บทที่ 92: ไข้ไม่ลด

ตอนเช้าก็เหลือผู้ป่วยอีกแค่ห้าหกคน แต่เฉินหยางก็ยังคงได้รับหีบสมบัติทองแดงมาอีกหนึ่งใบ

พร้อมกับการที่หีบสมบัติทองคำเปิดได้ไอเทมเสริมพลัง ตอนนี้เฉินหยางก็ยิ่งคาดหวังกับหีบสมบัติมากขึ้นไปอีก ถึงแม้อัตราการดรอปไอเทมเสริมพลังของหีบสมบัติทองแดงจะต่ำมาก แต่เผื่อว่า... ผ่านการทดลองหลายครั้ง เฉินหยางก็สามารถยืนยันได้อย่างชัดเจนแล้วว่า จะเปิดได้หีบสมบัติอะไรนั้นเกี่ยวข้องกับพื้นที่จริงๆ ระบบน่าจะตั้งค่าให้ตำบลจี้ผิงที่เขาเคยอยู่ก่อนหน้านี้เป็นหมู่บ้านเริ่มต้นแล้ว

ดังนั้นที่อำเภอเจียหลินถึงได้เปิดได้แต่หีบสมบัติทองแดง ที่เมืองหลวงของมณฑลกลับสามารถเปิดได้หีบสมบัติทองคำ เช่นนั้นที่เมืองเฟิงไห่จะสามารถเปิดได้หีบสมบัติเงินหรือไม่ หรือจะพูดได้ว่าที่เมืองระดับจังหวัดที่เทียบเท่ากับเมืองเฟิงไห่ จะสามารถเปิดได้หีบสมบัติเงิน เช่นนั้นหีบสมบัติแพลทินัมก็คงจะมีแต่ที่กรุงปักกิ่งแล้ว ถึงกับมีการเลือกปฏิบัติทางพื้นที่ด้วย!

“พี่เฉินหยางครับ!”

ตอนเที่ยงที่ทานอาหารกลางวัน เฉินหยางเพิ่งจะเดินเข้าไปในโรงอาหาร ก็ถูกจงเฟยที่ตาแหลมคมมองเห็นเข้า จงเฟยตะโกนเรียกเฉินหยาง

“พี่เฉินหยางคะ พี่กลับมาทำงานแล้วเหรอคะ?” อ้ายเสวี่ยก็ทักทายเฉินหยางอย่างดีใจ

“พี่เฉินหยางคะ” เฝิงเสี่ยวหนานก็ยิ้มเรียกหนึ่งที

“อืม วันนี้เพิ่งจะกลับมา” เฉินหยางยิ้มกล่าว

“เชี่ย พวกเราพรุ่งนี้ก็จะกลับแล้ว นายวันนี้กลับมาทำงาน นายจงใจรึเปล่า?” จงเฟยบ่น

พวกเขาอุตส่าห์ลงมาครั้งหนึ่ง พอดีก็เป็นโรงพยาบาลอำเภอเจียหลินที่เฉินหยางอยู่พอดี ไม่คิดว่าพวกเขาเพิ่งจะมาถึง วันรุ่งขึ้นเฉินหยางก็ถูกสั่งพักงาน กลับไปที่เมืองหลวงของมณฑล พอเฉินหยางกลับมาแล้ว พวกเขาก็ต้องกลับไปแล้ว

“รู้สึกจริงๆ นะว่านายเหมือนจะจงใจหลบหน้าพวกเรา” จงเฟยยิ้มกล่าว

“นี่ไม่ใช่ว่าประจวบเหมาะกันหรอกเหรอ?” เฉินหยางก็เขินอายอยู่บ้าง ครั้งนี้ที่โรงพยาบาลเด็กมาที่อำเภอเจียหลินย่อมไม่ใช่เพราะเฉินหยางอยู่แล้ว แต่พวกจงเฟยหลายคนครั้งนี้ที่อาสาสมัครมา ก็เป็นเพราะเฉินหยางแล้ว

“รอจนกลับไปที่เมืองหลวงของมณฑลแล้ว ฉันจะเลี้ยงข้าวพวกนาย ต่อไปจำนวนครั้งที่ฉันกลับไปที่เมืองหลวงของมณฑลอาจจะเยอะขึ้นหน่อย” เฉินหยางกล่าว ได้ติดตามอู๋เย่าหลินเรียนต่อโท เฉินหยางก็ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่ที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินทั้งวัน ต่อไปอาจจะต้องกลับไปทุกสัปดาห์ อย่างน้อยที่สุดครึ่งเดือนก็ต้องกลับไปครั้งหนึ่ง โชคดีที่เพราะฮ่าวเปิ่นเซิงไปที่เมืองหลวงของมณฑลมาครั้งหนึ่ง ได้รู้เรื่องบางอย่างของเฉินหยาง นโยบายของจางตงอวิ๋นที่มีต่อเฉินหยางก็ผ่อนปรนลงแล้ว ต่อไปถ้าเฉินหยางจะลาหยุดอะไรพวกนั้น ก็จะง่ายอย่างยิ่ง

พูดจบ หลายคนก็ตักข้าวมา แล้วก็นั่งอยู่ด้วยกัน กินไปคุยไป

“สองวันก่อนท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวคนนั้นของพวกนายยังมาถามข่าวนายกับพวกเราเลยนะ หลังจากนั้นเป็นยังไง?” จงเฟยถาม พวกเขาเดิมทียังคิดจะหาโอกาสช่วยเฉินหยางอยู่เลย แต่ก็หาโอกาสที่เหมาะสมไม่ได้สักที

“ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวไปถึงบ้านฉันเลย”

เฉินหยางถอนหายใจ “เป็นหวังหย่าที่พาไป” คนอื่นไม่รู้จักหวังหย่า แต่จงเฟยรู้จัก

“หวังหย่าทำไมถึงเป็นแบบนี้?”

จงเฟยเมื่อได้ยินดังนั้นคิ้วก็ขมวดเข้าหากัน เขากับเฉินหยางคิดเหมือนกัน ฮ่าวเปิ่นเซิงไปที่เมืองหลวงของมณฑล แถมยังไปถึงบ้านของเฉินหยางอีก นั่นก็ไม่ใช่ว่ากุมเบื้องหลังของเฉินหยางไว้จนหมดเปลือกแล้วเหรอ? เรื่องบางอย่างที่ทางฝั่งโรงพยาบาลอำเภอเจียหลินก่อนหน้านี้ไม่รู้ ฮ่าวเปิ่นเซิงไปแล้วก็อาจจะรู้หมดแล้ว ก็ไม่ใช่ว่าจะพาไปไม่ได้ อย่างน้อยที่สุดคุณก็ควรจะคิดสักหน่อย ทำความเข้าใจสถานการณ์ก่อนแล้วค่อยว่ากัน

“ฮ่าวเปิ่นเซิงไปที่บ้านเพื่อเชิญนายเป็นการส่วนตัวเลยเหรอ?” จงเฟยถาม

“ใช่”

เฉินหยางพยักหน้า ต่อหน้าเพื่อนที่โตมาด้วยกันก็ไม่ปิดบังอะไร “โชคดีที่ฉันโชคดี ครั้งนี้ที่กลับไปก็ได้รู้จักกับศาสตราจารย์อู๋เย่าหลินของมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑลด้วย จะได้ตามศาสตราจารย์อู๋เรียนต่อโทแล้ว”

“ศาสตราจารย์อู๋เย่าหลิน?”

ลูกตาของจงเฟยแทบจะถลนออกมา “พี่เฉินหยาง พี่สุดยอด” จงเฟยก็เป็นบัณฑิตปริญญาโทที่จบจากมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑล เพียงแต่เขาเรียนแพทย์แผนตะวันตก แต่อยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน จงเฟยย่อมต้องรู้จักศาสตราจารย์อู๋เย่าหลินอยู่แล้ว

“ศาสตราจารย์อู๋นั่นคือผู้ทรงคุณวุฒิทางฝั่งวิทยาลัยแพทย์แผนจีนเลยนะ อาวุโสมากแล้ว”

จงเฟยกล่าวอย่างอิจฉา “แม้แต่อธิการบดีเจอศาสตราจารย์อู๋ก็ยังสุภาพมากเลยนะ”

“พี่เฉินหยางคะ พี่ไปรู้จักกับศาสตราจารย์อู๋ได้อย่างไรคะ?” อ้ายเสวี่ยก็ไม่ค่อยจะเชื่อเท่าไหร่ ส่วนเฝิงเสี่ยวหนานที่อยู่ข้างๆ ยิ่งอ้าปากค้าง เฉินหยางยิ่งทำให้นางมองไม่ทะลุแล้ว

ครั้งแรกที่เจอเฉินหยาง ในใจของเฝิงเสี่ยวหนานอันที่จริงก็รังเกียจอยู่บ้าง ยังแอบบ่นอ้ายเสวี่ยเล็กน้อย ว่าแนะนำใครมาให้เธอก็ไม่รู้ เฉินหยางหย่าแล้ว แถมยังพาลูกมาด้วยคนหนึ่ง แถมยังทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลในที่เล็กๆ อีกด้วย เธอน่ะเป็นถึงแพทย์ของโรงพยาบาลเด็กเมืองจินเชียงเลยนะ หย่าเหมือนกัน แต่ในความคิดของผู้หญิงโดยกำเนิดก็มีความรู้สึกเหนือกว่าอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะถูกคำสอนผิดๆ ล้างสมองมารึเปล่า แต่ตอนนี้ เฝิงเสี่ยวหนานพบว่าเธอมองเฉินหยางไม่ทะลุแล้ว เฉินหยางทุกครั้งก็สามารถนำความประหลาดใจและเซอร์ไพรส์มาให้ได้

ขณะที่เฉินหยางกับพวกจงเฟยกำลังพูดคุยกันอยู่ อวี๋เจิ้นจวินกับฮ่าวเปิ่นเซิงและหัวหน้าแผนกหลายคนของโรงพยาบาลก็มาถึงแผนกฉุกเฉินแล้ว ทันทีที่ทานอาหารกลางวันเสร็จ แผนกฉุกเฉินก็มีผู้ป่วยมาคนหนึ่ง ผู้ป่วยเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบห้าสิบหกปี กำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้น แต่ฐานะทางบ้านของผู้ป่วยกลับดีมาก พ่อคือผู้อำนวยการคณะกรรมการสุขภาพ หวังอี้ผิง คณะกรรมการสุขภาพเป็นหน่วยงานใหม่หลังการปฏิรูปองค์กร รับผิดชอบหน้าที่มากมายของสำนักงานสาธารณสุข คณะกรรมการวางแผนครอบครัว คณะกรรมการดูแลสุขภาพในอดีต ผู้อำนวยการคณะกรรมการสุขภาพก็พอๆ กับอธิบดีกรมอนามัยในอดีต

ที่อำเภอเจียหลิน คณะกรรมการสุขภาพนั่นคือเบอร์หนึ่งของระบบสาธารณสุขของอำเภอเจียหลิน ลูกชายของผู้อำนวยการหวังคณะกรรมการสุขภาพป่วยเข้าโรงพยาบาล เรื่องราวย่อมไม่เล็กแน่นอน

“ท่านผู้อำนวยการอวี๋ครับ ผู้ป่วยถูกย้ายมาจากทางฝั่งโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำอำเภอครับ รักษามาสิบกว่าวันแล้ว”

หัวหน้าแผนกฉุกเฉินเริ่นเหวินเสวียหาโอกาสดึงอวี๋เจิ้นจวินไปอยู่ข้างๆ แล้วกระซิบกล่าว คนในอำเภอรู้ดีว่า ผู้อำนวยการหวังก่อนหน้านี้ก็มาจากสายแพทย์แผนจีน พูดให้ถูกก็คือจบจากวิทยาลัยแพทย์แผนจีนประจำมณฑล ยังเคยทำงานคลินิกมาหลายปี หลังจากนั้นถึงได้ไปอยู่ที่สำนักงานสาธารณสุขอำเภอ ตอนนั้นยังไม่ใช่คณะกรรมการสุขภาพ

ดังนั้นหวังอี้ผิงเองก็ค่อนข้างจะยอมรับแพทย์แผนจีนอยู่ ตอนนี้ที่เริ่นเหวินเสวียพูดสถานการณ์นี้ให้อวี๋เจิ้นจวินฟัง ส่วนใหญ่ก็คืออยากจะบอกอวี๋เจิ้นจวินว่า ผู้ป่วยที่ทางฝั่งโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนรักษามาสิบกว่าวันแล้ว ตอนนี้ย้ายโรงพยาบาลมา เห็นได้ชัดว่าทางฝั่งโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนไม่ได้ผล

ถึงแม้จะบอกว่าเป็นโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีน แต่ตอนนี้โรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนทั่วประเทศเป็นอย่างไรทุกคนก็เข้าใจดี บอกว่าเป็นแพทย์แผนจีน อันที่จริงก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกับโรงพยาบาลแผนตะวันตกมากนัก สิบกว่าวันรักษาไม่ได้ผล ก็แสดงว่าอาการป่วยของผู้ป่วยค่อนข้างจะยุ่งยาก

การรักษาโรคให้ผู้นำหรือญาติของผู้นำ รักษาหายโดยธรรมชาติแล้วก็จะได้รับความโปรดปรานของผู้นำ แต่ถ้ารักษาไม่หาย ก็ต้องรับความโกรธของผู้นำ ทางฝั่งโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนนานขนาดนี้ยังไม่มีความคืบหน้า ตอนนี้ผู้ป่วยย้ายโรงพยาบาลมา ความกดดันของทางฝั่งโรงพยาบาลอำเภอย่อมไม่น้อยแน่นอน

“ผู้ป่วยเป็นอะไรมา?” อวี๋เจิ้นจวินถาม

“ไข้ไม่ลดครับ เป็นมาครึ่งเดือนแล้ว”

เริ่นเหวินเสวียกล่าว “เมื่อครู่ผมดูแฟ้มประวัติผู้ป่วยแล้วครับ ถึงแม้โรงพยาบาลเราจะรักษา ก็คงจะไม่มีความคืบหน้าอะไรมากนัก” สถานการณ์แบบนี้ หากใช้การรักษาแบบแผนตะวันตก สถานการณ์เป็นอย่างไร ใช้ยาอย่างไร โดยพื้นฐานแล้วก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก โรงพยาบาลอำเภอถึงแม้จะดีกว่าโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนอยู่บ้าง แต่ถ้าพูดถึงฝีมือแล้ว เมื่อเจอโรคที่ยากเกินไป ผลลัพธ์ก็เหมือนกัน พูดให้เห็นภาพหน่อยก็คือ ถ้าพูดว่าโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนคือระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่หนึ่ง เช่นนั้นโรงพยาบาลอำเภอก็คือระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่สาม แต่เมื่อเจอปัญหาระดับมัธยมปลาย ทุกคนก็ทำไม่ได้เหมือนกัน ไม่ได้มีความแตกต่างอะไร