ตอนที่ 55 สง่าผ่าเผย

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

เจ้าจินอานลุกจากเตียง หลิวช่วงเฟิงกับกู่เชาเฉิงก็ตื่นตาม กู่เชาเฉิงถามว่า "จินอาน วันนี้นายจะไปไหนอีกน่ะ"

เจ้าจินอานตอบว่าไปปีนเขา

"ภูเขาเยวี่ยลู่เหรอ"

"อืม"

"รอก่อน เดี๋ยวฉันไปด้วย!"

กู่เชาเฉิงเร่งความเร็ว เขารู้ว่าเจ้าจินอานไม่รอแน่ และยิ่งไม่อยากอยู่เป็นเพื่อนหลิวช่วงเฟิง พิซซ่าก็กินไม่อิ่ม

ไม่ใช่ว่ารังเกียจที่หลิวช่วงเฟิงขี้งกหรอก พิซซ่ามันแพงจริงๆ นั่นแหละ เพียงแต่ความรู้สึกตอนนั้นมันแย่เกินไป วันนั้นกู่เชาเฉิงอยากจะสั่งพิซซ่าถาดหนึ่งมากินคนเดียวเสียจริง

ก็ไม่ใช่ว่าพิซซ่าจะอร่อยอะไรมากมาย แค่อยากสั่งเองกินเองคนเดียว

ประตูใหญ่ของภูเขาเยวี่ยลู่อยู่ที่หรงวานเจิ้น ทว่าด้านหลังมหาวิทยาลัยมีถนนเติงเกาอยู่สายหนึ่ง นักศึกษาในเมืองมหาวิทยาลัยแทบทุกคนต่างก็ขึ้นเขาจากทางแยกนี้

สองฝั่งถนนเติงเกาเป็นร้านค้า ร้านอาหารเช้าเปิดให้บริการกันหมดแล้ว

กู่เชาเฉิงกับหลิวช่วงเฟิงตื่นเต้นกันตลอดทาง นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขามาปีนเขาเยวี่ยลู่ พอถึงหน้าร้านแผงลอยแห่งหนึ่ง หลิวช่วงเฟิงก็ดึงแขนกู่เชาเฉิงแล้วกระซิบว่า "เหล่ากู่ นายจ่ายเงินให้หน่อยสิ ฉันลืมพกเงินติดตัวมาน่ะ"

กู่เชาเฉิง: ......

อยากจะด่าคนขึ้นมาทันที

นักศึกษาที่ไหนออกจากห้องแล้วจะลืมพกเงิน แกจะเอาเงินเก็บไว้ที่หอพักหรือไงวะ?

หลิวช่วงเฟิงเลี้ยงพิซซ่ากู่เชาเฉิงไปแล้ว วันนี้เลยอยากจะเอาคืนมาบ้าง ถึงได้หาข้ออ้างแย่ๆ แบบนี้ อีกอย่างคงเป็นเพราะเมื่อสามวันก่อนใช้เงินไปเยอะจนปวดใจ

เรียนมหาวิทยาลัยในปี 2006 จะมีค่าขนมเดือนละเท่าไรกันเชียว?

หลิวช่วงเฟิงคงมีไม่มาก สักสามสี่ร้อยหยวนกระมัง?

แต่วันนั้นวันเดียวเขาจ่ายไปตั้ง 120 หยวน

เจ้าจินอานกำลังหยิบเงินออกมาเตรียมจะจ่าย จึงหันไปบอกเจ้าของร้านว่า "เถ้าแก่ คิดรวมกันเลยครับ แล้วขอน้ำเต้าหู้อีกสามแก้วด้วย"

เจ้าจินอานไม่ได้สงสารหลิวช่วงเฟิง คิดจะจีบผู้หญิงก็ต้องเตรียมใจเรื่องนี้อยู่แล้ว และไม่ได้ใจป้ำอะไร เพียงแต่คิดว่าออกมาด้วยกัน เรื่องเงินไม่กี่หยวนแค่นี้เอง

เกี๊ยวทอดกระทะราคาไม่ถูก เสี่ยวหลงเปาเข่งละแค่ 5 หยวน ซื้อน้อยก็กินไม่อิ่ม เจ้าจินอานเลยสั่งเกี๊ยวทอดกระทะให้คนละ 6 หยวน รวมค่าน้ำเต้าหู้จ่ายไปทั้งหมด 21 หยวน ตกเฉลี่ยคนละ 7 หยวน

หลิวช่วงเฟิงกินเร็วมาก ทั้งยังเอ่ยปากชมไม่ขาดสายว่าเกี๊ยวทอดกระทะอร่อย

เจ้าจินอานยิ้ม รู้สึกว่าเงิน 7 หยวนนี้จ่ายไปไม่เสียเปล่า เขาไม่ชอบประเภทที่จ่ายเงินไปแล้ว คนอื่นยังบ่นว่ารสชาติงั้นๆ ตรงนั้นตรงนี้อร่อยกว่าตั้งเยอะ

หลิวช่วงเฟิงมีข้อดีตรงนี้

กู่เชาเฉิงพูดว่า "จินอาน เที่ยงนี้ฉันเลี้ยงนายเอง"

เจ้าจินอานบอกว่าไม่เป็นไร

จากนั้น ทั้งสามคนก็เริ่มปีนเขา

อันที่จริงก็คือเดินเล่นนั่นแหละ

ทางบนภูเขาเยวี่ยลู่กว้างขวางมาก มีขนาดสองเลน ไม่ชัน ทอดคดเคี้ยวไปตามแนวเขา มีผู้คนจำนวนมากชอบมาวิ่งจ็อกกิ้งยามเช้าที่นี่ และยังมีคนปั่นจักรยานขึ้นเขาอีกด้วย

เมืองมหาวิทยาลัยจวิ้นซามีสองสถานที่ที่เหมาะแก่การวิ่งยามเช้าอย่างยิ่ง ที่หนึ่งคือภูเขาเยวี่ยลู่ อีกที่คือแนวทิวทัศน์เลียบแม่น้ำเซียงเจียง ส่วนสนามกีฬามหาวิทยาลัยตกไปอยู่อันดับสามนู่นเลย

เมื่อเห็นคนมากมายปั่นจักรยานขึ้นเขา หลิวช่วงเฟิงก็อิจฉาจนเอ่ยปากว่าเขาเองก็อยากซื้อจักรยานสักคันเหมือนกัน

กู่เชาเฉิงจึงพูดขึ้นว่า "จักรยานพวกนี้ไม่ใช่จักรยานธรรมดานะ เขาเรียกว่าเสือภูเขา ไม่ใช่ถูกๆ แกคิดว่าเป็นจักรยานคานคู่ 28 นิ้วแถวบ้านแกหรือไง คันหนึ่งพันสองพัน แพงหน่อยก็เป็นหมื่น แกมีปัญญาซื้อเหรอ"

"แพงขนาดนั้นเลยเหรอ"

หลิวช่วงเฟิงไม่ค่อยอยากเชื่อกู่เชาเฉิง จึงหันไปมองเจ้าจินอาน

เจ้าจินอานพูดว่า "ไม่จำเป็นต้องซื้อแพงขนาดนั้นหรอก คันละไม่กี่ร้อยหยวนก็ใช้ได้แล้ว"

ในใจเขาแอบคิดว่า ตัวเองจะฟุ่มเฟือยเกินไปหรือเปล่า มีทั้งอาวดี้ A6 พร้อมคนขับส่วนตัว

"เชอะ!"

หลิวช่วงเฟิงมองดูกลุ่มนักศึกษาเอกพละที่กำลังปั่นจักรยานขึ้นเขาแล้วพูดว่า "ฉันปั่นจักรยานคานคู่ 28 นิ้วก็ขึ้นถึงยอดเขาได้เหมือนกัน เผลอๆ เร็วกว่าพวกนั้นด้วยซ้ำ!"

"ขี้โม้! ของพวกนั้นมันช่วยผ่อนแรงได้ แถมยังปรับเกียร์ได้ด้วย"

กู่เชาเฉิงกับหลิวช่วงเฟิงเถียงกันไปตลอดทาง ไม่มีใครยอมใคร

ในที่สุดพวกเขาก็บอกว่าแน่จริงก็มาแข่งกันดูว่าใครจะเร็วกว่า

เสียดายที่ไม่มีจักรยานสองคัน ก็เลยทำได้แค่ปะทะฝีปากกันไปเท่านั้น

เด็กมหาวิทยาลัยบางทีก็เป็นแบบนี้ ไม่มีเรื่องอะไรก็ชอบเถียงกันแก้เบื่อ เจ้าจินอานฟังแล้วก็รู้สึกเพลิดเพลินไปอีกแบบ

อันที่จริงในสายเลือดกู่เชาเฉิงมีความดื้อรั้นอยู่บ้าง แต่เจ้าจินอานกลับรู้สึกว่าคำพูดของหลิวช่วงเฟิงแฝงปรัชญาอยู่ไม่น้อย 'ฉันปั่นจักรยานคานคู่ 28 นิ้วก็ขึ้นถึงยอดเขาได้เหมือนกัน'

พอถึงยอดเขา คอเริ่มแห้ง เจ้าจินอานจึงเดินไปซื้อน้ำแร่ และยื่นให้หลิวช่วงเฟิงขวดหนึ่งอย่างมีน้ำใจพลางพูดว่า "หัวหน้าห้องพัก รางวัลสำหรับนาย"

"หัวหน้าห้องพัก!?"

"รางวัล!?"

เขาคู่ควรกับเกียรตินี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน มีคนเรียกเขาว่าหัวหน้าห้องพักแล้ว หลิวช่วงเฟิงซึ้งใจจนแทบจะร้องไห้ ตำแหน่งหัวหน้าห้อง 303 นี่ใช่ตำแหน่งที่คนปกติเขาเป็นกันเหรอ? แต่ละคนเป็นทายาทเศรษฐีกันทั้งนั้น!

ตำแหน่งหัวหน้าห้องพักนี่มันหลุมพรางชัด ๆ!

ตารางเวรทำความสะอาดแปะอยู่บนผนัง ใช้เฉินเจ๋อไม่ได้ หลิวช่วงเฟิงก็ต้องกวาดถูเองคนเดียว ทว่าตอนนี้ใบหน้าเขากลับยิ้มแย้มจนแก้มแทบปริ

จินอานปากหวานขนาดนี้ได้ยังไงกันนะ? พูดจาเพราะชะมัด

เพียงแต่ว่า รางวัลอะไรกันล่ะเนี่ย?

"จินอาน นายจะให้รางวัลอะไรฉันเหรอ" หลิวช่วงเฟิงถามเสียงอึกอัก

เจ้าจินอานยิ้มบาง ๆ ไม่ตอบอะไร แล้วหยิบน้ำแร่อีกขวดส่งให้กู่เชาเฉิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

"งั้นฉันขอเปลี่ยนเป็นโค้กขวดหนึ่งได้ไหม" หลิวช่วงเฟิงลองหยั่งเชิงถามดู

"ได้สิ"

น้ำแร่บนยอดเขาขายขวดละ 3 หยวน โค้กขาย 4 หยวน แต่เจ้าจินอานไม่ได้ใส่ใจ

"ฮ่า ๆ เท่ากับว่าได้เงิน 120 หยวนคืนมา 4 หยวนแล้วสิ"

หลิวช่วงเฟิงแอบคิดในใจ หลักเศรษฐศาสตร์ข้อนี้แปลกใหม่ดีจริง ๆ

เจ้าจินอานถือขวดน้ำแร่เดินไปที่ริมรั้วกั้นคนเดียว ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังมองสรรพสิ่งจากจุดสูงสุด แม่น้ำเซียงเจียงเปรียบดั่งแถบผ้าแพรสีมรกตที่แบ่งเมืองจวิ้นซาออกเป็นฝั่งเหอตงและฝั่งเหอซี

ตรงกลางแม่น้ำมีจวี๋จื่อโจวโถวแต่งแต้มทัศนียภาพ

ไม่ไกลกันนักมีคนถือหนังสือภาษาอังกฤษฝึกพูดออกเสียงดังลั่นโดยไม่สนใจคนรอบข้าง บ้างก็มาปีนเขาด้วยกันเป็นกลุ่มเพื่อนสามถึงห้าคน และที่มากที่สุดก็คือคู่รักหนุ่มสาวที่เดินเคียงคู่กัน

เจ้าจินอานไม่ได้คิดคำปณิธานยิ่งใหญ่อะไร เพียงแต่อยากเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีกหน่อย เพื่อให้ย่ากับอาสะใภ้หมดกังวลเรื่อง 'การประหยัดเงิน' เสียที

โทรศัพท์มือถือส่งเสียง "ติ๊ง" ขึ้นมา

ซานเหว่ย: เถ้าแก่ครับ ผมเช่าห้องเรียบร้อยแล้ว อยู่ใกล้ ๆ แถวเมืองมหาวิทยาลัย วันนี้จะย้ายเข้าครับ

นี่เป็นคำแนะนำของซานน่าฉี เพื่อให้มั่นใจว่าซานเหว่ยจะมาหาได้ทันทีที่เรียก

ไม่มีผู้หญิง การปีนเขาก็คือการปีนเขาล้วน ๆ เพียงไม่นานหนุ่มโสดทั้งสามคนก็เดินลงจากเขา

พอมาถึงเชิงเขา ก็เหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นตาคนหนึ่ง เสิ่นจื่อเหยียน

"เสิ่นจื่อเหยียน!"

เมื่อเห็นเทพธิดา หลิวช่วงเฟิงก็ตะโกนพลางวิ่งเข้าไปหา "เธอมาวิ่งเหรอ"

เสิ่นจื่อเหยียนมีชุดสำหรับวิ่งโดยเฉพาะ เธอสวมชุดออกกำลังกายรัดรูปสีดำทั้งตัว ด้วยส่วนสูง 170 เซนติเมตร ทำให้สัดส่วนรูปร่างมีเสน่ห์ของการเคลื่อนไหวที่งดงาม บนหน้าผากและปลายจมูกมีเม็ดเหงื่อผุดซึมออกมาบาง ๆ

ผมมัดเป็นหางม้าสูง มีปอยผมดำขลับสองสามเส้นแนบติดอยู่ข้างแก้ม

ไม่เหมือนพวกเจ้าจินอานที่เป็นแค่นักศึกษาธรรมดา ๆ ไม่ได้พิถีพิถันอะไรขนาดนั้น คงไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าการมาปีนเขาจะต้องซื้ออุปกรณ์หรือเปลี่ยนเป็นชุดกีฬา

เสิ่นจื่อเหยียนปัดปอยผมขึ้นพลางหอบหายใจถี่แล้วเอ่ยถาม "พวกนายก็มาปีนเขาเหมือนกันเหรอคะ"

"ใช่แล้ว!"

หลิวช่วงเฟิงถามเสิ่นจื่อเหยียนอย่างกระตือรือร้น "เธอวิ่งเสร็จแล้วหรือเพิ่งมาน่ะ"

เสิ่นจื่อเหยียนมองไปยังเจ้าจินอานที่อยู่ด้านหลังพลางตอบ "วิ่งเสร็จแล้วค่ะ"

เธอคาดไม่ถึงว่าจะเจอเจ้าจินอานในวันนี้ คนคนนี้ค่อนข้างเย็นชา หลังจากแอดคิวคิวกันแล้ว เขากลับไม่แม้แต่จะทักทายสักคำ เสิ่นจื่อเหยียนเองก็ไม่ได้ทักไปหาเจ้าจินอานก่อน แต่ด้วยความสงสัยจึงแอบเข้าไปดูหน้าคิวคิวโซนของเขา

ข้างในนั้นไม่มีอะไรเลยสักอย่าง!

อย่าว่าแต่อัลบั้มรูปหรือไดอารี่เลย แม้แต่สเตตัสสั้น ๆ ก็ไม่มีสักโพสต์เดียว

หลิวช่วงเฟิงเอ่ยชวนอย่างกระตือรือร้น "งั้นพวกเราเดินไปด้วยกันเถอะ"

เสิ่นจื่อเหยียนยิ้มแล้วตอบ "ได้สิคะ"

เมื่อมีผู้หญิงมาร่วมกลุ่มด้วย หลิวช่วงเฟิงจึงเดินขนาบข้างเสิ่นจื่อเหยียน เขาถามเธอว่าพรุ่งนี้จะมาอีกไหม นัดเวลารวมตัวกันที่ทางแยกได้นะ

เสิ่นจื่อเหยียนไม่ได้ตอบเขาก่อน เธอชะโงกหน้ามองไปทางเจ้าจินอานแล้วถาม "เจ้าจินอาน พรุ่งนี้พวกนายจะมาปีนเขาอีกไหมคะ"

เจ้าจินอานบอกว่าไม่รู้เหมือนกัน อยากมาเมื่อไหร่ก็มา

หมอกสีขาวค่อย ๆ สลายตัวไป แสงแดดสดใสสาดส่อง มีนักศึกษาจำนวนมากตั้งใจเดินทางมาหาของกินมื้อเช้าที่ถนนเติงเกา พวกเขาถืออาหารเช้าร้อนกรุ่น เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาและกลิ่นอายแห่งวัยเยาว์

เจ้าจินอานสูดกลิ่นหอม แล้วเดินไปซื้อแผ่นแป้งทอดต้นหอมมาอีกชิ้น

คราวนี้เขาไม่ได้ถามหลิวช่วงเฟิงกับกู่เชาเฉิง และไม่ได้ถามเสิ่นจื่อเหยียนด้วยว่ากินมื้อเช้ามาหรือยัง

"จินอาน นายกินมื้อเช้าไปแล้วไม่ใช่เหรอ"

กู่เชาเฉิงรู้สึกประหลาดใจ คนที่กินจุกว่าใครคือหลิวช่วงเฟิงต่างหากล่ะ

ริมถนน เจ้าจินอานถือแผ่นแป้งทอดต้นหอมพลางบอกว่าอันนี้อร่อยดี รอยยิ้มของเขาดูสดใสเจิดจ้ามาก กู่เชาเฉิงอ้าปากค้าง ผู้ชายแท้ ๆ อย่างเขากลับถึงกับเหม่อมองไปชั่วขณะ

พลันสะดุ้งได้สติ

ไม่สิ ต้องเรียกว่าตกใจต่างหาก!

เชี่ยเอ๊ย กูคงไม่ได้เป็นเหมือนหวังเหวยเทาหรอกนะ?

เสิ่นจื่อเหยียนมองดูเจ้าจินอานเงียบ ๆ จู่ ๆ ก็ส่ายหน้าแล้วหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ

หลิวช่วงเฟิงมองซ้ายมองขวา ตรงหัวมุมมีซุ้มเคเอฟซีที่เปิดขายเฉพาะไอศกรีมอยู่แห่งหนึ่ง

เคเอฟซีเชียวนะ ของในเมืองใหญ่แท้ ๆ

"เสิ่นจื่อเหยียน ฉันไปซื้อไอศกรีมให้นะ!"

ต่อหน้าเทพธิดา หลิวช่วงเฟิงพกเงินติดตัวออกมาด้วย อันละ 3 หยวน ไม่แพง แถมยังเป็นเคเอฟซีอีกต่างหาก

"ไอ้เชี่ยเอ๊ย..."

กู่เชาเฉิงอ้าปากค้าง รีบตามไปกัดฟันพูด "กูเอาด้วย!"

"จ่ายเองสิวะ มึงยังติดเลี้ยงมื้อใหญ่กูอยู่มื้อหนึ่งนะ"

หลิวช่วงเฟิงกระซิบเสียงเบา พลางคิดจะเบียดกู่เชาเฉิงออกไป แต่พอเห็นเสิ่นจื่อเหยียนเดินเข้ามา เขาก็กลับมาทำท่าใจป้ำ ชูนิ้วบอกพนักงานข้างใน "เอาสี่อันครับ"

"พี่สาวคะ เอาช็อกโกแลตซันเดสี่ที่ค่ะ!"

เสิ่นจื่อเหยียนเดินเข้ามาสั่ง

"......"

หลิวช่วงเฟิงเงยหน้าขึ้นมอง ป้ายโฆษณาแสดงราคาว่าช็อกโกแลตซันเดอันละ 10 หยวน สี่อันก็ 40 หยวน

ช็อกโกแลตซันเดในปี 2006 ปกติขายอันละ 8 หยวน แต่ก็ช่วยไม่ได้ ทำเลตรงนี้มันดีเกินไป

'ปลิวไปอีก 40 หยวน ทำไมพวกผู้หญิงถึงได้ใช้เงินเก่งกันขนาดนี้นะ'

หลิวช่วงเฟิงปวดใจขึ้นมาทันที ถึงตอนนี้คงได้แต่กัดฟันจ่าย จะบอกว่าซื้อแค่ถ้วยเดียวให้เสิ่นจื่อเหยียนก็ไม่ได้ ขืนทำแบบนั้นต่อหน้าเทพธิดาก็ขายหน้าตายชัก

ใครจะรู้ว่าเสิ่นจื่อเหยียนจะหยิบแบงก์สิบหยวนออกมาสี่ใบ แล้วชิงจ่ายเงินตัดหน้าไปก่อน

"เสิ่นจื่อเหยียน ทำไมเธอถึงจ่ายล่ะ จะให้พวกเธอที่เป็นผู้หญิงจ่ายได้ยังไงกัน"

หลิวช่วงเฟิงพูดอึกอัก เขาไม่ได้ตั้งใจจะอ้อยอิ่งถ่วงเวลาจริง ๆ นะ

เสิ่นจื่อเหยียนยิ้มพลางพูด "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันเลี้ยงพวกนายก็เหมือนกันนั่นแหละ"

หลิวช่วงเฟิงไม่แสร้งทำเป็นแย่งจ่ายเงินต่อแล้ว จึงบอกว่างั้นคราวหน้าฉันเลี้ยงเธอนะ

กู่เชาเฉิงก็รีบบอกว่าคราวหน้าเขาจะเป็นคนเลี้ยงเอง

เสิ่นจื่อเหยียนยิ้มตอบตกลงอย่างเปิดเผยและวางตัวเหมาะสม เธอรับมาสองถ้วยก่อนแล้วเดินไปยื่นให้เจ้าจินอานถ้วยหนึ่ง พลางถาม "เดี๋ยวพวกนายจะไปไหนกันต่อเหรอ"

เจ้าจินอานตอบว่ากลับหอพัก

เสิ่นจื่อเหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกว่าฉันก็กลับหอพักเหมือนกัน

เธอมองเจ้าจินอานแล้วชวนคุยแก้เขิน "ไอศกรีมนี่นายกินใช่ไหม"

เธอจำได้ว่าวันนั้นที่โรงอาหาร เจ้าจินอานซื้อโค้กให้พวกผู้ชาย แต่ตัวเองกลับหยิบแค่น้ำแร่ขวดเดียว ตอนที่เหยาซินถามด้วยความแปลกใจ เจ้าจินอานก็บอกว่าตัวเองไม่ดื่มน้ำอัดลม

ทั้งสองคนยืนอยู่ริมถนน คนหนึ่งสูง 181 อีกคนสูง 170 ขณะที่หลิวช่วงเฟิงกับกู่เชาเฉิงยังคงยืนรออยู่ที่หน้าต่างสั่งอาหาร เจ้าจินอานมองไปยังฝั่งตรงข้ามของถนน ส่วนเสิ่นจื่อเหยียนเอียงตัวมองดูเจ้าจินอาน

เธอมองอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา

ผ่านไปครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อเหยียนก็ถามขึ้นอีก "แป้งทอดต้นหอมอร่อยขนาดนั้นจริงเหรอ"

เจ้าจินอานพยักหน้ารับ "อืม"

เมื่อไม่รู้จะคุยอะไรต่อ เสิ่นจื่อเหยียนจึงบอกว่างั้นฉันไปซื้อสักอันบ้างดีกว่า ตอนฉันออกมาวิ่งตอนเช้า เหยาซินยังนอนหลับอยู่ที่ห้องอยู่เลย

หลังจากซื้อแป้งทอดต้นหอมแล้ว เสิ่นจื่อเหยียนก็ไม่ได้รั้งอยู่ต่อ เธอเอ่ยลาทั้งสามคนแล้วเดินแยกตัวกลับไปก่อน

ระหว่างทางกลับหอพัก กู่เชาเฉิงชมไม่หยุดปากว่าเสิ่นจื่อเหยียนสวยจริง ๆ แถมยังแซวหลิวช่วงเฟิงว่าเห็นผู้หญิงดีกว่าเพื่อน และแกล้งแหย่ถามหลิวช่วงเฟิงว่า เสิ่นจื่อเหยียนถือเป็นผู้หญิงที่ดีไหม

หลิวช่วงเฟิงกลับเงียบไปอย่างผิดคาด

เมื่อคืนเขาเพิ่งจะถามในห้องพักไปเองว่า "หลินชิงเสวี่ยเป็นผู้หญิงที่ดีไหม"

หลินชิงเสวี่ยกับเสิ่นจื่อเหยียนต่างกันมากเกินไป หลิวช่วงเฟิงเองก็บอกไม่ได้ว่าใครดีใครไม่ดี เพียงแต่ความรู้สึกเวลาได้อยู่ใกล้ชิดมันช่างแตกต่างกันเหลือเกิน

กู่เชาเฉิงแสดงออกชัดเจนว่ามองเสิ่นจื่อเหยียนเป็นคนดี

ทว่าหลิวช่วงเฟิงกลับอธิบายไม่ถูก อยู่กับหลินชิงเสวี่ยคือความกดดันทางการเงิน แต่อยู่กับเสิ่นจื่อเหยียนกลับรู้สึกเหมือนมีความกดดันทางจิตใจ เป็นความรู้สึกที่ซับซ้อนยากจะบรรยาย

หลิวช่วงเฟิงถามด้วยน้ำเสียงซึม ๆ "เหล่ากู่ ที่บ้านเสิ่นจื่อเหยียนน่าจะรวยมากใช่ไหมวะ"

กู่เชาเฉิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ "ก็น่าจะ... น่าจะไม่ธรรมดาแหละ"

หลิวช่วงเฟิงหันไปถามเจ้าจินอานอีกคน เจ้าจินอานตอบว่าไม่รู้

"จินอาน ขอบุหรี่ตัวดิ ฮ่าๆ" หลิวช่วงเฟิงยื่นมือไปขอ

กู่เชาเฉิงทนดูไม่ไหวจึงแซะขึ้น "เหล่าหลิว มึงซื้อบุหรี่เองสักซองไม่ได้เหรอวะ"

"ฮ่าๆ เดี๋ยวซื้อน่า เดี๋ยวก็ซื้อแล้ว"

หลิวช่วงเฟิงหัวเราะร่าพลางหยิบไฟแช็กขึ้นมาจุด ดูเหมือนจะกลับมาเป็นปกติอีกครั้งแล้ว

อีกด้านหนึ่ง เสิ่นจื่อเหยียนหิ้วอาหารเช้ากลับมาถึงหอพัก เหยาซินที่เกาะขอบเตียงอยู่ก็ร้องอุทานขึ้นมา "ว้าว จื่อเหยียน เธอจะแสนดีเกินไปแล้วนะ!"

ในหอพักชาย ใครซื้อข้าวเช้ามาฝาก คนนั้นคือพ่อบังเกิดเกล้า

เพียงแต่พอเห็นว่าเสิ่นจื่อเหยียนเพิ่งจะเริ่มกินเหมือนกัน เหยาซินก็รู้สึกแปลกใจ ออกไปวิ่งตอนเช้าไม่ได้กินข้าวเช้ามาหรอกเหรอ

"จื่อเหยียน เธอก็เพิ่งกินข้าวเช้าเหรอ" เหยาซินนอนพังพาบอยู่บนเตียงแล้วเอ่ยถาม

"อืม"

เสิ่นจื่อเหยียนซื้อแป้งทอดต้นหอมมาสองชิ้น เธออยากรู้จริง ๆ ว่าแป้งทอดต้นหอมมันจะอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ

ดูเหมือนจะธรรมดา ๆ เองนี่นา ทำไมเขาถึงกินได้เอร็ดอร่อยขนาดนั้นกันนะ?