บทที่ 99: เหงื่อหยุด ไข้ลด หายใจคงที่

“มาสายแล้ว มาสายแล้ว!”

หลังจากทานข้าวกับหวังอี้ผิงเสร็จ เฉินหยางถึงได้รีบร้อนมาถึงที่หมาย พวกจงเฟยกับอ้ายเสวี่ยและเฝิงเสี่ยวหนานสามคนก็นั่งอยู่ที่ร้านปิ้งย่างริมถนน

พรุ่งนี้พวกจงเฟยสามคนก็จะกลับไปที่เมืองหลวงของมณฑลแล้ว เดิมทีเฉินหยางก็พูดไว้ดีแล้วว่า ตอนเย็นจะเลี้ยงข้าวสามคน ผลคือเพราะหวังอี้ผิง ก็เลยต้องล่าช้าไป

“พี่เฉินหยางตอนนี้เป็นคนใหญ่คนโตแล้วนี่คะ” เฝิงเสี่ยวหนานยิ้มกล่าว

ถึงแม้พวกเขาจะเป็นแพทย์ที่มาจากโรงพยาบาลเด็ก ตอนบ่ายก็ได้ยินเรื่องที่เฉินหยางรักษาลูกชายของหวังอี้ผิงที่แผนกฉุกเฉินแล้ว ตอนแรกก็หลานสาวของอวี๋เจิ้นจวิน ต่อมาก็ลูกชายของผู้อำนวยการหวังอีก ตอนนี้เฉินหยางที่อำเภอเจียหลินก็ถือว่ารุ่งโรจน์จริงๆ

“ต่อไปถ้ามาที่อำเภอเจียหลินอีก พวกเราก็จะเที่ยวเล่นได้ตามสบายแล้ว มีพี่เฉินหยางคอยคุ้มครอง แทบจะเดินกร่างในอำเภอเจียหลินได้เลย” จงเฟยยิ้มระรื่นกล่าว

“อันที่จริงฉันว่าจงเฟยนายอยู่ที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินต่อได้นะ” เฉินหยางกล่าว

“หา...”

จงเฟยชะงักไป ยังไม่ทันจะตั้งตัวได้ “ไม่ใช่หรอกน่าพี่เฉินหยาง พี่จะให้ผมอยู่ที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินเป็นเพื่อนพี่เหรอ?” อ้ายเสวี่ยก็มองเฉินหยางอย่างไม่เข้าใจ จงเฟยเป็นถึงแพทย์ของโรงพยาบาลเด็กเมืองจินเจียงนะ จะมาอยู่ที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลิน? ที่ไหนจะมีแพทย์จากโรงพยาบาลระดับสามเอมาอยู่ที่โรงพยาบาลระดับอำเภอกัน?

“ความหมายของฉันคือสามารถไปพูดกับหัวหน้าแผนกของพวกนายดูสักคำ อยู่ต่อสักพัก”

เฉินหยางกล่าว “จงเฟยไม่ใช่หมอศัลยกรรมทั่วไปหรอกเหรอ ครั้งนี้มาที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินก็เป็นโอกาส ถือโอกาสอยู่ต่อ อยู่ต่อสักพัก โอกาสจะไม่เยอะกว่าตอนอยู่ที่โรงพยาบาลเด็กเหรอ ถ้าจะเรียนรู้พื้นฐานจริงๆ โรงพยาบาลระดับอำเภอได้เปรียบกว่าโรงพยาบาลเด็กเมืองจินเจียงนะ” ในฐานะเพื่อนที่โตมาด้วยกัน เพื่อนที่ดี เฉินหยางก็ย่อมต้องคิดเผื่อจงเฟยอยู่แล้ว จะไปทำร้ายจงเฟยได้อย่างไร

เมื่อได้ฟังข้อเสนอแนะของเฉินหยางแล้ว ดวงตาของจงเฟยก็พลันเป็นประกายขึ้นมาทันที

“พี่เฉินหยางพี่พูดมีเหตุผลจริงๆ ด้วย”

จงเฟยเป็นหมอศัลยกรรมทั่วไป แถมยังเป็นคนใหม่อีกด้วย ที่โรงพยาบาลเด็กเมืองจินเจียง เขาอยากจะเข้าห้องผ่าตัด โอกาสน้อย โอกาสฝึกฝีมือก็น้อย แต่ถ้าอยู่ที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลิน อาศัยสถานะของเขาที่เป็นแพทย์จากโรงพยาบาลเด็กเมืองจินเจียง ทางฝั่งโรงพยาบาลอำเภอเจียหลินก็ย่อมจะไม่ละเลยจงเฟยแน่นอน

ข้อได้เปรียบของโรงพยาบาลเด็กเมืองจินเจียงก็คือเพดานสูง แต่สำหรับจงเฟยในตอนนี้แล้วก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไร เพดานสูง อย่างน้อยที่สุดก็ต้องรอให้คุณก้าวข้ามเพดานของโรงพยาบาลอำเภอเจียหลินไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน จงเฟยแต่ไหนแต่ไรมาก็เป็นแพทย์ของโรงพยาบาลเด็กเมืองจินเจียงอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเหมือนคนอื่นที่ถึงตอนนั้นค่อยมาหาทางเข้าโรงพยาบาลระดับสามเออีก ก็แค่มาอยู่ที่นี่สักพัก ทำความคุ้นเคยกับพื้นฐานบางอย่างให้ชำนาญ ถึงตอนนั้นค่อยกลับไป

ในสถานการณ์ปกติ เรื่องแบบนี้อันที่จริงก็ไม่ได้จัดการง่ายนัก อย่างแรกเลย ถึงแม้คุณจะเป็นแพทย์จากโรงพยาบาลระดับสามเอในเมืองหลวงของมณฑล เป็นแค่คนหนุ่มสาว โรงพยาบาลระดับอำเภอก็ไม่ใช่ว่าอยากจะให้คุณอยู่เรียนก็ให้อยู่เรียนได้ โรงพยาบาลระดับอำเภอเขาไม่โง่ ประการที่สองเรื่องแบบนี้ก็ไม่สะดวกที่จะไปพูดกับผู้นำ เผื่อว่าผู้นำอารมณ์ไม่ดีขึ้นมา พูดมาคำหนึ่งว่างั้นนายไปแล้วก็ไม่ต้องกลับมาแล้ว นั่นก็ไม่ใช่การสร้างปัญหาให้ตัวเองหรอกหรือ?

แต่ตอนนี้จงเฟยก็อยู่ที่อำเภอเจียหลินแล้ว รองหัวหน้าแผนกศัลยกรรมทั่วไปของโรงพยาบาลเด็กเมืองจินเจียงจางชิวหลินก็อยู่ที่อำเภอเจียหลินด้วย จงเฟยสามารถถือโอกาสพูดสักหน่อยได้ หากจางชิวหลินยอมตกลง งั้นก็สามารถอยู่ต่อได้ อีกอย่างถ้าเรื่องนี้จางชิวหลินเต็มใจจะเปิดปาก แค่พูดคำหนึ่ง ทักทายสักหน่อยว่าคุณหมอจงเฟยของเราคนนี้อยากจะอยู่ที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินของพวกคุณต่ออีกพักหนึ่ง งั้นทางฝั่งโรงพยาบาลอำเภอเจียหลินก็ย่อมต้องให้เกียรติอยู่แล้ว

ยังมีอีกอย่าง เฉินหยางก็อยู่ที่นี่ด้วย จงเฟยอยู่ต่อก็จะไม่เหงา แถมยังได้อยู่เป็นเพื่อนเฉินหยางอีกด้วย

“ตอนกลางคืนกลับไปฉันจะไปพูดกับหัวหน้าชิวดูสักหน่อย” จงเฟยใจอ่อนแล้ว

“แล้วฉันจะทำยังไงล่ะ?” อ้ายเสวี่ยกล่าว “ฉันก็อยู่ต่อด้วย?”

“ฉันอย่างมากที่สุดก็แค่สามเดือนหรือครึ่งปี ถึงตอนนั้นก็กลับไปแล้ว ฉันเป็นศัลยแพทย์ เธอเป็นประสาทวิทยา เธออยู่ที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร” จงเฟยปลอบใจ

“ก็ได้” อ้ายเสวี่ยถึงแม้จะไม่อยากอยู่บ้าง แต่ก็รู้ดีว่าข้อเสนอแนะเมื่อครู่ของเฉินหยางอันที่จริงก็เพื่อจงเฟยดี หมอศัลยกรรมทั่วไป ที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินก็ยังพอจะมีโอกาสอยู่ไม่น้อย อีกอย่างในสายตาของอ้ายเสวี่ยแล้ว เฉินหยางตอนนี้ที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินก็เจ๋งมากแล้ว มีเฉินหยางคอยดูแล จงเฟยอยู่ที่นี่ก็ย่อมจะไม่เสียเปรียบแน่นอน

เฉินหยางกับพวกจงเฟยสามคนกินปิ้งย่างอยู่ริมถนน พูดคุยกัน เวลาผ่านไปเร็วมาก เผลอแป๊บเดียวก็สามทุ่มกว่าแล้ว ขณะที่กำลังจะแยกย้ายกัน โทรศัพท์ของเฉินหยางก็ดังขึ้น คนที่โทรมาคือหวังอี้ผิง

หวังอี้ผิงกับเฉินหยางก็ทานข้าวกันแถวๆ โรงพยาบาลนี่แหละ ทานข้าวเสร็จหวังอี้ผิงก็ยังต้องกลับไปเป็นเพื่อนลูกชาย เวลาทานข้าวจริงๆ แล้วก็ไม่ได้นานเท่าไหร่

“ผู้อำนวยการหวังครับ” เฉินหยางรีบรับโทรศัพท์ ยังคิดว่าอาการป่วยของผู้ป่วยจะมีการเปลี่ยนแปลงอะไร

“เสี่ยวเฉินเอ๊ย ลูกชายทานยาเทียบที่สองไปแล้ว ตอนนี้ก็ไม่เหงื่อออกแล้ว ไข้ก็ลดแล้ว หายใจก็คงที่แล้ว ขอบใจนะ” หวังอี้ผิงกล่าวอย่างสุภาพ

“ผู้อำนวยการหวังเกรงใจเกินไปแล้วครับ เดี๋ยวผมจะเข้าไปตรวจอีกรอบหนึ่งครับ” เฉินหยางรีบกล่าว

“ได้”

หวังอี้ผิงยิ้มแล้วกล่าว “ที่ฉันโทรหาเธอ ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง ศาสตราจารย์เหอเวินเหลียงของมหาวิทยาลัยเรามาแล้ว ตอนนี้ก็อยู่ที่ห้องผู้ป่วยด้วย ศาสตราจารย์เหอก็อยากจะเจอเธอด้วย”

“ศาสตราจารย์เหอมาแล้วเหรอครับ?” เฉินหยางกล่าวอย่างประหลาดใจและยินดี

ที่มณฑลซานโจว ชื่อเสียงและสถานะของอู๋เย่าหลินจะดังกว่าเหอเวินเหลียงอยู่บ้าง เพราะอย่างไรเสียมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑลก็ดีกว่ามหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลเยอะมาก อันดับก็สูงกว่า แต่ภายในมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล ชื่อเสียงของเหอเวินเหลียงก็ไม่น้อยเลย เฉินหยางในฐานะนักศึกษาที่จบจากมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล ไม่เพียงแต่จะรู้จักเหอเวินเหลียง แต่ยังเคยเข้าฟังบรรยายของเหอเวินเหลียงด้วย เพียงแต่เป็นคาบบรรยายรวม เหอเวินเหลียงเป็นไปไม่ได้ที่จะจำเฉินหยางได้ และก็เป็นไปไม่ได้ที่จะรู้จักเฉินหยาง

“ตอนที่ฉันเรียนหนังสือศาสตราจารย์เหอก็เป็นอาจารย์ของฉัน ศาสตราจารย์เหอได้ยินเรื่องของลูกชาย ก็เลยแวะมาเยี่ยมเป็นพิเศษ และก็อยากจะเจอเสี่ยวเฉินเธอด้วย” หวังอี้ผิงยิ้มเร่งเร้า “รีบมาเถอะ”

“ได้ครับ”

เฉินหยางวางสาย กล่าวทักทายกับพวกจงเฟยสามคน จ่ายเงินแล้วก็รีบร้อนมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาล เมื่อเข้าไปในห้องผู้ป่วย ในห้องผู้ป่วยไม่ใช่แค่หวังอี้ผิงที่อยู่ อวี๋เจิ้นจวินกับฮ่าวเปิ่นเซิงและเริ่นเหวินเสวียก็อยู่ด้วยกันหมด นอกจากนี้ยังมีชายชราวัยหกสิบกว่าคนหนึ่ง เป็นศาสตราจารย์เหอเวินเหลียงของมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลนั่นเอง เฉินหยางมองแวบเดียวก็จำได้แล้ว

“เสี่ยวเฉิน มานี่”

หวังอี้ผิงยิ้มกวักมือเรียกเฉินหยาง “ท่านนี้ก็คือศาสตราจารย์เหอ”

“ผมรู้จักครับ”

เฉินหยางยิ้มแล้วกล่าว “ตอนที่ผมเรียนหนังสือก็เคยเข้าฟังบรรยายของศาสตราจารย์เหอด้วยครับ”

เหอเวินเหลียงก็สำรวจเฉินหยางอยู่เช่นกัน ยิ้มแล้วกล่าว “เสี่ยวเฉิน เฉินหยาง ไม่คิดเลยว่ามหาวิทยาลัยเราจะยังมีบัณฑิตที่ยอดเยี่ยมอย่างเสี่ยวเฉินอยู่ด้วย ยอดเยี่ยมจริงๆ” เมื่อมองดูใบหน้าที่หนุ่มแน่นของเฉินหยางแล้ว เหอเวินเหลียงก็ยิ่งมองยิ่งชอบ โดยเฉพาะก่อนที่เฉินหยางจะมา เหอเวินเหลียงก็ได้ทำความเข้าใจอาการป่วยของลูกชายหวังอี้ผิงอย่างละเอียดแล้ว

ตั้งแต่ตอนเที่ยงทานข้าวจนถึงตอนนี้ ยาสองเทียบต่อเนื่อง ลูกชายของหวังอี้ผิงตอนนี้ก็พ้นขีดอันตรายโดยสิ้นเชิงแล้ว และสถานการณ์ก็คงที่แล้ว เหงื่อหยุด ไข้ลด หายใจคงที่ หากจะพูดว่านี่คือใบตอบคำถามหนึ่งใบ งั้นคะแนนของเฉินหยางก็ทำให้เหอเวินเหลียงพอใจอย่างยิ่งแล้ว