ตอนที่ 60 ความจริงกระจ่าง

ได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างหันไปมองเจ้าจินอานด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็นเต็มแก่

เสิ่นจื่อเหยียนเป็นคนช่างสังเกต กิริยาท่าทางตอนกินข้าวของเจ้าจินอานดูมีการอบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดี การแต่งตัวก็ดูดีไม่เลว ที่บ้านทำธุรกิจเล็กๆ จริงเหรอ เธอเริ่มสงสัยขึ้นมาบ้างแล้ว

เมื่อเห็นว่าเจ้าจินอานไม่พูดอะไร เหยาซินจึงเอ่ยแซวขึ้นมา "เจ้าจินอาน มู่เหยาบอกว่าที่บ้านนายทำธุรกิจเล็กๆ นายคงไม่ใช่คุณชายทายาทธุรกิจแฟรนไชส์ระดับประเทศหรอกนะ?"

"แบบที่พอเรียนจบมหาวิทยาลัยก็ต้องกลับบ้านไปสืบทอดมรดกพันล้านทำนองนั้นน่ะ?"

ทุกคนหัวเราะกันครืน บรรยากาศเริ่มคึกคักขึ้นมาทันตา

เจ้าจินอานหันไปมองมู่เหยา

เหมือนกับชาติก่อนไม่มีผิด

ถ้าเขาไปทำงานพาร์ตไทม์ ในปากของมู่เหยาก็คงกลายเป็นไปหาประสบการณ์ชีวิตไปเสียฉิบ

"จินอาน นายจะมองมู่เหยาทำไมเนี่ย รีบพูดมาเร็วเข้า อย่าทำเป็นลึกลับไปหน่อยเลย!"

"นั่นสิจินอาน ช่วยคลายความสงสัยของพวกเราหน่อยเถอะ"

"หรือว่าเป็นคุณชายจริงๆ กลัวรวยเกินไปแล้วจะถูกเพ่งเล็งจนโดนลักพาตัวหรือไง ฮ่าๆๆ วางใจเถอะ พวกเรายอมเป็นบอดี้การ์ดให้นายเอง!"

ทุกคนถูกปลุกต่อมความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาจนหมด

หลิวช่วงเฟิงกับกู่เชาเฉิงที่ดื่มเหล้าเข้าไปบ้างแล้วเริ่มส่งเสียงเร่ง

มู่เหยาเอ่ยถามเสียงเบา "จินอาน พี่สาวลูกพี่ลูกน้องของนาย..."

เจ้าจินอานส่ายหน้าแล้วตอบว่า "ผมไม่มีพี่สาวลูกพี่ลูกน้อง"

ความหมายของมู่เหยา เจ้าจินอานเข้าใจดี เธออยากให้เขาเออออตามน้ำเรื่องพี่สาวลูกพี่ลูกน้องไปก็พอ

ทั้งสองสบตากัน มู่เหยาแอบดึงชายเสื้อเจ้าจินอานใต้โต๊ะ เธอส่ายหน้าพลางส่งสายตาขอร้อง สื่อความหมายว่าให้พูดอะไรไปเรื่อยเปื่อยก็ได้ ยังไงก็ไม่มีใครไปตามสืบหาความจริงอยู่แล้ว

เมื่อมองใบหน้าสะสวยดวงนี้ เจ้าจินอานกลับรู้สึกทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าเหลือเกิน

"กริ๊งๆๆ"

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นในจังหวะนั้นพอดี

เจ้าจินอานหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบลุกขึ้นรับสายทันที

ท่าทีเช่นนี้ทำให้เสิ่นจื่อเหยียนกับซวีม่านม่านทั้งประหลาดใจและสงสัย คนที่เย็นชาอย่างเจ้าจินอาน สายของใครกันที่ทำให้เขากระตือรือร้นได้ขนาดนี้?

เจ้าจินอานลุกเดินไปที่ริมหน้าต่าง ถือโทรศัพท์แนบหูแล้วเอ่ยเรียก "ย่าครับ"

"เอ้อ~"

ย่าที่ปลายสายฟังดูดีใจมาก บอกว่าหมูสองตัวที่เลี้ยงไว้ที่บ้าน ตัวใหญ่วันนี้มีคนมารับซื้อแล้ว ขายได้ราคาดีทีเดียว ได้เงินมาตั้งเก้าร้อยกว่าหยวนแหนะ

แถมยังบอกอีกว่า อีกสองวันจะไปซื้อลูกหมูตัวเล็กมาเลี้ยงใหม่ ส่วนตัวที่เหลืออีกพักหนึ่งก็คงขายได้เงินแล้ว ที่บ้านยังมีเป็ดมีไก่อีก บอกให้เจ้าจินอานไม่ต้องเป็นห่วงทางบ้าน อยู่ที่มหาวิทยาลัยก็ตั้งใจเรียนไป ถ้าเงินไม่พอก็โทรกลับมาหาที่บ้านได้เลย

หากไม่ใช่เพราะได้เงินค่าเทอมมาแล้ว ย่าเดิมทีตั้งใจจะขายหมูทั้งสองตัวตั้งแต่ช่วงปิดเทอมหน้าร้อน รวมกับเงินที่เธอเก็บออมไว้อีกสองพันกว่าหยวน ก็จะพอดีกับค่าเทอมเป๊ะ

เจ้าจินอานถือโทรศัพท์เงียบๆ ฟังอย่างตั้งใจ แต่ในใจกลับรู้สึกจุกแน่นไปหมด

"ย่าครับ ผมมีเงิน ย่าไม่ต้องเหนื่อยขนาดนั้นหรอกครับ"

ย่าอายุมากขนาดนี้แล้วหูตึงไปบ้าง จึงเหมือนจะไม่ได้ยินที่เขาพูด

สุดท้ายก็ถามเจ้าจินอานว่าคิดถึงบ้านบ้างไหม

เจ้าจินอานตั้งใจจะตอบว่าคิดถึง แต่จมูกพลันแสบแปลบขึ้นมา จึงตอบไปว่า ไม่คิดถึงครับ

ย่าหัวเราะพลางพูดว่า "ไม่คิดถึงก็ดีแล้ว อยู่ข้างนอกก็ดูแลตัวเองให้ดีๆ นะ อย่ามัวแต่คิดเรื่องหาเงิน ย่ายังพอหาเงินได้ ยังไงก็ส่งแกเรียนจบมหาวิทยาลัยได้แน่นอน..."

คุณภาพเสียงโทรศัพท์มือถือยุคนี้ไม่ได้ดีนัก อีกทั้งย่ารู้ว่าหลานชายเป็นคนพูดน้อย จึงเป็นฝ่ายพูดอยู่คนเดียวตลอด

เจ้าจินอานมีความอดทนอย่างยิ่ง เขาอยากฟังเสียงย่าบ่นพร่ำเช่นนี้เหลือเกิน

แต่แล้วพอพูดไปพูดมา ย่าก็บอกว่าค่าโทรศัพท์มันแพง กำชับอีกสองสามคำแล้วก็วางสายไป

ย่าใช้โทรศัพท์มือถือไม่เป็น เป็นหวังจินหรูที่สอนให้ที่บ้านหลังจากเจ้าจินอานมาเรียนมหาวิทยาลัยที่จวิ้นซา

ย่าคงยังโทรออกไม่เป็นเพราะไม่ได้เรียนหนังสือและอ่านไม่ออก หวังจินหรูจึงเป็นคนช่วยกดโทรให้ แต่เรื่องวางสายต้องกดปุ่มไหนนั้นย่าจำได้แม่น

หวังจินหรูบอกเธอว่า กดปุ่มสีแดงคือวางสาย แล้วมันก็จะไม่เสียเงินเพิ่ม

ภายในห้องส่วนตัว เงียบกริบจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มหล่น

หลิวช่วงเฟิงถึงกับชะงักตะเกียบ ไม่คีบหมูสามชั้นน้ำแดงสูตรเหมาบนโต๊ะอีกต่อไป

สายตาทุกคู่มองแผ่นหลังที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่ริมหน้าต่าง ถือโทรศัพท์ไว้และยังคงพูดน้อยเหมือนเดิม

ทว่า ทุกคนกลับได้ยินประโยคหนึ่งอย่างชัดเจน

"ย่าครับ ผมมีเงิน ย่าไม่ต้องเหนื่อยขนาดนั้นหรอกครับ"

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!?

ไม่ใช่ลูกคนรวยหรอกเหรอ?

หรือว่าจะเป็นทายาทรุ่นที่สาม?

กู่เชาเฉิงสะกิดหลิวช่วงเฟิงเบาๆ พลางกระซิบเตือนความจำคำหนึ่ง "ผักแห้ง"

เสิ่นจื่อเหยียน ซวีม่านม่าน และเหยาซินได้ยินดังนั้นก็หันไปมองกู่เชาเฉิง หลิวช่วงเฟิงพยักหน้าแล้วเสริมอีกประโยค "ตอนเปิดเทอม ในกระเป๋าเขาพกผักแห้งมาด้วยกระปุกหนึ่ง"

กลัวว่าพวกเธอจะไม่เข้าใจ หลิวช่วงเฟิงจึงช่วยอธิบายเพิ่มว่า มันคือผักกาดดองเค็มแห้งแบบที่พกไปกินตอนไปโรงเรียนนั่นแหละ

เสิ่นจื่อเหยียนกับซวีม่านม่านยังคงไม่ค่อยเข้าใจอยู่ดี

เหยาซินเข้าใจแล้ว

เฉินเจ๋อประหลาดใจมาก ถ้าอย่างนั้น ก็ไม่ใช่ลูกคนรวยงั้นเหรอ?

มู่เหยาก้มหน้า ใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำ ไม่กล้าสบตากับเพื่อนร่วมห้อง โกหกแล้วโดนจับได้คาหนังคาเขา เธอรู้สึกเหมือนทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้กำลังหัวเราะเยาะเธอ หัวเราะเยาะความทะเยอทะยานจอมปลอมของเธอ

ยิ่งพอได้ยินคำพูดของหลิวช่วงเฟิงกับกู่เชาเฉิง มู่เหยาก็ยิ่งก้มหน้าต่ำลงไปอีก

เจ้าจินอานเก็บโทรศัพท์มือถือแล้วยืนอยู่ริมหน้าต่างครู่หนึ่ง จากนั้นก็สูดหายใจเข้าลึกๆ เดินกลับมา สบสายตากับทุกคนแล้วยิ้มพูดว่า "ก็อย่างที่พวกคุณได้ยินนั่นแหละครับ"

"ย่าโทรมาครับ บ้านผมไม่ได้ทำธุรกิจ แล้วผมก็ไม่ใช่ลูกคนรวยอะไรด้วย"

เขายกโทรศัพท์มือถือขึ้น มองหลิวช่วงเฟิงพลางเอ่ยอย่างสงบนิ่งว่า "ผมบอกแล้วว่าบ้านผมจนกว่าบ้านนาย นายก็ไม่เชื่อ"

"ไม่ใช่แบบนั้นนะจินอาน ฉัน... ฉัน..."

หลิวช่วงเฟิงพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

เขากับกู่เชาเฉิงตกใจมาก

ความจริงแล้วคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ นอกจากมู่เหยา ทุกคนต่างก็ตกตะลึงกันหมด เพราะเจ้าจินอานดูไม่เหมือนคนจนเลยจริงๆ

ซวีม่านม่านผู้อ่อนโยนสง่างามมองดูเจ้าจินอาน สีหน้าในที่สุดก็มีความเปลี่ยนแปลงขึ้นมา เธออ้าปากแต่ไม่รู้จะพูดอะไรดี

แม้กระทั่งเสิ่นจื่อเหยียนที่ควบคุมสถานการณ์เก่งมาตลอดก็ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"ไม่มีลูกพี่ลูกน้อง ไม่มีแลนด์โรเวอร์ เมื่อกี้ย่าเพิ่งโทรมาบอกผมว่า..."

พูดถึงตรงนี้ เจ้าจินอานดูเหมือนจะมีความภาคภูมิใจอยู่บ้าง เขาพูดว่า "ย่าบอกผมว่าหมูสองตัวที่เลี้ยงไว้ที่บ้าน ตัวใหญ่ขายได้เงินแล้ววันนี้ ขายได้ตั้งเก้าร้อยหยวนแน่ะครับ"

หมูเนี่ยนะ!?

ยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้ตอบสนอง

เจ้าจินอานก็พูดต่อว่า "ทุกคนที่อยู่ที่นี่ ที่บ้านมีเงินมากกว่าบ้านผมกันทั้งนั้น แต่ผมมีย่า ย่าบอกว่าจะส่งผมเรียนให้จบมหาวิทยาลัยให้ได้แน่นอนครับ"

เงียบ!

ภายในห้องส่วนตัวเงียบกริบไร้สรรพเสียง

"จินอาน..."

มู่เหยาเงยหน้าขึ้น ขอบตาแดงก่ำ น้ำตาเอ่อคลอ เธอเอื้อมมือไปจับมือของเจ้าจินอานไว้ "ฉัน... ฉัน..."

ชาติก่อนเจ้าจินอานยอมรับสถานะที่มู่เหยาแต่งขึ้นมาให้โดยปริยาย จนกระทั่งวันที่เลิกรากันตอนปีสามถึงได้ "ปลดเปลื้อง" มันออกไป และวันที่ปลดเปลื้องมันออกไปนั้นมีแต่ความโล่งใจ

แต่ในตอนนี้

เจ้าจินอานโน้มตัวลงไปช่วยเช็ดน้ำตาให้มู่เหยา แต่ผลคือยิ่งเช็ด น้ำตาของมู่เหยาก็ยิ่งรินไหลออกมามากขึ้น

เหมือนอย่างที่เฉินชิงจื้อเคยพูดไว้ คืนนั้นมู่เหยานั่งยองๆ ร้องไห้อยู่ริมแม่น้ำเซียงเจียงอยู่นานแสนนาน

ไม่มีใครส่งเสียงอะไรออกมา

ทุกคนต่างมองดูเจ้าจินอานกับมู่เหยาอย่างเงียบๆ ไม่มีใครหัวเราะเยาะมู่เหยาเลยสักคน

พวกเธอพอจะเข้าใจแล้ว โดยเฉพาะสามสาวห้อง 406 เมื่อนำมารวมกับพฤติกรรมของจางฮุ่ยกับจางอวิ๋นเชี่ยนที่หอพักในวันรายงานตัวเปิดเทอม ก็เข้าใจได้ไม่ยากเลย

มองดูแสงจันทร์ขาวในชาติก่อน เจ้าจินอานโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูมู่เหยาเบาๆ ว่า "ต่อไปนี้ก็ไม่มีใครถามเรื่องนี้กับเธอแล้ว เธอก็ไม่ต้องลำบากใจคอยโกหกแทนผมอีกแล้วนะ"

"อย่าเลยนะ... จินอาน อย่าเลยนะ"

ทว่ามู่เหยากลับส่ายหน้า

เจ้าจินอานช่วยเช็ดน้ำตาให้มู่เหยา พลางปลอบประโลมว่า "เชื่อฟังแม่กับน้าของเธอเถอะ"

มู่เหยายังคงส่ายหน้าทั้งน้ำตา "ฉันไม่เอา..."

เมื่อพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว หากยังอยู่ต่อทุกคนคงจะอึดอัดใจกันเปล่าๆ

เจ้าจินอานดึงมือออก วางเงินหนึ่งร้อยหยวนสองใบสอดไว้ใต้แก้วน้ำ ยิ้มให้สามสาวเล็กน้อยแล้วเดินจากไป

หลังจากเจ้าจินอานจากไป เมื่อมองดูเงินสองร้อยหยวนที่สอดอยู่ใต้แก้ว ความรู้สึกของแต่ละคนก็แตกต่างกันไป หลิวช่วงเฟิงอ้าปากค้าง "ไม่ใช่ว่าสี่ร้อยกว่าหยวนหรอกเหรอ ทำไมจินอานควักคนเดียวตั้งสองร้อยล่ะ"

เหยาซินไม่รู้ว่าควักเงินสองร้อยหยวนออกมาสอดไว้ใต้ถ้วยตั้งแต่เมื่อไหร่ จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนพลางยิ้มพูดว่า "พวกเธอกินกันต่อตามสบายนะ ฉันขอตัวกลับหอพักก่อนเหมือนกัน"