บทที่ 100: เรื่องหนึ่งก็ส่วนเรื่องหนึ่ง

“ศาสตราจารย์เหอท่านชมเกินไปแล้วครับ”

เฉินหยางยิ้มแล้วกล่าว “สมัยเรียนท่านก็คือไอดอลของผมเลยนะครับ ตอนนั้นผมชอบเข้าฟังบรรยายของท่านที่สุดเลยครับ”

“เหอะๆ น่าเสียดายที่ตอนนั้นนักเรียนเยอะเกินไป ฉันก็เลยไม่ได้สังเกตเห็นเสี่ยวเฉินเธอน่ะสิ” เหอเวินเหลียงยิ้มกล่าว สมัยเรียนถ้าเขาสามารถสังเกตเห็นเฉินหยางได้ บางทีก็คงจะให้เฉินหยางตามเขาเรียนต่อโทไปนานแล้ว

“เสี่ยวเฉิน นั่งสิ”

หวังอี้ผิงเอาเก้าอี้มาให้เฉินหยางตัวหนึ่ง ชวนเฉินหยางนั่งไปพลาง พูดกับพวกอวี๋เจิ้นจวินและฮ่าวเปิ่นเซิงที่อยู่ข้างๆ ไปพลาง “ท่านผู้อำนวยการอวี๋ ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าว ดึกขนาดนี้แล้ว พวกท่านก็กลับไปพักผ่อนเถอะครับ ทางนี้มีหัวหน้าเหอกับเสี่ยวเฉินอยู่ ก็ไม่จำเป็นต้องใช้คนเยอะขนาดนี้”

เมื่อครู่หวังอี้ผิงพูดกับเฉินหยางว่า เหอเวินเหลียงมาเยี่ยมลูกชายของเขาเป็นพิเศษ แต่ในใจของหวังอี้ผิงรู้ดีว่า เหอเวินเหลียงดึกขนาดนี้แล้วที่มา ไม่ใช่เพราะลูกชายของเขา จุดนี้ในใจของหวังอี้ผิงยังพอจะรู้ดีอยู่ เขาถึงแม้จะรู้จักกับเหอเวินเหลียงมาหลายปีแล้ว แต่เขาก็เป็นแค่นักเรียน หากจะพูดถึงความสัมพันธ์แล้ว อันที่จริงความสัมพันธ์นี้ส่วนใหญ่ก็เป็นหวังอี้ผิงฝ่ายเดียวที่คอยดูแลรักษา

เหอเวินเหลียงอย่างไรเสียก็เป็นศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล ถึงแม้จะมาเยี่ยมผู้ป่วย ก็สามารถมาแต่เช้าตรู่ในวันพรุ่งนี้ได้ ดึกขนาดนี้แล้ว เหอเวินเหลียงมาจากเมืองหลวงของมณฑล ย่อมต้องร้อนใจทนไม่ไหว เพื่อที่จะได้มาเจอหน้าเฉินหยาง

“งั้นพวกเราก็ไม่รบกวนแล้วครับ”

อวี๋เจิ้นจวินพยักหน้า ยิ้มแล้วกล่าว “ศาสตราจารย์เหอครับ งั้นพวกเราไปก่อนนะครับ”

“ได้ครับ” เหอเวินเหลียงพยักหน้า

อวี๋เจิ้นจวินกับฮ่าวเปิ่นเซิงและเริ่นเหวินเสวียสามคนก็เดินออกจากห้องผู้ป่วยไปด้วยกัน ตอนที่ออกจากห้องผู้ป่วย ฮ่าวเปิ่นเซิงกับเริ่นเหวินเสวียต่างก็เหลือบมองเฉินหยางแวบหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ในแววตามีความอิจฉา

โดยเฉพาะฮ่าวเปิ่นเซิง อารมณ์ก็ซับซ้อนอย่างยิ่ง ฮ่าวเปิ่นเซิงรู้ดีว่าเฉินหยางจะตามอู๋เย่าหลินของมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑลเรียนต่อโท ตอนนี้เหอเวินเหลียงก็มาจากเมืองหลวงของมณฑลอีก แถมยังชื่นชมในตัวเฉินหยางขนาดนี้อีกด้วย เส้นสายและเบื้องหลังของเฉินหยางนี่คือยิ่งใหญ่เกินไปแล้ว

อันที่จริงบ่ายวันนี้ ฮ่าวเปิ่นเซิงก็อยากจะพูดคุยกับเฉินหยางถึงเรื่องครั้งก่อนอยู่ตลอดเวลา พูดโดยตรงเลยว่าเป็นเพราะเฝิงซู่ผิง แต่กลับหาโอกาสไม่ได้เลย

ในห้องผู้ป่วย เฉินหยางก็ตรวจร่างกายให้ลูกชายของหวังอี้ผิง ลูกชายของหวังอี้ผิงตอนนี้ไข้สูงก็ลดลงแล้ว หายใจก็คงที่แล้ว เหงื่อที่ออกก็หยุดแล้ว แต่ขาสองข้างกลับบวมอยู่บ้าง

เฉินหยางก็สั่งยาให้ ใบสั่งยาก็เปลี่ยนเป็นยาต้มไป๋ทง

“ตำรับยานี้ของเสี่ยวเฉินสั่งได้ดีมากนะ”

เหอเวินเหลียงมองดูใบสั่งยาที่เฉินหยางสั่งไปพลาง พยักหน้าเบาๆ พลาง “ยาต้มไป๋ทงก็เป็นตำรับยาที่เชื่อมต่อหยินหยางเช่นกัน เชื่อมต่อไขมันน้ำและไฟ ฟู่เพี่ยนบำรุงไฟกำเนิดเพื่อบำรุงหยวนชี่ ขิงแห้งอบอุ่นดินหลังกำเนิดเพื่อทำให้ส่วนกลางอบอุ่น ต้นหอมสามารถนำไฟหัวใจลงไปเชื่อมต่อกับไตได้ ฟู่เพี่ยนเปิดน้ำไตขึ้นไปหล่อเลี้ยงหัวใจ น้ำและไฟเกื้อกูลกัน หยินหยางหยั่งรากร่วมกัน จึงทำให้หยินหยางน้ำและไฟสมดุล...”

พูดจบเหอเวินเหลียงกล่าว “อันที่จริงอาการป่วยนี้ ตอนแรกก็สามารถใช้ยาต้มไป๋ทงได้ หากทานยาแล้วไม่มีผลอะไร ก็สามารถใช้ยาต้มอี้หยวนบวกกับการใช้ยาต้านฤทธิ์ได้” เหอเวินเหลียงอย่างไรเสียก็เป็นศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล และก็ยังมีตำแหน่งสองตำแหน่งทั้งทางคลินิกและการศึกษาอีกด้วย ฝีมือย่อมต้องสูงกว่าเฉินหยางไม่น้อยเลย

เฉินหยางเท่ากับว่าก้าวไปทีละก้าว ตอนแรกคิดถึงยาต้มอี้หยวน ดังนั้นจึงรักษามาจนถึงตอนนี้ ผู้ป่วยถึงได้มีอาการขาสองข้างบวม แล้วจึงสั่งยาต้มไป๋ทง หากตอนแรกก็ใช้ยาต้มไป๋ทงเลย บางทีก็คงจะไม่ปรากฏอาการขาสองข้างบวมขึ้นมา ตอนนี้พอเหอเวินเหลียงพูดขึ้นมา เฉินหยางก็ลองคิดให้ละเอียดดู ก็คิดเข้าใจถึงหลักการในนั้น

“ศาสตราจารย์เหอพูดถูกครับ ผมยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ” เฉินหยางกล่าวอย่างถ่อมตน

“เสี่ยวเฉินเธอเก่งมากแล้ว”

เหอเวินเหลียงยิ้มแล้วกล่าว “อาการป่วยนี้แต่ไหนแต่ไรมาก็ค่อนข้างจะยุ่งยาก หยินหยางเจียวถึงแม้จะเป็นชื่อโรคที่บันทึกไว้ใน ‘คัมภีร์เน่ยจิง’ แต่ในทางคลินิก คนที่สามารถวินิจฉัยออกมาได้จริงๆ กลับมีไม่มากนัก”

“พร้อมกันนั้นหยินหยางเจียวก็ยังมีปมตายอยู่ด้วย อาการป่วยวิกฤต ในทางคลินิกก็ทดสอบความกล้าหาญของแพทย์อย่างมาก” อาการป่วยนี้มีจุดยากอยู่สองจุด จุดยากแรกก็คือการวินิจฉัยที่เหอเวินเหลียงพูด เพราะอาการป่วยนี้จัดเป็นโรคที่เลวร้ายลง ในทางคลินิกการวินิจฉัยก็ยังคงยากลำบากอยู่ การที่จะสามารถวินิจฉัยสาเหตุของโรคได้อย่างชัดเจนหรือไม่ เป็นเรื่องที่สำคัญอย่างยิ่ง

ประการที่สองก็คือความกล้าหาญ เพราะอาการป่วยอันตราย จะใช้ยาอย่างไร จะรักษายังไง สำหรับแพทย์แล้วเป็นการทดสอบที่ใหญ่หลวงมาก ตอนนี้แพทย์แผนจีนถูกคนมองว่าเป็นหมอเต่า สามารถรักษาได้แค่โรคเรื้อรัง ไม่สามารถรักษาโรคฉุกเฉินโรคร้ายแรงได้ ก็เกี่ยวข้องกับการแสดงออกของแพทย์แผนจีนส่วนใหญ่ในปัจจุบันด้วย

พร้อมกับการที่แพทย์แผนปัจจุบันมีการแบ่งประเภทของโรคอย่างละเอียด พร้อมกับการที่แผนกในโรงพยาบาลมีการแบ่งอย่างละเอียด หลังจากที่นักศึกษาแพทย์แผนจีนสำเร็จการศึกษาแล้วเข้าโรงพยาบาล โดยพื้นฐานแล้วก็ยากที่จะได้สัมผัสกับแผนกฉุกเฉิน ดังนั้นภายใต้ระบบการแพทย์ในปัจจุบันที่ปลุกปั้นออกมา แพทย์แผนจีนเมื่อเผชิญกับโรคฉุกเฉินและโรคร้ายแรงส่วนใหญ่ก็จะตื่นตระหนก ก็แค่ตอนที่รักษาโรคเรื้อรังบางอย่างยังกล้าที่จะลงมือ อย่างมากที่สุดก็แค่รักษาไม่หาย แต่ก็ไม่ทำให้แย่ลง แต่ถ้าต้องเผชิญกับโรคฉุกเฉิน ก็จะไม่กล้าลงมือ ไม่มีหนทางที่จะลงมือ

อันที่จริงนี่ก็คือเหตุผลที่เหอเวินเหลียงรู้สึกว่าเฉินหยางยอดเยี่ยม ความกล้าหาญของแพทย์มาจากที่ไหน โดยธรรมชาติแล้วก็คือฝีมือของแพทย์ ฝีมือสูง ความมั่นใจก็เต็มเปี่ยม ไม่มีฝีมือ คุณยังมีความกล้าหาญอีก งั้นก็ไม่เรียกว่าความกล้าหาญแล้ว นั่นเรียกว่าคนบ้าบิ่น

“ฝีมือของเสี่ยวเฉินสูงจริงๆ”

หวังอี้ผิงกล่าว “วันนี้ผมได้ทำความเข้าใจมาบ้างแล้ว เสี่ยวเฉินมาที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินได้ไม่นาน แต่กลับรักษาโรคยากๆ ไปไม่น้อยเลย เพียงแค่เดือนเดียว ที่โรงพยาบาลอำเภอก็มีชื่อเสียงอยู่บ้างแล้ว” เรื่องอื่นหวังอี้ผิงอาจจะไม่รู้ แต่เรื่องที่เฉินหยางรักษาโรคให้หลานสาวของอวี๋เจิ้นจวิน หวังอี้ผิงได้รู้แล้ว ก่อนที่เหอเวินเหลียงจะมา อวี๋เจิ้นจวินก็พูดคุยกับหวังอี้ผิงอยู่ คุยเล่นกัน ย่อมต้องหาหัวข้ออยู่แล้ว ในช่วงเวลานี้ พูดถึงเรื่องหลานสาวของตนเองหน่อย ถือโอกาสยกยอเฉินหยางหน่อย นี่ก็เป็นหัวข้อที่ดีมากแล้ว

“เสี่ยวเฉิน มีความสนใจจะตามฉันเรียนแพทย์ไหม?” เหอเวินเหลียงยิ้มระรื่นถามเฉินหยาง

เฉินหยางชะงักไปเล็กน้อย แล้วถึงได้ทันได้ตอบสนอง เหอเวินเหลียงนี่จะให้ตนเองคารวะอาจารย์เหรอ?

“อะไรกัน ไม่เต็มใจเหรอ?” เหอเวินเหลียงยิ้มถาม

“ไม่ใช่ครับ ไม่มีครับ”

เฉินหยางรีบกล่าว “หัวหน้าเหอครับ ผมได้ตกลงกับศาสตราจารย์อู๋ของมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑลแล้วว่าจะตามท่านเรียนต่อโทครับ ดังนั้น...” หากเป็นก่อนที่จะได้รู้จักกับอู๋เย่าหลิน เหอเวินเหลียงอยากจะรับศิษย์ เฉินหยางก็ย่อมต้องดีใจอย่างยิ่งที่จะตกลง แต่ตอนนี้ อู๋เย่าหลินได้ให้เขาตามเรียนต่อโทแล้ว และก็เห็นได้ชัดว่าชื่นชมในตัวเขามาก หากจะคารวะอาจารย์อีกครั้ง เฉินหยางก็ต้องคำนึงถึงความคิดของอู๋เย่าหลินแล้ว

เพราะอย่างไรเสียศาสตราจารย์อู๋ก็ชื่นชมในตัวเขามาก ปัจจุบันก็แค่บอกว่าให้ตามเรียนต่อโท ไม่ได้บอกว่าจะคารวะอาจารย์ แต่บางครั้ง การชื่นชม ยังเป็นฝ่ายเสนอให้เฉินหยางตามเขาเรียนต่อโทอีกด้วย และตอนนี้เวลาสอบเข้าโทก็ผ่านไปแล้ว อู๋เย่าหลินเห็นได้ชัดว่าใช้โควตาของตนเอง ในสถานการณ์แบบนี้ ยากที่จะรับประกันได้ว่าอู๋เย่าหลินจะไม่มีความคิดที่จะรับศิษย์ เพียงแต่ไม่ได้ตรงไปตรงมาเหมือนเหอเวินเหลียง ตอนแรกก็ทดสอบสักหน่อย สังเกตการณ์เฉินหยางสักหน่อย?

แล้วเฉินหยางกลับไปคารวะอาจารย์เหอเวินเหลียงก่อน นี่จะไม่ใช่ว่าไม่มีคุณธรรมไปหน่อยเหรอ?

“อู๋เย่าหลินของมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑลเหรอ?”

เหอเวินเหลียงยิ้มแล้วกล่าว “เธอเรียนต่อโทของเธอก็เรียนไป ไม่ส่งผลกระทบต่อการตามฉันเรียนแพทย์นี่นา เรื่องหนึ่งก็ส่วนเรื่องหนึ่ง” เหอเวินเหลียงวันนี้มาเร็วขนาดนี้ ก็คือมาเพื่อรับศิษย์นี่แหละ อู๋เย่าหลินรับนักเรียน เขารับศิษย์ ไม่ส่งผลกระทบต่อกัน