ตอนที่ 56 คลื่นพลังของพวกเธอกับเจ้าจินอานไม่ค่อยเข้ากัน แล้วใครเข้ากันได้ล่ะ

พอคิดถึงท่าทีของเหยาซินที่มีต่อเจ้าจินอานในวันนั้น เสิ่นจื่อเหยียนก็ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถามเหยาซินว่า เธอแอด QQ เจ้าจินอานไปหรือยัง ได้ทักไปคุยกับเขาบ้างไหม

น้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับถามขึ้นมาลอย ๆ

เหยาซินตอบว่าแอดแล้ว

เธอยังไม่ได้ล้างหน้าแปรงฟัน นั่งขัดสมาธิถือแป้งทอดต้นหอมอยู่บนเตียงแล้วพูดว่า "แต่ฉันไม่ได้ทักไปคุยกับเขานะ"

"ทำไมล่ะ"

เสิ่นจื่อเหยียนชวนคุยต่อ "วันนั้นเห็นทำหน้าเพ้อเหมือนคลั่งรักขนาดนั้น แทบจะกลืนเขาลงท้องไปทั้งตัวอยู่แล้ว"

"ฉันก็อยากกินอยู่นะ"

เหยาซินทำหน้าตัดพ้อ "แต่ฉันรู้ตัวเองดี คนอย่างเขาไม่ได้เกิดมาเพื่อฉันหรอก"

เสิ่นจื่อเหยียนประหลาดใจเล็กน้อย

ที่เหยาซินพูดคือ "ไม่ได้เกิดมาเพื่อฉัน" ไม่ใช่ "เขาไม่แลฉัน"

"เธอดูนี่สิ หอพักพวกเรา..."

เหยาซินพูดต่อ "ม่านม่านกับเฉินเจ๋อ... ฐานะของพวกนั้น รวมถึงเธอกับมู่เหยาด้วย ลองเปรียบเทียบดูนะ ฉันกับเจ้าจินอาน... ก็เหมือนกับที่หลิวช่วงเฟิงตามจีบเธอไง"

"ใครดูก็รู้ว่าหลิวช่วงเฟิงแอบชอบเธอ แล้วเธอจะยอมตกลงคบกับเขาไหมล่ะ"

เสิ่นจื่อเหยียนยิ้มขำ

ขณะกำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้า พลันฉุกคิดขึ้นมาได้

"เมื่อกี้ที่เธอพูดว่าคนอย่างเขา... หมายความว่ายังไง"

"เธอลองคิดดูสิ หลายวันมานี้ฉันนอนว่าง ๆ อยู่บนเตียงก็คิดเรื่องนี้ตลอด"

เหยาซินเริ่มมีอารมณ์คุย นอนคว่ำอยู่บนเตียงแล้วเอ่ยกับเสิ่นจื่อเหยียน "วันนั้นเฉินเจ๋อบอกว่าเขาเหมาะกับสาวรวย พอฉันลองมานอนคิดทบทวนดูดี ๆ หลายวันนี้ ก็พบว่าที่เฉินเจ๋อพูดมันมีเหตุผลอยู่นะ"

"เธอจะบอกว่าเขาเหมาะจะเป็นหนุ่มหน้าขาวเกาะผู้หญิงกินเหรอ"

เสิ่นจื่อเหยียนถอดชุดรัดรูปออก แล้วเอื้อมมือไปปลดตะขอด้านหลัง ผิวพรรณขาวผุดผ่อง แม้มองจากด้านหลังก็ยังเห็นส่วนโค้งเว้าได้ชัดเจน เวลาวิ่งคงจะรู้สึกเกะกะและหนักหน่วงอยู่บ้าง

"ก็ไม่ใช่หนุ่มหน้าขาวแบบนั้นหรอก ฉันเองก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน"

เหยาซินครุ่นคิดพลางพูดว่า "หลายวันมานี้ฉันคิดจริงจังเลยนะ ว่าคนอย่างเขาเหมาะจะหาแฟนแบบไหน หรือไม่ก็ไม่ใช่หาแฟนหรอก เขาไม่จำเป็นต้องเป็นฝ่ายหาแฟนด้วยซ้ำ"

"แต่เป็นผู้หญิงแบบไหนต่างหากที่เหมาะกับเขา"

ถือเป็นการประเมินที่สูงมากทีเดียว

เสิ่นจื่อเหยียนคิดตามแล้วชะงักมือ พลันรู้สึกว่าสิ่งที่เหยาซินพูดดูเหมือนจะมีเหตุผลอยู่บ้าง

ไม่ใช่ว่าเจ้าจินอานจะหาแฟน แต่เป็นผู้หญิงแบบไหนต่างหากที่เหมาะกับเขา

"จื่อเหยียน ฉันลองเอาคนในห้องพวกเรามาเปรียบเทียบดูแล้วนะ"

เหยาซินพูดว่า "อันดับแรกตัดฉันทิ้งไปได้เลย เธอกับมู่เหยาเงื่อนไขดีพร้อมกันทั้งคู่ ฉันลองคิดถึงมู่เหยา มู่เหยาก็ไม่เหมาะ ฉันยังลองจับเธอกับเจ้าจินอานมาคู่กันดู ก็รู้สึกว่าเหมือนมีอะไรบางอย่างไม่ลงตัว"

"จื่อเหยียน ฉันไม่ได้บอกว่าเธอกับมู่เหยาไม่ดีนะ แต่ว่า... คลื่นพลังของพวกเธอกับเจ้าจินอานมัน... ไม่ค่อยเข้ากันน่ะ"

"คลื่นพลังเนี่ยนะ!?"

เสิ่นจื่อเหยียนลองคิดดูจริงจังแล้วหัวเราะ "แล้วม่านม่านในห้องเราล่ะ เธอยังไม่ได้พูดถึงเธอเลยนะ"

เหยาซินเหลือบมองไปที่ประตู พอเห็นว่าไม่มีใครจึงลดเสียงลงพูดเบา ๆ "ถึงแม้ฉันจะเคยเจอเจ้าจินอานแค่ครั้งเดียว แต่หลายวันมานี้ฉันคิดทบทวนดูจริงจังแล้ว พบว่าม่านม่านห้องเราเนี่ยแหละที่เข้ากับเจ้าจินอานที่สุด"

"ฉันก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไม แค่รู้สึกว่าสองคนนี้ดูเข้ากันมาก"

เสิ่นจื่อเหยียนมองเหยาซินที่อยู่บนเตียงชั้นบนตาค้าง เหยาซินพยักหน้าอย่างจริงจัง

......

วันที่ 7 ช่วงค่ำ

เจ้าจินอานสะพายเป้เดินกลับมหาวิทยาลัยคนเดียว เขาหยุดฝีเท้าที่หน้าประตู ซ่านเหว่ยที่อยู่ห่างออกไปสิบเมตรก็รีบเดินตามมาทันที

"เจ้านายครับ"

เจ้าจินอานพูดว่า "ไม่ต้องตามผมหรอก อยู่ในมหาวิทยาลัยปลอดภัยดี"

ซ่านเหว่ยอึกอัก "เจ้านายครับ ผมรับเงินเดือนมาแล้ว แต่แทบไม่ได้ทำอะไรเลย"

"เดี๋ยวก็มีเองแหละ ตอนนี้ถ้าไม่มีอะไรก็กลับบ้านไปอยู่เป็นเพื่อนลูกสาวให้มากหน่อย ถึงเวลาสำคัญอย่าให้เสียเรื่องก็พอ"

"งะ... งั้นก็ได้ครับ"

ซ่านเหว่ยย่อมรู้อยู่แล้วว่าในมหาวิทยาลัยปลอดภัยดี บอดี้การ์ดอย่างเขามีหรือไม่มีก็ได้ เขาจึงเหลียวซ้ายแลขวา ใจจริงอยากให้มีพวกกุ๊ยหัวเหลืองไม่รักดีโผล่ออกมา 'หาเรื่อง' เจ้านายสักสองสามคนเสียเหลือเกิน

จากนั้นตนจะได้สำแดงฝีมือ ช่วยเจ้านายตบหน้าสั่งสอนพวกมัน

ทว่าเจ้านายไม่ก่อเรื่องก็แล้วไปเถอะ ออกไปข้างนอกก็ยังทำตัวเรียบง่ายแถมสุภาพมีมารยาทขนาดนั้นอีก

เจ้านายแบบนี้ซ่านเหว่ยย่อมชอบมากอยู่แล้ว เพียงแต่รู้สึกว่าตัวเองไร้ตัวตนเกินไปหน่อย

ไม่มีประโยชน์อะไรเลย

ถ้าเดือนหน้าเจ้านายไม่จ้างตนต่อจะทำยังไงล่ะ

เจ้าจินอานมองซ่านเหว่ยอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินไปซื้อบุหรี่หวงฝูหนึ่งแถวที่ร้านขายของชำมายื่นให้ซ่านเหว่ย ซ่านเหว่ยถึงได้คลายกังวลลง "เจ้านายครับ คุณก็จ่ายเงินเดือนให้ผมแล้วนะ"

"รับไปเถอะ"

"งะ... งั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะครับ"

ซ่านเหว่ยหัวเราะแหะๆ ออกมาสองสามที

นี่ซ่านน่าฉีเป็นคนสอนไว้ เธอบอกว่า "พ่อคะ ต่อไปนี้พ่อยิ้มให้เจ้านายคนเดียวพอนะ อย่าไปยิ้มให้คนอื่นล่ะ"

ชาติก่อนเจ้าจินอานไม่เคยเป็นบอสใหญ่ และไม่ได้นับว่าเป็นทาสบริษัทขนาดนั้น เป็นแค่นักบัญชีคนหนึ่ง งานบัญชีไม่ต้องทำแบบ 996 สุดสัปดาห์ส่วนใหญ่มีวันหยุดสองวัน

เพราะหน่วยงานรัฐและธนาคารไม่ทำงาน ก็เดินบัญชีไม่ได้ ยื่นภาษีไม่ได้

การเป็นนักบัญชีในบริษัทใหญ่ทำให้รู้เรื่องวงในมากมาย ทั้งทำบัญชีปลอม ซื้อตัวผู้ตรวจสอบบัญชี รับความผิดแทน และอื่นๆ จึงรู้ว่าเลขาฯ กับคนขับรถนั้นสำคัญมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งต้องมีความภักดี

สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือความภักดี ส่วนความสามารถเป็นเรื่องรอง

"ปี๊น——!"

ตรงทางแยก รถบีเอ็มดับเบิลยูคันหนึ่งแล่นผ่านไปอย่างช้าๆ

เจ้าจินอานเหลือบมองป้ายทะเบียนรถ เป็นเฉินเจ๋อนั่นเอง เขามองไปยังที่นั่งข้างคนขับตามสัญชาตญาณ เห็นมีเงาร่างคนนั่งอยู่

"ม่านม่าน วันนั้นแม่ฉันชวนเธอไปเดินช็อปปิ้งทำไมเธอไม่ไปล่ะ"

เฉินเจ๋อตั้งใจขับรถ ในมหาวิทยาลัยคนเยอะเกินไปจนไม่กล้าเหม่อ พอที่นั่งข้างคนขับไม่ตอบก็ส่งเสียงเรียกอีกครั้ง "ม่านม่าน?"

"หืม?"

"ฉันบอกว่าช่วงวันหยุดวันชาติแม่ฉันชวนเธอไปเดินซื้อของทำไมเธอไม่ไปล่ะ ท่านยังบอกว่าจะพาเธอไปซื้อเสื้อผ้าสักสองสามชุดด้วยนะ"

"วันนั้นฉันไม่ค่อยสบายเท่าไร"

"เป็นหวัดเหรอ"

"ไม่เป็นไร หายแล้วล่ะ"

ใต้แสงสลัวราง ซวีม่านม่านคาดเข็มขัดนิรภัยพิงประตูกระจก สายตาจับจ้องไปที่กระจกมองข้าง จ้องมองคนคนนั้นที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนในกระจกมองข้าง จู่ๆ เธอก็อยากจะตะโกนออกไปว่า "จอดรถ"

แต่ทำไม่ได้!

พอมาถึงใต้หอพักหญิง เฉินเจ๋อก็เปิดฝากระโปรงท้ายรถแล้วพูดว่า "แม่ฉันให้เธอทั้งนั้นเลยนะ ทั้งเสื้อผ้า ผลไม้ ขนม แม่ฉันดีกับเธอมากกว่าฉันเสียอีก!"

"เธอกลับไปเถอะ ขับรถระวังด้วยนะ"

ใต้หอพักหญิงมีผู้คนเดินผ่านไปมา ซวีม่านม่านถือของไว้ในมือ เฉินเจ๋อมองซ้ายมองขวาแล้วพูดว่า "เราลองทำตามพวกเขา กอดกันสักที หอมสักฟอดดีไหม"

ซวีม่านม่านพูดว่า "เธอรีบกลับไปเถอะ ตอนขับรถก็อย่าโทรศัพท์ล่ะ เดี๋ยวเสียสมาธิ!"

เฉินเจ๋อบ่นพึมพำแล้วขับรถออกไป

เปิดเรียนวันแรก ไม่มีใครกล้ามาสายหรือโดดเรียน

ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังรู้ว่าต้องมีการเช็กชื่อขานรับแน่นอน

เพิ่งจะอยู่ปีหนึ่ง ทุกคนยังเหมือนเด็กมัธยมปลายที่ตั้งใจจดเลกเชอร์ในห้องเรียนอย่างขยันขันแข็ง

แต่เจ้าจินอานไม่ได้ทำอย่างนั้น

อย่างแรกคือ เขาไม่ได้กะจะกลับไปเป็นนักบัญชีกระจอกอีกแล้ว

อย่างที่สองคือ วิชาพวกคณิตศาสตร์ขั้นสูงเขาฟังไม่รู้เรื่องเลย เผลอๆ ให้กลับไปเรียนคณิตศาสตร์ ม.ต้น ยังไปต่อไม่รอดด้วยซ้ำ

แต่ถ้าพูดถึงเรื่องการทำบัญชี การตรวจดูงบการเงิน อาจารย์ผู้สอนยังต้องเรียกเจ้าจินอานว่าอาจารย์เลยด้วยซ้ำ

มีมุกตลกที่พูดกันว่า เมื่อไหร่ที่เด็กหัวกะทิเงยหน้าขึ้นมา อาจารย์ก็จะรู้ทันทีว่าตัวเองอาจจะสอนอะไรผิดไปตรงไหน

หากเป็นวิชาเอกเฉพาะทาง เจ้าจินอานมีความมั่นใจและภูมิหลังแน่นพอขนาดนั้นจริงๆ

ชาติก่อนที่เจ้าจินอานมีรายได้ปีละสองแสนกว่าหยวนในจวิ้นซา ไม่ใช่เพราะเงินเดือนสูงขนาดนั้น แต่เป็นเพราะเขาสอบได้ใบอนุญาตผู้สอบบัญชีรับอนุญาต และมีใบประกอบวิชาชีพนี้อยู่ในมือ

ตัวไม่ต้องไปทำงาน แค่เอาใบอนุญาตไปแขวนชื่อไว้กับบริษัทอื่น ปีหนึ่งก็มีรายได้เข้ามาแล้วหนึ่งแสนหยวน

คนที่เคยสอบใบประกอบวิชาชีพย่อมรู้ดี ยังมีใบอนุญาตสายงานก่อสร้างอีกสารพัดประเภทด้วย

อาจารย์ที่ปรึกษาหลิวฮุยกำลังพูดถึงเรื่องนี้อยู่บนโพเดียมหน้าชั้นเรียนอย่างกระตือรือร้นและออกรสออกชาติจนน้ำลายแตกฟอง เขาบอกว่าพอเข้ามหาวิทยาลัยแล้วก็อย่าเพิ่งปล่อยปละละเลยเรื่องการเรียน ขอแค่สอบได้ใบอนุญาตผู้สอบบัญชีรับอนุญาต การันตีรายได้ปีละแสนหยวนแน่นอน!

เหล่านักศึกษาข้างล่างต่างตื่นเต้นฮึกเหิมเหมือนโดนฉีดเลือดไก่ รายได้ปีละแสนหยวนในปี 2006 เชียวนะ แถมไม่ต้องไปทำงานที่บริษัทอีก แบบนี้ก็นอนเล่นอยู่บ้านเฉยๆ ก็ได้เงินแสนแล้วไม่ใช่เหรอ

ช่างหอมหวานอะไรอย่างนี้

หลิวฮุยไม่ได้บอกเลยว่าใบอนุญาตนี้สอบยากแค่ไหน และอัตราการสอบผ่านต่ำเตี้ยเรี่ยดินเพียงใด

และยิ่งไม่ได้บอกเด็กปีหนึ่งกลุ่มนี้เลยว่า นักบัญชีที่เก่งกาจตัวจริงน่ะล้วนไปศึกษาต่อขั้นสูงอยู่ในเรือนจำถีหลานเฉียวกันทั้งนั้น

พูดอีกอย่างก็คือ ในวงการบัญชี ถ้าไม่เคยเข้าเรือนจำถีหลานเฉียว ก็ไม่นับว่าเป็นนักบัญชีที่ผ่านเกณฑ์หรอก

ถีหลานเฉียวต่างหากที่เป็นเกียรติยศสูงสุดของนักบัญชี!

ผู้สอบบัญชีรับอนุญาตน่ะก็แค่น้องชายตัวน้อยเท่านั้นแหละ!