ตอนที่ 57 ข้างกายเจ้านายเหมือนจะไม่มีผู้หญิงเลย

เจ้าจินอานมองไปยังหวังเสวียเอิน หัวหน้าห้องที่นั่งอยู่แถวหน้า หวังเสวียเอินเป็นเพื่อนร่วมชั้นเพียงคนเดียวในสาขาบัญชีห้องหนึ่งที่เคยไป 'ศึกษาต่อ' ในเรือนจำถีหลานเฉียว

มีข่าววงในจากเพื่อนร่วมชั้นแว่วมาว่า หวังเสวียเอินยอมรับผิดแทนคนอื่น พอพ้นโทษออกมาก็มีอิสรภาพทางการเงินทันที

เผิงหย่งลี่ แม่ของเฉินชิงจื้อซึ่งก็คือแม่ยายของเจ้าจินอาน มักจะว่าเขาเสมอว่าไม่รู้จักพลิกแพลงยืดหยุ่น แต่เจ้าจินอานไม่รู้ว่าจะต้องพลิกแพลงอย่างไร เขาไม่อยากเอาอิสรภาพไปแลกกับความร่ำรวย

พูดกันตามตรง ถ้าตัวเองต้องเข้าไปนอนในคุกแล้ว เงินทองจะเป็นของใคร แล้วเมียล่ะจะเป็นของใคร

ยิ่งไปกว่านั้น ออกมาแล้วจะได้เงินก้อนนั้นจริง ๆ หรือเปล่าก็ยังไม่รู้

เจ้าจินอานจึงสรุปได้ว่า สายงานบัญชีเป็นอาชีพที่มีความเสี่ยงสูง

เว้นเสียแต่ว่าคุณอยากจะเป็นแค่นักบัญชีตัวเล็ก ๆ

ในปี 2006 บุคคลยุค 80 ที่ทรงอิทธิพลที่สุดได้ก้าวขึ้นสู่เวที และในวันที่ 9 ตุลาคม ได้ประกาศความสำเร็จในการทดลองนิวเคลียร์ใต้ดินเป็นครั้งแรก

เรื่องนี้กลายเป็นคลื่นลูกใหญ่ที่สร้างแรงกระเพื่อมไปทั่ว โดนประชาคมระหว่างประเทศประณามอย่างหนัก และคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติก็ผ่านมติคว่ำบาตร

ข่าวประเด็นนี้ออกอากาศทุกวัน กลุ่มนักศึกษามหาวิทยาลัยก็พากันวิพากษ์วิจารณ์อย่างคึกคัก บางคนบอกว่าจะเกิดสงครามโลกครั้งที่สาม บางคนบอกว่าไม่มีทางรบกันหรอก ต่างคนต่างแสดงความคิดเห็น

บางคนก็บอกว่าเป็นเรื่องดี เพราะถือเป็นประเทศพี่น้องกัน

บางคนก็บอกว่าไม่ดี เพราะระหว่างประเทศมีเพียงแค่ผลประโยชน์เท่านั้น

ยุคที่ยังไม่มีสมาร์ตโฟน ยังไม่มีไลฟ์สดหรือคลิปสั้น นักศึกษาในยุคนี้จึงให้ความสนใจกับสถานการณ์บ้านเมืองและข่าวสารรอบโลกเป็นพิเศษ

หลิวช่วงเฟิงหัวเราะพลางพูดขึ้นว่า "ถ้ามีสงครามเงินกระดาษจะไม่ด้อยค่าเหรอวะ ฉันยังมีเงินใช้ไม่หมดเลยนะ คืนนี้ต้องขอเบิ้ลน่องไก่สักสองน่องแล้ว"

กู่เชาเฉิงเอ่ยสำทับว่า "ใช่แล้ว ยุคสงบสะสมโบราณวัตถุ ยุคสงครามสะสมทองคำ เหล่าหลิว ในเมื่อเงินมันจะไม่มีค่าแล้ว คืนนี้แกเลี้ยงเลย!"

หลิวช่วงเฟิงด่าสวนทันควัน "ไสหัวไปเลย!"

เฉินเจ๋อพูดขึ้นว่า "เหล่าหลิว เงินแกมีอยู่กระจิ๊ดริดจะไปกังวลอะไรนักหนา ว่าแต่ จินอานไปไหนแล้วล่ะ"

ผลกระทบของเรื่องนี้ที่มีต่อเมืองมหาวิทยาลัยก็คือ พ่อค้าแม่ค้าแถวนั้นขายดิบขายดีเป็นพิเศษในช่วงไม่กี่วันมานี้ เหล่านักศึกษาดูเหมือนจะหาข้ออ้างในการใช้เงินฟุ่มเฟือยให้ตัวเองได้แล้ว

แต่สำหรับเจ้าจินอานแล้ว มันส่งผลกระทบอย่างแท้จริง เพราะในวันนั้นตลาดหุ้นปรับตัวร่วงลง

ทว่าเจ้าจินอานรู้แนวโน้มตลาดดี ตลาดกระทิงรอบนี้ยังห่างไกลจากจุดสิ้นสุดอีกมาก

เขาจึงขายหุ้นออกไปบางส่วน พอถึงช่วงสุดสัปดาห์ก็นั่งแท็กซี่ไปโชว์รูมรถกับซ่านเหว่ย

แตกต่างจากครั้งแรกที่มา คราวนี้ถงอี้หมิ่นต้อนรับขับสู้ด้วยความกระตือรือร้นเป็นพิเศษ

เธอเคยถามซ่านเหว่ย แต่ซ่านเหว่ยบอกเพียงสั้น ๆ ว่านี่คือเจ้านายของเขา

สิ่งที่ทำให้ถงอี้หมิ่นหงุดหงิดใจก็คือ เจ้าจินอานไม่สนใจเธอเลย ข้อความทักทายเช้าเย็นที่ส่งไปทุกวันไม่เคยได้รับการตอบกลับ แม้ตอนนี้เธอจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ด เขาก็ยังคงมองตรงไปข้างหน้าโดยไม่ชายตามองแม้แต่น้อย

'ก็ไม่ได้เล็กนะ คัพซีเชียวนะ'

คงเป็นเพราะรอบตัวไม่เคยขาดแคลนผู้หญิงกระมัง เมื่อเห็นเจ้าจินอานมาถึงก็เซ็นชื่อจ่ายเงินทันที พลางเหลือบมองซ่านเหว่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ซึ่งมีโซฟากลับไม่ยอมนั่ง ถงอี้หมิ่นก็ประเมินสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว

ถ้าพ่อของเขาไม่ประสบความสำเร็จอย่างสูง ก็คงเป็นปู่ของเขาที่ประสบความสำเร็จมากแน่ ๆ

ไม่เหมือนพวกเศรษฐีใหม่ที่มักจะหาเรื่องโอ้อวดไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ในโชว์รูม

เด็กหนุ่มตรงหน้านี้ดูสุขุมและสำรวม ท่าทางเหมือนลูกหลานตระกูลผู้ดีเก่าอย่างที่คนเขาพูดกันมากกว่า

และยังมีจุดสำคัญอีกอย่างหนึ่ง ในใจของเด็กหนุ่มคนนี้ ดูเหมือนจะคิดว่าซ่านเหว่ยควรต้องยืนอยู่แล้ว

เพราะตอนที่เธอรินน้ำให้อย่างกระตือรือร้นและเชื้อเชิญให้ซ่านเหว่ยนั่งลงด้วย ในเมื่อเขาไม่ได้เอ่ยปาก ซ่านเหว่ยจึงไม่ยอมนั่ง

ธรรมเนียมปฏิบัติแบบนี้มัน...

ซ่านเหว่ยสอบถามรายละเอียดรุ่นสเปกกลางและตัวท็อป ส่วนรุ่นธรรมดาไม่ได้ถามถึงเลย

ตัวท็อปสุดเครื่องยนต์ 4.2 V8 ราคาเริ่มต้นอยู่ที่แปดแสนห้าหมื่นหยวน เจ้าจินอานเลือกซื้อรุ่นท็อป 3.0L V6 ในราคาห้าแสนแปดหมื่นหยวน

พอก้าวออกจากโชว์รูมรถ ซ่านเหว่ยก็ได้ทำหน้าที่คนขับรถสมใจ เจ้าจินอานนั่งอยู่ที่เบาะหลังฝั่งขวา ก้มหน้าก้มตาดูโทรศัพท์มือถือ

ตามมารยาทสากลทางธุรกิจ เบาะหลังฝั่งขวาคือที่นั่งของแขกผู้มีเกียรติสูงสุดหรือที่นั่งสำหรับเจ้านาย ส่วนที่นั่งข้างคนขับมักจะเป็นที่นั่งของเลขาฯ ผู้ช่วย หรือผู้ที่มีสถานะต่ำกว่า

"เจ้านายครับ ผมไปส่งคุณกลับหอพักเลยไหมครับ"

ซ่านเหว่ยขับรถได้อย่างนุ่มนวลและมั่นคง เขากล่าวพลางเหลือบมองกระจกมองหลัง

เจ้าจินอานเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า "ไม่ต้องหรอก ถ้าตอนไหนที่ผมไม่ได้ใช้รถ คุณขับรถไปส่งซ่านน่าฉีไปโรงเรียนได้นะ"

ซ่านเหว่ยอ้าปากค้างเล็กน้อย "เจ้านายครับ เรื่องนี้...มันจะไม่เหมาะเอานะครับ"

"ไม่เป็นไรหรอก"

เจ้าจินอานพูดจบก็ก้มหน้าดูโทรศัพท์มือถือต่อ

ลั่วจิ่นจือกลับไปจือซิงแล้ว เธอส่งข้อความมาถามเจ้าจินอานว่าต้องการให้ช่วยฝากซื้อของอะไรไหม หากมี ก่อนจะกลับมาเธอจะขับรถแวะไปที่หมู่บ้านเจ้าเจียให้

'ตลาดยังไม่ขยายตัวในจวิ้นซา ทำไมจู่ ๆ เธอถึงกลับจือซิงล่ะ'

"เจ้านายครับ ผมย้ายบ้านแล้ว ถ้าคุณพอมีเวลา..."

ซ่านเหว่ยพูดพลางอึกอัก ลังเลที่จะพูดต่อ

เจ้าจินอานตอบว่า "ได้สิ"

ซ่านเหว่ยเหลือบมองกระจกมองหลังอีกครั้ง เขารู้สึกแปลกใจที่ไม่เคยเห็นแฟนสาวของเจ้านายเลย ดูเหมือนรอบตัวเจ้านายจะไม่มีผู้หญิงเลยสักคน

มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย!

ด้วยคุณสมบัติอย่างเจ้านายเนี่ยนะ สาว ๆ วัยรุ่นจะไม่พากันวิ่งเข้าใส่หรอกหรือ

ซ่านเหว่ยหักพวงมาลัยพลางกวาดตามองการตกแต่งภายในรถออดี้ A6 ซ้ายทีขวาที แล้วเหลือบมองเบาะข้างคนขับด้วยความฉงนจนคิดไม่ตก

พอถึงแถวเมืองมหาวิทยาลัย เจ้าจินอานก็เลื่อนปิดกระจกหน้าต่างรถ ซ่านเหว่ยเหลือบมองกระจกมองหลังแล้วก็เลื่อนปิดกระจกหน้าต่างฝั่งตัวเองเช่นกัน

ห้องที่ซ่านเหว่ยเช่าก็ยังคงเป็นชั้นหนึ่ง บ้านค่อนข้างเก่าแต่ได้เปรียบเรื่องความเงียบสงบ มีลานโล่งเล็ก ๆ ให้จอดรถได้สะดวก ทั้งยังมีก๊อกน้ำนอกบ้านต่อสายยางไว้ล้างรถได้ด้วย

คงเป็นเพราะความเคยชินในอาชีพ พอเดินเข้าบ้านไป เจ้าจินอานก็พบว่าในห้องรับแขกมีอุปกรณ์ซ่อมรถวางอยู่เต็มไปหมด

ไม่มีกลิ่นยาแล้ว แต่มีกลิ่นน้ำมันดีเซลแทน เจ้าจินอานกวาดตามองรอบ ๆ ก่อนถามว่า "เดือนละเท่าไรครับ"

"ที่นี่แพงกว่าหน่อยครับ หกร้อย"

ซ่านเหว่ยตะโกนเรียก "น่าฉี เจ้านายมาแล้ว!"

เสียง "เอี๊ยด" ดังขึ้น ประตูห้องนอนเปิดออก

ซ่านน่าฉีไว้ผมทรงนักเรียน สวมชุดนักเรียนสีน้ำเงินขาว ในมือถือปากกาลูกลื่น พอเห็นเจ้าจินอานก็ไม่รู้จะเรียกอย่างไรดี จึงได้แต่ส่งยิ้มให้

"จริงสิ ซื้อใบชามาแล้วนี่"

ซ่านน่าฉีเดินไปชงชา ซ่านเหว่ยจึงเอ่ยถาม "เจ้านายครับ จะทานข้าวที่นี่ไหมครับ"

"เดี๋ยวหนูไปทำกับข้าวให้นะคะ!"

ซ่านน่าฉีพูดเสริมขึ้น ราวกับช่วยตัดสินใจให้เสร็จสรรพว่าเจ้าจินอานต้องอยู่ทานข้าวด้วยกัน

เจ้าจินอานรู้อยู่แล้วว่าไม่ช้าก็เร็วต้องมาที่นี่ จึงหยิบเครื่องเล่น MP3 ที่ซื้อเตรียมไว้แต่แรกออกมาแล้วพูดว่า "มาครั้งแรกเลยซื้อมาฝาก ไว้ให้เธอใช้เรียนภาษาอังกฤษนะ"

ใครเขาซื้อเครื่องเล่น MP3 มาเรียนภาษาอังกฤษกันล่ะ

ซ่านน่าฉีรับของขวัญมาแล้วลองเอ่ยปาก "ขอบคุณค่ะ พี่จินอาน..."

เจ้าจินอานยิ้มบาง ๆ

เขานึกถึงตอนที่เฉินชิงจื้อ 'ซุกซน' แล้วชอบเรียกเขาว่าคุณลุง ตอนนี้พวกเธอก็เป็นนักเรียนชั้น ม.5 กันหมดแล้ว

ซ่านน่าฉีทึกทักว่าเจ้าจินอานยอมรับแล้วจึงเดินเข้าครัวไปพร้อมกับซ่านเหว่ย ทั้งสองดูเหมือนจะเตรียมตัวไว้ล่วงหน้า หยิบวัตถุดิบทำอาหารออกมาจากตู้เย็นมากมาย สองพ่อลูกคู่นี้ทำอาหารเป็นทั้งคู่

"พ่อคะ หนูทำเอง"

ซ่านน่าฉีให้พ่อเป็นลูกมือ ซ่านเหว่ยเกาหัวแกรก ๆ "น่าฉี เขาเป็นเจ้านายพ่อนะ..."

ซ่านน่าฉีเข้าใจความหมายของพ่อจึงได้แต่ยิ้ม

ซ่านเหว่ยยิ่งรู้สึกแปลกใจเข้าไปใหญ่ เจ้านายไม่มีสาว ๆ อยู่ข้างกายได้ยังไงกันนะ

ดูเอาเถอะ ขนาดยัยลูกสาวที่กำลังขยันขันแข็งผิดหูผิดตาแถมยังดูอารมณ์ดีนั่นปะไร

เจ้านายมีเสน่ห์ดึงดูดใจสาว ๆ ชัด ๆ

สองพ่อลูกทำอาหารกันอย่างคล่องแคล่วว่องไว ซ่านเหว่ยยกกับข้าวออกมาพลางหัวเราะร่า "เจ้านายครับ ใกล้เสร็จแล้วครับ เมื่อก่อนผมทำงานยุ่ง มีแค่น่าฉีอยู่บ้านคนเดียว เธอทำกับข้าวเองตลอด รสมือดีมากเลยนะครับ"

เจ้าจินอานพยักหน้า ไม่ได้แปลกใจอะไร

จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

หลิวช่วงเฟิงพูดขึ้นว่า "จินอาน นายหายหัวไปไหนอีกแล้วเนี่ย นัดกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่าคืนนี้จะไปกินข้าวกับพวกหอซวีม่านม่านน่ะ!"

เฉินเจ๋อแค่บอกที่อยู่แล้วก็ขับรถไปรับพวกซวีม่านม่าน หลิวช่วงเฟิงกับกู่เชาเฉิงรออยู่ในหอตั้งนานก็ไม่เห็นเจ้าจินอาน จึงถามเฉินเจ๋อว่าร้านซวนจวี้เต๋ออยู่ที่ไหน

เฉินเจ๋อบอกว่าเจ้าจินอานต้องรู้แน่นอน ให้ไปถามเจ้าจินอานเอาเอง

"เห็นหญิงดีกว่าเพื่อน แค่วิ่งสองรอบมันจะเปลืองน้ำมันสักเท่าไรเชียววะ!"

พอวางสายไป หลิวช่วงเฟิงก็บ่นต่อว่า "จินอานก็อีกคน นัดกันดิบดีแล้วแท้ ๆ ตัวดันหายไปไหนก็ไม่รู้"

กู่เชาเฉิงเอ่ยขึ้น "จินอานคงจำไม่ได้ด้วยซ้ำมั้ง"

หลิวช่วงเฟิง : "..."

กู่เชาเฉิงยิ้มพลางพูดว่า "เหล่าหลิว นายลองคิดดูดี ๆ พวกเราอยู่ด้วยกันมาเดือนกว่าแล้ว นายเคยเห็นจินอานเก็บเรื่องอะไรมาใส่ใจบ้างไหมล่ะ"

กู่เชาเฉิงเตือนความจำ "นายดูตอนที่นายหยิบบุหรี่เขาไปสูบ หรือเอาผงซักฟอกเขาไปใช้สิ เขาเคยคิดเล็กคิดน้อยกับนายไหมล่ะ"

หลิวช่วงเฟิงชะงักไป พอนึกดูดี ๆ ก็เหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ

อีกด้านหนึ่ง ซ่านเหว่ยมองกับข้าวเต็มโต๊ะแล้วเอ่ยว่า "เจ้านายครับ..."

ซ่านน่าฉีก็เดินออกมาจากครัวเช่นกัน เจ้าจินอานจึงพูดว่า "พวกคุณทานกันก่อนเลยครับ เดี๋ยวผมค่อยแวะมากินทีหลัง"

"เจ้านายครับ เดี๋ยวผมขับรถไปส่งคุณเอง"

ซ่านเหว่ยหยิบกุญแจรถขึ้นมา เขาคิดว่าเจ้าจินอานขับรถไม่เป็น

เจ้าจินอานไม่ได้ปฏิเสธ