เอากล่องใส่อาหารมาเพิ่มอีกสองกล่อง!

เมื่อเห็นกล่องใส่อาหารห้าหกกล่องบนโต๊ะ เฉินเจ๋อก็ถึงกับอึ้ง

"เหล่าหลิว นายทำอะไรน่ะ"

"ห่อกลับไง"

หลิวช่วงเฟิงบอกว่าอากาศแบบนี้กับข้าวไม่บูดง่าย ๆ ไปตักข้าวที่โรงอาหารก็กินประทังชีวิตได้ตั้งสามวันแล้ว เดือนหนึ่งเขาได้ค่าขนมแค่สามร้อยหยวน วันแรกของวันหยุดวันชาติเลี้ยงพิซซ่าพวกหลินชิงเสวี่ยก็หมดไปร้อยยี่สิบแล้ว

คราวนี้โดนไปอีกสองร้อย คิดไปคิดมายังติดหนี้เฉินเจ๋ออยู่อีกยี่สิบหยวนด้วยซ้ำ

"พี่เจ๋อ เดือนนี้ผมให้พี่ก่อนห้าสิบนะ ที่เหลืออีกร้อยห้าสิบไว้เดือนหน้าค่อยให้"

หลิวช่วงเฟิงพูด

เฉินเจ๋อโบกมือ "ส่วนของพวกนายฉันออกให้เอง"

"จริงเหรอ แล้วห้าสิบนี่ล่ะ" หลิวช่วงเฟิงลองถามดู

"ฉันออกให้หมด ฉันเลี้ยงเอง พวกนายไม่ต้องควักสักหยวนเดียว" เฉินเจ๋อพูด

"พี่เจ๋อใจป้ำสุดยอด!"

ผู้ชายกับผู้หญิงไม่เหมือนกัน ผู้ชายจะคิดอะไรไม่ซับซ้อนและปล่อยวางง่ายกว่า พอเห็นหลิวช่วงเฟิงยังคงห่ออาหารอยู่ เฉินเจ๋อจึงถามว่านายจะห่อไปทำไม ยุคนี้ยังไม่มีการรณรงค์ "กินเกลี้ยงจาน" เสียหน่อย

ยังไม่มีโฆษณารณรงค์เพื่อสาธารณะแบบนั้น

ปกติเวลาเฉินเจ๋อกับซวีม่านม่านออกไปกินข้าวข้างนอก ถ้าสั่งอาหารมาเยอะเกินไป ต่อให้ไม่แตะต้องเลยก็ไม่มีทางห่อกลับ

หลิวช่วงเฟิงบอกว่าถึงอย่างนั้นก็ทิ้งให้เสียเปล่าไม่ได้ กับข้าวพวกนี้อร่อยกว่าที่โรงอาหารตั้งเยอะ

กู่เชาเฉิงเห็นว่าหลิวช่วงเฟิงไม่ต้องออกเงิน ตัวเองก็เลิกดิ้นรนเกรงใจแล้วเหมือนกัน

เฉินเจ๋อไม่ได้พูดอะไรอีก เขาพิงประตูแล้วหยิบบุหรี่หลานฝูออกมาจุดสูบหนึ่งมวน ยืนมองหลิวช่วงเฟิงกับกู่เชาเฉิงง่วนอยู่กับการเก็บอาหาร พอดูไปได้สักพักก็โยนบุหรี่หลานฝูให้หลิวช่วงเฟิงอีกมวนหนึ่ง

พอถือกล่องใส่อาหารเจ็ดแปดกล่องเดินออกมา สาว ๆ ทั้งสี่คนจากห้อง 406 ก็ไม่ได้อยู่ที่หน้าประตูแล้ว เฉินเจ๋อจึงโทรศัพท์ไปถามซวีม่านม่าน ซวีม่านม่านบอกว่าพวกเธอเดินกลับมหาวิทยาลัยกันแล้ว

หลังจากขึ้นรถ

ในใจของเฉินเจ๋อรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขาเองก็ไม่รู้ว่าหงุดหงิดอะไร จึงหันไปพูดกับหลิวช่วงเฟิงว่า "ถือกับข้าวให้ดี ๆ ล่ะ อย่าให้น้ำมันหกเลอะเทอะไปทั่ว!"

"ในรถมีแต่กลิ่นหมดแล้วเนี่ย!"

"แหะ ๆ"

หลิวช่วงเฟิงหัวเราะแห้ง ๆ อย่างเก้อกระดาก รู้สึกอยากจะเดินกลับหอพักขึ้นมาบ้างแล้ว

กู่เชาเฉิงที่นั่งอยู่เบาะหลังก็มีความคิดนี้เหมือนกัน เขามองออกไปนอกหน้าต่างแล้วจู่ ๆ ก็เอ่ยถามขึ้นมาว่า "พวกนายว่า เดือน ๆ หนึ่งจินอานได้ค่าขนมเท่าไหร่กันแน่"

ภายในรถเงียบไปชั่วขณะ

หลิวช่วงเฟิงพูดว่า "สองร้อยมั้ง"

ตัวเขาได้เดือนละสามร้อยหยวน เจ้าจินอานบอกว่าบ้านจนกว่าบ้านเขาอีก เช่นนั้นก็ย่อมต้องน้อยกว่าสามร้อยอยู่แล้ว

เฉินเจ๋อรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ จึงถามว่าสองร้อยหยวนพวกนายกินข้าวที่โรงอาหารพอเหรอ

"โรงอาหารพอมันก็พออยู่หรอก พวกนายไม่สังเกตเหรอว่าทุกครั้งจินอานตักกับข้าวแค่สองอย่างเอง"

แม้จะพูดอย่างนั้น แต่กู่เชาเฉิงก็ยังไม่ค่อยเข้าใจอยู่ดี

"พวกนายว่าจินอานเอาเงินที่ไหนมาซื้อโน้ตบุ๊ก แถมเขายังสูบบุหรี่อีก ถึงจะเป็นเหล่าไป๋ซาราคาสี่หยวนก็เถอะ เดือนหนึ่งยังไงก็ต้องใช้เงินบ้างสิ?"

ภายในรถกลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง

"โธ่เอ๊ย!"

หลิวช่วงเฟิงจู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ "ก็จัดงานเลี้ยงฉลองสอบติดมหาวิทยาลัยไงล่ะ! เหล่ากู่ ตอนนายสอบติดซือต้าไม่ได้จัดงานเลี้ยงเหรอ บ้านฉันจัดงานยังได้เงินช่วยงานตั้งสองหมื่นแน่ะ!"

เฉินเจ๋อกับกู่เชาเฉิงพยักหน้าเห็นด้วยโดยไม่รู้ตัว

"เอ่อ... พี่เจ๋อ ข้างหน้าช่วยจอดหน่อยครับ"

หลิวช่วงเฟิงชี้ไปที่ร้านขายของชำแห่งหนึ่งพลางบอก

เฉินเจ๋อเลิกคิ้ว "ในที่สุดนายก็จะไปซื้อบุหรี่ดีๆ สักซองแล้วเหรอ"

"เปล่าครับ ผมจะไปซื้อผงซักฟอก"

หลิวช่วงเฟิงหัวเราะแห้งๆ "คือ... จินอานลำบากกว่าผมอีก ผมคงไม่กล้าใช้ผงซักฟอกของเขาแล้วล่ะ"

"เช็ดเข้! ไอ้เวรเอ๊ย!"

"ไปตายซะมึง!"

แม้แต่กู่เชาเฉิงยังอยากจะด่าเปิง ไม่เคยเห็นใครหน้าด้านขนาดนี้มาก่อน

หลิวช่วงเฟิงก็ไม่รู้ว่าทำไม ถึงได้แอบรู้สึกดีใจอยู่นิดๆ

เจ้าจินอานมีผู้หญิงชอบเยอะไม่ใช่เหรอ หน้าตาก็เหมือนหนุ่มสำอาง แถมยังดูเหมือนมีเงิน ที่ไหนได้กลับกลายเป็นคนยากจนที่ลำบากกว่าตัวเองเสียอีก

หลิวช่วงเฟิงอยู่ในร้านสะดวกซื้อก็อดไม่ได้ที่จะ "แบ่งปัน" ข่าวดีนี้

เขาส่งข้อความไปบอกหลินชิงเสวี่ยว่า 'เจ้าจินอานไม่ใช่ลูกคนรวยนะ!'

หลินชิงเสวี่ยตอบกลับมาด้วยเครื่องหมายคำถามสามตัว '???'

อีกด้านหนึ่ง เสิ่นจื่อเหยียนกับซวีม่านม่านวิ่งตามเหยาซินทัน

มู่เหยาเดินตามหลังมาเงียบๆ เพียงลำพัง

ทั้งสามคนหยุดเดินพร้อมกันเพื่อรอมู่เหยา ไม่มีใครหัวเราะเยาะมู่เหยาเลยสักคน

นึกไม่ถึงว่าคนที่เอ่ยปากคนแรกจะเป็นเหยาซิน เธอพูดกับมู่เหยาอย่างจริงจังว่า "เธอไม่ควรโกหกพวกเราแบบนี้เลย มิน่าล่ะเจ้าจินอานถึงได้บอกเลิกเธอ"

มู่เหยาเงยหน้าขึ้น ดวงตาพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตา "ฉันไม่ได้ทำนะ"

"เรื่องเลิกกันน่ะเกิดขึ้นก่อนหน้านั้น เพื่อนมัธยมปลายพวกเรารู้กันเกือบหมดทุกคน"

"งั้นก่อนหน้านี้เธอก็ต้องเคยทำเรื่องทำนองนี้มาเหมือนกันน่ะสิ!"

เหยาซินตอกกลับทันควัน

มู่เหยานิ่งเงียบไป

เธอหวนนึกถึงช่วงปิดเทอมฤดูร้อนวันที่ไปบ้านเจ้าจินอาน ตอนที่เดินขึ้นเนินเขาจิตใจของเธอก็เกิดความลังเล นึกถึงคำพูดที่พ่อแม่ น้าสาว และลุงพูดใส่เจ้าจินอานที่โรงแรมในวันนั้น

"มู่เหยา ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพุ่งเป้าใส่เธอนะ เรื่องของเธอกับเจ้าจินอานไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันเลย"

เหยาซินพูดด้วยสีหน้าจริงใจ "ฉันแค่ลองเอาใจเขามาใส่ใจเรา ถ้าต่อไปแฟนฉันรังเกียจฉัน รังเกียจว่าฐานะทางบ้านฉันไม่ดี ไม่ว่าเขาจะยอดเยี่ยมในด้านอื่นแค่ไหน ฉันก็จะไม่เลือกอยู่กับเขาเด็ดขาด"

เธอหันไปมองเสิ่นจื่อเหยียนกับซวีม่านม่านอีกครั้งแล้วพูดว่า "พวกเธอคงไม่เข้าใจหรอก"

ทำไมจะไม่เข้าใจล่ะ

ซวีม่านม่านมองมู่เหยาโดยไม่พูดอะไร

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมมู่เหยาต้องโกหกแบบนี้ อิจฉาฉันงั้นเหรอ อิจฉาที่เฉินเจ๋อขับรถมารับฉันหรือเปล่า แต่ซวีม่านม่านกลับรู้สึกอิจฉามู่เหยาขึ้นมาอย่างกะทันหัน

หลังจากรู้ความจริงแล้ว

เสิ่นจื่อเหยียนยิ่งทวีความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับเจ้าจินอานมากขึ้น เธอสูดหายใจเข้าลึกแล้วถามว่า "มู่เหยา เจ้าจินอานพูดถึงแต่ย่าของเขา แล้วพ่อแม่เขาล่ะ เธอรู้ไหม"

"เขาบอกว่าย่าจะส่งเขาเรียนจนจบมหาวิทยาลัย"

เด็กสาวทั้งสามคนหยุดเดินแล้วหันกลับมามองมู่เหยา

มู่เหยานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพูดว่า "พวกเธอรู้ไหมว่าทำไมจินอานถึงไม่ดื่มเหล้า เพราะว่าพ่อของเขาดื่มเหล้าแล้วขี่มอเตอร์ไซค์...จนเสียชีวิต"

"แล้วแม่เขาล่ะ"

"ตอนจินอานอยู่มัธยมต้น แม่ก็แต่งงานใหม่ ในบ้านเลยเหลือแค่ย่าคนเดียว"

หลังจากมู่เหยาพูดจบ

เด็กสาวทั้งสามคนต่างพากันเงียบงัน