บทที่ 93: หยินหยางเจียว

“คุณหมายความว่ายังไง?” อวี๋เจิ้นจวินถลึงตาใส่เริ่นเหวินเสวีย

“ความหมายของผมก็คือ ไม่อย่างนั้นก็เกลี้ยกล่อมให้ผู้อำนวยการหวังพาลูกไปที่เมืองหลวงของมณฑลเถอะครับ” เริ่นเหวินเสวียไม่อยากจะให้ลูกชายของหวังอี้ผิงต้องมาเสียเวลาอยู่ที่โรงพยาบาลอำเภอ

“คำแนะนำทางด้านวิชาชีพแบบนี้ พวกคุณรอเดี๋ยวค่อยเสนอต่อผู้อำนวยการหวังแล้วกัน”

อวี๋เจิ้นจวินเหลือบมองเริ่นเหวินเสวียแวบหนึ่ง “ไปเถอะ ประชุมปรึกษาเคสกันก่อน”

“ผมทราบแล้วครับ นี่ไม่ใช่ว่าต้องมาปรึกษาหารือกับท่านผู้อำนวยการอวี๋ก่อนหรอกเหรอครับ?”

เริ่นเหวินเสวียรีบตามไป คำแนะนำแบบนี้ ย่อมต้องเป็นแพทย์คลินิกเป็นคนเสนอ แต่เริ่นเหวินเสวียกลัวว่าอวี๋เจิ้นจวินจะร้อนใจอยากจะสร้างผลงาน ในฐานะผู้อำนวยการ ลูกชายของผู้อำนวยการหวังมารักษาที่โรงพยาบาล ก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงความคิดที่จะร้อนใจอยากจะสร้างผลงานได้ รู้สึกว่าเป็นโอกาสที่หาได้ยาก

ขอเพียงทางฝั่งอวี๋เจิ้นจวินไม่มีความเห็นอะไร เริ่นเหวินเสวียรอเดี๋ยวก็สามารถเสนอแนะตามสถานการณ์ได้แล้ว แพทย์คลินิกคนอื่นๆ ส่วนใหญ่ก็คงจะไม่มีความเห็นอะไร ทุกคนอันที่จริงในเรื่องบางอย่างก็ยังคงรู้ใจกันดีอยู่

อวี๋เจิ้นจวินอยู่ข้างหน้า เริ่นเหวินเสวียอยู่ข้างหลัง สองคนรีบร้อนตามเข้าไปในห้องผู้ป่วย ในห้องผู้ป่วย ลูกชายของหวังอี้ผิงก็ถูกจัดให้พักเรียบร้อยแล้ว เฉียนหลันอิงกับฉีเจี้ยนกั๋วของแผนกอายุรกรรมก็กำลังตรวจร่างกายให้ผู้ป่วยอยู่แล้ว

เฉียนหลันอิงเป็นรองหัวหน้าแผนกอายุรกรรม ฉีเจี้ยนกั๋วเป็นหัวหน้าแผนกอายุรกรรม โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินแผนกน้อย อย่างสถานการณ์ของลูกชายหวังอี้ผิง ก็เป็นแพทย์อายุรกรรมที่มาประชุมปรึกษาเคส

“ทำไมไม่มีแผนกแพทย์แผนจีนล่ะคะ?”

เฉียนหลันอิงเมื่อเห็นอวี๋เจิ้นจวินกับเริ่นเหวินเสวียเข้ามา ก็พูดกับอวี๋เจิ้นจวินว่า “ท่านผู้อำนวยการอวี๋คะ แผนกแพทย์แผนจีนก็ควรจะเรียกคนมาด้วยนะคะ เสี่ยวเฉินล่ะคะ?”

เมื่อได้ฟังเฉียนหลันอิงถามถึงเฉินหยาง ฮ่าวเปิ่นเซิงที่เข้ามาในห้องผู้ป่วยแล้วในใจก็สะดุ้งวาบ ทำไมชื่อเสียงของเฉินหยางในโรงพยาบาลถึงได้สูงขนาดนี้ เฉียนหลันอิงถึงกับรู้จักเฉินหยางด้วย แถมตอนนี้ยังนึกถึงเฉินหยางได้อีก? ถึงแม้ว่าวันนั้นที่บ้านของเฉินหยาง เฉินหยางจะยอมอ่อนข้อแล้ว และตอนที่อวี๋เจิ้นจวินโทรมาฮ่าวเปิ่นเซิงก็พอจะพูดจาคลุมเครือรับมือผ่านไปได้แล้ว แต่มาวันนี้เฉินหยางมาหรือไม่มาฮ่าวเปิ่นเซิงก็ยังไม่รู้

ตอนนี้เป็นการรักษาลูกชายของหวังอี้ผิง เฉียนหลันอิงเอ่ยถึงเฉินหยางขึ้นมา หากเฉินหยางยังไม่มา หวังอี้ผิงก็ถือโอกาสสอบถามอีกสองสามคำ งั้นเขาจะไม่ลำบากใจเหรอ?

“โทรไปที่แผนกแพทย์แผนจีนรึยัง?” อวี๋เจิ้นจวินถามเริ่นเหวินเสวีย

“ยังเลยครับ เดี๋ยวผมจะให้คนไปแจ้งเดี๋ยวนี้เลยครับ”

เริ่นเหวินเสวียชะงักไป รีบมองไปทางแพทย์ที่อยู่ข้างๆ แวบหนึ่ง เมื่อครู่เริ่นเหวินเสวียก็ไม่ได้แจ้งแผนกแพทย์แผนจีน ส่วนใหญ่ก็เพราะลูกชายของหวังอี้ผิงก็เพิ่งจะถูกย้ายมาจากทางฝั่งโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีน เริ่นเหวินเสวียคิดว่าไม่น่าจะจำเป็น แต่ตอนนี้ที่เฉียนหลันอิงเอ่ยถึง อวี๋เจิ้นจวินก็ถามอีก เริ่นเหวินเสวียก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องแจ้งแล้ว

ที่สำคัญที่สุดคือ เฉียนหลันอิงเอ่ยถึงเฉินหยาง เริ่นเหวินเสวียก็พลันนึกถึงเฉินหยางขึ้นมาทันที วันนั้นสถานการณ์ของหลานสาวอวี๋เจิ้นจวินก็ยุ่งยากพอสมควร ก็เป็นเฉินหยางที่แก้ไขได้ ตอนนี้สถานการณ์ทางฝั่งแผนกแพทย์แผนจีนดูเหมือนจะไม่เหมือนเดิมแล้ว

เฉินหยางกับพวกจงเฟยกำลังทานข้าวไปพลางพูดคุยกันไปพลาง ก็เห็นจางตงอวิ๋นก้าวยาวๆ เดินมา

“เสี่ยวเฉิน ตามฉันมา”

พูดจบ จางตงอวิ๋นก็เดินไปยังนอกโรงอาหาร ตอนนี้จางตงอวิ๋นก็กำลังทานข้าวอยู่ที่โรงอาหารเหมือนกัน ได้รับโทรศัพท์ก็เลยมาเรียกเฉินหยาง แพทย์ทางฝั่งแผนกฉุกเฉินเป็นหลังจากที่ได้ยินคำพูดของเฉียนหลันอิงแล้วถึงได้รับคำสั่งของเริ่นเหวินเสวีย ดังนั้นตอนที่โทรศัพท์ก็ย่อมต้องพูดชื่อของเฉินหยางโดยตรงอยู่แล้ว

“หัวหน้าจางครับ เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอครับ?”

เฉินหยางไม่ทันจะได้คิดอะไรมาก ก็กล่าวทักทายกับพวกจงเฟย แล้วก็รีบตามออกไป

“ทางฝั่งแผนกฉุกเฉินมีผู้ป่วยมาคนหนึ่ง”

จางตงอวิ๋นกล่าว “โทรมาให้พวกเราไปดู ไปดูสถานการณ์ก่อน” ในโทรศัพท์ ทางฝั่งแผนกฉุกเฉินเพื่อให้แผนกแพทย์แผนจีนให้ความสำคัญ ยังจงใจพูดถึงตัวตนของผู้ป่วยอีกด้วย ดังนั้นจางตงอวิ๋นจึงไม่กล้าที่จะล่าช้าเลยแม้แต่น้อย

“ผู้ป่วยเป็นลูกของผู้อำนวยการหวังคณะกรรมการสุขภาพ พอไปถึงแล้วเธอก็ระวังตัวหน่อย” จางตงอวิ๋นเตือนเฉินหยาง ตอนนี้เฉินหยางในสายตาของจางตงอวิ๋นก็ไม่ใช่เพียงแค่แพทย์ของแผนกแพทย์แผนจีน ศิษย์ของเกาหมิงเสวี่ยนง่ายๆ แค่นั้นแล้ว ตอนนี้จางตงอวิ๋นถึงกับมองเฉินหยางเป็นขาใหญ่ให้เกาะแล้ว คล้ายกับทัศนคติของไป๋จิ่นปัวที่มีต่อเฉินหยางอยู่บ้าง

แน่นอนว่า จางตงอวิ๋นในฐานะหัวหน้าแผนก ไม่มีความคิดที่จะย้ายงานอะไรทำนองนั้นหรอก วัยขนาดนี้ จางตงอวิ๋นสามารถเป็นหัวหน้าแผนกได้ก็พอใจแล้ว แต่จางตงอวิ๋นก็มองออกว่า เฉินหยางน่าจะอยู่ที่โรงพยาบาลอำเภอได้ไม่นาน ต่อไปย่อมต้องไปโรงพยาบาลที่ดีกว่าแน่นอน ถึงแม้จางตงอวิ๋นจะเป็นไปไม่ได้ที่จะย้ายงาน แต่การสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเฉินหยางไว้ ก็มีประโยชน์อย่างยิ่ง ต่อไปถ้าเฉินหยางไปถึงโรงพยาบาลใหญ่จริงๆ แล้ว ยังสามารถช่วยเขาเชื่อมสายสัมพันธ์ สร้างสะพานอะไรทำนองนั้นได้

“ทราบแล้วครับหัวหน้าจาง”

เฉินหยางพยักหน้า

ตอนที่จางตงอวิ๋นพาเฉินหยางเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย พวกเริ่นเหวินเสวียก็ได้ทำความเข้าใจสถานการณ์ของผู้ป่วยแล้ว และก็ได้ตรวจร่างกายให้ผู้ป่วยเสร็จแล้วด้วย เฉินหยางยืนอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยมองดูแวบหนึ่ง ก็รู้ว่าอาการป่วยของผู้ป่วยค่อนข้างจะยุ่งยาก ลูกชายของหวังอี้ผิงนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ดวงตาก็ลืมอยู่ มองไปข้างบน ดูจะกระสับกระส่าย หายใจหอบถี่ บนตัวก็มีเหงื่อออกไม่หยุด

ฮ่าวเปิ่นเซิงเมื่อเห็นเฉินหยางที่ตามหลังจางตงอวิ๋นมา ก็ถอนหายใจยาวออกมา เฉินหยางมาถึงแล้ว แบบนี้เขาก็วางใจขึ้นมากแล้ว ตอนที่เฉินหยางกับจางตงอวิ๋นเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย เริ่นเหวินเสวียก็ยังคงกำลังพูดอยู่พอดี

“ผู้อำนวยการหวังครับ เมื่อครู่ผมได้ทำความเข้าใจสถานการณ์แล้วครับ ผู้ป่วยมีไข้มาครึ่งเดือนแล้ว จากแฟ้มประวัติผู้ป่วยดูแล้ว ก็ใช้ยาไปไม่น้อยเลย ยาจีนยาแผนตะวันตกก็กินไปไม่น้อย สถานการณ์ยุ่งยากพอสมควรครับ”

เริ่นเหวินเสวียกำลังพูดอยู่ จางตงอวิ๋นกับเฉินหยางก็เดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย

“ผมรู้”

หวังอี้ผิงอายุสี่สิบห้าปีโดยประมาณ ฟังเริ่นเหวินเสวียพูดจบ ก็พูดเสียงเคร่งขรึม “ดังนั้นผมถึงได้มาลองดูที่โรงพยาบาลอำเภอเรานี่แหละ ว่าจะมีวิธีอะไรบ้าง ไม่ไหวก็ไปที่เมืองหลวงของมณฑลแล้วกัน” เมื่อได้ฟังทัศนคติของหวังอี้ผิงแล้ว เริ่นเหวินเสวียก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเช่นกัน หากหวังอี้ผิงมีทัศนคติแบบนี้ ก็ยังพอจะจัดการได้ง่ายหน่อย ก็กลัวว่าหวังอี้ผิงจะมากดดัน

เพราะอย่างไรเสียก็ไข้ไม่ลด นี่ในทางคลินิกก็พูดยากอยู่เหมือนกัน ในสถานการณ์ที่ไม่มีโรคแทรกซ้อนอื่น ก็ไม่นับว่ารุนแรงเท่าไหร่ แค่ไข้ตัวหนึ่งลดไม่ลง หวังอี้ผิงชี้จมูกด่าหมอกลุ่มหนึ่งว่าเป็นพวกไร้ประโยชน์ หมอกลุ่มหนึ่งก็ไม่มีอะไรจะพูด

“เสี่ยวเฉิน เธอมาดูให้หน่อย”

เฉียนหลันอิงกวักมือเรียกเฉินหยาง

เฉินหยางเดินเข้าไปข้างหน้า สังเกตผู้ป่วยดูครู่หนึ่ง แล้วก็นั่งลงข้างเตียงผู้ป่วยจับชีพจร ฟังเฉียนหลันอิงเล่าสถานการณ์ของผู้ป่วยไปพลาง มีไข้มาแล้วยี่สิบวัน ที่โรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนที่นั่นก็รักษามาเกือบสองสัปดาห์แล้ว ตอนแรกก็ทานยาลดไข้บางอย่าง กินไปแล้วก็พอจะมีผลอยู่บ้าง ผ่านไปแล้วก็กลับมาเป็นอีกครั้ง และอุณหภูมิของไข้ก็ไม่ต่ำ โดยพื้นฐานแล้วก็อยู่สูงกว่า 39 องศาเซลเซียส ตอนกลางคืนจะหนักหน่อย ตอนกลางวันจะเบาหน่อย

“เหงื่อออกต่อเนื่องไหมครับ?” เฉินหยางถาม

“ใช่ เหงื่อออกหนักมาก”

“ชีพจรลอย ใหญ่ และมีแรง...”

เฉินหยางจับชีพจรเสร็จ ก็ดูฝ้าบนลิ้นของผู้ป่วยอีกครั้ง ลิ้นสีม่วงและมีฝ้าเหนียว... โรคนี้ยุ่งยากพอสมควรจริงๆ แต่ในทางการแพทย์แผนจีน หากเจออาการป่วยที่ค่อนข้างจะตรงตามแบบฉบับบางอย่าง การวินิจฉัยก็ยังค่อนข้างจะง่าย ที่เรียกว่าตรงตามแบบฉบับ ก็คือในตำราโบราณบางเล่มมีการบันทึกไว้อย่างชัดเจน อาการป่วยด้านต่างๆ ก็สอดคล้องกับข้อความในตำรา

“นี่คือหยินหยางเจียวครับ”

เฉินหยางยืนยันอย่างละเอียดรอบหนึ่ง แล้วจึงกล่าว “ใน ‘คัมภีร์หวงตี้เน่ยจิง’ มีการบรรยายที่ค่อนข้างจะละเอียดอยู่ครับ จัดเป็นกลุ่มอาการที่แปรสภาพของโรคไข้จากความร้อน หรือก็คือเป็นกลุ่มอาการที่เลวร้ายลงที่เกิดจากการรักษาที่ไม่เหมาะสมในทางคลินิกครับ”