บทที่ 91: เด็กหนุ่มผู้เสพติดอินเทอร์เน็ต

“เสี่ยวเฉิน!”

ไป๋จิ่นปัวเดินเข้ามาในห้องพักเวร เมื่อเห็นเฉินหยางก็ชะงักไปเล็กน้อย บนใบหน้าก็พลันเผยรอยยิ้มออกมาทันที

“พี่ไป๋ครับ” เฉินหยางยิ้มกล่าว

“กลับมาแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว”

ไป๋จิ่นปัวยิ้มระรื่นมองดูเฉินหยาง เฉินหยางสองวันก่อนถูกฮ่าวเปิ่นเซิงสั่งพักงาน ถูกรองผู้อำนวยการสั่งพักงาน ทั้งแผนกสองสามวันนี้ไม่เพียงแต่จะไม่มีใครกังวลเรื่องเฉินหยาง กลับกันหลายคนกลับคาดหวังอย่างยิ่ง

เมื่อวานเรื่องที่แผนกฉุกเฉินโทรหาเฉินหยางทั้งแผนกก็รู้กันหมดแล้ว ไม่คิดว่าวันรุ่งขึ้นเฉินหยางจะกลับมา

“หัวหน้าจางโทรหานายเหรอ?” ไป๋จิ่นปัวยิ้มถาม

“ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวไปที่บ้านผมครับ” เฉินหยางก็ไม่ปิดบัง ฮ่าวเปิ่นเซิงอยู่ดีๆ ก็มาสั่งพักงานเฉินหยาง เฉินหยางก็ย่อมจะไม่ไว้หน้าฮ่าวเปิ่นเซิงเช่นกัน พร้อมกันนั้นก็ยังสามารถทำให้คนในแผนกหยั่งเชิงความลึกตื้นของเขาไม่ได้อีกด้วย

ผ่านเรื่องการสั่งพักงานในครั้งนี้ เฉินหยางก็มองเข้าใจแล้วว่า ไม่ใช่ว่าคุณไม่สร้างเรื่อง ไม่ใช่ว่าคุณระมัดระวัง แล้วจะสามารถอยู่ได้อย่างสงบสุขได้ อยากจะไม่มีเรื่องอะไรมารบกวนคุณ ก็มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้น นั่นก็คือความสามารถ คุณมีความสามารถ คุณมีเบื้องหลัง เช่นนั้นก็ไม่มีเรื่องอะไรจะมารบกวนคุณได้

ถูกฮ่าวเปิ่นเซิงสั่งพักงานไปหนึ่งครั้ง จางตงอวิ๋นกลับยังยอมรับให้เฉินหยางออกตรวจด้วยตนเองได้ นี่ก็คือผลประโยชน์ที่เบื้องหลังนำมาให้ หากไม่ใช่เพราะเฉินหยางรักษาหลานสาวของอวี๋เจิ้นจวินหาย หากไม่ใช่เพราะเฉินหยางบังเอิญถูกอู๋เย่าหลินมองเข้าตา เช่นนั้นครั้งนี้ที่เฉินหยางถูกฮ่าวเปิ่นเซิงสั่งพักงานก็ยังพูดยากจริงๆ

ตามที่ไป๋จิ่นปัวคาดเดา ฮ่าวเปิ่นเซิงพุ่งเป้ามาที่เขาก็เป็นเพราะเฝิงซู่ผิง แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีเหตุผล หากไม่สามารถข่มขู่ฮ่าวเปิ่นเซิงไว้ได้ เรื่องยุ่งยากก็ยังคงอยู่ข้างหลังอีก

“ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวไปที่เมืองหลวงของมณฑลด้วยตนเองเลยเหรอ?” หลี่เฮ่าเฟยกับไป๋จิ่นปัวต่างก็สูดลมหายใจเย็นเยียบ พวกเขารู้เรื่องที่เฉินหยางช่วยชีวิตหลานสาวของอวี๋เจิ้นจวินแล้ว ก็เดาได้ว่าเฉินหยางถูกสั่งพักงานน่าจะไม่มีปัญหาอะไรมากนัก แต่กลับไม่คิดว่าฮ่าวเปิ่นเซิงจะไปที่เมืองหลวงของมณฑลด้วยตนเอง

เฉินหยางนี่เท่ากับว่าถูกฮ่าวเปิ่นเซิงเชิญกลับมาจากเมืองหลวงของมณฑลด้วยตนเองเลยนะ แค่สิทธิพิเศษแบบนี้ อย่าว่าแต่หมอทั่วไปเลย แม้แต่ระดับหัวหน้าแผนกก็มีไม่กี่คนที่จะมีได้?

“ไม่พูดแล้วครับ”

เฉินหยางยิ้มแล้วกล่าว “สองสามวันนี้ไม่อยู่ ผมไปหาหัวหน้าจางก่อน”

วันนี้จางตงอวิ๋นไม่ได้ออกตรวจ เฉินหยางมาถึงหน้าประตูห้องทำงานของจางตงอวิ๋นแล้วเคาะประตู ข้างในมีเสียงของจางตงอวิ๋นดังออกมา เฉินหยางถึงได้ผลักประตูเข้าไป

“หัวหน้าจางครับ”

“เสี่ยวเฉินกลับมาแล้ว”

จางตงอวิ๋นยิ้มแล้วกล่าว “นั่งสิ” พูดจบ จางตงอวิ๋นก็เปิดลิ้นชักโต๊ะทำงาน หยิบป้ายชื่อกับบัตรเซ็นเซอร์อิเล็กทรอนิกส์ใบหนึ่งออกมา

“นี่ฉันจัดการให้เธอเรียบร้อยแล้ว เก็บไว้ให้ดี”

ป้ายชื่อ แพทย์ของโรงGLISHบาลทุกคนก็มี มาถึงนับๆ ดูแล้วก็แค่เดือนเดียว ป้ายชื่อก็ยังทำไม่เสร็จสักที ตอนนี้ถือว่าทำเสร็จแล้ว ส่วนบัตรเซ็นเซอร์อิเล็กทรอนิกส์ นั่นคือของที่ใช้ตอนออกตรวจที่แผนกผู้ป่วยนอก หน้าประตูห้องตรวจของโรงพยาบาลอำเภอใช้ระบบเซ็นเซอร์อิเล็กทรอนิกส์ แพทย์ที่ออกตรวจแตะบัตรทีหนึ่ง หน้าประตูก็จะแสดงชื่อ ตำแหน่งอะไรพวกนั้นของแพทย์ที่ออกตรวจ

“ขอบคุณครับหัวหน้าจาง”

เฉินหยางยื่นมือออกไปรับ

“หัวหน้าจางครับ ผมออกตรวจที่แผนกผู้ป่วยนอกจะจัดสรรอย่างไรครับ?” เฉินหยางถามจางตงอวิ๋น

“เธอเองมีความคิดอะไร?”

เฉินหยางกล่าว “แผนกเราแพทย์น้อย แพทย์ที่ปรึกษาคือวันธรรมดาทุกวันก็ต้องออกตรวจ วันอาทิตย์สองคนสลับกัน บางครั้งยังต้องอยู่เวรกลางคืนอีก” แพทย์ที่ปรึกษาของแผนกแพทย์แผนจีนก็มีแค่สองคน วันธรรมดาสองคนก็ต้องออกตรวจ วันเสาร์กับวันอาทิตย์มีแค่คนเดียว ตอนนี้นับเฉินหยางเข้าไปด้วย ก็เท่ากับว่าสามคนแล้ว

“ผมยังไงก็ได้ครับ” เฉินหยางกล่าว

“งั้นเธอก็ดูจัดสรรเองแล้วกัน ระบบของโรงพยาบาลเธอก็รู้ดี นอกจากตอนที่ลาหยุดก็เอาคิวของเธอออกไป เวลาอื่นเธอก็ดูเองแล้วกัน” นโยบายของจางตงอวิ๋นที่มีต่อเฉินหยางผ่อนปรนอย่างยิ่ง

จางตงอวิ๋นก็มาจากหมอตัวเล็กๆ เหมือนกัน เขารู้ดีว่าความคิดของคนใหม่อย่างเฉินหยางเป็นอย่างไร ไม่เคยออกตรวจที่แผนกผู้ป่วยนอก ก็ล้วนตั้งตารอที่จะออกตรวจ แต่เมื่อเริ่มออกตรวจแล้ว ผ่านไปไม่นาน อันที่จริงก็จะเบื่อแล้ว เรื่องอะไรก็ตาม ความรู้สึกแปลกใหม่ก็มีแค่ช่วงนั้นแหละ สำหรับแพทย์แล้ว การออกตรวจที่แผนกผู้ป่วยนอกอันที่จริงก็เหนื่อยพอสมควร นั่งอยู่ในห้องตรวจทั้งวัน ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย

ช่วงนี้เฉินหยางถึงแม้จะติดตามเกาหมิงเสวี่ยน แต่ก็ยังไม่เคยออกตรวจด้วยตนเองเลย ในสายตาของจางตงอวิ๋นแล้ว ความรู้สึกแปลกใหม่ของเฉินหยางยังไม่ผ่านไป

“ขอบคุณครับหัวหน้าจาง”

เฉินหยางกล่าวขอบคุณอีกครั้ง คนอื่นอาจจะรู้สึกเบื่อ รู้สึกเหนื่อย แต่เฉินหยางไม่แน่นอน

คนเราทำอะไรบางอย่าง บางครั้งที่รู้สึกว่าน่าเบื่อ รู้สึกว่าไร้รสชาติ ก็เป็นเพราะไม่มีความหวัง มองไม่เห็นปลายทาง แต่สำหรับเฉินหยางแล้ว เขาตรวจผู้ป่วยแต่ละคน ก็จะมีการยกระดับค่าประสบการณ์ และยังมีความเป็นไปได้ที่จะมีหีบสมบัติ เหมือนกับการเล่นเกม ตีมอนสเตอร์ก็น่าเบื่อ แต่การอัปเกรดเป็นแรงผลักดัน เล่นได้ตลอดทั้งคืน อย่าว่าแต่น่าเบื่อเลย...ยังเสพติดอีกด้วย

ออกจากห้องทำงานของจางตงอวิ๋น เฉินหยางก็ไปที่แผนกผู้ป่วยนอก วันนี้เป็นเกาหมิงเสวี่ยนที่ออกตรวจ เฉินหยางมาถึงหน้าประตูห้องตรวจ ผลักประตูเข้าไป เกาหมิงเสวี่ยนกำลังตรวจโรคให้ผู้ป่วยอยู่ เมื่อเห็นเฉินหยาง ก็ประหลาดใจไปเล็กน้อย

“กลับมาแล้วเหรอ?”

“ครับ”

เฉินหยางพยักหน้า

“กลับมาก็ดีแล้ว”

พูดจบ เกาหมิงเสวี่ยนก็ตรวจผู้ป่วยที่อยู่ตรงหน้าให้เสร็จก่อน รอจนผู้ป่วยออกไปแล้ว ถึงได้ถาม “ฮ่าวเปิ่นเซิงโทรหาเธอเหรอ?”

“ไปถึงบ้านผมแล้วครับ” เฉินหยางกล่าว

“สมควรแล้ว!”

เกาหมิงเสวี่ยนกล่าว “ยังถือว่าถูกไปหน่อยสำหรับเขาด้วยซ้ำ บอกจะสั่งพักงานก็สั่งพักงาน ถือขนไก่เป็นราชโองการจริงๆ” สำหรับเรื่องที่ฮ่าวเปิ่นเซิงวันนั้นสั่งพักงานเฉินหยาง เกาหมิงเสวี่ยนก็ยังคงเจ็บใจไม่หาย ที่สำคัญที่สุดคือฮ่าวเปิ่นเซิงทำต่อหน้าเกาหมิงเสวี่ยน ไม่ให้เกียรติเกาหมิงเสวี่ยนเลยแม้แต่น้อย

“เรื่องจัดการเสร็จแล้วเหรอ?” เกาหมิงเสวี่ยนถามอีก

“รอแจ้งเตือนครับ”

เฉินหยางกล่าว “เอกสารให้ไปหมดแล้ว น่าจะไม่มีปัญหาอะไรมากครับ” ศาสตราจารย์อย่างอู๋เย่าหลิน ในเมื่อพูดแล้ว เรื่องโดยพื้นฐานแล้วก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร ศาสตราจารย์ใหญ่คนหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องมาล้อเล่นกับเฉินหยางหรอก

“งั้นก็ดีแล้ว”

เกาหมิงเสวี่ยนมองดูเฉินหยาง คิ้วตาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เด็กหนุ่มคนนี้ที่ตนเองเจอมาจากตำบลเล็กๆ ข้างล่าง ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมจริงๆ แล้ว อย่าว่าแต่สถานีอนามัยตำบลในตอนนั้นเลย แม้แต่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินก็รั้งเฉินหยางไว้ไม่ได้แล้ว

เกาหมิงเสวี่ยนเป็นหมอมาทั้งชีวิต หากจะนับให้ละเอียดจริงๆ แล้ว เรื่องที่ภูมิใจที่สุดก็คือตอนที่ใกล้จะเกษียณแล้วได้รับเฉินหยางมาเป็นศิษย์นี่แหละ

“อาจารย์ครับ ให้ผมมาเถอะครับ” เฉินหยางยิ้มกล่าว

“ได้”

เกาหมิงเสวี่ยนยิ้มแล้วลุกขึ้นยืน “ก่อนหน้านี้ชินแล้วที่ทุกครั้งที่ออกตรวจก็พาเธอมาด้วย สองสามวันนี้เธอไม่อยู่ ฉันก็ไม่ชินเลยจริงๆ เอวนี่สิ”

“รอเลิกงานแล้ว ไปที่ห้องทำหัตถการ เดี๋ยวผมจะนวดให้ท่านครับ” เฉินหยางยิ้มกล่าว

“ช่างเถอะ ฉันก็แค่พูดไปอย่างนั้นแหละ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก”

เกาหมิงเสวี่ยนยิ้มแล้วกล่าว “ภารกิจของเธอตอนนี้หนักนะ นอกจากจะต้องทำงานแล้ว ยังต้องเตรียมสอบตำแหน่งวิชาชีพระดับกลางอีก ยังต้องเตรียมเรียนต่อโทอีก ตัวเองก็ต้องรักษาสุขภาพด้วย”

“ครับ ผมทราบแล้วครับ ขอบคุณครับอาจารย์”

เฉินหยางพยักหน้า พร้อมกันนั้นก็คลิกบนคอมพิวเตอร์ เริ่มเรียกคิว ว่างมาหลายวันนี้ เฉินหยางก็ใจร้อนอยู่บ้างจริงๆ เหมือนกับเด็กหนุ่มผู้เสพติดอินเทอร์เน็ตที่ไม่ได้ออนไลน์มาหลายวัน เฉินหยางตอนนี้ก็ติดแล้วเหมือนกัน ว่างๆ กลับจะร้อนใจ