บทที่ 98: สถานการณ์ไม่น่ามองในแง่ดีนัก

“หัวหน้าเกาคุณพูดอะไรอย่างนั้น?”

ฮ่าวเปิ่นเซิงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ครั้งก่อนเป็นผมที่ไม่เข้าใจสถานการณ์เอง เมื่อครู่ก็ได้ขอโทษเสี่ยวเฉินไปแล้ว”

ถึงแม้ฮ่าวเปิ่นเซิงจะงงงันอยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่กล้าที่จะทำให้เกาหมิงเสวี่ยนขุ่นเคืองใจ เกาหมิงเสวี่ยนแตกต่างจากคนอื่น เดิมทีเกาหมิงเสวี่ยนที่เป็นรองหัวหน้าที่ใกล้จะเกษียณแล้ว ฮ่าวเปิ่นเซิงก็ทำอะไรเขาไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเกาหมิงเสวี่ยนยังเป็นอาจารย์ของเฉินหยางอีกด้วย

“คุณหมอเฉินครับ!”

เกาหมิงเสวี่ยนยังไม่ทันได้พูดอะไร ที่หน้าประตูห้องพักเวร หวังอี้ผิงก็เดินเข้ามา

“ผู้อำนวยการหวังครับ!” “ผู้อำนวยการหวัง!”

ฮ่าวเปิ่นเซิงกับเกาหมิงเสวี่ยนรีบทักทายหวังอี้ผิง หยางเสี่ยวฮุยกับหลี่เฮ่าเฟยไม่รู้จักหวังอี้ผิง แต่ฮ่าวเปิ่นเซิงกับเกาหมิงเสวี่ยนรู้จัก ฮ่าวเปิ่นเซิงอันที่จริงก็ออกจากแผนกฉุกเฉินมาไล่เลี่ยกับเฉินหยาง ก็ช้ากว่าเฉินหยางแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้นเอง

“ผู้อำนวยการหวังครับ” เฉินหยางก็รีบทักทาย

“คุณหมอเฉินครับ”

หวังอี้ผิงยิ้มแล้วกล่าว “อันที่จริงผมกลับรู้สึกว่าเรียกรุ่นน้องจะเหมาะสมกว่านะครับ”

“สวัสดีครับรุ่นพี่” เฉินหยางก็รีบเปลี่ยนคำเรียก หวังอี้ผิงให้เกียรติ เฉินหยางก็ย่อมต้องรับไว้

“ฮ่าๆ”

หวังอี้ผิงยิ้มแล้วกล่าว “ครั้งนี้ต้องขอบคุณรุ่นน้องเฉินหยางมากเลย พอดีใกล้จะถึงเวลาอาหารแล้ว รุ่นน้องเฉินหยางไม่รังเกียจที่จะทานข้าวกับผมสักมื้อใช่ไหมครับ?”

“สามารถทานข้าวกับรุ่นพี่ได้ เป็นเกียรติของผมครับ” เฉินหยางยิ้มกล่าว

“งั้นก็ทานข้าวด้วยกันสักมื้อแล้วกันนะครับ”

หวังอี้ผิงยิ้มแล้วกล่าว “ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวกับหัวหน้าเกาก็ไปด้วยกันสิครับ”

“ผู้อำนวยการหวังครับ ผมไม่ไปแล้วครับ” ฮ่าวเปิ่นเซิงรีบกล่าว หวังอี้ผิงเชิญเฉินหยางทานข้าว คำเชิญนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงแค่คำพูดตามมารยาท ฮ่าวเปิ่นเซิงจะกล้าตามไปด้วยได้อย่างไร

อันที่จริงตอนนี้ที่ฮ่าวเปิ่นเซิงมา ก็ตั้งใจจะเชิญเฉินหยางทานข้าวด้วยกันเหมือนกัน อีกอย่างเขาก็ยังมีเรื่องจะพูดกับเฉินหยางด้วย แต่หวังอี้ผิงกลับตัดหน้าไปแล้ว ฮ่าวเปิ่นเซิงก็ไม่กล้าพูดอะไร

“ผมก็ไม่ไปแล้วเหมือนกันครับ ที่บ้านทำกับข้าวไว้แล้ว” เกาหมิงเสวี่ยนก็กล่าว

“ผู้อำนวยการหวังครับ ขอแนะนำให้ท่านรู้จักหน่อยนะครับ หัวหน้าเกาเป็นอาจารย์ของผมครับ” เฉินหยางถือโอกาสกล่าว

“ที่แท้เสี่ยวเฉินยังเป็นศิษย์ของหัวหน้าเกาด้วย”

หวังอี้ผิงตกใจ ยิ้มแล้วกล่าว “เมื่อครู่ผมยังเดาอยู่เลยว่า ฝีมือชุดนี้ของเสี่ยวเฉินเรียนมาจากใครกันนะ ที่แท้ก็เป็นหัวหน้าเกา” ขณะที่พูดหวังอี้ผิงอันที่จริงก็สงสัยอยู่บ้าง เกาหมิงเสวี่ยนหวังอี้ผิงรู้จักมานานแล้ว ด้วยฝีมือของเกาหมิงเสวี่ยน จะสามารถสอนนักเรียนที่เก่งกาจอย่างเฉินหยางออกมาได้เหรอ?

“ผู้อำนวยการหวังชมเกินไปแล้วครับ เสี่ยวเฉินอันที่จริงก็เพิ่งจะตามผมได้ไม่นาน ก็แค่เดือนเดียว”

เกาหมิงเสวี่ยนยิ้มแล้วกล่าว “เสี่ยวเฉินก่อนหน้านี้อยู่ที่สถานีอนามัยตำบลจี้ผิงครับ”

“ก็เป็นอาจารย์เหมือนกันครับ ผมถึงได้สามารถเข้ามาทำงานที่โรงพยาบาลอำเภอได้” เฉินหยางรีบกล่าว

รอยยิ้มบนใบหน้าของเกาหมิงเสวี่ยนสดใสมาก ศิษย์คนนี้ของเขาไม่ได้เก็บมาเปล่าๆ จริงๆ ถึงแม้จะเพิ่งจะแค่เดือนเดียว แต่เฉินหยางนี่เท่ากับว่ากำลังยกยอเขาต่อหน้าหวังอี้ผิงอย่างเต็มที่เลยนะ

“นั่นก็เป็นเพราะหัวหน้าเกามีสายตาแหลมคมมองเห็นไข่มุก”

หวังอี้ผิงยิ้มแล้วกล่าว “ฝีมือของหัวหน้าเกาผมก็รู้ดี เป็นหัวกะทิของแผนกแพทย์แผนจีนในโรงพยาบาลอำเภอเรา...” พูดจบหวังอี้ผิงก็มองดูเกาหมิงเสวี่ยน แล้วถาม “หัวหน้าเกาน่าจะใกล้เกษียณแล้วใช่ไหมครับ?”

“ใกล้แล้วครับ ยังมีอีกสองเดือน” เกาหมิงเสวี่ยนกล่าว

“หมอดีๆ อย่างหัวหน้าเกา ผมว่าโรงพยาบาลควรจะจ้างกลับมาทำงานต่อนะครับ สร้างคุณประโยชน์ต่อไป”

หวังอี้ผิงยิ้มแล้วกล่าว “ก็ไม่รู้ว่าหัวหน้าเกาจะเต็มใจที่จะรับใช้ผู้ป่วยต่อไปรึเปล่า”

“ขอบคุณครับผู้อำนวยการหวัง สามารถใกล้ชิดกับผู้ป่วยได้ ผมย่อมต้องยินดีอยู่แล้วครับ เป็นหมอมาหลายปีขนาดนี้ ถ้าต้องว่างลงจริงๆ ก็คงจะน่าเบื่อแย่” เกาหมิงเสวี่ยนรีบกล่าว ไม่ใช่ว่าแพทย์ทุกคนที่เกษียณแล้วจะสามารถถูกจ้างกลับมาทำงานต่อได้ จะสามารถถูกจ้างกลับมาได้ อย่างแรกเลยก็ต้องมีฝีมืออยู่พอสมควร อีกอย่างการจ้างกลับมาทำงานต่อ เงินเดือนก็จะสูงกว่าตอนที่ยังทำงานอยู่ สูงกว่าเงินบำนาญ

สำหรับแพทย์ที่ใกล้จะเกษียณแล้ว สามารถถูกโรงพยาบาลจ้างกลับมาทำงานต่อได้ ไม่ใช่เพียงแค่เกียรติยศ แต่ยังสามารถมีรายได้ที่สูงขึ้นอีกด้วย นี่คือเรื่องดี ระดับหัวหน้าแผนก งานอันที่จริงก็ไม่ได้เหนื่อยเท่าไหร่ เกาหมิงเสวี่ยนเกษียณก็เพิ่งจะหกสิบปี ทำงานต่ออีกสามห้าปี เขาก็ยังยินดีอย่างยิ่ง อีกอย่างหลังจากเกษียณไปแล้วเงินบำนาญและสวัสดิการก็จะดียิ่งขึ้นไปอีก หวังอี้ผิงนี่เห็นได้ชัดว่ากำลังส่งน้ำใจอยู่นะ

“ผู้อำนวยการหวังพูดถูกครับ แพทย์อย่างหัวหน้าเกา โรงพยาบาลย่อมต้องจ้างกลับมาทำงานต่อแน่นอนครับ” ฮ่าวเปิ่นเซิงรีบกล่าว

“ฮ่าๆ ผมก็แค่เสนอแนะเท่านั้นแหละครับ โดยเฉพาะยังต้องดูความหมายของหัวหน้าเกาด้วย”

หวังอี้ผิงยิ้ม แล้วก็ชวนเฉินหยางไปทานข้าวด้วยกัน ความหมายก็ชัดเจนมาก ไม่บังคับ ขึ้นอยู่กับการเลือกของเกาหมิงเสวี่ยนทั้งหมด เพราะอย่างไรเสียการจ้างกลับมาทำงานต่อก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเต็มใจ บางคนอาจจะยินดีที่จะอยู่บ้านเลี้ยงหลานหลังเกษียณมากกว่า

เดินไปพลาง หวังอี้ผิงก็พูดคุยกับเฉินหยางไปพลาง

“เสี่ยวเฉินครับ สาเหตุของโรคหยินหยางเจียวนี้มีมากมาย ในนั้นโรคที่เลวร้ายลงก็เป็นสาเหตุหนึ่ง การดำเนินของโรคมาจนถึงตอนนี้ จะเกี่ยวข้องกับการรักษาก่อนหน้านี้รึเปล่าครับ?” หวังอี้ผิงถามเฉินหยาง ลูกชายของหวังอี้ผิงมีไข้สูงไม่ลด ย่อมไม่ใช่ว่าจะรุนแรงขนาดนี้ตั้งแต่แรก พอมาถึงตอนที่ย้ายโรงพยาบาลมา ลูกชายของหวังอี้ผิงก็เท่ากับว่ามีอันตรายถึงชีวิตแล้ว และลูกชายของหวังอี้ผิงก่อนหน้านี้ก็รักษาอยู่ที่ทางฝั่งโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำอำเภอมาโดยตลอด

“ครับ”

เฉินหยางพยักหน้า “ก็เป็นเพราะการวินิจฉัยผิดพลาดและการรักษาผิดพลาดก่อนหน้านี้จริงๆ ครับ แพทย์คนก่อนวินิจฉัยไม่ชัดเจน ถึงได้ทำให้พลังชี่พิษหยินเข้าไปปะปนกับส่วนที่เป็นหยิน หากตอนแรกสามารถวินิจฉัยได้อย่างชัดเจน ก็คงจะไม่เกิดสถานการณ์ที่อันตรายขนาดนี้ขึ้นมาครับ” พูดจบเฉินหยางกล่าวอีก “แต่สาเหตุของไข้สูงไม่ลดมีมากมาย ในทางคลินิกก็ค่อนข้างจะยุ่งยากจริงๆ ครับ อัตราการวินิจฉัยผิดพลาดและการรักษาผิดพลาดก็ไม่นับว่าต่ำครับ”

เฉินหยางก็พูดไปตามเรื่องตามราว ผู้ป่วยเป็นลูกชายของหวังอี้ผิง หวังอี้ผิงก็เป็นผู้อำนวยการคณะกรรมการสุขภาพ ตอนนี้หวังอี้ผิงถามแบบนี้ บางทีอาจจะมีความหมายที่จะหาเรื่องแพทย์ที่ปรึกษาของโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนก็ได้ ดังนั้นเฉินหยางจึงไม่ได้ปิดบังสถานการณ์ แต่ก็พูดแทนแพทย์คนก่อนอยู่พอสมควร ในฐานะที่เป็นแพทย์ ไม่มีใครสามารถรับประกันได้ว่าตนเองจะไม่ทำผิดพลาด ที่สำคัญต้องดูว่าความผิดพลาดนี้เกิดขึ้นในสถานการณ์ไหน

ถ้าหมอทำผิดพลาดแล้วก็ตีให้ตาย ไล่เบี้ยความรับผิดชอบต่างๆ นานา งั้นบนโลกนี้ก็คงจะไม่มีหมอเหลืออยู่กี่คนแล้ว ถ้าเป็นการวินิจฉัยผิดพลาดและการรักษาผิดพลาดจริงๆ ถูกอาการป่วยทำให้เข้าใจผิด นั่นก็พอจะมีเหตุผลให้ให้อภัยได้ ถ้าเป็นเจตนาร้าย หรือจะพูดได้ว่าสั่งยาส่งเดชสั่งตำรับยาส่งเดช นั่นก็คือบาปมหันต์ ตอนนี้แพทย์บางคนเพื่อผลงาน เพื่อค่าคอมมิชชั่น สั่งยาอย่างยุ่งยากซับซ้อน ในทางคลินิกก็ไม่ได้หาได้ยาก

หวังอี้ผิงกับเฉินหยางกำลังจะไปทานข้าว ขณะเดียวกัน ฮ่าวเปิ่นเซิงออกจากแผนกแพทย์แผนจีน ก็ได้รับโทรศัพท์ของเฝิงซู่ผิง

“ฮัลโหลครับ ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าว”

เมื่อได้ฟังเสียงของเฝิงซู่ผิง ฮ่าวเปิ่นเซิงก็รู้สึกรังเกียจขึ้นมาทันที หากไม่ใช่เพราะเฝิงซู่ผิง เขาก็คงจะไม่ต้องมาเป็นตัวตลกขนาดนี้ ที่โรงพยาบาลอับอายขายขี้หน้าขนาดนี้

“หัวหน้าเฝิงมีเรื่องอะไรเหรอครับ?” ฮ่าวเปิ่นเซิงถามอย่างไม่สบอารมณ์

“ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวทำไมอารมณ์ไม่ดีล่ะครับ โมโหขนาดนี้เลยเหรอ?”

เฝิงซู่ผิงกล่าว “ก็ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรหรอกครับ ก็แค่ได้ยินมาว่าลูกชายของผู้อำนวยการหวังย้ายโรงพยาบาลไปที่โรงพยาบาลพวกคุณแล้ว ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้างแล้วเหรอครับ?”

“ลูกชายของผู้อำนวยการหวังก่อนหน้านี้รักษาอยู่ที่โรงพยาบาลการแพทย์แผนจีน หัวหน้าเฝิงคงจะไม่ใช่แพทย์เจ้าของไข้หรอกใช่ไหมครับ?” ฮ่าวเปิ่นเซิงถามกลับ

“ก่อนหน้านี้ก็เป็นผมที่รับผิดชอบจริงๆ ครับ”

เฝิงซู่ผิงกล่าว “นี่ไม่ใช่อาการป่วยมันซับซ้อนน่ะสิครับ ไม่รู้ว่าตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?”

“ตอนที่ส่งมาสถานการณ์ไม่น่ามองในแง่ดีนัก มีอันตรายถึงชีวิตครับ” ฮ่าวเปิ่นเซิงกล่าวอย่างช้าๆ

อีกฝั่งของโทรศัพท์ เฝิงซู่ผิงก็เหงื่อเย็นออกมาทั้งตัวแล้ว