บทที่ 96: ได้ผลในเทียบเดียว

ผลลัพธ์ที่เห็นผลทันตาแบบนี้ ทำเอาทุกคนตกตะลึงไปตามๆ กัน

เพียงไม่กี่ชั่วโมง การแสดงออกของผู้ป่วยก็แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว อันที่จริงนี่เดิมทีควรจะเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลอยู่แล้ว แต่กลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างอย่างมาก ก็เป็นเพราะตอนนี้แพทย์แผนจีนที่มีฝีมือมีน้อย คนส่วนใหญ่ก็มีความเข้าใจผิดต่อแพทย์แผนจีนอยู่มาก

อะไรอย่างแพทย์แผนจีนรักษาโรคเรื้อรัง แพทย์แผนตะวันตกเห็นผลเร็ว หลายคนจะไม่ไปคิดให้มากว่า เมื่อก่อนตอนที่ยังไม่มีแพทย์แผนตะวันตก โรคร้ายแรงมากมายขนาดนั้น โรคฉุกเฉินมากมายขนาดนั้นล้วนแต่รอความตายอย่างเดียวงั้นเหรอ?

“คุณหมอเฉินครับ เป็นยังไงบ้างครับ?”

เฉินหยางนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย ตรวจร่างกายให้ผู้ป่วยอย่างละเอียด รอจนเฉินหยางลุกขึ้นยืน หวังอี้ผิงถึงได้ถามอย่างสุภาพ เมื่อเทียบกับเมื่อก่อนแล้ว ทัศนคติของหวังอี้ผิงที่มีต่อเฉินหยางเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวงเลยทีเดียว

แน่นอนว่า คุณธรรมของหวังอี้ผิงก็ไม่เลวเลย ก่อนหน้านี้ทัศนคติก็ใช้ได้ อีกอย่างในฐานะผู้อำนวยการคณะกรรมการสุขภาพ เมื่อครู่หวังอี้ผิงก็ไม่ได้วางมาด และก็ไม่ได้ตั้งคำถามส่งเดช แต่กลับให้ความไว้วางใจแก่เฉินหยางอย่างมาก ในจุดนี้ ผู้นำอย่างหวังอี้ผิงอันที่จริงก็ทำได้ดีกว่าญาติผู้ป่วยส่วนใหญ่แล้ว

อันที่จริงหลายครั้ง ญาติผู้ป่วยจริงๆ แล้วเป็นอุปสรรคที่ค่อนข้างใหญ่ในกระบวนการรักษาของแพทย์ เพราะระบบการแพทย์ในปัจจุบัน ในการผ่าตัดหรือการรักษาหลายอย่าง ล้วนต้องมีญาติผู้ป่วยเซ็นชื่อ นี่เป็นการป้องกันแพทย์อย่างหนึ่ง แต่บ่อยครั้งในการช่วยชีวิตบางครั้ง ญาติผู้ป่วยบางส่วนก็ลังเลไม่แน่ใจ ญาติผู้ป่วยบางส่วนก็ทำตัวฉลาดเกินเหตุ

สิ่งที่แพทย์กลัวที่สุดอันที่จริงไม่ใช่คนนอกวงการโดยสิ้นเชิง แต่เป็นประเภทที่พอจะรู้เรื่องอยู่บ้าง ฟังเขาเล่าว่า แค่เข้าใจเพียงผิวเผิน แต่กลับชอบใช้ความรู้ผิวเผินนั้นไปตั้งคำถาม ทำให้แพทย์ต้องอธิบายหลักการให้ตนเองเข้าใจอย่างชัดเจน มีเรื่องตลกอยู่เรื่องหนึ่ง หมอบอกว่า ตัวเขาเองกว่าจะเรียนเข้าใจหลักการนั้นก็ใช้เวลาไปหลายปีแล้ว สองสามประโยคจะไปอธิบายให้ญาติผู้ป่วยเข้าใจได้อย่างไร? ในหลายครั้ง แพทย์เพียงแค่ต้องอธิบายความเสี่ยงให้ชัดเจน แต่ญาติผู้ป่วยกลับเรียกร้องให้แพทย์อธิบายให้ชัดเจนว่าทำไมถึงมีความเสี่ยง ความเสี่ยงมาจากไหน ทำไมถึงไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้อะไรทำนองนี้... แบบนี้บ่อยครั้งก็จะทำให้การรักษาล่าช้า ส่งผลกระทบต่อการช่วยชีวิต

หวังอี้ผิงมาจากสายแพทย์แผนจีน หลังจากนั้นก็เข้ารับราชการ อันที่จริงก็ถือว่าเป็นคนในวงการครึ่งๆ กลางๆ แต่เขากลับเข้าใจเงื่อนไขสำคัญในนั้นดีมาก ดังนั้นจึงไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวหรือตั้งคำถามกับการรักษาของแพทย์ ถึงแม้ในใจจะกังวล เมื่อครู่หวังอี้ผิงก็ไม่ได้พูดออกมาตอนที่เฉินหยางรักษาและสั่งยา การโทรหาเหอเวินเหลียงก็ล้วนทำลับหลังเฉินหยาง

“ยาได้ผลแล้วครับ พลังหยางก็ทะลวงแล้ว...”

เฉินหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าว “ยาก่อนหน้านี้สามารถใช้ต่อได้อีกหนึ่งเทียบครับ ปริมาณยาของฟู่จื่อเพิ่มเป็น 120 กรัม”

“ได้ครับ ก็ทำตามที่คุณหมอเฉินพูดเลยครับ”

หวังอี้ผิงพยักหน้า ไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย พวกอวี๋เจิ้นจวินถึงกับประหลาดใจอยู่บ้าง ผู้อำนวยการหวังช่างกล้าหาญเด็ดเดี่ยวจริงๆ

ก่อนหน้านี้ตอนที่เฉินหยางใช้ฟู่จื่อ 60 กรัม พวกอวี๋เจิ้นจวินก็รู้สึกว่าปริมาณยาของฟู่จื่อเยอะไปหน่อยแล้ว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร แต่ตอนนี้เฉินหยางถึงกับเพิ่มปริมาณยาขึ้นอีกเท่าตัว แน่นอนว่า ในช่วงเวลานี้ ทุกคนประหลาดใจก็ส่วนประหลาดใจ เป็นไปไม่ได้ที่จะพูดอะไรอีกแล้ว อย่างแรกเลย หวังอี้ผิงก็ยอมรับแล้ว พวกเขาก็จะไม่ไปสร้างเรื่องให้ยุ่งยาก อย่างที่สอง ยาเทียบแรกก็ได้ผลแล้ว ก็แสดงให้เห็นถึงฝีมือของเฉินหยางแล้ว ในสถานการณ์แบบนี้ ก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะมีคนไปตั้งคำถามกับเฉินหยางอีกแล้ว

รอจนเฉินหยางสั่งยาเสร็จ ผู้ป่วยก็ทานยาอีกครั้ง เวลาเกือบจะห้าโมงเย็นแล้ว เฉินหยางกับจางตงอวิ๋นก็กลับไปที่แผนกโดยตรง เฉินหยางก็ไม่ได้ไปที่ห้องตรวจอีก

“พี่เฉินกลับมาแล้วครับ”

เฉินหยางเดินเข้ามาในห้องพักเวร พวกหลี่เฮ่าเฟยก็รีบทักทายอย่างสุภาพ โรงพยาบาลก็ใหญ่แค่นี้ ข่าวก็แพร่สะพัดไปนานแล้ว ลูกชายของผู้อำนวยการหวังนอนโรงพยาบาล ก็อยู่ที่แผนกฉุกเฉินนั่นแหละ หัวหน้าจางของเรากับเฉินหยางก็ไปด้วยกันที่แผนกฉุกเฉิน ย่อมต้องไปรักษาอาการป่วยของลูกชายหวังอี้ผิงแน่นอน

อีกอย่างมีเรื่องที่เฉินหยางรักษาหลานสาวของอวี๋เจิ้นจวินอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว ครั้งนี้ทุกคนก็คิดว่าลูกชายของหวังอี้ผิง ย่อมต้องเป็นเฉินหยางที่ออกแรงแน่นอน ตอนนี้ทุกคนในแผนกโดยพื้นฐานแล้วก็มีความคิดเห็นร่วมกันอย่างหนึ่ง นั่นก็คือเฉินหยางถึงแม้จะยังหนุ่ม ถึงแม้จะอาวุโสน้อย แต่ฝีมือคือสูงสุดในแผนก ถึงแม้จะเป็นจางตงอวิ๋นก็ยังสู้เฉินหยางไม่ได้

แน่นอนว่า ต่อหน้าคนนอกจะพูดแบบนี้ไม่ได้ คำพูดที่พูดกับคนนอกก็ย่อมต้องเป็น คุณหมอเฉินคือคนที่ฝีมือสูงสุดในแผนกเรานอกจากหัวหน้าทั้งสองท่านแล้ว หยางเสี่ยวฮุยเมื่อเห็นเฉินหยางก็ยิ่งกระตือรือร้นมากขึ้นไปอีก ทัศนคติก็ดีกว่าเมื่อก่อนมากขึ้นด้วย

“พี่เฉินครับ ดื่มน้ำครับ”

หยางเสี่ยวฮุยไม่รอให้คนอื่นทันได้ตอบสนอง ก็ยกน้ำชามาอยู่ตรงหน้าเฉินหยางแล้ว

“ขอบคุณครับ”

เฉินหยางกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ

ที่แผนกฉุกเฉิน หวังอี้ผิงก็คุยโทรศัพท์กับเหอเวินเหลียงอีกครั้ง เล่าสถานการณ์หลังจากที่ลูกชายทานยาไปแล้วรอบหนึ่ง แล้วก็พูดถึงการใช้ยาของเฉินหยางในครั้งต่อไป

“อืม”

เหอเวินเหลียงกล่าว “ใช้ยาเด็ดขาด จังหวะจับได้แม่นยำมาก ยอดเยี่ยมเลย ฉันถึงกับอยากจะเจอเฉินหยางขึ้นมาบ้างแล้ว ไม่คิดเลยว่ามหาวิทยาลัยเราจะยังมีนักเรียนที่เก่งกาจขนาดนี้ออกมาด้วย” เฉินหยางยังไม่ถึงสามสิบปี ก็มีฝีมือระดับนี้แล้ว เหอเวินเหลียงก็เกิดจิตใจที่รักในผู้มีพรสวรรค์ขึ้นมา

วางสายแล้ว เหอเวินเหลียงก็เรียก “เสี่ยวเจียง”

“อาจารย์ครับ” เจียงตงเฟยรีบวิ่งเหยาะๆ มาอยู่ตรงหน้าเหอเวินเหลียง ตอนที่เหอเวินเหลียงรับโทรศัพท์ ก็ใกล้จะถึงศูนย์วิจัยแล้ว ปริญญาเอกกับปริญญาโทติดตามอาจารย์ที่ปรึกษา ไม่เหมือนกับนักศึกษาปริญญาตรีก่อนหน้านี้ ไม่จำเป็นต้องเข้าเรียนฟังบรรยายตามขั้นตอนแล้ว โดยพื้นฐานแล้วก็เป็นการปฏิบัติทางคลินิกและการวิจัยหัวข้อต่างๆ

นักศึกษาระดับปริญญาโทและปริญญาเอกสายคลินิกของแพทย์แผนจีนส่วนใหญ่จะเน้นการวิจัยการแพทย์โบราณและตำราแพทย์แผนจีนโบราณเป็นหลัก

“เสี่ยวเจียง ตอนที่เธอเรียนปริญญาตรีเคยได้ยินชื่อคนที่ชื่อเฉินหยางบ้างไหม?” เหอเวินเหลียงถาม

“เฉินหยาง?”

เจียงตงเฟยชะงักไป แล้วกล่าว “เฉินหยางอยู่รุ่นเดียวกับผมครับ อาจารย์ก็รู้จักเฉินหยางด้วยเหรอครับ?” เมื่อวานเจียงตงเฟยเพิ่งจะเจอเฉินหยาง วันนี้เหอเวินเหลียงก็มาถามข่าวเฉินหยางกับเขา

เจียงตงเฟยรู้ดีว่า ตอนที่เรียนปริญญาตรีเฉินหยางอันที่จริงก็ไม่ได้โดดเด่นอะไร และก็ไม่ได้มีชื่อเสียงอะไร เหอเวินเหลียงเป็นศาสตราจารย์อาวุโสของมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล เป็นไปไม่ได้ที่จะรู้จักเฉินหยาง

“อยู่รุ่นเดียวกับเธอเหรอ?”

เหอเวินเหลียงถาม “ไม่ได้เรียนต่อโท?”

“ไม่ได้เรียนครับ”

เจียงตงเฟยกล่าว “หลังจากจบการศึกษาเฉินหยางก็ไปอยู่ที่โรงพยาบาลข้างล่าง ตอนนี้ทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินครับ” เมื่อได้ฟังเจียงตงเฟยพูดว่าเฉินหยางตอนนี้ทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลิน เหอเวินเหลียงก็รู้แล้วว่าน่าจะเป็นคนเดียวกันแน่นอน

“เมื่อวานอันที่จริงผมก็เพิ่งจะเจอเฉินหยางมาครับ”

เจียงตงเฟยกล่าว “เฉินหยางเมื่อวานมาที่มหาวิทยาลัยเราครับ”

“เฉินหยางเมื่อวานมาที่มหาวิทยาลัยเหรอ?” เหอเวินเหลียงประหลาดใจอยู่บ้าง เมื่อวานเฉินหยางอยู่ที่มหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล?

“ครับ”

เจียงตงเฟยเมื่อวานเจอเฉินหยางก็วางมาดอวดอ้าง อันที่จริงก็เป็นการกระทำที่ปกติ คนส่วนใหญ่ก็เหมือนกับเจียงตงเฟย มีผลงานหรือความสำเร็จอยู่บ้าง ย่อมต้องอยากจะอวดสักหน่อย การวางมาดอวดอ้างก็เป็นหนึ่งในแรงผลักดันในการต่อสู้ของคนหลายคน มีอนาคตแล้วไม่วางมาด ก็เหมือนกับสวมเสื้อผ้าแพรพรรณเดินในตอนกลางคืน แต่เจียงตงเฟยคนนี้อันที่จริงก็ไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรมากนัก

อย่างเจียงตงเฟยที่แสดงความรู้สึกทุกอย่างออกมาทางสีหน้าแบบนี้ อันที่จริงก็คบหาง่ายที่สุดแล้ว

“เฉินหยางเหมือนจะเตรียมจะเรียนต่อโทครับ เมื่อวานมาที่มหาวิทยาลัยเพื่อทำเรื่องเอกสาร” เจียงตงเฟยกล่าว