บทที่ 94: ทลายหยางเชื่อมต่อหยิน

“หยินหยางเจียว?”

คนที่เอ่ยปากถามคือหวังอี้ผิง

“ใช่ครับ หยินหยางเจียว”

เฉินหยางพยักหน้า “ผู้ป่วยโรคไข้จากความร้อน เหงื่อออกแล้วกลับมามีไข้ใหม่และชีพจรเต้นเร็วไม่ลดลงตามเหงื่อ พูดจาเพ้อเจ้อกินไม่ได้ ชื่อโรคคือหยินหยางเจียว...”

สีหน้าของหวังอี้ผิงก็เคร่งขรึมลง ผู้อำนวยการหวังมาจากสายแพทย์แผนจีน จบจากมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล นับๆ ดูแล้วก็ยังถือเป็นรุ่นพี่ของเฉินหยาง ดังนั้นตอนที่เฉินหยางพูดว่าอาการป่วยของผู้ป่วยคือ “หยินหยางเจียว” หวังอี้ผิงก็สามารถเข้าใจถึงความรุนแรงของอาการป่วยได้

ก็เหมือนกับที่เฉินหยางพูด โรคนี้จัดเป็นกลุ่มอาการที่เลวร้ายลงของโรคไข้จากความร้อน ในวงการแพทย์มีคำพูดหนึ่งว่า ยอมรักษากลุ่มอาการรุนแรง ไม่ยอมรักษากลุ่มอาการที่เลวร้ายลง

เมื่อครู่คำพูดต่อท้ายของเฉินหยางคือคำอธิบายชื่อโรคหยินหยางเจียวใน ‘คัมภีร์หวงตี้เน่ยจิง’ ที่เรียกว่าหยินหยางเจียว หมายถึงพลังชี่พิษหยางเข้าไปปะปนกับส่วนที่เป็นหยิน ปะปนกันจนไม่คลี่คลาย... อันที่จริงเมื่อครู่คำพูดที่เฉินหยางพูดนั้นยังมีอีกหลายคำต่อท้าย ชื่อโรคคือหยินหยางเจียว คำว่าเจียว หมายถึง ตาย

“คุณหมอเฉินครับ ความหมายของคุณก็คือตอนนี้ไม่มีหนทางแล้วเหรอครับ?” เสียงของหวังอี้ผิงถึงกับสั่นเทาอยู่บ้าง

หลายครั้ง การพูดคุยกับคนในวงการที่ทำให้รู้สึกสบายใจ ก็เพราะว่าคุยกับคนในสายงานเดียวกันแล้วไม่ต้องอธิบายมาก เขาสามารถเข้าใจถึงความอันตรายที่ซ่อนอยู่ได้ ตอนนี้ถ้าเปลี่ยนเป็นญาติผู้ป่วยคนอื่น หรือหวังอี้ผิงไม่ได้มาจากสายแพทย์แผนจีน และไม่รู้เรื่องโรค “หยินหยางเจียว” นี้...เขาก็อาจจะยังไม่ตระหนักถึงความรุนแรงของอาการป่วย แต่หวังอี้ผิงเข้าใจ...ก็เพราะเข้าใจนี่แหละ หวังอี้ผิงถึงได้ยิ่งตระหนักถึงความรุนแรงของปัญหามากขึ้น

“หยินหยางเจียว?”

จางตงอวิ๋นขมวดคิ้วเล็กน้อย ชื่อโรคนี้อันที่จริงจางตงอวิ๋นเพิ่งจะเคยได้ยินเป็นครั้งแรก แต่จางตงอวิ๋นอย่างไรเสียก็เป็นแพทย์แผนจีนเช่นกัน สามารถเข้าใจความหมายของสามคำนี้ได้ ชื่อโรคบางอย่างของแพทย์แผนจีนไม่ใช่ว่าตั้งขึ้นมาส่งเดช ผ่านสามคำว่าหยินหยางเจียว จางตงอวิ๋นก็สามารถตระหนักได้ถึงความรุนแรงของโรคนี้

“ปะปนกันจนไม่คลี่คลาย สิ้นเปลืองจนทำให้เกิด เป็นกลุ่มอาการวิกฤตในโรคไข้จากความร้อนครับ”

เฉินหยางกล่าว “ผู้ป่วยเหงื่อออกแต่ไข้ไม่ลด กลุ่มอาการวิกฤตมีสามอย่าง อย่างแรกคือกินไม่ได้ สองชีพจรเต้นเร็วรัว สาม พูดจาเพ้อเจ้อเสียการควบคุม...”

“ในทางคลินิกมี ‘หยินหยางเจียว’ ที่เกิดจากการสิ้นเปลืองจนทำให้เกิด และก็มี ‘หยินหยางเจียว’ ที่เกิดจากพลังหยางหลุดลอยออกไปภายนอก พลังชี่ไม่สามารถรวบกลับมาได้” พูดจบเฉินหยางกล่าว “จากชีพจรและอาการแล้วผู้ป่วยจัดอยู่ในประเภทหลัง โชคดีที่ยังสามารถทานอาหารได้...”

เมื่อได้ฟังเฉินหยางพูดถึงตรงนี้ ในใจของหวังอี้ผิงก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ในทางการแพทย์แผนจีนมีอยู่ว่า มีพลังชี่กระเพาะอาหารย่อมมีชีวิต ไร้พลังชี่กระเพาะอาหารย่อมมีวันตาย และการที่จะสามารถทานอาหารได้หรือไม่นั้นเป็นมาตรฐานการตัดสินที่สำคัญอย่างยิ่ง

“คุณหมอเฉินบอกวิธีมาโดยตรงเลยครับ” หวังอี้ผิงกล่าว

เฉินหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “วิธีการรักษาก็ย่อมต้องเป็นการทลายหยางเชื่อมต่อหยิน ทำให้พลังชี่สามารถควบคุมได้ ของเหลวจินเย่สามารถเก็บกักไว้ได้...สามารถใช้ยาต้มอี้หยวนใน ‘จางซื่ออีทง’ บวกกับน้ำดีหมูลองดูได้ครับ”

“คุณหมอเฉินสั่งยาเถอะครับ” หวังอี้ผิงกล่าวอย่างเด็ดขาด

เฉินหยาง: “.......”

ความเด็ดขาดของหวังอี้ผิงทำให้เฉินหยางประหลาดใจอยู่บ้าง อันที่จริงหลายครั้งที่หมออธิบายให้ญาติผู้ป่วยฟัง อธิบายให้เพื่อนร่วมงานคนอื่นฟัง ไม่ใช่เพื่อจะอวดอ้าง แต่เพื่อจะเกลี้ยกล่อมอีกฝ่าย โดยเฉพาะแพทย์หนุ่มที่อาวุโสน้อยอย่างเฉินหยาง ในทางคลินิกการใช้ยา เมื่อมีแพทย์อาวุโสอยู่ในที่เกิดเหตุด้วย ก็ยิ่งต้องมีเหตุมีผล ไม่สามารถที่จะเข้าใจอยู่คนเดียวได้

เมื่อครู่ตอนที่หวังอี้ผิงสอบถาม เฉินหยางก็ประหลาดใจอยู่บ้าง ไม่คิดว่าตอนนี้หวังอี้ผิงจะเด็ดขาดขนาดนี้ เพราะอย่างไรเสียคำอธิบายเมื่อครู่ของเฉินหยาง ก็ได้พูดถึงอาการป่วยค่อนข้างจะชัดเจนแล้ว และก็ได้เผยความหมายออกมาอย่างหนึ่งว่า อันตรายมาก

“คุณหมอเฉินไม่ต้องกังวลครับ”

เมื่อเห็นเฉินหยางลังเล หวังอี้ผิงกล่าว “ตัวผมเองก็มาจากสายแพทย์แผนจีน จบจากวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลของเราครับ”

“เสี่ยวเฉิน นับๆ ดูแล้วผู้อำนวยการหวังก็ยังเป็นรุ่นพี่ของเธอนะ” จางตงอวิ๋นกล่าว

เฉินหยางมองไปทางหวังอี้ผิงอย่างประหลาดใจ ไม่คิดว่าผู้อำนวยการหวังท่านนี้ถึงกับเรียนแพทย์แผนจีนมาด้วย มิน่าล่ะ

“เสี่ยวเฉินก็จบจากวิทยาลัยแพทย์แผนจีนประจำมณฑลเหรอ?” หวังอี้ผิงถาม

“ครับ” เฉินหยางพยักหน้า สมัยหวังอี้ผิงมหาวิทยาลัยยังชื่อวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลอยู่เลย หลังจากนั้นถึงได้เปลี่ยนชื่อเป็นมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล

“ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอรุ่นน้อง”

หวังอี้ผิงกล่าว “เฉินหยางรุ่นน้อง ในเมื่อนายสามารถวินิจฉัยได้อย่างชัดเจนแล้ว ก็สั่งยาเถอะ” หวังอี้ผิงหลังจากนั้นถึงแม้จะเข้ารับราชการ แต่พื้นฐานบางอย่างของแพทย์แผนจีนก็ยังคงอยู่

คนนอกจะเห็นชัด คนในวงจะงงงวย เพราะเข้าใจ หลังจากนั้นก็ไม่ได้อยู่คลินิกอีก คนประเภทนี้อันที่จริงมุมมองในการมองปัญหาก็ยังแตกต่างจากแพทย์คลินิก อย่างแรกเลย ขณะนี้ในห้องผู้ป่วยมีผู้อำนวยการโรงพยาบาลสองคน อวี๋เจิ้นจวินกับฮ่าวเปิ่นเซิงก็อยู่ด้วยกันทั้งคู่ ยังมีหัวหน้าแผนกฉุกเฉินเริ่นเหวินเสวีย หัวหน้าแผนกอายุรกรรมฉีเจี้ยนกั๋ว รองหัวหน้าเฉียนหลันอิง เป็นต้น ก็อยู่ในห้องผู้ป่วยกันหมด และในสถานการณ์ที่มีผู้นำและหัวหน้าแผนกอยู่มากมายขนาดนี้ ยังสามารถเรียกแพทย์หนุ่มอย่างเฉินหยางมาได้ นั่นก็สามารถอธิบายปัญหาได้มากแล้ว

ประการที่สอง หลังจากที่เฉินหยางเข้ามาในห้องผู้ป่วยแล้ว ไม่ว่าจะเป็นอวี๋เจิ้นจวินหรือเริ่นเหวินเสวีย ก็ไม่ได้พูดอะไรมากนัก ปล่อยให้เฉินหยางตรวจรักษาสบายๆ สุดท้าย หวังอี้ผิงเองก็ยังเป็นผู้อำนวยการคณะกรรมการสุขภาพประจำอำเภอ ไม่ใช่ญาติผู้ป่วยธรรมดา ผ่านสามจุดนี้ อันที่จริงก็สามารถอธิบายเรื่องหนึ่งได้ นั่นก็คือเฉินหยางที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินย่อมต้องมีชื่อเสียงอยู่บ้างแล้ว ทำเรื่องบางอย่างไว้แล้ว ไม่อย่างนั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะมีสถานการณ์แบบนี้

มีพื้นฐานนี้อยู่ บวกกับการวิเคราะห์เมื่อครู่ของเฉินหยาง หวังอี้ผิงถึงได้ไม่เข้าไปรบกวนมากเกินไป อีกอย่างในสถานการณ์ที่เฉินหยางวิเคราะห์ได้อย่างชัดเจนแล้ว หวังอี้ผิงถึงกับไม่กล้าที่จะให้ลูกชายย้ายโรงพยาบาลไปที่เมืองหลวงของมณฑลแล้ว

คนที่เรียนแพทย์แผนจีนมา โดยเฉพาะคนที่ยังคงมีความเชื่อมั่นในแพทย์แผนจีนอยู่พอสมควร จะเข้าใจดีว่า ยิ่งเป็นสถานการณ์แบบนี้ ยิ่งไม่สามารถที่จะล่าช้าส่งเดชได้ ยิ่งไม่สามารถที่จะเกิดอุบัติเหตุได้ การได้เจอแพทย์แผนจีนที่สามารถช่วยชีวิตได้คนหนึ่ง บางครั้งก็คือโชคดี พลาดไปแล้ว ก็จะไม่มีอีกแล้ว

“ผู้อำนวยการหวังครับ ตำรับยานี้ลองดูก่อนครับ”

เฉินหยางสั่งยาเสร็จ แล้วก็ยื่นให้หวังอี้ผิง

หวังอี้ผิงยื่นมือออกไปรับ

“เฮยฟู่เพี่ยน 60 กรัม ขิงแห้ง 12 กรัม ใบอ้ายเย่รมไฟ 9 กรัม...น้ำดีหมูหนึ่งถุง แบ่งผสมกับยาเป็นสามครั้ง หยดให้ทั่วเพื่อเป็นยา引...”

“ท่านผู้อำนวยการอวี๋ครับ”

หวังอี้ผิงดูจบ ก็ยื่นใบสั่งยาให้อวี๋เจิ้นจวินโดยตรง “ให้ไปจัดยาเถอะครับ”

อวี๋เจิ้นจวินนำใบสั่งยาไปให้แพทย์ที่อยู่ข้างๆ แพทย์ถือใบสั่งยาออกจากประตูไป ส่วนเฉินหยางก็คอยสังเกตการแจ้งเตือนของระบบ รอจนเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น เฉินหยางก็รีบตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงของค่าประสบการณ์ทันที

ผ่านการเพิ่มขึ้นของค่าประสบการณ์มากน้อยเท่าไหร่ มาตัดสินว่าการใช้ยาถูกต้องหรือไม่ ก็เป็นหนึ่งในสิ่งที่เฉินหยางพึ่งพาอย่างมากในตอนนี้ หากค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นปกติ งั้นก็แสดงว่าการใช้ยาไม่มีข้อผิดพลาด โดยพื้นฐานแล้วก็จะไม่เกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้น หากค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นน้อยเกินไป งั้นก็แสดงว่าใบสั่งยาผิดพลาด เหมือนกับตอนที่เล่นเกมตีมอนสเตอร์ป่า คุณมองดูมอนสเตอร์ป่าเหมือนจะตายแล้ว แต่กลับไม่ได้รับการแจ้งเตือนของระบบ งั้นก็แสดงว่ายังไม่ตายจริงๆ ไม่ก็มอนสเตอร์ป่ามีพรสวรรค์อะไรบางอย่าง ไม่ก็ล่องหนไปแล้ว ไม่ก็คือยังจะฟื้นคืนชีพได้อีก ยังต้องตีอีกครั้งหนึ่ง ระบบแจ้งเตือน ค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น ดรอปของมีค่า นั่นถึงจะแสดงว่าตายหรือภารกิจเสร็จสิ้น