ตอนที่ 54 เป็นเด็กผู้หญิงที่ดี

อีกด้านหนึ่ง วันต่อมาซานเหว่ยก็ยื่นใบลาออกจากอู่ซ่อมรถ เถ้าแก่พยายามรั้งตัวเขาไว้ด้วยการขึ้นเงินเดือนให้ เพราะ "ปัญหาแก้ยาก" หลายอย่างมีเพียงซานเหว่ยเท่านั้นที่จัดการได้

ซานเหว่ยปฏิเสธอย่างสุภาพ แล้วโทรศัพท์หาเจ้าจินอาน "เถ้าแก่ครับ ผมไปดูรถมาแล้ว มีรถพร้อมรับครับ"

เจ้าจินอานนั่งแท็กซี่ไปรับซานเหว่ย ซานเหว่ยนั่งข้างคนขับ ส่วนเจ้าจินอานนั่งเบาะหลัง ซานเหว่ยเหลือบมองกระจกมองหลัง รู้สึกเพียงว่าเจ้าจินอานเหมือนคุณชายตระกูลใหญ่พวกนั้นเหลือเกิน

เหมือนมากจริง ๆ!

พอถึงโชว์รูม 4S ซานเหว่ยก็รีบลงจากรถก่อนเพื่อไปเปิดประตูให้

เจ้าจินอานจ่ายค่ารถพลางพูดว่า "เรื่องแบบนี้ไม่ต้องหรอก"

ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ซานเหว่ยก็ยังยืนจับประตูคอยอยู่ข้าง ๆ แล้วเดินตามหลังเจ้าจินอานเข้าไปในโชว์รูม 4S

ซานเหว่ยยังแกล้งทำหน้านิ่งขรึมอีกด้วย

เจ้าจินอานจึงพูดขึ้นอีก "ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น ถ้ามีเรื่อง นายแค่คอยดูแลให้อยู่ในสายตาก็พอ"

ซานเหว่ยถึงพยักหน้า แล้วยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู

พนักงานขายสาวในชุดสูททำงานเห็นคนเดินเข้ามาก็รีบยิ้มแย้มเดินต้อนรับ แต่พอมองหน้าเจ้าจินอานชัด ๆ แล้วประเมินอายุในใจ ท่าทางต้อนรับที่ทำค้างไว้ครึ่งหนึ่งก็หยุดอยู่แค่นั้น

เจ้าจินอานทำเป็นมองไม่เห็น พนักงานขายก็ต้องกินข้าวด้วยการมองคนแบบนี้อยู่แล้ว เขาจึงเอ่ยถามไปตรง ๆ ว่ามีรถออดี้ A6 พร้อมรับไหม

พนักงานขายชะงักไปสองสามวินาทีแล้วตอบว่า "มีค่ะ"

"ผมวางมัดจำไว้ก่อน หลังวันหยุดค่อยมารับรถ"

เงินของเจ้าจินอานอยู่ในตลาดหุ้น ช่วงวันชาติถอนออกมาไม่ได้ จึงจ่ายมัดจำไปเพียงหนึ่งหมื่นหยวน เขาไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม เช่น ตอนนี้มีส่วนลดอะไรบ้าง และชี้ไปทางซานเหว่ยที่ยืนอยู่ตรงประตู

พนักงานขายรถจำได้ทันที ชายคนนี้เมื่อวานเคยมาดูแล้วรอบหนึ่ง

"เอ่อ... คุณ ประธานจ้าวคะ?"

หญิงสาวแสดงป้ายชื่อประจำตัวว่าชื่อถงอี้หมิ่น เจ้าจินอานบันทึกเบอร์โทรศัพท์ของเธอไว้ แล้วให้เธอคุยรายละเอียดกับซานเหว่ย ส่วนตัวเองก็ขอตัวกลับก่อน

ช่วงวันชาติไม่ได้กลับบ้าน หวังจินหรูจึงโทรศัพท์มาถามเจ้าจินอานว่าเป็นอย่างไรบ้างที่มหาวิทยาลัย

เจ้าจินอานบอกว่าสบายดีมาก

หวังจินหรูพูดอีกว่า "เงินที่ควรใช้ก็ใช้นะ ย่ากับอาของหลานบอกไม่ให้กลับมาช่วงวันชาติเพราะกลัวจะเปลืองค่ารถ... แต่หลานก็อย่าประหยัดจนเกินไปล่ะ เข้ากับเพื่อนร่วมห้องให้ดี ๆ"

เจ้าจินอานเข้าใจหวังจินหรูดี ทุกครั้งที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ในใจจะอบอุ่นขึ้นมาเสมอ เขาประคองโทรศัพท์แล้วพูดกับหวังจินหรูว่า "อาสะใภ้ครับ ผมคิดถึงพวกคุณนะ"

ปลายสายเงียบไปพักใหญ่ ในที่สุดหวังจินหรูก็พูดเสียงแข็งกลบเกลื่อนว่า "จะมาคิดถงคิดถึงอะไร โตจนป่านนี้แล้ว!"

ต้วนชิวผิงก็โทรมาเช่นกัน เธอเหมือนกับหวังจินหรูที่ไม่เคยส่งข้อความ

ทุกครั้งเจ้าจินอานก็ตอบแค่ว่าสบายดี ยังปรับตัวได้อยู่

ขอเพียงต้วนชิวผิงไม่คิดจะให้เจ้าจินอานยอมรับซ่งเจียเยวี่ย ไม่คิดจะให้เจ้าจินอานสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับซ่งหว่านเหอและซ่งเชาเหวิน เจ้าจินอานก็คุยกับต้วนชิวผิงได้สองสามประโยค

พอกลับมาถึงหอพัก หลิวช่วงเฟิงกับกู่เชาเฉิงก็อยู่ด้วย บ้านพวกเขาอยู่ไกลจึงไม่ได้กลับบ้านช่วงวันชาติ

สองสามวันนี้ทั้งคู่ตัวติดกันตลอด พอเห็นเจ้าจินอานกลับมาดึกอีกแล้ว หลิวช่วงเฟิงที่นอนคว่ำอยู่บนเตียงก็ถามว่า "จินอาน นายออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าทุกวันเลย ไปเที่ยวเล่นอะไรมาเหรอ"

กู่เชาเฉิงก็นอนคว่ำอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน

เจ้าจินอานเดินไปหยิบเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนที่ระเบียงพลางพูดว่า "พวกนายไม่มีเพื่อนมัธยมปลายบ้างเหรอ ไม่มีนัดเจอกันบ้างเหรอ"

กู่เชาเฉิงตอบว่า "ห้องฉันมีฉันคนเดียวที่มาเรียนมหา'ลัยที่จวิ้นซา ในเว็บเซียวเน่ยมีกลุ่มคนบ้านเดียวกันอยู่หรอก แต่ไม่สนิทกัน มีพวกพี่ปีสูง ๆ ตั้งเยอะ"

ยุคสมัยนี้มหาวิทยาลัยหลายแห่งมักจะมีสมาคมคนบ้านเดียวกัน ซึ่งจัดตั้งโดยสภานักศึกษาหรือสหพันธ์ชมรม มีลักษณะกึ่งทางการอยู่บ้าง และยังมีกลุ่มคนบ้านเดียวกันที่นักศึกษาตั้งกันเองด้วย

โดยมีจุดประสงค์เพื่อช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ช่วยเหลือนักศึกษาใหม่ให้ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อม ให้ความช่วยเหลือในการใช้ชีวิต และส่งเสริมการติดต่อสื่อสารระหว่างคนบ้านเดียวกัน

เพียงแต่พอนานเข้า สมาคมคนบ้านเดียวกันบางแห่งก็เริ่ม "เปลี่ยนไป" บ้างแล้ว

"จินอาน นายไปหาพี่สาวลูกพี่ลูกน้องนายมาเหรอ"

"จริงสิ จินอาน ที่บ้านนายทำธุรกิจอะไรเหรอ"

หลิวช่วงเฟิงกับกู่เชาเฉิงจัดเจ้าจินอานกับเฉินเจ๋อให้อยู่ในกลุ่มคนประเภทเดียวกันไปโดยไม่รู้ตัว นั่นคือพวกทายาทเศรษฐีที่ว่างจัดไม่มีอะไรทำ ทั้งสองคนเดากันไปต่าง ๆ นานาอยู่ในหอพักตั้งนานสองนาน

เจ้าจินอานคิดครู่หนึ่งแล้วพูดความจริง "ไม่ใช่พี่สาวลูกพี่ลูกน้องหรอก เป็นคนบ้านเดียวกันเฉย ๆ แล้วที่บ้านฉันก็ไม่ได้ทำธุรกิจด้วย"

"จริงดิ?"

นึกไม่ถึงว่าพอพูดความจริง พวกเขากลับไม่เชื่อเสียอย่างนั้น

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้วปีนขึ้นเตียง เรื่องที่ทำให้ประหลาดใจก็คือ จู่ ๆ หลินชิงเสวี่ยก็กลายเป็นกระตือรือร้นขึ้นมามาก เมื่อก่อนเธอจะทักคิวคิวมาสักประโยคต้องรอตั้งหลายวัน: อยู่ไหม?

มักจะเป็นช่วงห้าทุ่มหรือเที่ยงคืนในเวลาที่ดึกสงัด

เจ้าจินอานก็ไปซื้อโน้ตบุ๊กมาเหมือนกัน วันนี้พอล็อกอินเข้าคิวคิว รูปโปรไฟล์คิวคิวของ 'ปิงซินเสวี่ยยวิ่น' ก็เด้งขึ้นมาไม่หยุด

ปิงซินเสวี่ยยวิ่น: อยู่ไหม?

ปิงซินเสวี่ยยวิ่น: เจ้าจินอาน ฉันก็ไม่ได้กลับบ้าน หลี่ลู่กลับบ้านไปแล้ว ฉันอยู่หอพักคนเดียวเบื่อมากเลย

คำพูดเชิงบอกใบ้แบบนี้ก็ช่างเถอะ เธอยังส่งรูปถ่ายมาใบหนึ่งด้วย ชุดนอนหลังอาบน้ำเสร็จบางเบาจนเห็นเรือนร่างวับ ๆ แวม ๆ หลินชิงเสวี่ยเข้าใจผู้ชายเป็นอย่างดีจริง ๆ

ความวับ ๆ แวม ๆ นั้นยั่วยวนใจยิ่งกว่าไม่ใส่อะไรเลยเสียอีก

รูปร่างก็ดีจริง ๆ ผิวพรรณขาวผ่อง ร่องอกสะบึมของจริงที่เห็นแล้วต้องตาค้าง

ต้องยอมรับเลยว่าเมื่อเห็นรูปถ่ายแบบนี้ หัวใจของเจ้าจินอานไม่ได้หวั่นไหว แต่ร่างกายในวัยสิบแปดปีที่เลือดลมพลุ่งพล่านกลับซื่อสัตย์เป็นอย่างยิ่ง

ตอนนี้เองกู่เชาเฉิงก็พูดคุยขึ้นมาว่าเมื่อวานซืนพวกเขาเจอหลินชิงเสวี่ยที่มหาวิทยาลัย หลิวช่วงเฟิงยังยอมกระเป๋าฉีกเลี้ยงพิซซ่าเพื่อนผู้หญิงร่วมห้องพักของหลินชิงเสวี่ยไปตั้งหลายคน

"ฮะ ๆ พิซซ่าทุเรียนนั่นรสชาติไม่เลวเลยนะ"

หลิวช่วงเฟิงหัวเราะฮะ ๆ พลางพูด

"มึงได้กินด้วยเหรอ!?"

กู่เชาเฉิงโบกไม้โบกมือพูดอย่างไม่สบอารมณ์ "ไม่ใช่พวกหลินชิงเสวี่ยกินกันหมดหรอกเหรอ พวกเราได้กินแค่พิซซ่าชีสชิ้นเล็ก ๆ ชิ้นเดียว ท้องยังไม่ทันอิ่มเลยด้วยซ้ำ"

"ฮะ ๆ มันแพงเกินไปนี่หว่า"

ที่หลิวช่วงเฟิงบอกว่าจะเลี้ยง เดิมทีตั้งใจจะไปโรงอาหาร วันนั้นเฉินเจ๋อสั่งกับข้าวตั้งเยอะแยะยังไม่แพงเท่าไรเลย

แต่หลินชิงเสวี่ยกลับบอกว่าอยากกินพิซซ่า

พอเดินหาร้านพิซซ่าเจอร้านหนึ่ง เห็นราคาพิซซ่าแล้วหลิวช่วงเฟิงก็ปวดใจ แต่ต่อหน้าหลินชิงเสวี่ยเขาก็วางท่าใจป้ำสั่งพิซซ่าที่ถูกที่สุดไปสามถาด

ทว่าหลินชิงเสวี่ยกลับพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนว่าฉันอยากกินพิซซ่าทุเรียน

หลิวช่วงเฟิงจึงต้องกัดฟันสั่ง ส่วนตัวเองไม่ได้กินสักคำ เพราะกลัวว่าจะไม่พอกินแล้วต้องสั่งเพิ่ม คงไม่ดีแน่ถ้าเลี้ยงข้าวแล้วทำให้สาว ๆ กินกันไม่อิ่มใช่ไหมล่ะ?

เขายังแกล้งทำเป็นว่าตัวเองกินของพวกนี้บ่อย ๆ ทั้งที่จริง ๆ แล้วท้องยังไม่อิ่มเลย

ด้วยปริมาณการกินของหลิวช่วงเฟิงแล้ว คนเดียวกินได้ถึงสองถาดด้วยซ้ำ

แค่นั้นยังไม่พอ

หลินชิงเสวี่ยบอกว่าอยากดื่มชานม แต่ตัวเองกลับไม่ไปซื้อ

หลิวช่วงเฟิงจึงต้องไปซื้อชานมมาอีกหลายแก้ว รวมแล้วจ่ายไปร้อยยี่สิบหยวน ตอนนี้ถึงเพิ่งมารู้สึกเสียดายเงิน พูดขึ้นว่า "เหล่ากู่ ฉันเลี้ยงของดี ๆ นายไปแล้ว พรุ่งนี้นายเลี้ยงฉันนะ"

"ผายลมสิ ฉันยังไม่อิ่มเลยสักนิด!"

กู่เชาเฉิงพลิกตัวบนเตียงแล้วถาม "มึงกำลังคุยกับหลินชิงเสวี่ยอยู่เหรอ"

"เปล่า เธอคุยว่ากำลังจะอาบน้ำ บอกว่าวันนี้ไปเดินซื้อของเหนื่อยมากจะนอนแล้ว"

หลิวช่วงเฟิงชูโทรศัพท์มือถือ ใบหน้ายิ้มกรุ้มกริ่มเคลิบเคลิ้มราวกับกำลังมีความรัก

"เธอนอนค่อนข้างเร็วทุกวัน บอกว่าเป็นนิสัยที่ติดตัวมาแล้ว"

พูดไปพูดมา หลิวช่วงเฟิงก็พลิกตัว เปลี่ยนน้ำเสียงแล้วพูดว่า "ฉันบอกให้เธอส่งรูปหลังอาบน้ำเสร็จมาให้ดู เธอตอบว่าผู้หญิงส่งรูปแบบนั้นไม่สะดวก เฮ้ย เหล่ากู่ มึงว่าหลินชิงเสวี่ยเป็นเด็กผู้หญิงที่ดีไหมวะ"

"เธอก็ค่อนข้างรักนวลสงวนตัวใช่ไหมล่ะ"

เจ้าจินอานเหลือบมองเวลาในหน้าต่างแชต อืม อาบน้ำแล้วจริง ๆ หลินชิงเสวี่ยไม่ได้โกหก ใส่ชุดนอนแบบนี้ก็ไม่สะดวกถ่ายรูปส่งให้คนอื่นจริง ๆ นั่นแหละ ช่างเป็นเด็กผู้หญิงที่ดีจริง ๆ

กู่เชาเฉิงไม่รู้จะตอบอย่างไรดี คงจะพูดไม่ได้หรอกมั้งว่าแค่กินพิซซ่าแล้วจะไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่ดีน่ะ?

"มึงเพิ่งจะตามจีบเขา คนอื่นเขาจะส่งรูปพรรค์นั้นให้มึงได้ยังไง"

กู่เชาเฉิงแสดงความคิดเห็นของตัวเอง

"จินอาน นายว่าหลินชิงเสวี่ยเป็นเด็กผู้หญิงที่ดีไหม"

หลิวช่วงเฟิงจู่ ๆ ก็พลิกตัวกลับมาถามเจ้าจินอาน

เจ้าจินอานก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรเหมือนกัน ถ้าตอบว่าไม่ดี หลิวช่วงเฟิงอาจจะหันไปฟ้องหลินชิงเสวี่ยทันทีก็ได้ เขาจึงมองรูปถ่ายสุดเย้ายวนของหลินชิงเสวี่ยแล้วพูดว่า "สวยดีนะ"

นี่เป็นเรื่องจริง

หลินชิงเสวี่ยเวลายิ้มมีลักยิ้มเล็ก ๆ สองข้าง ทั้งดูไร้เดียงสาและมีเสน่ห์ยั่วเย้าในคราวเดียว เป็นดาวประจำห้องที่เด็กผู้ชายห้องบัญชีหนึ่งยอมรับกันอย่างเป็นเอกฉันท์

รูปร่างแบบนี้จะบอกว่าไม่สวยก็คงไม่ได้

"ฮะ ๆ"

หลิวช่วงเฟิงกอดโทรศัพท์มือถือพลางหัวเราะแหะ ๆ ออกมาสองสามที เขาก็ทักไปคุยกับเสิ่นจื่อเหยียนเหมือนกัน แต่เสิ่นจื่อเหยียนเย็นชาเกินไป