บทที่ 95: ชื่ออะไรเหรอครับ?

หวังอี้ผิงเดินออกจากห้องผู้ป่วย มาถึงห้องฉุกเฉินว่างๆ ที่อยู่ข้างๆ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดโทรออกเบอร์หนึ่ง

“อาจารย์เหอครับ ผมหวังอี้ผิงนะครับ”

ทันทีที่โทรศัพท์ติด หวังอี้ผิงก็กล่าวอย่างสุภาพ

“อ้อ เสี่ยวหวังนี่เอง มีเรื่องอะไรรึเปล่า?”

ปลายสาย เหอเวินเหลียงยิ้มถาม เหอเวินเหลียงเป็นศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาระดับปริญญาเอก และก็เป็นอาจารย์ของหวังอี้ผิงสมัยเรียนด้วย

ตอนนี้หวังอี้ผิงเป็นผู้อำนวยการคณะกรรมการสุขภาพประจำอำเภอเจียหลิน ในบรรดานักเรียนของเหอเวินเหลียง ก็ถือว่าเป็นนักเรียนที่ค่อนข้างจะมีอนาคตคนหนึ่ง หวังอี้ผิงทุกปีทุกเทศกาล ก็จะไปเยี่ยมเยียนที่บ้านของเหอเวินเหลียงเสมอ

“อาจารย์ครับ คืออย่างนี้ครับ...”

เพราะเวลาเร่งด่วน หวังอี้ผิงก็ไม่ได้เกรงใจอะไรมากนัก เล่าสถานการณ์ของลูกชายให้ฟังก่อนรอบหนึ่ง แล้วกล่าว “เดิมทีผมคิดว่าปัญหาไม่ใหญ่ ก็เลยไม่ได้ไปที่เมืองหลวงของมณฑลมาโดยตลอด แต่เมื่อครู่ได้ฟังการวิเคราะห์ของแพทย์ทางฝั่งโรงพยาบาล ก็รู้สึกว่ามีเหตุผลมาก หากเป็นหยินหยางเจียวจริงๆ งั้นก็ชักช้าไม่ได้แล้ว...”

“เธอบอกสถานการณ์ของเด็กมาอีกรอบหนึ่งสิ”

เหอเวินเหลียงกล่าว “ยิ่งละเอียดยิ่งดี”

หวังอี้ผิงไม่กล้าที่จะละเลย ก็เล่าสถานการณ์ของเด็กให้ฟังอีกรอบหนึ่ง เมื่อได้ฟังหวังอี้ผิงเล่าจบ เหอเวินเหลียงก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้กล่าว “ฟังจากอาการแล้ว ก็เป็นหยินหยางเจียวที่บรรยายไว้ใน ‘คัมภีร์เน่ยจิง’ จริงๆ เธอบอกใบสั่งยามาให้ฉันฟังหน่อย”

เมื่อครู่หวังอี้ผิงได้จดใบสั่งยาไว้เป็นพิเศษ ตอนนี้ก็เล่าให้เหอเวินเหลียงฟังรอบหนึ่ง เหอเวินเหลียงฟังจบ ก็กล่าว “ตำรับยานี้เดิมทีใช้รักษาอาการหน้าแดงตัวร้อน ไม่กระสับกระส่ายแต่แห้งผาก คิดจะดื่มแต่ดื่มไม่เข้าปาก กลุ่มอาการไต้หยางที่หยางแกร่งขับหยาง แต่ตอนนี้ใช้มารักษาอาการป่วยนี้ก็เหมาะสมอย่างยิ่ง”

พูดจบเหอเวินเหลียงก็หยุดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าว “ฟู่จื่อ ขิงแห้ง กานเฉ่าในตำรับยาก็คือยาต้มซี่นี่ทัง หยางเซิน ม่ายตง อู่เว่ยก็คือยาผงเซิงม่าย บวกกับใบอ้ายเย่ ขิงสด และพุทราจีนเพื่อรักษาสารจำเป็น หวงเหลียน จือหมู่ และน้ำดีหมู ทลายพลังชี่พิษ หนึ่งบุกหนึ่งรับ...” พูดไปพูดมา เสียงของเหอเวินเหลียงก็ถึงกับมีความตื่นเต้นอยู่บ้าง “เสี่ยวหวังเอ๊ย ตำรับยานี้สั่งได้ดีมากเลยนะ แพทย์ที่สั่งตำรับยานี้เป็นยอดฝีมือ มีความรู้ความเข้าใจในด้านเภสัชวิทยาและตำรับยาดีมาก...ไม่คิดเลยว่าอำเภอเจียหลินจะมีแพทย์ชื่อดังฝีมือระดับนี้อยู่ด้วย”

“อาจารย์ครับ ความหมายของท่านก็คือตำรับยานี้ใช้ได้เหรอครับ?” หวังอี้ผิงถาม

“ใช้ได้”

เหอเวินเหลียงกล่าว “ถ้าอาการป่วยที่เธออธิบายให้ฉันฟังไม่มีข้อผิดพลาดล่ะก็ ตำรับยานี้ตรงกับอาการโดยสิ้นเชิง”

“งั้นผมก็วางใจแล้วครับ”

หวังอี้ผิงกล่าว “ตัวผมเองก็พอจะเข้าใจหลักการแพทย์อยู่บ้าง เมื่อครู่ฟังแล้วก็รู้สึกว่าโดยรวมไม่มีปัญหาอะไร แต่เพราะอย่างไรเสียก็เกี่ยวข้องกับลูก ก็เลยอยากจะหาอาจารย์ท่านมายืนยันสักหน่อย มีอาจารย์ท่านยืนยันแล้ว ผมก็วางใจแล้วครับ”

ก่อนที่จะมาที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลิน หวังอี้ผิงไม่คิดว่าอาการป่วยของลูกชายจะรุนแรงขนาดนี้ อันตรายขนาดนี้ หากรู้แต่แรก เขาก็พาลูกชายไปยังเมืองหลวงของมณฑลโดยตรงแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น หวังอี้ผิงอย่างไรเสียก็ไปมาหาสู่กับเหอเวินเหลียงอยู่ สามารถหาเหอเวินเหลียงมารักษาอาการป่วยของลูกชายได้ แต่พอมาถึงโรงพยาบาลอำเภอเจียหลินแล้ว หวังอี้ผิงถึงได้ตระหนักถึงความรุนแรงของอาการป่วยของลูกชาย การวิเคราะห์เมื่อครู่ของเฉินหยางก็ไม่เลว ในใจของหวังอี้ผิงก็ยังคงยอมรับอยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่วางใจ ถึงได้โทรหาเหอเวินเหลียง

ตอนนี้โรงพยาบาลก็แค่ไปจัดยาต้มยา ลูกชายอย่างไรเสียก็ยังไม่ได้ทานยา สำหรับหวังอี้ผิงแล้วยังทันอยู่ หากเหอเวินเหลียงรู้สึกว่าไม่เหมาะสม หวังอี้ผิงก็ย่อมจะไม่ให้ลูกชายทานยาแน่นอน

“ครั้งนี้เธอได้เจอยอดฝีมือเข้าแล้ว” เหอเวินเหลียงยิ้ม

ครั้งนี้โรคของลูกชายหวังอี้ผิง จัดอยู่ในประเภทที่ค่อนข้างจะยุ่งยาก ที่เฉินหยางสามารถวินิจฉัยได้อย่างชัดเจน และก็สามารถใช้ยาได้ ด้านหนึ่งก็เป็นเพราะกรณีศึกษาของผู้ป่วยในหนังสือสกิลมีเยอะ เฉินหยางสามารถอ้างอิงได้ นี่ก็เหมือนกับการทำโจทย์ ถึงแม้โจทย์จะเกินมาตรฐาน ด้วยฝีมือระดับสี่ของเฉินหยาง เป็นเรื่องไม่ง่ายที่จะตอบออกมาได้ แต่เฉินหยางก่อนหน้านี้ก็ได้ท่องจำคำตอบของโจทย์ที่เกินมาตรฐานมาไม่น้อย พอดีก็มาเจอโจทย์ที่เหมือนกันโดยสิ้นเชิง

ยังมีอีกอย่างก็คือ เฉินหยางสามารถผ่านค่าประสบการณ์มาตัดสินได้ว่าการใช้ยาถูกต้องหรือไม่ ก็ทำให้เฉินหยางมีความมั่นใจมากกว่าแพทย์คนอื่นอยู่หลายส่วน ไม่อย่างนั้น เฉินหยางก็ย่อมจะไม่กล้าที่จะใช้ยาอย่างผลีผลามแน่นอน

แต่เมื่อยืนอยู่ในมุมมองของคนอื่นมองดูอาการป่วยนี้ มองดูการสั่งยาของเฉินหยาง นั่นก็ยอดเยี่ยมมากแล้ว ในสายตาของเหอเวินเหลียงแล้ว แพทย์ที่สามารถสั่งตำรับยานี้ได้ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเป็นระดับแพทย์ผู้เชี่ยวชาญของโรงพยาบาลระดับสามเอแล้ว และถึงแม้จะเป็นสถานการณ์ของหัวหน้าแผนกแพทย์แผนจีนของโรงพยาบาลระดับสามเอในปัจจุบัน คนที่มีฝีมือระดับนี้ก็มีไม่มากนัก

ด้วยสถานการณ์ของโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนในปัจจุบัน แพทย์แผนจีนแท้ๆ น้อยเกินไปแล้ว แนวคิดการรักษาของแพทย์แผนจีนส่วนใหญ่ก็ได้รับผลกระทบ โดยรวมแล้ว การแสดงฝีมือของแพทย์ย่อมต้องถูกจำกัด เป็นฝีมือระดับสี่เหมือนกัน ความสามารถของเฉินหยางล้วนเป็นสิ่งที่ระบบมอบให้ บริสุทธิ์มาก เฉินหยางแทบจะสามารถแสดงฝีมือที่เหนือกว่าระดับสี่ได้เลย แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นแพทย์ของโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนบางแห่งในตอนนี้ บางทีอาจจะแสดงฝีมือได้แค่ระดับสามเท่านั้น

ระดับที่ระบบประเมินสามารถมองได้ว่าเป็นพลังภายใน ความสามารถในการต่อสู้จริงจะแข็งแกร่งแค่ไหน ยังต้องดูที่การแสดงออกของแต่ละคน ไม่ต้องพูดถึงว่าผู้ป่วยเป็นลูกชายของหวังอี้ผิง ถึงแม้จะเป็นผู้ป่วยธรรมดา เฉินหยางก็ไม่กล้าที่จะเสี่ยง

“ศาสตราจารย์เหอครับ คุณหมอท่านนี้ยังจบจากมหาวิทยาลัยของเราด้วยนะครับ ยังเป็นรุ่นน้องของผมด้วย” อารมณ์ของหวังอี้ผิงก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“จบจากมหาวิทยาลัยเราเหรอ?”

เหอเวินเหลียงตกใจ “รุ่นไหน?”

หวังอี้ผิงกล่าว “ดูอายุแล้วก็ไม่มากเท่าไหร่ ก็แค่สามสิบต้นๆ”

“สามสิบต้นๆ?”

เหอเวินเหลียงยิ่งตกใจมากขึ้นไปอีก “หนุ่มขนาดนี้เลยเหรอ?” เมื่อครู่เหอเวินเหลียงยังคิดว่าอีกฝ่ายอย่างน้อยที่สุดก็น่าจะอายุสี่ห้าสิบปีแล้ว อายุพอๆ กับหวังอี้ผิง ไม่คิดว่าจะหนุ่มขนาดนี้

“ใช่ครับ อย่างมากที่สุดก็สามสิบปี” หวังอี้ผิงกล่าว

“ชื่ออะไรเหรอครับ?” เหอเวินเหลียงถาม ในบรรดานักเรียนของเขาตอนนี้ก็พอจะมีคนที่อายุไล่เลี่ยกับเฉินหยางอยู่บ้าง เจียงตงเฟยปีนี้ก็ยี่สิบเก้าปี อายุพอๆ กับเฉินหยาง หากเฉินหยางก็จบจากมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลด้วย งั้นก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นรุ่นเดียวกัน

“ชื่อเฉินหยางครับ” หวังอี้ผิงกล่าว

“เฉินหยาง”

เหอเวินเหลียงจดชื่อนี้ไว้ แล้วกล่าว “หลังจากที่เด็กทานยาไปแล้วก็สามารถโทรหาฉันได้ บอกเล่าสถานการณ์หน่อย”

“ผมทราบแล้วครับ ขอบคุณครับอาจารย์”

หวังอี้ผิงวางสาย กลับมาที่ห้องผู้ป่วย ไม่นานนักยาต้มก็ถูกส่งมาแล้ว เฉินหยางยืนยันยาต้มรอบหนึ่ง แล้วก็มองดูเด็กทานเข้าไป เพราะอย่างไรเสียก็เป็นลูกชายของหวังอี้ผิง หลังจากที่ผู้ป่วยทานยาไปแล้ว พวกอวี๋เจิ้นจวินก็ไม่กล้าที่จะจากไป อยู่สังเกตการณ์อยู่ข้างๆ เฉินหยางก็อยู่ที่แผนกฉุกเฉินเช่นกัน ป้องกันไม่ให้เกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้น

ตอนที่ทานยาประมาณบ่ายโมง จนกระทั่งถึงบ่ายสามโมง ดวงตาที่เดิมทีลืมอยู่มองขึ้นข้างบนของเด็กก็กลับมาเป็นปกติแล้ว เหงื่อที่ออกก็เริ่มจะน้อยลง หายใจที่หอบถี่ก็เริ่มจะสงบลง

“ได้ผลแล้ว”

เริ่นเหวินเสวียสังเกตเห็นสถานการณ์ของผู้ป่วย บนใบหน้าก็เผยรอยยิ้มที่ประหลาดใจและยินดีออกมา

“ดีเกินไปแล้ว!” อวี๋เจิ้นจวินก็กล่าวอย่างตื่นเต้น ฮ่าวเปิ่นเซิงที่อยู่ในห้องผู้ป่วยเช่นกันอารมณ์ก็ซับซ้อนอย่างยิ่ง เขาก็ไม่คิดเลยว่าเฉินหยางฝีมือจะสูงขนาดนี้

เฉินหยางมีฝีมือระดับนี้ แถมยังรู้จักอู๋เย่าหลินอีกด้วย งั้นสถานะในใจของอู๋เย่าหลินก็น่าจะไม่ต่ำ... เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฮ่าวเปิ่นเซิงก็เหงื่อเย็นออกมาอีกรอบหนึ่ง