ตอนที่ 59 ภาพสะท้อนผู้คน

เดินเข้ามาในโถงใหญ่ กู่เชาเฉิงกับหลิวช่วงเฟิงก็ถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย ความคิดของพวกเขาเหมือนกับเหยาซินไม่มีผิด

ค่าใช้จ่ายมันจะไม่สูงไปหน่อยเหรอเนี่ย

เจ้าจินอานถามพนักงานเสิร์ฟว่าห้องส่วนตัวฝูหรงอยู่ชั้นไหน พนักงานยกมือชี้บอกทางแล้วตอบว่าชั้นสาม กู่เชาเฉิงกับหลิวช่วงเฟิงจึงเหลียวซ้ายแลขวาเดินขึ้นไปยังชั้นสาม

เจ้าจินอานเดินตามอยู่ด้านหลัง พลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่งข้อความบอกให้ซ่านเหว่ยกลับไปก่อน

พอผลักประตูเปิดออกก็ได้ยินเสียงเฉินเจ๋อพูดขึ้นมาว่า ทำไมพวกนายไม่นั่งแท็กซี่มาล่ะ

"จินอานล่ะ!?"

นี่เป็นเสียงของมู่เหยา พร้อมกับเสียงเลื่อนเก้าอี้

หลิวช่วงเฟิงกับกู่เชาเฉิงเบะปากแล้วรีบหาเก้าอี้นั่งลง ทุกคนหยุดคุยกันทันที เหยาซินหยิบเมล็ดทานตะวันจากจานบนโต๊ะขึ้นมาหนึ่งกำมือ

"แคร็ก!"

เฉินเจ๋อก็ยื่นมือไปหยิบมาหนึ่งกำมือเช่นกัน

มะ...หมดแล้วเหรอ

หลิวช่วงเฟิงถือจานเปล่าพลางคิดในใจ พนักงาน ขอเพิ่มอีกหน่อย พวกเรากำลังจะรอดูงิ้วฉากเด็ดแล้ว

"จินอาน..."

ทันทีที่เจ้าจินอานปรากฏตัว มู่เหยาก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามากอดแขนเขาไว้ น้ำเสียงออดอ้อนนั้นทำเอาทุกคนในห้องขนลุกซู่ไปทั้งตัว

จึ๊ๆๆ...

มู่เหยาเงยหน้ามองเจ้าจินอาน ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อเม้มเป็นเส้นตรง มุมปากคว่ำลงเล็กน้อย ดวงตาดอกท้อที่สดใสเป็นประกายเคลือบด้วยม่านน้ำตาบางๆ ดูน่าสงสารและน้อยอกน้อยใจอย่างยิ่ง

"เชี่ยเอ๊ย! พี่เจ๋อ ผมไม่อยากกินข้าวแล้วว่ะ"

"ฉันก็เหมือนกัน อิ่มแล้ว!"

หลิวช่วงเฟิงกับกู่เชาเฉิงทนดูไม่ไหว พลางแอบบ่นพึมพำเสียงเบา

เจ้าจินอานส่งยิ้มและพยักหน้าให้หญิงสาวทั้งสามคนที่โต๊ะอาหาร "สวัสดีครับทุกคน"

สวัสดีครับทุกคนอีกแล้วเหรอ

วิธีการทักทายแบบนี้เหมือนเพิ่งเจอกันครั้งแรกไม่มีผิด

"สวัสดีค่ะ"

เสิ่นจื่อเหยียนตอบรับอย่างเปิดเผยและเป็นกันเอง พลางบอกว่า รีบนั่งสิ รอพวกนายอยู่เลยนะ

ซวีม่านม่านเองก็ยิ้มและพยักหน้าให้เช่นกัน

เจ้าจินอานมองซวีม่านม่านนานขึ้นอีกนิด เธอเหมือนกับคืนนั้นที่บาร์ นั่งตัวตรงสง่า สุภาพเรียบร้อยและดูสง่างามภูมิฐาน

มู่เหยายังกอดแขนเจ้าจินอานไม่ยอมปล่อย เธอเลื่อนเก้าอี้ตัวหนึ่งออกมาแล้วบอกว่า "จินอาน นั่งตรงนี้นะคะ" จากนั้นก็ทรุดตัวลงนั่งข้างเขาอย่างมีความสุข

เฉินเจ๋อเปิดประเด็นขึ้นมา ถามว่าจะดื่มเหล้าอะไรดี เหล้าขาวหรือเบียร์ หรือไวน์แดงก็ได้นะ

เจ้าจินอานบอกว่า "พวกนายดื่มกันเถอะ ผมไม่ดื่มเหล้าครับ"

"ไม่จริงน่า จินอาน นายเป็นผู้ชายแท้ๆ ไม่ดื่มเหล้าเนี่ยนะ?"

หลิวช่วงเฟิงได้สติขึ้นมาก็พูดเสียงดังว่า ต้องเหล้าขาวสิถึงจะถูก

พนักงานเสิร์ฟที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินเข้าก็รีบเดินถือเล่มเมนูเข้ามาเสนอราคาทันที ไล่ตั้งแต่เหมาไถหกร้อยกว่าหยวน อู่เหลียงเย่หกร้อยกว่าหยวน กั๋วเจี้ยวเจ็ดร้อยกว่าหยวน เจี้ยนหนานชุนสามร้อย และสุ่ยจิ่งฟางห้าร้อย พร้อมกับเอ่ยถามหลิวช่วงเฟิงว่าต้องการเหล้าขาวตัวไหนดีคะ

"..."

หลิวช่วงเฟิงไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน บริการจะกระตือรือร้นเกินไปแล้วมั้ง ไม่มีพวกเอ้อกัวโถวบ้างเลยเหรอ

ขวดละหกเจ็ดร้อยหยวน ถ้าแชร์กันขวดหนึ่งก็ตกคนละร้อยหยวนแล้ว!

ยิ่งถ้าพวกผู้หญิงไม่ดื่มด้วย หารกันออกมาก็เกือบตกคนละสองร้อยหยวนเลยนะ!

ในปี 2006 เหมาไถยังไม่เริ่มเข้าสู่กระบวนการ "สินค้าหรูหรา" ราคาของกั๋วเจี้ยว 1573 จึงยังสูงกว่าเหมาไถอยู่เล็กน้อย โดยราคาขายปลีกหน้าร้านของเหมาไถอยู่ที่ 300 ถึง 400 หยวน

ทว่าทางร้านอาหารย่อมต้องบวกราคาเพิ่มเพื่อทำกำไร อีกทั้งพนักงานเสิร์ฟยังได้เปอร์เซ็นต์ส่วนแบ่ง จึงกระตือรือร้นกับหลิวช่วงเฟิงเป็นพิเศษ

เธอยืนอยู่ข้างตัวหลิวช่วงเฟิง ใบหน้าประดับรอยยิ้มหวาน สายตาจดจ้องมองเขาด้วยความกระตือรือร้น

หลิวช่วงเฟิงหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันควัน เขาไม่คิดจริง ๆ ว่าเหล้าขาวที่นี่จะขายแพงขนาดนี้ พนักงานก็บริการกระตือรือร้นขนาดนั้น แถมยังมีพวกผู้หญิงนั่งอยู่ด้วย เขาจึงไม่กล้าพูดออกไปว่าไม่มีปัญญาจ่าย ได้แต่อึดอัดขัดเขินจนแทบจะเอานิ้วเท้าจิกพื้นจนทะลุ

เมื่อมองออกถึงความกระอักกระอ่วนของหลิวช่วงเฟิง เสิ่นจื่อเหยียนก็เหลือบมองเจ้าจินอานแวบหนึ่ง พบว่าเขายังคงนิ่งสงบ ดูเหมือนไม่ใส่ใจเรื่องราคาเลยสักนิด เธอจึงหันไปบอกพนักงานว่า "เหล้าขาวไม่ต้องหรอกค่ะ เอาเบียร์มาสักสองสามขวด แล้วก็เครื่องดื่มอีกสักขวดก็พอ"

เมื่อเสิ่นจื่อเหยียนออกปาก เฉินเจ๋อถึงได้เอ่ยขึ้นมาว่า "งั้นก็เอาเบียร์แล้วกัน!"

พนักงานเสิร์ฟจึงเดินจากไปด้วยความผิดหวังเล็กน้อย

หลิวช่วงเฟิงส่งสายตาซาบซึ้งใจไปให้เสิ่นจื่อเหยียน เมื่อครู่นี้เขาทำตัวไม่ถูกจริง ๆ มีเพียงเสิ่นจื่อเหยียนเท่านั้นที่ยอมออกหน้าช่วยคลี่คลายสถานการณ์ ส่วนกู่เชาเฉิงไอ้หมานี่กลับเอาแต่แอบดึงชายเสื้อเขาอยู่ใต้โต๊ะ!

"รู้ว่าแพง แล้วแม่งทำไมไม่พูดแบบเสิ่นจื่อเหยียนวะ!"

หลิวช่วงเฟิงไม่รู้หรอกว่าถ้าคำพูดเดียวกันนี้หลุดออกมาจากปากของกู่เชาเฉิง ความหมายมันจะกลายเป็นอีกแบบทันที ถึงได้บอกไงว่าสังคมบางกลุ่มถ้าเข้าไม่ถึงก็อย่าพยายามฝืน

นึกไม่ถึงว่าเสิ่นจื่อเหยียนจะเอ่ยถามเพิ่มขึ้นมาว่า "เจ้าจินอาน นายดื่มเครื่องดื่มไหมคะ"

เจ้าจินอานตอบว่า "ดื่มครับ"

เสิ่นจื่อเหยียนจึงยิ้มพลางถามต่อว่า "แล้วน้ำอัดลมล่ะ ดื่มได้ไหมคะ"

"พวกคุณไม่ดื่มน้ำผลไม้กันเหรอครับ" เจ้าจินอานถามกลับ

เสิ่นจื่อเหยียนยิ้มพลางบอกพนักงานเสิร์ฟว่า "งั้นเอาน้ำผลไม้ค่ะ"

สองคนคุยโต้ตอบกัน หลิวช่วงเฟิงเพิ่งนึกขึ้นได้จึงถามว่า "จินอาน นายไม่ดื่มเบียร์ด้วยเหรอ"

มู่เหยาก็เพิ่งนึกขึ้นได้เช่นกัน เพียงแต่ต่างจากหลิวช่วงเฟิงตรงที่เธอหันไปมองเสิ่นจื่อเหยียนด้วยสายตาหวาดระแวง "ทำไมเธอถึงรู้ว่าจินอานไม่ดื่มน้ำอัดลมล่ะ"

"เธอไม่รู้เหรอ"

เสิ่นจื่อเหยียนถามกลับอย่างไม่ได้คิดอะไร

"ฉัน..."

มู่เหยาในชาตินี้ไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ เธอหันไปมองเจ้าจินอานที่อยู่ข้าง ๆ ราวกับจะขอคำยืนยัน

การกระทำนี้ทำให้เสิ่นจื่อเหยียนประหลาดใจมาก แม้แต่ซวีม่านม่านก็เงยหน้าขึ้นมองมู่เหยา พวกเธออยู่มัธยมปลายด้วยกันมาสามปี แถมเธอยังเป็นแฟนเขา จะไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ หรือไง

เสิ่นจื่อเหยียนพูดว่า "คนในหอพักพวกเขาก็รู้กันหมดนะ ฉันเองก็ได้ยินเขาพูดเองที่โรงอาหารวันนั้นเหมือนกัน"

กู่เชาเฉิงให้ความร่วมมือด้วยการยกมือขึ้นบอกว่า มีอยู่วันหนึ่งเขาซื้อโค้กมาสี่ขวด จินอานไม่ดื่ม เหล่าหลิวก็เลยเป็นคนดื่มไป

มู่เหยาดึงมือเจ้าจินอานใต้โต๊ะ แล้วถามอย่างแปลกใจว่า "ตอนห้องเราจัดไปทัศนศึกษาทำอาหารกินกันตอนฤดูใบไม้ผลิ พวกผู้ชายก็ดื่มโค้กกับสไปรต์กันหมดไม่ใช่เหรอ"

เจ้าจินอานยิ้ม ไม่ได้ตอบ

"จินอาน..."

มู่เหยาเขย่าแขนเจ้าจินอานอีกครั้ง เจ้าจินอานถึงเอ่ยปากว่า "ผมไม่ได้ดื่ม ยกให้เจ้าจื้อหย่งไปแล้ว"

"ฉัน... จินอาน ต่อไปฉันจะใส่ใจเธอให้มากกว่านี้นะ"

ทั้งสองคนคุยกันเสียงเบามาก

มู่เหยารู้สึกผิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ทั้งยังรู้สึกกระวนกระวาย คนที่นี่มีแค่เธอที่เป็นแฟนแท้ ๆ กลับไม่รู้เรื่องเลย พอลองนึกทบทวนดูดี ๆ กลับไม่มีความทรงจำเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

"หรือว่าฉันไม่เคยใส่ใจจินอานเลยจริง ๆ"

ใบหน้าของเจ้าจินอานประดับด้วยรอยยิ้ม ทว่าไม่มีความยินดี

ไม่ได้แสดงความดีใจที่มู่เหยาบอกว่า "ต่อไปฉันจะใส่ใจเธอให้มากกว่านี้นะ" และไม่ได้โกรธเคืองแต่อย่างใด

เขายังตบหลังมือมู่เหยาเบา ๆ มู่เหยายิ่งรู้สึกเจ็บปวดในใจขึ้นไปอีก

"ดูเหมือนจินอานจะไม่แคร์ฉันแล้ว"

โต๊ะกลมตัวใหญ่นั่งแปดคนได้อย่างกว้างขวาง มู่เหยาขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้เจ้าจินอานอีกนิด คนอื่น ๆ ต่างพูดคุยสัพเพเหระกัน หลิวช่วงเฟิงกระตือรือร้นกับเสิ่นจื่อเหยียนเป็นพิเศษ

เสิ่นจื่อเหยียนคุยตอบรับไปตามมารยาท ทว่าความสนใจกลับอยู่ที่ฝั่งของเจ้าจินอาน

ซวีม่านม่านดูใจลอยเล็กน้อย เฉินเจ๋อคุยกับเธอสองสามประโยค ก่อนจะร่วมวงสนทนากับหลิวช่วงเฟิงและเสิ่นจื่อเหยียน

ไม่นานอาหารก็เริ่มทยอยขึ้นโต๊ะ

พนักงานเสิร์ฟยกเมนูปลาจานหนึ่งขึ้นมาและกำลังจะอ้าปากแนะนำอาหาร

เสิ่นจื่อเหยียนก็รีบบอกว่าไม่ต้องแนะนำหรอก ขืนให้พนักงานเสิร์ฟบรรยายสรรพคุณยกใหญ่ก็จะทำให้รู้สึกว่าราคาแพงขึ้นมาทันที

ถึงแม้ไม่แนะนำก็อาจมีคนสงสัยอยู่ดี แต่นั่นไม่สำคัญ ขอแค่ไม่พูดเปิดโปงออกไป รักษาหน้าตาของทุกคนไว้... รู้กันอยู่ในใจก็พอแล้ว

แต่หลิวช่วงเฟิงก็ยังกระซิบถามขึ้นมาเบา ๆ "พี่เจ๋อ โต๊ะนี้ราคาเท่าไหร่เหรอ"

เฉินเจ๋อเหลือบมองเสิ่นจื่อเหยียนแวบหนึ่งแล้วตอบว่า "สามร้อยกว่าหยวน รวมเครื่องดื่มกับเหล้าก็สี่ร้อยกว่าหยวนน่ะ"

"ฮ่า ๆ งั้นก็ไม่ได้แพงมากนี่"

เมื่อมองอาหารเต็มโต๊ะ ทั้งเนื้อทั้งปลาตัวใหญ่ รวมถึงกุ้งและปู หลิวช่วงเฟิงก็หัวเราะพลางพูดว่า "การกินเลี้ยงแบบนี้ หอพักเราสองห้องน่าจะจัดเดือนละครั้งนะ ถือว่าเปลี่ยนบรรยากาศกินของดี ๆ มั่ง"

เฉินเจ๋อ : ......

คนอื่น ๆ ได้แต่ยิ้มขำโดยไม่พูดอะไร

มู่เหยารับคำหลิวช่วงเฟิงว่าดีสิ

เธอลุกขึ้นคีบกับข้าวให้เจ้าจินอาน

บอกตามตรง เฉินเจ๋อรู้สึกอิจฉาอยู่นิด ๆ ซวีม่านม่านไม่เคยคีบกับข้าวให้แฟนเหมือนอย่างมู่เหยาเลย

เหยาซินพลันเงียบเสียงลง เธอรู้ดีว่าโต๊ะนี้ไม่มีทางแค่สี่ร้อยกว่าหยวนแน่ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเสิ่นจื่อเหยียนเป็นคนออกเงินด้วย นึกว่าเฉินเจ๋อเป็นคนจ่ายคนเดียว

เฉินเจ๋อยกแก้วเบียร์ขึ้นถามเสิ่นจื่อเหยียนว่าดื่มไหม

เสิ่นจื่อเหยียนจึงยกแก้วเบียร์ขึ้นชนแก้วด้วย

เมื่อเห็นเฉินเจ๋อกับเสิ่นจื่อเหยียนดื่ม หลิวช่วงเฟิงก็ยกแก้วเบียร์เข้ามาร่วมวงด้วย เสิ่นจื่อเหยียนจึงชนแก้วกับหลิวช่วงเฟิงอีกรอบ พร้อมกับบอกว่าแค่คนละแก้วพอนะ!

กู่เชาเฉิงประหม่าที่สุด เขายกแก้วขึ้นด้วยสองมือ

เสิ่นจื่อเหยียนใจกว้างยื่นมือไปชนแก้วกับกู่เชาเฉิงอย่างเป็นกันเอง หลิวช่วงเฟิงจึงหัวเราะเยาะเจ้าจินอานแล้วพูดว่า จินอาน นายเป็นผู้ชายแท้ ๆ กลับไม่ดื่มเหล้า ดูเสิ่นจื่อเหยียนที่เป็นผู้หญิงสิยังใจถึงกว่านายตั้งเยอะ

นึกไม่ถึงว่ามู่เหยาจะลุกขึ้นหยิบแก้วเบียร์แล้วพูดกับหลิวช่วงเฟิงว่า "ฉันดื่มกับนายเอง!"

"ฮะ ๆ"

คนอื่น ๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องต่างพากันหัวเราะ

หลิวช่วงเฟิงเกาหัวแก้เก้อ เธอก็เป็นผู้หญิงเหมือนกันนี่หว่า

เวลานี้ซวีม่านม่านจึงเอ่ยปากขึ้น เธอพูดกับเฉินเจ๋อว่า "เฉินเจ๋อ นายต้องขับรถ ดื่มให้น้อยหน่อยนะ"

ดื่มไม่ขับ!

ทว่าในปี 2006 การตรวจเมาแล้วขับยังไม่เข้มงวดนัก เจ้าจินอานเงยหน้าขึ้นมองซวีม่านม่านแวบหนึ่ง เขารู้ว่าเธอตั้งใจช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้เขา

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบลงไปบ้าง

อันที่จริงหลิวช่วงเฟิงพูดจาขวานผ่าซากไปหน่อย แต่การมีคนแบบนี้อยู่ก็ช่วยสร้างบรรยากาศได้ดีทีเดียว เฉินเจ๋อเองก็กระตือรือร้นเช่นกัน เพียงแต่ยังดูอ่อนหัดไปนิด ส่วนคนที่คุมสถานการณ์โดยรวมทั้งหมดไว้ได้คือเสิ่นจื่อเหยียน

กินไปคุยไป เฉินเจ๋อก็เอ่ยถามขึ้นมากะทันหันว่า "จินอาน พี่สาวลูกพี่ลูกน้องของนายทำธุรกิจอยู่ที่จวิ้นซาเหรอ ทำธุรกิจอะไรน่ะ"

เฉินเจ๋อจัดให้เจ้าจินอานอยู่ในกลุ่มทายาทเศรษฐีรุ่นสองไปแล้ว และนับเป็นคนประเภทเดียวกับตัวเอง

นอกจากนี้ในบรรดาคนที่อยู่ที่นี่ก็ยังมีเสิ่นจื่อเหยียนอีกคน เฉินเจ๋อย่อมรู้ดีแก่ใจ

เขายังจัดอันดับไว้ในใจด้วยว่า ทั้งสามคนน่าจะพอฟัดพอเหวี่ยงกัน!

เป็นไปได้ว่าเสิ่นจื่อเหยียนอาจจะดูดีกว่าหน่อยด้วยซ้ำ