ตอนที่ 58 เจ้าจินอานเป็นแฟนฉัน!

จงหนาน ห้อง 406

ไม่รู้เป็นเพราะอะไร วันนี้ซวีม่านม่านถึงได้รื้อตู้เสื้อผ้าอยู่นาน แถมยังแต่งหน้าอ่อน ๆ อีกด้วย

สำหรับเธอกับเฉินเจ๋อแล้ว ไม่จำเป็นต้องตั้งใจแต่งตัวขนาดนี้เลย

เมื่อมองตัวเองในกระจก ซวีม่านม่านก็ทาลิปกลอสเพิ่มอีกหน่อย เหยาซินโผเข้ามากอดซวีม่านม่านแล้วพูดว่า "ว้าว ม่านม่าน วันนี้แกสวยจังเลยอะ"

เสิ่นจื่อเหยียนก็กำลังแต่งหน้าอยู่เหมือนกัน เธอเหลือบมองซวีม่านม่านพลางเอ่ยแซว "ม่านม่าน เธอกับเฉินเจ๋อยังมองกันไม่เบื่ออีกเหรอ"

น้าสาวของมู่เหยาทำธุรกิจเกี่ยวกับเครื่องสำอาง เธอจึงมีขวดกระปุกเครื่องประทินผิวเยอะที่สุด

เดิมทีเธอไม่อยากไปเท่าไร แต่เพราะเกรงใจซวีม่านม่าน ถึงได้ยอมตกลงไปนัดบอดด้วย

จนกระทั่งปากของเหยาซินหลุดชื่อสามคำว่า "เจ้าจินอาน" ออกมา

มู่เหยาหันขวับกลับมาทันที "เหยาซิน เธอพูดถึงใครนะ!?"

เมื่อเห็นสีหน้าของมู่เหยา หญิงสาวทั้งสามคนก็ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

นี่มันปฏิกิริยาอะไรกัน?

มู่เหยาถามเหยาซิน "พวกเธอไปรู้จักเจ้าจินอานได้ยังไง ใช่เจ้าจินอานคณะพาณิชย์ของซือต้าไหม!?"

เหยาซินพยักหน้าอย่างอึกอัก แล้วบอกว่ารู้จักกันวันฝึกทหารเสร็จ

ขอบตาของมู่เหยาแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอกวาดตามองรูมเมททั้งสามคน ก่อนจะจ้องไปที่เสิ่นจื่อเหยียนกับซวีม่านม่าน แล้วแผดเสียงตะโกนออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "เจ้าจินอานเป็นแฟนฉัน!!"

ในห้องพักพลันเงียบกริบ!

ซวีม่านม่านเผลอกำลิปกลอสแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอจ้องมู่เหยาพลางซ่อนมือไว้ข้างหลัง

เสิ่นจื่อเหยียนมองไปยังเหยาซิน ช่วงก่อนหน้าน

แถมยังทะเลาะกันรุนแรงมาก ถึงขั้นบล็อกเบอร์กันเลยทีเดียว

แต่เธอจะมาตะคอกใส่พวกเราทำไมกันล่ะ

"พวกเธอ... ทำไมพวกเธอถึงทำแบบนี้กันล่ะ"

มู่เหยาก็รู้สึกน้อยใจเหมือนกัน เธอทำผิดอะไรกันแน่ เจ้าจินอานถึงได้ใจดำบล็อกเบอร์เธอแบบนี้

ซวีม่านม่านมีแฟนแล้ว มู่เหยาจึงหันไปจ้องเสิ่นจื่อเหยียน

เหยาซินถูกมองข้ามไปเลย

พอถูกมู่เหยาจ้องแบบนั้น เสิ่นจื่อเหยียนก็รู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาแวบหนึ่งโดยไม่มีสาเหตุ เธอปรับอารมณ์ให้ผ่อนคลายแล้วพูดว่า "พวกเราเคยเจอกันแค่ครั้งเดียวเอง วันนั้นเธอไปบ้านน้าของเธอนี่นา"

เสิ่นจื่อเหยียนโกหก

เหยาซินพูดขึ้นว่า "เหยาเหยา พวกเราไม่รู้จริง ๆ ว่าเจ้าจินอานเป็นแฟนของเธอ ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเธอเลยนะ เป็นเธอเองที่ชอบไปหาอวี๋เฟยเล่นที่ห้อง 411 ต่างหาก"

บรรยากาศในหอพักเริ่มผ่อนคลายลง

มู่เหยาเริ่มแต่งหน้า แล้วก็ไปเปิดตู้เสื้อผ้าหาชุด พลางพูดว่า "พวกเธอรอฉันแป๊บหนึ่งนะ"

ซวีม่านม่านส่งข้อความหาเฉินเจ๋อ

[แฟนของมู่เหยาคือเจ้าจินอาน]

"เชี่ยเอ๊ย! จินอานมีแฟนแล้วเหรอเนี่ย!!!"

พอได้รับข้อความจากเฉินเจ๋อ หลิวช่วงเฟิงก็ทำหน้าตกตะลึงตาค้าง "เหล่ากู่ แฟนของจินอานคือมู่เหยาหว่ะ!"

กู่เชาเฉิงยิ่งอึ้งเข้าไปใหญ่ เขารีบยื่นหน้าเข้าไปดูข้อความทันที

ในบรรดาสาว ๆ สี่คนของห้อง 406 คนที่กู่เชาเฉิงชอบที่สุดก็คือมู่เหยา หลิวช่วงเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงอิจฉาปนหมั่นไส้ "ฉันก็ว่าอยู่ ทำไมจินอานถึงไม่ค่อยสนใจหลี่ลู่กับถังเสี่ยวฉิง ที่แท้แฟนก็เป็นสาวสวยระดับมู่เหยานี่เอง"

"ไม่ได้การละ ฉันต้องโทรไปซักฟอกจินอานหน่อย หมอนี่เก็บความลับเก่งเกินไปแล้ว"

พูดจบ หลิวช่วงเฟิงก็กดโทรหาเจ้าจินอานทันที

สามนาทีต่อมา ประโยคที่ว่า "พวกเราเลิกกันแล้ว" ก็แพร่ออกไป

นอกจากมู่เหยาที่กำลังแต่งหน้าอยู่ ซวีม่านม่านก็มองข้อความที่เฉินเจ๋อส่งกลับมา ความจริงพวกเธอก็แปลกใจตั้งนานแล้ว คู่รักคู่นี้ทะเลาะกันนานเกินไปหรือเปล่า

ช่วงฝึกทหาร สาว ๆ ทั้งสี่คนเคยนอนคุยกันบนเตียง

ซวีม่านม่านเคยบอกว่าที่บ้านของเฉินเจ๋อแค่ทำธุรกิจเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ได้รวยอะไรขนาดนั้น ไม่มีอะไรน่าอิจฉาหรอก

เหยาซินจึงหันไปถามมู่เหยา

มู่เหยาไม่ชอบให้ใครมาถามเรื่องนี้ เธอเหลือบมองเตียงของซวีม่านม่านแล้วตอบแบบอ้อมแอ้มว่า "ที่บ้านก็ทำธุรกิจเล็ก ๆ เหมือนกัน ไม่มีอะไรน่าพูดถึงหรอก"

แต่ตอนนี้

เหยาซินพูดพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม "เหยาเหยา เธอยังบอกว่าที่บ้านของเจ้าจินอานทำแค่ธุรกิจเล็ก ๆ อยู่อีกเหรอ พี่สาวลูกพี่ลูกน้องเขาขับรถแลนด์โรเวอร์เชียวนะ บ้านไหนทำธุรกิจเล็ก ๆ แล้วซื้อแลนด์โรเวอร์ไหวกันบ้างล่ะ"

มู่เหยาถึงกับอึ้งไป รถแลนด์โรเวอร์อะไรกัน

พี่สาวลูกพี่ลูกน้อง พี่สาวลูกพี่ลูกน้องคนไหน ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องเลยล่ะ

เหยาซินแกล้งทำเป็นถอนหายใจ "เฮ้อ แฟนของพวกเธอแต่ละคนเนี่ย เป็นลูกคนรวยกันทั้งนั้นเลย แถมยังถ่อมตัวกันจัง"

เสิ่นจื่อเหยียนเหลือบมองมู่เหยาแวบหนึ่ง ขณะรื้อตู้เสื้อผ้าก็พูดขึ้นเรียบ ๆ ว่า "เรนจ์โรเวอร์ขึ้นอยู่กับออปชัน ราคาเริ่มต้นก็ล้านห้าขึ้นไปแล้ว ผู้หญิงที่ขับรถแบบนี้น่ะมีน้อยมากนะ"

มีเพียงซวีม่านม่านที่คอยจ้องมองมู่เหยาอยู่ตลอด

มู่เหยายังคงยืนอึ้งอยู่อย่างนั้น

รถบีเอ็มดับเบิลยูของน้าสาวราคาไม่ถึงสี่แสนหยวนด้วยซ้ำ บ้านของเจ้าจินอานเธอก็เคยไปมาแล้ว ไม่เคยได้ยินว่ามีพี่สาวลูกพี่ลูกน้องเลยนี่นา เรื่องที่ต้วนชิวผิงแต่งงานใหม่ก็ว่ากันว่าแต่งกับคนธรรมดาๆ ทั่วไป

อ้อ จริงสิ มีพี่สาวที่ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดอยู่คนหนึ่งนี่นา

ดูเหมือนจะแซ่ซ่ง

เธอไม่ได้ทำงานขายยาอยู่ในร้านขายยาที่เฉินเฉิงหรอกเหรอ

จะเอาแลนด์โรเวอร์มาจากไหน ขายยาทั้งชีวิตก็ซื้อไม่ไหวหรอก!

เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นสิ่งที่จางฮุ่ยกับมู่เหรินเฉียงเคยพูดไว้ และมู่เหยาก็จำฝังใจ

อีกด้านหนึ่ง เจ้าจินอานที่นั่งอยู่เบาะหลังรถออดี้กดวางสาย เขาจำไม่ได้ว่ามู่เหยากับซวีม่านม่านเป็นรูมเมทกัน ในความทรงจำของเขารูมเมทของมู่เหยามีคนหนึ่งแซ่หวัง

ซ่านเหว่ยเหลือบมองกระจกมองหลัง เมื่อกี้เขาได้ยินเจ้าจินอานพูดว่า "พวกเราเลิกกันแล้ว"

มิน่าล่ะ...

พอใกล้จะถึง เจ้าจินอานก็สังเกตเห็นหลิวช่วงเฟิงกับกู่เชาเฉิงอยู่ริมถนน จึงบอกว่า "จอดรถครับ"

ซ่านเหว่ยเตรียมจะลงไปเปิดประตูให้อีก แต่เจ้าจินอานบอกว่าไม่ต้อง

เมื่อเห็นเจ้าจินอานเดินมาจากไกลๆ หลิวช่วงเฟิงก็ปรี่เข้ามาชกแขนหนึ่งที "เชี่ย จินอาน แฟนแกคือมู่เหยาเหรอวะเนี่ย จริงสิ พวกแกเลิกกันจริงๆ เหรอวะ"

"แกตัดใจลงได้ไงเนี่ย"

ซ่านเหว่ยขับรถตามหลังอยู่ห่างๆ ราวสี่ห้าสิบเมตร

กู่เชาเฉิงจ้องเจ้าจินอานโดยไม่พูดจา เขาคิดไม่ตกเลยว่ามู่เหยาสะสวยขนาดนั้น ทำไมเจ้าจินอานถึงยอมพูดคำว่าเลิกออกมาได้

เฉินเจ๋อก็คิดเรื่องนี้มาตลอดทาง เขายังเอาเรื่องของมู่เหยากับซวีม่านม่านมาเปรียบเทียบกันในใจ แล้วพบว่าความสดใสร่าเริงของมู่เหยาเหมาะกับการคบเป็นแฟนมากทีเดียว ซวีม่านม่านกลับขาดเสน่ห์ความสนุกสนานแบบเด็กสาวไปบ้าง

พอนั่งบนรถ มู่เหยาก็ถามอย่างร้อนใจทันที "เฉินเจ๋อ จินอานไปหรือเปล่า"

"วางใจเถอะ พวกเขาสามคนกำลังเดินทางมาแล้วครับ"

เฉินเจ๋อเหลือบมองกระจกมองหลัง ไม่เข้าใจจริงๆ พอดูท่าทีร้อนรนของมู่เหยาแล้ว ผู้หญิงสวยขนาดนี้ยังตัดใจบอกเลิกได้ลงคอ

ให้ตายสิ หล่อแล้วจะทำอะไรตามใจชอบได้ขนาดนี้เลยเหรอวะ!

สิบนาทีต่อมา เฉินเจ๋อลงจากรถพลางกดโทรหาหลิวช่วงเฟิง แล้วพาทุกคนเดินเข้าไปในร้านซวนจวี่เต๋อ ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือตู้กระจกเลี้ยงสัตว์น้ำใบใหญ่เรียงเป็นแถว ด้านในมีปลา กุ้ง และปูสารพัดชนิด

มู่เหยากับซวีม่านม่านไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร เหยาซินกระซิบถามเบาๆ "ที่นี่คงไม่แพงมากใช่ไหมคะ"

"เฉินเจ๋อ ไม่ใช่ว่าคุยกันไว้ว่าจะหาร้านอาหารธรรมดาๆ หรอกเหรอ"

เสิ่นจื่อเหยียนพูดออกมาเสียงดังโดยไม่สนใจลูกค้าคนอื่นที่กำลังเลือกอาหารทะเลหรือพนักงานบริการเลยสักนิด เธอรู้สึกว่าเฉินเจ๋อไม่ได้คำนึงถึงกำลังทรัพย์ของคนอื่นเลย

คนรอบข้างได้ยินเข้าก็หันมามองกลุ่มวัยรุ่นที่ดูเหมือนนักศึกษาพวกนี้

เฉินเจ๋อรีบออกตัวรับหน้าบอกว่าเขาเป็นคนจ่ายเอง ไม่เป็นไรหรอก

แต่ผลคือทั้งมู่เหยาและเหยาซินต่างบอกว่าจะหารเท่ากัน มู่เหยายังบอกอีกว่าส่วนของเจ้าจินอานเธอจะเป็นคนออกให้ เสิ่นจื่อเหยียนคิดดูแล้วจึงบอกให้พวกเธอขึ้นไปที่ห้องส่วนตัวก่อน ส่วนตัวเธอจะอยู่สั่งอาหารเอง

พอเหลือแค่เฉินเจ๋อคนเดียว เสิ่นจื่อเหยียนก็พูดอย่างกระชับตรงไปตรงมา "ส่วนของผู้ชายคุณเป็นคนออก ส่วนของเหยาซินฉันออกเอง ถ้าจะหารกันก็บอกไปว่าแค่สามร้อยกว่าหยวนก็พอค่ะ"

"..."

เฉินเจ๋อถือเมนูพลางอ้าปากค้าง "งั้นคุณสั่งไหมครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ คุณสั่งตามสบายเลย"

เสิ่นจื่อเหยียนพูดจบก็เดินจากไปอย่างคล่องแคล่ว

อีกด้านหนึ่ง เจ้าจินอานเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงเดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์ หลิวช่วงเฟิงอยากจะรีบเดินให้เร็วขึ้น แต่ไม่รู้เส้นทาง เขากดวางสายจากเฉินเจ๋อแล้วบอกว่าพวกผู้หญิงถึงกันแล้ว

"จินอาน พวกเราไม่ได้มาเดินเล่นกินลมนะเว้ย"

เจ้าจินอานชี้ไปทางทิศหนึ่ง บอกว่าอยู่ข้างหน้านี่เอง แถมยังบอกอีกว่าถ้านั่งแท็กซี่มาก็แค่สิบเอ็ดสิบสองหยวนเอง

หลิวช่วงเฟิงพึมพำบ่น "แบบนั้นมันเปลืองเกินไป"

เจ้าจินอานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า "ต่อไปในอนาคตแกจะต้องเป็นพวกปั่นจักรยานไปเที่ยวผับแน่ๆ"

ร้านซวนจวี่เต๋อสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ สามารถมองเห็นเงาของผู้คนในโถงใหญ่ได้อย่างเลือนราง เสียงชนแก้วสังสรรค์เคล้าบรรยากาศคึกคักมีชีวิตชีวา

ร้านตั้งอยู่ติดริมแม่น้ำเซียงเจียง มีทั้งหมดสามชั้น ด้านหน้าตกแต่งด้วยกระจกบานใหญ่จรดพื้น

อันที่จริงที่นี่ไม่ได้เน้นกลุ่มลูกค้านักศึกษา ด้านในมีอาหารทะเล หากเฉินเจ๋อสั่งซีฟู้ดมาเยอะล่ะก็ โต๊ะละสี่ร้อยหยวนคงไม่พออย่างแน่นอน

แถมห้องส่วนตัวยังมีกำหนดยอดค่าใช้จ่ายขั้นต่ำอีกด้วย

ไม่รู้ว่าอาหารทะเลในเมืองชายฝั่งจะแพงไหม แต่สำหรับเมืองจวิ้นซาแล้ว ตราบใดที่แตะต้องอาหารทะเลก็ไม่มีคำว่าถูกเลย

หลิวช่วงเฟิงกับกู่เชาเฉิงเร่งฝีเท้าเดินไปข้างหน้า หลิวช่วงเฟิงเดินพลางเอ่ยถามขึ้นมา "จินอาน ทำไมแกไม่ซื้อรถขับสักคันเหมือนพี่เจ๋อบ้างวะ"

"แกดูดิ พี่เจ๋อมีรถบีเอ็มแล้วสาวๆ กรี๊ดกร๊าดขนาดไหน"

หลิวช่วงเฟิงบอกว่าถ้าบ้านตนรวยขนาดนั้นคงซื้อรถที่ดีกว่าของเฉินเจ๋อไปแล้ว ดูท่าเขาจะอิจฉาเฉินเจ๋อมากจริงๆ แต่ก็นั่นแหละ ใครบ้างจะไม่รู้สึกอิจฉา

เจ้าจินอานเอ่ยว่า "บ้านฉันไม่มีเงินหรอก จนกว่าบ้านแกอีก"

"จะเป็นไปได้ยังไง!?"

หลิวช่วงเฟิงหัวเราะร่าขึ้นมาทันที พลางบอกว่าพวกคนรวยชอบแกล้งทำเป็นจนกันทั้งนั้น ในหมู่บ้านของเขาก็มีอยู่คนหนึ่ง ทั้งที่รวยจะตายแต่ก็ชอบบอกว่าตัวเองไม่มีเงินอยู่เรื่อย กลัวว่าจะมีคนไปขอยืมเงินแทบแย่

"จินอาน ฉันว่าแกน่าจะเอาอย่างพี่เจ๋อบ้างนะ"

คุยกันไปพลางพวกเขาก็เดินมาถึงพอดี