บทที่ 97: ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าว วันนี้คิดจะมาสั่งพักงานใครอีกเหรอครับ?

“คุณว่าเฉินหยางเมื่อวานมาที่มหาวิทยาลัยเพื่อทำเรื่องเอกสาร เตรียมจะเรียนต่อโทเหรอ?” เหอเวินเหลียงถาม

“ครับ”

เจียงตงเฟยกล่าว “ได้ยินมาว่าเป็นศาสตราจารย์อู๋เย่าหลินของมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑลที่มองเฉินหยางเข้าตาครับ”

“อู๋เย่าหลิน?”

เหอเวินเหลียงกล่าวอย่างประหลาดใจ “ไม่ได้เรียนต่อโทที่มหาวิทยาลัยเราเหรอ?” อู๋เย่าหลินคือใคร เหอเวินเหลียงย่อมไม่แปลกใจอยู่แล้ว ไม่เพียงแต่จะไม่แปลกใจ เหอเวินเหลียงกับอู๋เย่าหลินยังสนิทกันมากอีกด้วย

อู๋เย่าหลินเป็นศาสตราจารย์อาวุโสที่มีชื่อเสียงมากของมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑล ส่วนเหอเวินเหลียงก็เป็นศาสตราจารย์อาวุโสที่มีชื่อเสียงมากของมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล ทั้งสองคนอันที่จริงก็อายุไล่เลี่ยกัน เพียงแต่เพราะมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑลเกรดสูงกว่า ดังนั้นในวงการ โดยทั่วไปแล้วชื่อเสียงและสถานะของอู๋เย่าหลินก็จะใหญ่กว่าเหอเวินเหลียงอยู่บ้าง

สำหรับศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยและแพทย์ผู้เชี่ยวชาญของโรงพยาบาลแล้ว เกรดของโรงพยาบาลก็ตัดสินเกรดของตนเองเช่นกัน นี่ก็คือเหตุผลที่หลายคนพยายามอย่างสุดชีวิตเพื่อที่จะได้เข้าโรงพยาบาลใหญ่ เมื่อครู่เหอเวินเหลียงยังคิดว่าเฉินหยางจะมาเรียนต่อโทที่มหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลเสียอีก ยังแอบใจอ่อนอยู่บ้าง คิดว่าจะรับเฉินหยางมาอยู่ใต้ชื่อของตนเองดีหรือไม่ ไม่คิดว่าเฉินหยางถึงกับจะไปตามอู๋เย่าหลินเรียนต่อโท

“ไม่ใช่ครับ ตอนนี้เวลาสอบปริญญาโทก็ผ่านไปหมดแล้ว”

เจียงตงเฟยยังไม่ค่อยจะเข้าใจความหมายของเหอเวินเหลียงเท่าไหร่ กล่าว “เฉินหยางอยู่ที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลิน ถึงกับสามารถถูกศาสตราจารย์อู๋มองเข้าตาได้ ยอดเยี่ยมจริงๆ” ถึงแม้เจียงตงเฟยหลายปีนี้จะเอาแต่อ่านหนังสือ อีคิวจะไม่สูงเท่าไหร่ แต่เขาก็รู้ดีว่าการที่เฉินหยางอยู่ที่โรงพยาบาลระดับอำเภอแล้วสามารถถูกอู๋เย่าหลินมองเข้าตาได้นั้นยากแค่ไหน

“อู๋เย่าหลิน อู๋เย่าหลิน!”

เหอเวินเหลียงพึมพำในปาก ผ่านกรณีศึกษาของผู้ป่วยที่เฉินหยางรักษาลูกชายของหวังอี้ผิงนี้ เหอเวินเหลียงก็สามารถยืนยันระดับฝีมือของเฉินหยางได้แล้ว

ฝีมือของเฉินหยางไม่ธรรมดา แถมยังหนุ่มมากอีกด้วย ตอนนี้แพทย์แผนจีนที่หนุ่มขนาดนี้และมีฝีมือขนาดนี้หาได้ไม่มากแล้ว ที่เหอเวินเหลียงหาเจียงตงเฟยมาถาม ก็เป็นเพราะเหอเวินเหลียงก็เกิดจิตใจที่รักในผู้มีพรสวรรค์ขึ้นมาเช่นกัน ไม่คิดว่าตนเองจะช้าไปก้าวหนึ่ง ถูกอู๋เย่าหลินชิงไปก่อนแล้ว เหอเวินเหลียงกับอู๋เย่าหลินสองคน คนหนึ่งเป็นศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล อีกคนหนึ่งเป็นศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑล เรียกได้ว่าเป็นทั้งศัตรูและมิตร สนิทสนมกันอย่างยิ่ง แต่กลับก็แข่งขันกันอยู่เสมอ

ถ้าเฉินหยางจะตามคนอื่นเรียนต่อโท เหอเวินเหลียงอาจจะยังไม่รู้สึกอะไร แต่ทำไมถึงต้องเป็นเจ้าเฒ่าอู๋เย่าหลินคนนั้นด้วย? โชคของเจ้าเฒ่าอู๋ทำไมถึงได้ดีขนาดนี้?

“อาจารย์ครับ ท่านถามข่าวเฉินหยางทำไมเหรอครับ?”

เจียงตงเฟยเพิ่งจะรู้ตัวช้าไปหน่อย “ท่านก็ได้ยินชื่อเฉินหยางมาเหมือนกันเหรอครับ?”

“เคยได้ยินมาบ้าง ก็เลยหาเธอมาถามดูหน่อย”

เหอเวินเหลียงกล่าว “เอาล่ะ เธอไปทำงานเถอะ” พูดจบ เหอเวินเหลียงก็หันหลังออกจากสถาบันวิจัย เดินไปพลางก็ครุ่นคิดในใจไปพลาง

สำหรับศาสตราจารย์อาวุโสอย่างเหอเวินเหลียงกับอู๋เย่าหลินแล้ว การได้เจอแพทย์แผนจีนหนุ่มที่มีฝีมือคนหนึ่ง ก็เหมือนกับได้เจอของอร่อยเลิศรสอะไรอย่างนั้น ในใจก็อดที่จะน้ำลายสออยู่บ้างไม่ได้ อดไม่ได้ที่จะมีความคิดอยากจะไปเจอหน้าสักครั้ง

ก่อนหน้านี้ความคิดนี้ของเหอเวินเหลียงยังไม่ได้รุนแรงเท่าไหร่ แต่พอได้ทราบว่าเฉินหยางจะตามอู๋เย่าหลินเรียนต่อโทแล้ว ความคิดนี้ของเหอเวินเหลียงก็รุนแรงอย่างยิ่งแล้ว เดินไปพลาง เหอเวินเหลียงก็ครุ่นคิดไปพลาง “จะไปดูที่อำเภอเจียหลินสักหน่อยดีไหม?” ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ในใจของเหอเวินเหลียงก็อดที่จะยับยั้งไว้ไม่ได้แล้ว

“ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าว!” “ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าว!”

ฮ่าวเปิ่นเซิงเดินเข้ามาในแผนกแพทย์แผนจีน แพทย์พยาบาลในแผนกก็รีบทักทาย ครั้งก่อนที่ฮ่าวเปิ่นเซิงมาที่แผนก นั่นคือเต็มไปด้วยความไม่พอใจต่อแผนกต่างๆ นานา แถมยังสั่งพักงานเฉินหยางอีกด้วย ฟังดูดีก็คือ เชือดไก่ให้ลิงดู เฉินหยางก็กลายเป็นไก่ในปากของฮ่าวเปิ่นเซิงตัวนั้น

“อืม!”

ฮ่าวเปิ่นเซิงพยักหน้า ก้าวเท้าเดินไปยังห้องพักเวร

“ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวจะยังมีหน้ามาอีกเหรอ?” “ใช่ไหมล่ะ”

ฮ่าวเปิ่นเซิงเพิ่งจะเดินจากไปไกล ก็มีพยาบาลกระซิบกระซาบอยู่ข้างหลัง ครั้งก่อนที่ฮ่าวเปิ่นเซิงมาที่แผนกเพื่อเชือดไก่ให้ลิงดู ก็สร้างบารมีได้จริงๆ ตอนนั้นทั้งแผนกถึงกับเงียบกริบเหมือนจั๊กจั่นในฤดูหนาว เพราะอย่างไรเสียตอนนั้นฮ่าวเปิ่นเซิงถึงกับไม่ให้เกียรติเกาหมิงเสวี่ยนเลยแม้แต่น้อย

แต่บารมีของท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวสร้างได้ยังไม่ถึงวัน ที่แผนกก็แทบจะกลายเป็นเรื่องตลกแล้ว หลายคนก็คาดเดากันว่าเฉินหยางจะกลับมาเมื่อไหร่ จะกลับมาในรูปแบบไหน แล้วก็ไม่ผ่านไปกี่วัน เฉินหยางก็กลับมาแล้ว แถมยังมีข่าววงในอีกว่า เฉินหยางยังเป็นคนที่ฮ่าวเปิ่นเซิงไปเชิญกลับมาจากเมืองหลวงของมณฑลด้วยตนเองอีกด้วย

ถ้าเป็นเช่นนั้น ฮ่าวเปิ่นเซิงที่แผนกแพทย์แผนจีนนี่จะไปมีบารมีอะไรให้พูดถึงอีก? แพทย์พยาบาลในแผนกต่างก็แอบหัวเราะเยาะท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวลับหลังกันหมดแล้ว กินขี้ยังจะรีบกินตอนร้อนๆ อีก กล้าดีอย่างไรที่หลังจากที่เฉินหยางรักษาหลานสาวของท่านผู้อำนวยการอวี๋เสร็จแล้ว ข่าวยังไม่ทันจะแพร่สะพัดออกไปก่อน

ถ้าฮ่าวเปิ่นเซิงแสดงบารมีเร็วกว่านี้สักวัน บางทีอาจจะไม่ถึงขนาดนี้ ถ้าท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวช้าไปสักวัน ก็อาจจะไม่ถึงขนาดนี้ เรื่องมันช่างประจวบเหมาะขนาดนั้น โชคของท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวคนนี้ก็ไม่มีใครเทียบได้แล้ว

“ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าว!”

ฮ่าวเปิ่นเซิงเดินเข้ามาในห้องพักเวร หยางเสี่ยวฮุยกับหลี่เฮ่าเฟยรีบทักทาย หยางเสี่ยวฮุยถึงกับตกใจจนเหงื่อเย็นออกมาทั้งตัว เขาเมื่อครู่ยังพูดจาไม่ดีถึงท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวอยู่เลย โชคดีที่ไม่ได้ให้ฮ่าวเปิ่นเซิงได้ยิน ไม่อย่างนั้นเขาคงจะแย่แล้ว หยางเสี่ยวฮุยถามตัวเองว่าเขาไม่มีความสามารถขนาดเฉินหยาง ถึงแม้ท่านผู้อำนวยการอวี๋จะมีญาติมานอนโรงพยาบาลอีก ก็ไม่มีความสามารถที่จะไปรักษาได้

“ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวครับ”

เฉินหยางก็ทักทายหนึ่งที

“เสี่ยวเฉินเอ๊ย กลับมาแล้วก็ไม่บอกฉันสักคำ”

ฮ่าวเปิ่นเซิงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ครั้งก่อนเป็นฉันที่ไม่เข้าใจสถานการณ์เอง โทษฉัน โทษฉัน วันนี้ฉันมาก็เพื่อจะมาขอโทษเธอเป็นพิเศษ หวังว่าจะไม่ส่งผลกระทบต่องานของเธอนะ”

คนในแผนกหลายคนถึงกับตกตะลึงไปเลย ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวคนนี้ช่างกล้าที่จะทิ้งหน้าตาจริงๆ นะ มาขอโทษเฉินหยางด้วยตนเอง แถมยังมาที่ห้องพักเวรของแผนกอีกด้วย ไม่สนใจเลยว่าจะมีคนอื่นอยู่ในที่เกิดเหตุด้วย

หลี่เฮ่าเฟยมองดูฮ่าวเปิ่นเซิง ในใจถึงกับมีความชื่นชมอยู่บ้าง คุณจะหัวเราะเยาะท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวว่าหน้าด้านก็ได้ แต่คุณก็ต้องยอมรับว่าท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวหน้าหนาจริงๆ สมกับที่เป็นคนที่จะเป็นรองผู้อำนวยการได้ ยืดได้หดได้จริงๆ

ตอนที่ฮ่าวเปิ่นเซิงมาก็คิดไว้แล้ว ไปที่เมืองหลวงของมณฑลมาครั้งหนึ่ง ฮ่าวเปิ่นเซิงก็รู้ดีว่าเฉินหยางเป็นคนที่เขาไม่สามารถที่จะไปยุ่งเกี่ยวได้โดยสิ้นเชิง อย่างไรเสียเรื่องก็แพร่สะพัดไปนานแล้ว เขายังจะมีความเกรงใจอะไรอีก...สู้มาขอโทษต่อหน้าเฉินหยาง...แล้วทำให้เฉินหยางสบายใจอย่างถาวร...จะได้ไม่ทำให้เฉินหยางรู้สึกค้างคาใจ

“ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวเกรงใจเกินไปแล้วครับ ผมก็มีส่วนที่ไม่ถูกเหมือนกัน”

ต่อหน้าคนในแผนกมากมายขนาดนี้ เฉินหยางก็ต้องให้เกียรติฮ่าวเปิ่นเซิงอยู่บ้าง

“พวกเธอก็ต้องเรียนรู้จากเฉินหยางนะ”

ฮ่าวเปิ่นเซิงมองไปทางหยางเสี่ยวฮุยกับหลี่เฮ่าเฟย “พวกเธอดูเฉินหยางสิ ได้รับความไม่เป็นธรรมแล้วตอนนั้นก็ไม่พูด จิตวิญญาณแบบนี้หาได้ยากจริงๆ”

หลี่เฮ่าเฟยกับหยางเสี่ยวฮุย: “.......” ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวนี่คือ...คือ....... ชั่วขณะหนึ่งทั้งสองคนถึงกับหาคำที่เหมาะสมมาบรรยายอารมณ์ของตนเองไม่ได้

ทั้งสองคนพูดพร้อมกัน “ทราบแล้วครับ ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าว”

“ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวมาทำไมเหรอครับ?”

เกาหมิงเสวี่ยนเดินเข้ามาในห้องพักเวร ก็เห็นฮ่าวเปิ่นเซิง พูดอย่างหน้าไร้อารมณ์ “ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าววันนี้มาคิดจะมาสั่งพักงานใครอีกเหรอครับ?” ชั่วขณะหนึ่งหลี่เฮ่าเฟยกับหยางเสี่ยวฮุยก็เงียบกริบเหมือนจั๊กจั่นในฤดูหนาว หัวหน้าเกานี่ในใจยังคงมีโทสะอยู่สินะ

ฮ่าวเปิ่นเซิงก็ไม่คิดว่าเกาหมิงเสวี่ยนจะยังไม่หายโกรธ เผลอชะงักไปเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว